Kom maar, regentje, kom maar

Uit een verfilming van Pedro Paramo

In de nacht van woensdag op donderdag regende het zo hard dat ik er wakker van werd.
Ik zei: "Kom maar, regentje, kom maar. Val maar net zo lang tot je er moe van wordt."¹ 
Koelte stroomde door het open raam naar binnen en trok in het donker over mijn huid.

¹ Dit zinnetje, dat ik heb onthouden, komt uit het boek Pedro Paramo van Juan Rulfo.  

De "kerstboom" moest overal mee naartoe

Ik was drie dagen in het ziekenhuis.
Ik kreeg er pillen, prikken en vloeistoffen.
De vloeistoffen hingen in zakjes aan een infuus-standaard op wieltjes.
Een infuusstandaard wordt ook wel "kerstboom" genoemd vanwege alles wat erin hangt.
De "kerstboom" moest overal mee naartoe omdat ik er met slangetjes aan vast zat.
De drie dagen in het ziekenhuis leken wel drie maanden te duren!
Wat zou toch de psychologische functie zijn van zulke drastisch veranderende tijdpercepties?
Dit is een zeer interessant vraagstuk.
Nu ben ik alweer drie dagen thuis. De "kerstboom" is achtergebleven in het ziekenhuis.
De drie dagen thuis duurden gewoon drie dagen.
Wanneer drie dagen gewoon drie dagen duren, zo luidt mijn hypothese, dan is men min of meer gelukkig.
Voor "gelukkig" zoek ik nog een ander woord.

"Vertoesjinka" betekent "draaitolletje"

Er druppelt bloed van iemand anders bij mij naar binnen. Het is de eerste keer dat mijn bloed kennismaakt met ander bloed.
Van wie was dit bloed? Van een aanbiddelijke jonge vrouw? 
Haar bloed is een onstuimig, koel, bruisend, levendig riviertje dat door mijn aderen stroomt.
Is het geen wonder dat haar bloed nu door mij heen stroomt op de manier van het Russische riviertje de Vertoesjinka, "dat zich wendt en keert als een woelwater, ruist, murmelt, klatert en schuimt bij iedere steen of omgevallen berkenstam, zachtjes voor zich uit neuriet, in zichzelf praat, en met heel helder water over de kiezelige bodem stroomt?"¹
Vertoesjinka betekent Draaitolletje.
Is het geen wonder?

¹ Uit: Konstantin Paustovski - Verhaal van een leven / Boek 6 - Boek der omzwervingen / Hoofdstuk 25 - Het riviertje de Vertoesjinka

Bent u P.?

Stethoscoop

Het is niet gemakkelijk om een plek te vinden om te schrijven. Op mijn kamer is een man die een ziekte aan zijn tong heeft. Hij is vriendelijk, maar wat een gesnurk! 
Vanwege het lawaai ga ik in de kantine zitten. Ik duw de kapstok met de zakken vloeistof voor me uit. Niet eerder liep ik met zakken vloeistof rond. 
De vloeistof is water met zout. Het wordt voor de zekerheid in me gedruppeld. Ik moet veel drinken.
Maar in de kantine kan ik ook niet schrijven. Wie daar maar komt begint een praatje.
Een oude vrouw met een rimpelig velletje en dunne botten moet huilen.
Een paar weken geleden woog zij nog maar vierenveertig kilo.
Zij huilt om haar man en om haar kinderen.
Dan stormt er een energieke jonge verpleegster de kantine in.
"Bent u P.?"
Zij zal mijn verpleegster zijn voor de avond en een deel van de nacht!

M. en ik deden alsof we geen ruzie hadden

Bloedtransfusieset

Het ziekenhuis zag er nieuw uit van binnen met witte muren en blauwe deuren. Wit en blauw zijn de medische kleuren en rood is de kleur van het bloed.
"Nieuw?" vroeg de receptioniste.
"Ja, nieuw."
Zij had een tatoeage op haar arm. Zij liep voor mij uit. Voor óns uit, moet ik zeggen, want M. (49) was mee.
Liggende zieken werden door de gang geduwd op bedden op wieltjes.
Zelf lopende zieken duwden wiebelige kapstokken voor zich uit met één of meerdere doorzichtige plastic zakken eraan. Via doorzichtige slangen stroomde vocht uit de zakken in de zieken.
De receptioniste bracht ons naar een kamertje waar wij wachtten.
M. en ik hadden ruzie. Op de fiets, op weg naar het ziekenhuis, hadden wij niet genoeg tijd gehad om de ruzie uit te vechten.
De ruzie ging over een vorige avond. Zij, M., vond het een hele gezellige avond en ik vond van niet.
Zoals altijd waren onze standpunten door het ruziën verder uit elkaar komen te liggen.
Toen kwam degene binnen met wie wij een afspraak hadden.
M. en ik deden alsof wij geen ruzie hadden.
Ik had de indruk dat wij daar goed in slaagden.

