Zo kan het eventueel ook

De herders uit Les Landes lopen met grote passen

"Gemonteerd op hun stelten, de herders van de Landes hun kudde over de afvalstoffen, gaan door struiken, borstel en zwembaden van water, en doorkruist moerassen met de veiligheid, zonder wegen of voetpaden geslagen te zoeken. Bovendien is deze verhoging ervoor dat ze makkelijk kijken hun schapen, die vaak verspreid over een groot oppervlak. In de ochtend de herder, om in orde te krijgen op zijn stelten, gemonteerd door een ladder of zette zich op de vensterbank van een raam, of anders klom op de mantel van een grote schoorsteen. Zelfs in een vlak land, het zitten op de grond, en met vaste stelten zijn, hij gemakkelijk roos met de steun van zijn personeel. Men kan oordelen met wat de resultaten van de val van een voetganger welk gevaar als gevolg van een val van een paar stelten. Maar de herders van de Landes, gewend vanuit hun kindertijd tot dit soort van oefening, daarin een buitengewone vrijheid en vaardigheid. De herder weet heel goed hoe te behouden zijn evenwicht, hij loopt met grote stappen, rechtop staat, loopt met behendigheid, of voert een paar staaltjes van ware acrobatisme, zoals het oppakken van een steentje van de grond, het plukken een bloem, het simuleren van een val en snel stijgende, draait op een voet, enz."*   

* Automatische Google Translate vertaling van de Engelse Wikipediatekst bij het afgebeelde schilderij van Jean Louis Gintrac (1808-1886)

Wat een wonderlijk voorwerp is een lepel

Met bont gevoerde kop en schotel (en lepel) door
Meret Oppenheim

Stokjes zijn van hout of bamboe. Mes en vork zijn van staal.
Ik doe de stokjes onrecht door ze met mes en vork te vergelijken.
Eigenlijk is alleen al het feit dat ze van hout of bamboe zijn gemaakt genoeg reden om aan te nemen dat ze meer verwantschap hebben met de lepel.
Wat een wonderlijk voorwerp is een lepel. Meer een sieraad dan een instrument. Ik heb het eten met een lepel altijd een tikje vreemd gevonden, hoewel ik een groot liefhebber ben van soep.
Hier is een droefgeestig soeplied uit Alice in Wonderland, snikkend ten gehore gebracht door de soepschildpad. Hier is het: 
Prachtige Soep, zo graag gezien
In een hete soepterrine!
Wie snelt niet toe op deze roep?
Soep van de avond, prachtige Soep!
Soep van de avond, prachtige Soep!
Pra-hachtige Soe-hoep!
Pra-hachtige Soe-hoep!
Soe-hoep van de aaa-ha-havond!
Prachtige, prachtige soep!
Prachtige Soep! Wie wil er nou vis,
Wild, of wat er verder is?
Wie geeft niet graag zijn laatste sp-
ie voor een lepel vol prachtige Soep?
Spie voor een lepel vol prachtige Soep?
Pra-hachtige Soe-hoep!
Pra-hachtige Soe-hoep!
Soe-hoep van de aa-ha-havond!
Prachtige, prachti-GE SOEP!

Met de stokjes kun je niet snijden

T-bone steak behang

De stokjes zijn ontworpen om van overvolle borden te eten.
Zij zijn een uitvinding van de overvloed.
Met mes en vork kun je zelfs nog het allerlaatste overgebleven rijstkorreltje naar binnen werken.
Zij zijn een uitvinding van de schaarste.
Mes en vork zijn voor een deel ook nog slagersgereedschap.
Dat kun je van de stokjes niet zeggen.
Een T-bone steak kun je met de stokjes niet eten.

Met de stokjes kun je niet schrapen

Vandaag hebben we met stokjes gegeten zoals Chinezen. Ik had een Indiaas gerecht bereid met rijst. De stokjes bezorgden me spierpijn in m'n hand.
Hoe leger het bord raakte, hoe moeilijker het werd om nog iets in mijn mond te krijgen. Ik greep de hele tijd mis. Wat ik te pakken kreeg tussen mijn stokjes viel er op weg van mijn bord naar mijn mond weer tussenuit. Dit is gênant, vooral als je je mond al open hebt gedaan. Toen heb ik maar vork en mes gepakt. Daar kun je namelijk mee schrapen, wat met de stokjes onmogelijk is.