Hoe het klinkt (zo klinkt het)

Wakker wordend

Onze haan

1.
Onderweg van Amsterdam naar de Middellandse Zee logeerden we in het dorp Couchey in Bourgondië. We werden daar de volgende morgen heel vroeg gewekt door een haan.
M., wakker wordend, moest lachen om die uitslover van een haan.

2.
Op het Franse platteland zijn de duiven slank. Ze zijn mooi van vorm en hun koeren klinkt helder en kort als een mededeling. Amsterdamse duiven klinken als rochelaars (hetzelfde geldt voor duiven uit Nice).

3.
"Zullen we vrienden worden?"
"Over mijn lijk." 

4.
Op de snelweg tussen het Bourgondische dorp Couchey en de Middellandse Zee kwamen we terecht in een lange kijkfile¹. Het was warm (het was heet).
We draaiden de raampjes van de auto open en het rook heerlijk naar het zuiden.
Naar pijnbomen, cipressen, lavendel, sinaasappelbomen, citroenbomen, oleanders, bougainvillea en naar palmbomen met hun vuile baarden.

¹ Wikipedia: "Een kijkfile is een file die is ontstaan doordat weggebruikers uit nieuwsgierigheid afremmen en kijken naar een gebeurtenis – een ongeval of een kettingbotsing – die meestal op de andere rijbaan heeft plaatsgevonden."

We lagen op het strand

M. met zuidelijke hoed

We lagen op het strand in Antibes.
Het zand was zo wit en zacht, het leek wel vogelkooizand (vroeger had ik een vogel).
De zee probeerde op het strand te komen, maar dat lukte steeds niet.
M. was ervan overtuigd dat de acteur Leonardo di Caprio naast ons lag te zonnen en ze ging een beetje met hem flirten (de strandmens is vredelievend).
We lagen in de schaduw onder twee parasols.
Onze huiden verbrandden niettemin.
‘s Avonds barstte een hevig onweer los.
Onze tent was een dun trommelvlies tussen ons en de donderende wereld.¹

¹ M. houdt meer van hotels dan van tenten, maar ik hou meer van tenten dan van hotels. Dus soms kamperen we in een tent en soms logeren we in een hotel. De afwisseling van aarde en luxe is verhelderend.

Het bestaat niet meer

Sinaasappelboom in Nice

Nice is een stad met een zekere grandeur.
Door de kleuren van de huizen heeft de stad een zachte gloed die doet denken aan Odessa. Nou ja, aan beschrijvingen van Odessa door Konstantin Paustovski.
We hadden de auto toevallig in de Rue Rossini geparkeerd.
In die straat woonde Friedrich Nietzsche aan het einde van de negentiende eeuw!
Hij woonde daar in een pension. We gingen het pension zoeken, maar het is verdwenen.
Ça n’existe plus.

J’existe.

"Ik besta"

De Route du Soleil is schitterend.
Van het noorden naar het zuiden van Frankrijk is de Route du Soleil geel van brem.
Het geel van de bloeiende brem is tegelijk donker, verzonken (bijna duister) én lichtgevend.
Ter hoogte van Avignon had iemand "J'existe" geschreven boven de snelweg.
Hij of zij had het groot en netjes geschreven.
Hij of zij had het niet geschreven met een uitroepteken erachter maar met een punt.

In Grasse ruikt alles lekker

De parfumstad Grasse

We zijn in Grasse, de Zuid-Franse parfumstad.
We, dat zijn M. en ik.
Ik dacht dat Grasse een horizontale stad was, liggend in een vallei aan een rivier, maar het is een verticale stad, gebouwd tegen de flank van een berg.
In Grasse ruikt alles lekker, zelfs de parkeergarage.
Dit regelt de zeer rijke heer Fragonard, parfumeur.
Het kan niet zo zijn dat het stinkt in Grasse.
We waren ook (heel even) in de kathedraal van Grasse.
Wat een horrorkabinet.
En dat in zo’n mooie, geurige stad!