[wordt vervolgd]

Het tandvlees is roze van kleur

Medische handschoenen

Ik sperde mijn mond wijd open.
Ja wijd!
Twee lichtbruine ogen keken onderzoekend bij mij naar binnen.
Twee kleine handen in zeer dunne blauwe siliconen of rubberen handschoentjes duwden met behulp van fijne instrumenten (zoals een spiegeltje) zachtjes – behoedzaam! – tegen de binnenkant van mijn lippen en wangen om ruimte te maken om goed te kunnen zien.
Een mond, verscholen achter een mondkapje en behorend bij de lichtbruine ogen en de zeer precies bewegende kleine handen, zei: "Het tandvlees is roze van kleur en heeft een gezonde oppervlaktestructuur als van sinaasappelschil."

Ik zag trots in haar mooie ogen

Ik had mijn arm ontbloot (ik had de mouw van mijn hemd opgestroopt). Mijn arm lag op de armleuning van de stoel met de witte onderkant met de blauwe aderen omhoog. 
Degene die mijn bloed moest afnemen dreef de naald in het vlees. Het was een jonge vrouw. Ik zag alleen haar mooie ogen. Ik hoorde haar ademen. Ik voelde het windje van haar wimpers (het ontstond door het knipperen van haar ogen).
De naald zocht de ader, maar vergeefs. Niet iedereen beheerst de kunst van het bloed afnemen.
De jonge vrouw probeerde het nog een keer, nu in de andere arm. Nu lukte het wel. Ik zag opluchting en zelfs trots in haar mooie ogen.
Mijn bloed stroomde vanzelf, bijna gretig, in het buisje (binnen in het buisje heerst een vacuüm). Het stroomde rechtstreeks uit mijn lichaam in het lichaam van de medische wetenschap. Er ging geen druppel verloren.
Mooi rood bloed.

Wat ik binnenkort ga oprichten

Jij bent een stier

Toro de Osborne in het Spaanse landschap

Enkele jaren na mijn geboorte zei mijn moeder tegen me: jij bent een stier.
Hier zijn enkele eigenschappen van mij:
Ik ben zwaar.
Het liefst ben ik rood.
Mijn ballen kun je eten.
Als ik loei knappen de takken van de bomen.
Met mijn horens smijt ik halve weilanden de lucht in.
Zo nodig eet ik vlees.
Wie mijn bloed drinkt sterft.
Weer enkele jaren later zei mijn moeder: jij bent groen.
Mijn neef de bankier is ook groen.

Mijn bloed dat rood is

Bloed dat rood is

De klinkende Italiaanse zin coperchio del gabinetto abassato durante lo sciacquone betekent: toiletdeksel omlaag bij doorspoelen.  
Ik moet dit doen.
Wanneer ik namelijk doorspoel met de deksel omhoog, ontstaat er een baaierd van onhygiënische druppeltjes.
En dat is slecht voor mijn gezondheid, vanwege het gedoe met mijn bloed. 
Mijn bloed dat rood is.

Krakau is gesticht door koning Krak

Venetië

M. (21) was een maand alleen op reis met de trein.
De reis voerde van Amsterdam naar Amsterdam via Praag, Bratislava, Wenen, Venetië, Genua, Rome, Pisa, opnieuw Wenen, Krakau en Berlijn.
Vanuit Bratislava stuurde ze een foto van een communistische arbeiderswijk, goed onderhouden.
Op weg van Venetië naar Genua begon haar voet op te zwellen. Ze moest direct van Stazione Piazza Principa naar het Osperdali Galliera, waar ze zes uur op een houten bankje zat te wachten tot ze aan de beurt was.
Uit Rome nam ze een glazen potje peperoncini mee. De rode pepertjes waren gevuld met tonijn. Ze verdrongen zich achter het glas, om de wereld te zien. 
In Krakau piekerde ze de hele avond of ze Auschwitz zou bezoeken.
"Ik ben op weg naar Auschwitz," schreef ze de volgende ochtend.
"Gelukkig is het geen 1942," schreef ik terug.
Krakau, zei ze, is gesticht door koning Krak.

Over apoptose

Het woord apoptose komt uit het Grieks (ἀπόπτωσις) en betekent: eraf vallen, wegvallen, verdwijnen.
De oude Grieken bedoelden hiermee: het vallen van de blaadjes van de bomen.
Mijn lichaam telt ongeveer honderdduizend miljard cellen.
Elke dag gaan er ongeveer zestig miljard dood door apoptose.
Dit is het dagelijkse vallen van de blaadjes in mij (en in iedereen).
Dit vallen is goed.
Een deel van de apoptose in mij is verstoord door een anti-apoptotische kracht.
In 1988 werd het gen ontdekt dat deze kracht ontketent.
Het is het gen BCL-2.
Het werd ontdekt door bestudering van het rondwormpje C. Elegans. Rondwormpje?
Ja, rondwormpje!
Er is daardoor te veel leven in mij.
Om te voorkomen dat ik dood ga aan te veel leven moet de door BCL-2 ontketende anti-apoptotische kracht bestreden worden.

's Nachts droomde ik van haar

De dichteres sprak ook over UFO's

Ik zag zondag de dichteres Lieke Marsman. 
Ik had haar nog niet eerder gezien (niet in het echt en niet op de televisie). 
Zij is een dichteres met mooie benen. 
Ik kon het niet laten af en toe onder de tafel te kijken naar de mooie benen van de dichteres op hoge hakken.
Lieke Marsman hecht aan het leven. Zij heeft haar arm eraf laten halen om te leven. Later op de avond zei ze: "Ik zou ook mijn benen eraf laten halen als ik daardoor kon leven."
Ik schrok (zulke mooie benen).
Ik vroeg aan mezelf: "Zou ik mijn arm en mijn benen eraf laten halen om te kunnen leven?" 
En toen mijn antwoord nee was, vroeg ik aan mezelf: "Hecht ik soms minder aan het leven dan Lieke Marsman?"
's Nachts droomde ik van haar (zij die mogelijk meer aan het leven hecht dan ik). Wij speelden tennis.

Gebruikt u medicijnen?

"Nee."
Dit is wat ik altijd antwoordde wanneer er werd gevraagd:
"Gebruikt u medicijnen?"
Maar sinds een paar dagen antwoord ik op die vraag:
"Ja."
Ik mag daardoor niet in de zon.
M. laat weten vanuit de Stad der Dromen: "Je hoeft niet voor elke zonnestraal op de vlucht te slaan."
M. mag ook niet in de zon.
Ik heb een pet gekregen die me goed staat (dit zegt iedereen).
Een pet is iets nieuws op m'n hoofd.
Het is net zo'n pet als veel jonge tennisspelers dragen. Maar zij dragen hun pet verkeerd om, met de klep in de nek.
Zolang een tennisspeler de klep in de nek draagt, kan hij geen groot kampioen worden.
Verdorie, wat is het toch moeilijk om niet af te dwalen.
Het is zo'n luxe om af te dwalen.
Ik ken geen grotere vrijheid.
Ik vermoed dat het iets dwangmatigs is.
Misschien geldt dat wel voor al het verlangen naar vrijheid.

Hoor je wel?

Anatoli Mariëngof

Gisteren gaf mijn zusje M. me het boek Mijn eeuw, mijn vrienden en
vriendinnen van de schrijver Anatoli Mariëngof, die zich een imaginist noemde (een imaginist is iemand die het kuiken in het ei van het woord voelt). 
Ik heb meteen een paar bladzijden uit het boek van de imaginist gelezen.
Wat een geschikte naam om hardop uit te spreken is Anatoli Mariëngof! Daarmee kan ik werkelijk indruk maken.
De anderen zullen denken: "Nou nou, die gooit er zo'n moeilijke naam zomaar uit, net zo makkelijk als een ander donderdag zegt."
Maar niet alleen op anderen maak je indruk met zo'n naam, heb ik gemerkt, ook op jezelf. Zo'n naam uitspreken voelt van binnen alsof een heerlijk zomers onweer losbarst boven uitgestrekte korenvelden.
Anatoli Mariëngof.
Hoor je wel?
Maar nu dwaal ik wel erg af van mijn hoofdthema.
Maar zo'n hoofdthema is toch zeker niks waard als je niet af en toe mag afdwalen? Dat is ook de mening van mijn uitgever.

Het naar buiten stromen van bloed uit het lichaam is iets alarmerends

Pleister op de knie (foto: Eriks Bloedende Knie Club 
(EBKC))

Wanneer je een kind bent zie je je eigen bloed en het bloed van anderen vaker dan wanneer je een volwassene bent.
Als je valt stroomt het bloed uit je knie, uit je elleboog of uit je handen (waarmee je de val wilde breken).
Als je vecht, stroomt het bloed uit je neus, uit je wenkbrauw of uit de knokkels van je vuisten.
Als volwassene val je niet vaak tenzij je een ziekte hebt of een drinker van veel alcohol bent. En je vecht niet op zo'n manier dat er bloed vloeit tenzij je op die manier geld verdient.
Het naar buiten stromen van bloed uit het lichaam is iets alarmerends.
Wanneer ergens een oorlog woedt, zie je op de televisiebeelden wel veel puin, maar geen bloed.

De grootvaderlijke schaar

Grote schaar om stof mee te knippen uit het grootvaderlijke atelier

Mooi gebloeid, lelies!

Lelie van de Andes (Peruaanse lelie)

Het is 18 graden, licht bewolkt en de windsnelheid bedraagt 3 Beaufort. Dat wil zeggen dat de wind voelbaar is in het gezicht, maar geen stof doet opwaaien.
De lelies op de vaas zijn uitgebloeid¹.
Mooi gebloeid, lelies!
Omdat mijn immuunsysteem niet meer op volle kracht werkt, heeft dr. A. me een middel voorgeschreven tegen innerlijke beschimmeling.
Onderweg van dr. A. naar de apotheek was het recept kwijtgeraakt en mijn Chinese apotheker heeft hemel en aarde bewogen om het boven water te krijgen.
's Avonds om tien uur belde hij me, met excuses voor het late tijdstip.
Hij zei dat hij het recept had teruggevonden en dat ik het middel morgen – vandaag dus – kon afhalen.

¹ Het gaat hier niet om gewone lelies, maar om zogenoemde lelies van de Andes, een soort kleine tijgerlelies, ook wel Alstroemeria genoemd, naar de ontdekker Clas Alstroemer (1736-1794), een leerling van Carl Linnaeus (1707-1778).

We zaten te drinken aan het water

Fossiele mier in Baltisch barnsteen

Na de ingreep zaten P. en ik te drinken aan het water.
"Van alle honderdacht miljard mensen die ooit geleefd hebben," zei ik tegen hem, "zijn er ongeveer acht miljard nog in leven."
"Hm," zei hij.
Hij dacht na.
"Hoeveel mieren leven er eigenlijk op aarde?" vroeg ik tussendoor.
"Mieren?"
"Ja, mieren."
Vroeger wilde P. bioloog worden.
Hij zou een goeie bioloog zijn geweest.
Waarschijnlijk een beroemde.
Hij zou ook een goeie graaf geweest zijn.
En ook een goeie giraf.
Hierover later meer.
"Volgens de Engelse mierkundige Edward Osborne Wilson zijn er per mens ongeveer anderhalf miljoen mieren," zei P.
"Mierkundige?"
"Myrmecoloog."

Denk maar aan iets moois of aan iets fijns

Hij zegt: "Misschien heb je nog decennia te leven, misschien nog een jaar."
Om dit te onderzoeken werd er vanmorgen beenmerg uit mijn heupbeen gehaald.
De ochtend van 3 augustus 2022 was een frisse, heldere ochtend met de belofte van warmte of hitte later op de dag. 
"Denk maar aan iets moois of aan iets fijns," zei dr. A.
Door middel van een duwende en draaiende beweging dreef hij de holle naald in het bot. Zijn hand trilde van beheerste kracht. Ik hoorde hem ademen (snuiven).
"Uw bot is zeer hard," zei hij, "dat is een goed teken."  
Het is niet makkelijk om op zo'n moment aan iets moois of iets fijns te denken maar ik slaagde erin te denken aan de strandjes van Antibes. Het zand is daar zo wit en zacht, het lijkt wel vogelkooizand.
"Heeft u vroeger ook een vogel in een kooi gehad?" vroeg ik aan hem. 
"Jawel," zei hij, "en op een ochtend lag hij op z'n rug op de bodem van de kooi, met z'n pootjes triomfantelijk in de lucht." 

Ik word er zenuwachtig van

Stopwatch

Vandaag bezocht ik dr. A. Van mij naar hem is het bijna negen kilometer fietsen.
Ik deed er dertig minuten en elf seconden over, een persoonlijk record.
Nooit eerder was ik zo snel, en toch was ik helemaal niet buiten adem.
Dit niet-buiten-adem-zijn was verbazend, zei dr. A. met een bezorgde blik, want de aantallen witte en rode bloedcellen en de bloedplaatjes in mijn bloed waren zeer gedaald (vooral de bloedplaatjes).
Ik word er zenuwachtig van als iemand met een bezorgde blik naar mij kijkt.

Vandaag begint de uitvoering van mijn plan

Plan

Vandaag begint de uitvoering van mijn plan.
Welk plan?
Wel, het plan om elke dag honderd woorden te schrijven gedurende vierhonderdvijftig dagen, zodat ik bij leven en welzijn op woensdag 25 oktober 2023 vijfenveertigduizend woorden zal hebben geschreven, waarvan mijn uitgever een boek zal maken van honderdvijftig bladzijden, getiteld: Homo Aegrotans.
Het boek zal een dikte zal hebben van ongeveer 2,5 centimeter (de ideale dikte).
Boeken moeten mijns inziens slank zijn.
Dus niet te mager en niet dik.
Ongeveer zoals de lichamen van gezonde mensen en dieren zijn.

De laatste der Mondkappianen

Mondkapje

Ik draag nog altijd een mondkapje.
Ik ben de laatste der Mondkappianen.

Het is nu tijd voor tweeduizend jaar excuses

De paus op 25 juli 2022 in Canada

De paus was in Canada om excuses te maken voor de christelijke wreedheden tegen Canada's oorspronkelijke bewoners.
Na tweeduizend jaar christelijke misdaden is het nu blijkbaar tijd voor tweeduizend jaar christelijke excuses (zelfs als misdaadorganisatie en dictatuur is het christendom mislukt).¹
Na afloop van de spijtceremonie kreeg de paus een verentooi op zijn pauselijke hoofd gezet.
Misschien moet de paus die voortaan altijd opzetten wanneer hij verschijnt in het openbaar. 

¹ "In onze geciviliseerde wereld [leren wij] bijna alleen de verkwijnde misdadiger kennen, verpletterd onder de vervloeking en minachting van de samenleving, zichzelf wantrouwend, vaak zijn daad kleinerend en er kwaad van sprekend, een mislukt type misdadiger" – professor Nietzsche.

Ademhaling van een zomerdag

Het is middag. Het is 36 graden. Elk apart worden de dingen zeer helder maar er gaat samenhang verloren. 

Een reusachtig schip voer langs

M. vertrok in de vroege ochtend uit Wenen en arriveerde twee uur later in Amsterdam alsof er geen afstanden bestaan (alsof Amsterdam en Wenen gewoon naast elkaar in een weiland liggen).¹
Steunend op zijn kruk wandelde hij binnen in het restaurant aan de overkant van het water, waar we hadden afgesproken.²
Zoals gebruikelijk ontstond er een lichte opwinding onder de in het restaurant aanwezige meisjes en vrouwen bij het zien van hem.
Terwijl we aten voer een reusachtig schip langs het restaurant.
Nooit eerder voer zo'n reusachtig schip zo dicht langs ons. 
Anders dan voorheen gingen wij na de maaltijd niet tot diep in de nacht aan de bar zitten drinken en roken en praten. Door het wegvallen van al onze tijdrovende verslavingen en het daardoor ontstaan van nieuwe zeeën van tijd (en nieuwe kusten en nieuwe stranden) moeten M. en ik ons anders gaan verhouden tot de tijd. Wij doen daartoe op kleine schaal experimenten.  

¹ Wenen woordt ook wel, terecht, de Stad der Dromen genoemd.
² De kruk is een geliefd voorwerp van Salvador Dalí ("For Dalí the crutch is first and foremost a symbol of reality and an anchor in the ground of the real world"). Het water is het water van het IJ.

Ik hoorde zomerse geluiden

George Boole (1815-1864)

Zoals gezegd heb ik op aanraden van mijn uitgever besloten om een boek van honderdvijftig pagina's te schrijven in de mij nog resterende, onbekende hoeveelheid tijd (een jaar, een decennium, een eeuw, een millennium?).
Daarna zal ik grootgrondbezitter worden.
Toen ik vandaag achter mijn bureau ging zitten om aan mijn nieuwe taak te beginnen, zat ik al meteen met de handen in het haar, want wat voor een boek moest het eigenlijk worden?
Een pamflet?
Een beginselverklaring?
Een gezangenboek?
Een roman?
Een traktaat?
Dus ging ik naar buiten kijken.
Door het open raam stroomde geurige lucht naar binnen en ik hoorde zomerse geluiden van spelende kinderen en kwetterende vogels.
Ken je George Boole's Verhandeling over de Analyse van Eindige Verschillen uit 1860?
Een tot de verbeelding sprekende titel!
Eerder schreef ik zelf een zeer korte Verhandeling over toenemende verschillen bij toenemende overeenkomsten.
Nou ja, vlug maar aan de slag. Nog honderdvijftig pagina's te gaan.

En dan gaat het beginnen

Jean-Francois Millet (schilder van de heldere
mystiek van de grond)

Mijn uitgever, P., zegt dat ik een nieuw literair genre heb uitgevonden, namelijk het genre van het plan.
Dit klopt.
Hij, P.,  heeft er hoogte van gekregen dat ik van plan ben om grootgrondbezitter te worden en hij vroeg me hoe ik dat wilde gaan aanpakken.
Een zeer terechte vraag waarop ik geen realistisch antwoord kon formuleren.
Hij stelde daarom voor dat ik in de tussentijd – tot ik het antwoord weet – een bestseller ga schrijven over mijn plan en met de opbrengst daarvan grond ga kopen.
"Met boeken schrijven heb je ervaring," zei hij.
P. is een optimistisch man.
Als ik elke dag honderd woorden schrijf, zal ik bij leven en welzijn over vierhonderdvijftig dagen klaar zijn. Ik verheug me nu al op al het geld dat straks binnen zal stromen. 
P. heeft vier dochters. De jongste heet A. Ze is vier jaar en altijd goedgemutst. Ze zei vanmorgen bij (en over) het wakker worden: "Eerst is het zwart en dan gaat het beginnen."

Hé, die titel bestaat al

Louis Daguerre (1787-1851)²

Vandaag begint de zevende fase van mijn leven. Ik dacht even dat het de zesde fase was, maar het is de zevende.
Mijn leven kent in totaal negen fases. De eerste drie fases behoren tot de periode die "jeugd" genoemd wordt. De laatste drie fases tot de periode die "ouderdom" genoemd wordt.
Ik bevind mij dus aan het begin van de ouderdom.
Een jaar geleden is vastgesteld dat de kans dat ik leukemie krijg vrij groot is. Sindsdien vindt mijn zus dat ik te weinig om haar geef.
Daarom ga in in deze zevende levensfase een boek schrijven van maximaal honderdvijftig pagina's getiteld: La Comédie humaine.
"Hé, die titel bestaat al," zul je misschien denken. Dat klopt, zo heet ook het werk van de Franse schrijver Honoré de Balzac die leefde van 1799 tot 1850.¹
Voorts ga ik nu al mijn aandacht richten op de grond (de aarde). Ik heb aan A. gevraagd of er behalve de flamenco nog andere dansen zijn die niet de hemel, maar de grond zoeken (net als ik), en hij zei dat die er zijn. Hij noemde het werk van de choreografe Martha Graham en de Butohdans (uit Japan).
Aan de ene kant is er de zwaartekracht.
Aan de andere kant is er de bloem die op een stengel omhoog wordt getild precies tot het punt waar hij begint te bloeien.  

¹ Ik heb eens mijn auto geparkeerd tegenover het Parijse huis van Honoré de Balzac.
² Louis Daguerre nam een foto, pardon, een daguerrotype van Balzac

The best match of the tournament so far

De schaduw van Alex de Minaur

"Great temperament."
"My word, what a tennisplayer he is."
"O, that's just beautiful."
"A real test of character for Jack Draper."
"Made it! A real scorcher!"
"De Minaur has certainly set his foot on the gas."
"He's in the groove."
"Mesmerizing tennis!"
"The best match of the tournament so far."
"Icecool, de Minaur."
"Draper is doing his best, but de Minaur is just not missing!"
"The balls keep coming back with zip."
"Just relentless."
"Draper is still fighting."
"There's plenty of hunger left in Draper."
"De Minaur is keeping the scoreboard ticking."
"He's very nearly there."
"Great performance from Alex de Minaur!"*

* Korte samenvatting van de tenniswedstrijd Alex de Minaur versus Jack Draper in citaten van twee BBC-commentatoren (Wimbledon 2022).

Het terras, zomer 2022

 

Matteo Berrettini zorgt voor vurigheid in de stadions

"Sono un atleto, non un modelo."

Doordat ik zoveel naar Wimbledon kijk, droomde ik vannacht dat ik groen was.
De Italiaanse speler Matteo Berrettini moest gisteren Wimbledon verlaten.
Hij heeft corona.
Het is jammer dat hij niet meer meedoet. Hij zorgt voor vurigheid in de stadions.
Wanneer hij speelt roepen de meisjes en vrouwen vanaf de tribunes:
"Matteo will you marry me?"
Dan antwoordt il bellissimo Matteo heel koel:
"I'll think about it."

"Carlitos!," riep het publiek

De skyline van London is net een slecht gebit

Op de eerste dag van het tennistoernooi van Wim-bledon speelde de ster Carlos Alcaraz uit El Palmar.
El Palmar is een dorp in de provincie Murcia in het zuidoosten van Spanje.
Vroeger was El Palmar alleen bekend vanwege een psychiatrisch ziekenhuis.
Maar nu hebben ze die jongen.
In het publiek telde ik één zomerhoed. Hij zat op het hoofd van een dame.
Vanwege een blessure aan zijn zeer gespierde tennisarm had Carlos Alcaraz niet geoefend op gras.
Hij moest er even in komen.
Af en toe liet de BBC de skyline van Londen zien.
"Carlitos!" riep het publiek.
"Carlitos! Carlitos!"

Mijn zomervakantie is groen met wit en paars

Wimbledonbloemen (witte en paarse
hortensia's)

Mijn zomervakantie duurt altijd precies veertien dagen.
Mijn zomervakantie doet pok pok pok.
Mijn zomervakantie is groen met wit en paars en wordt zachtjes becommentarieerd door vriendelijke stemmen die zeggen (wanneer het waait):
"It's the kind of  wind that makes you feel alive."

Over naamgeving (over de Vluchtladderstraat)

"Waar woon je?" / "In de Vluchtladderstraat." / "O, hahaha."
(Cruquiuseiland, Oostelijk Havengebied, Amsterdam)

Over naamgeving

"Waar woon je?" / "In de Brandslangstraat." / "O, hahaha."
(Cruquiuseiland, Oostelijk Havengebied, Amsterdam)

Eeuwige Bouillon springt erin (de stand van zaken)

Eeuwige Bouillon springt erin

Het Niets, het Ene, het Vele en Alles is een onderzoek naar belang en betekenis van de vier kwantiteiten niets, één, veel en alles.
Mijn hypothese is dat de wereld wordt vormgegeven door de scheppende, op elkaar inwerkende krachten van deze kwantiteiten.
Nu ja, dat is misschien een beetje te absoluut uitgedrukt (we leven niet meer in de negentiende eeuw!).
Eeuwige Bouillon heeft al veel aandacht besteed aan het Niets en het Ene maar nog weinig aan het Vele en Alles (behalve als tegenkrachten).
Daarom schakelt Eeuwige Bouillon nu over van niets naar alles, van god naar grond (en geld), van peinzen naar handelen, van afzien naar deelname.
Kortom: Eeuwige Bouillon springt erin.
Plons!

Alles wat met mensen in verband staat

L'enigma d'Isidore Ducasse (Nicht stören / Do not
disurb / Ne pas déranger) / Man Ray / 1920

Van alle beroemdheden is Isidore Ducasse de raadselachtigste.
Hij werd geboren in 1846 in Montevideo, de hoofdstad van Uruguay.
Hij verhuisde via de Pyreneeën naar Parijs.
In 1868 publiceerde hij Les Chants de Maldoror.
Daarin schreef hij: "Hoe kom ik toch aan die diepe weerzin tegen alles wat met mensen in verband staat?"¹  
Hij overleed in 1870 aan koorts. 
Hij noemde zich: Graaf van Lautréamont.² 
Hij was geen graaf.
Veel meer is er niet bekend over Isidore Ducasse.

¹ ("D’où peut venir cette répugnance profonde pour tout ce qui tient à l’homme?") / Uit: De zangen van Maldoror door Comte de Lautréamont/ Uitgeverij Athenaeum – Polak & Van Gennep 1992 / p. 62 / Oorspronkelijke titel: Les Chants de Maldoror (1868)
² Comte de Lautréamont

Ik kreeg een stropdas

Ik kreeg een stropdas.
Ik kreeg hem van Z.
Het is mijn eerste stropdas.
Hij is van chocola.

Menukaart voor een afgelast diner

 * * *

DINER SPECTACLE

Ter gelegenheid van de feestelijke opening van de 

DOLCE FAR NIENTE ACADEMIE

*

D I E   U N T E R G A N G   D E R   M E N S C H H E I T !

 *

Met:

BESTEK UIT DE RMS TITANIC

en

TRACTAAT OVER HET NIETS EN HET NIETSDOEN OF: HET GAIACOMPLEX:¹ 

en

GERECHTEN UIT "LA CUCINA FUTURISTA"²:

*

P R I M O
O N D E   R A D I O   N U T R I E N T I
V O E D Z A M E   R A D I O G O L V E N
_________

S E C U N D O
C O T O L E T T E - T E N N I S
T E N N I S R A C K E T   V A N   K A L F S F I L E T
_________

D O L C E
M A M M E L L E   I T A L I A N E   A L   S O L E
I T A L I A A N S E   B O R S T E N   I N   D E   Z O N

*

 "Der müẞige Mensch ist immer noch ein besserer als der tätige" – Friedrich Nietzsche

*
Kaartjes via Le Club Annulation Tickets Co,. Inc. A'dam

¹ Tractaat deel I (Primo), deel II (Secundo) en deel III (Dolce)
² La cucina futurista / Fillipo Tommaso Marinetti e Fillia / Sonzogno / 1932

Kaartje voor een afgelast feest

 

Zie hier de menukaart voor het afgelaste feest

Het geknars, het gesteun en het gekreun

Zicht op Noord vanaf het pontje

Vanmorgen hoorde ik eerst het geknars, het gesteun en het gekreun van de drijvende steiger aan de Surinamekade waar het pontje naar Amsterdam-Noord aankomt en vertrekt.
En daarna, in de middag, hoorde ik het geknars, het gesteun en het gekreun van de drijvende steiger aan de Borneokade waar iedereen zwemt.
Wat een geknars! 
Wat een gesteun en gekreun!

Heel de reusachtige stad Kiev schreeuwde

Konstantin Paustovski

1.
Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog was Winston Churchill bang dat Rusland Oost-Europa zou bezetten.
Hij droeg zijn generaals op om samen met de Duitse Wehrmacht Rusland uit Oost-Europa te verdrijven.
Wapens die op de Wehrmacht waren buitgemaakt moesten op zo'n manier worden opgeslagen dat ze gemakkelijk konden worden teruggegeven.¹

2.
Als je met een iets andere blik en vanuit een iets andere hoek naar de geschiedenis kijkt, dan lijkt het alsof heersers en overheersten altijd en overal koortsachtig naar elkaar op zoek zijn geweest.

3.
"Dood, als je komt, kom dan heimelijk, zodat het genot van het sterven mij niet weer tot leven wekt" – Salvador Dalí

4.
"Wat is dit?"
"Wat is wat?"
"Eeuwige Bouillon."
"Wel, dat is een zee van woorden waarin telkens nieuwe vulkaaneilandjes van toevallige samenhang ontstaan (en weer verdwijnen): hier een theorie, daar een metamorfose, verderop een plan, ginds een mirakel en aan de verre horizon zelfs een moraal!"

5.
"Plunderaars omsingelden een groot huis, maar kregen geen kans er binnen te dringen. In het donkere huis, dat in de duisternis leek weg te kruipen, begon een vrouw te schreeuwen. Zij had geen ander middel om haar kinderen te beschermen dan deze ononderbroken, geen moment verstommende kreet. Plotseling werd het geschreeuw van de vrouw door het hele huis overgenomen, van de eerste tot de laatste verdieping. Daarna werd het in de hele straat en in de aangrenzende straten overgenomen. Het geschreeuw zwol aan als de wind en sloeg over op steeds nieuwe straten. De wijken Posol, Novoje Strojenië en Bessarabka schreeuwden, heel de reusachtige stad Kiev schreeuwde."² 

6.
Het leven zelf is het resultaat van een serie inbraken.

¹ Uit: Boris Johnson / De Churchillfactor / Spectrum 2015 / (p. 292). Zie ook: David Reynolds / From World War to Cold War: Churchill, Roosevelt and the International History of the 1940's / Oxford 2006)
² Uit: Konstantin Paustovski / Begin van een onbekend tijdperk (hoofdstuk 16) / Van Oorschot 2019 / Vertaling Wim Hartog