Zo is de omgekeerde wereld

Koperen deurbel

Over een tijd komt er een lockdown.
Dit in verband met het coronavirus.
Dan mag je niet meer de straat op zonder toestemming van de autoriteiten.
Dan zit de deurbel aan de binnenkant van je huis en moet je aanbellen om naar buiten te mogen.
Ringgg! 
Zo is de omgekeerde wereld.

Het is voor mijn lever

Coronavirus van glas

"Ik heb zin om te zuipen."
Dit zei ik vandaag tegen M. (47).
Zij is vijftien jaar jonger dan ik.
Zij is nog een jonge bloem.
Zij is door corona niet in levensgevaar.
"Kun je bier waar geen alcohol in zit eigenlijk wel zuipen?" vroeg ze.
Een goed punt. 
Zuipen is een alcoholhoudend woord, net als tempelier en proost. 
Ik drink nu een maand en twee dagen geen alcohol. Nog zestien dagen te gaan. Een heel vocabulaire raakt in de versukkeling.
Geen alcohol drinken is niet moeilijk voor mij. Ik doe het voor mijn lever, die vergevingsgezinde.

De alcohol heeft zich niet onmisbaar weten te maken

Het keffertje alcohol ("Waf-waf!")

Ik heb geen geestelijke en lichamelijk ontwennings-verschijnselen door het niet drinken van alcoholhoudende dranken.
De alcohol – C2H5OH – heeft zich in veertig jaar niet onmisbaar weten te maken.
Hiernaast zie je de chemische architectuur van alcohol (het keffertje alcohol).
De zwarte bollen zijn de twee koolstofmoleculen (C).
De witte bollen zijn de vijf waterstofmoleculen (H).
De rode bol is het zuurstofmolecuul (O).

Tijd is een ingrediënt

Aluminiumfolie

Ik kocht in een supermarkt 1 Chinese kool, een moot zalmfilet van 600 gram, een flesje sojasaus, een stukje verse gember van 3 centimeter, 1 grote sappige handsinaasappel en 400 gram basmatirijst die 8 minuten in ruim water moest koken en daarna nog 10 minuten moest staan met het deksel op de pan. Ik verwarmde de oven voor op 180 graden. Vervolgens deed ik ongeveer 6 liter water uit de kraan in een grote pan en zette het vuur er onder aan. Terwijl het water heet werd sneed ik de zalmfilet in 4 gelijke stukken. De stukken hoefden niet precies gelijk te zijn; ongeveer gelijk was goed genoeg, om een term te gebruiken van Engelse psychiater Donald Winnicot (1896-1971). Toen ik dat gedaan had mengde ik 4 eetlepels sojasaus met eenzelfde hoeveelheid water. 
Op dit moment trok ik een blikje bier open. Het smaakte goed, ondanks het treurige feit dat er geen alcohol in zat. 
Toen sneed ik de grote sappige handsinaasappel in 12 halvemaanvormige plakken van elk een ½ centimeter dik. Ook hier was ongeveer goed genoeg. Een meetlint of lineaal was niet nodig. Ik trok de bladeren van de Chinese kool, waste ze en depte ze droog. Ik legde vier glinsterende vellen aluminiumfolie naast elkaar op het werkblad, dat wil zeggen op de grote tafel in de eetkamer, die ook studeerkamer, woonkamer en televisiekamer is (wij hebben veel kamers), en in het midden van elk vel aluminiumfolie legde ik een groot – buitenste – koolblad waarna ik de rest van de koolbladeren erover verdeelde. Ik drukte de vier stapels koolbladeren met kracht plat, zodat het niet zo wiebelde. Op iedere nauwelijks wiebelende stapel koolbladeren legde ik een stuk zalm. En op elk stuk zalm legde ik 3 halvemaanvormige plakken sinaasappel. Daaroverheen goot ik het sojamengsel en ik vouwde het alumiumfolie dicht met de glinsterende kant naar binnen zoals professionele koks doen. De aldus ontstane pakketten legde ik op een bakplaat, die ik in het midden van de tot 180 graden verwarmde oven schoof, en ik zette de kookwekker op 22 minuten, want zo lang moesten de pakketten in de hete oven blijven (tijd is een ingrediënt).
Deze methode van bakken of stoven heet in het Frans en papillote en in het Italiaans al cartoccio. 
Op dit moment trok ik een tweede blikje bier open en ook dat smaakte weer goed, ondanks het treurige feit. 
Tegelijkertijd deed ik 200 gram basmatirijst in de grote pan met inmiddels kokend water en ik kookte de rijst 8 minuten, zoals voorgeschreven. Ik goot de rijst af in een vergiet, waarna ik hem¹ terugdeed in de pan en 10 minuten liet staan, ook zoals voorgeschreven. Ik vergat niet het deksel terug op de pan te doen. Ook schilde ik het stukje gember en sneed het met een vlijmscherp mes, dat ik even tevoren had geslepen, in zeer dunne reepjes. Ik verhitte een laag olie in een kleine pan en frituurde de gemberreepjes tot ze lichtbruin waren. Ik liet ze uitlekken op keukenpapier en serveerde ze, met de rijst, bij de zalmpakketten.
Zo bereidde ik op deze zestiende alcoholloze dag een in het ideale geval smakelijke maaltijd voor 4 personen, te weten mijn vrouw, mijzelf en onze twee dochters, waarvan er eentje op dat moment niet thuis was. In plaats van haar was er een gast uit hotel Z. die geen vis lustte. Snel maakte ik nog een tosti met kaas en ketchup. 

 ¹ Rijst is mannelijk 

De torens zijn ingestort

De kunst van het min of meer normaal zijn

's Avonds kijk ik tv om de tijd te doden.
Ik moet de tijd doden omdat ik gestopt ben met drinken.
Ik kijk vooral naar films en series uit Hollywood, zodat ik er ook als ondergangs-deskundige nog wat aan heb.
Een dieptepunt was de film Joker van de regisseur Todd Phillips met in de hoofdrol Joaquin Phoenix.
De film berust op vele misverstanden. De belangrijkste daarvan is het misverstand dat idioten interessante karakters zijn.
Idioten zijn karakters uit balans. Ze zijn daardoor voorspelbaar. Normaal zijn (of willen zijn) is daarbij vergeleken een adembenemende balanceeract boven vele afgronden. 
Op de foto zie je een voorbeeld van dit balanceren. Het is de Fransman Philippe Petit, die over een koord van de ene Twin Tower naar de andere loopt (de torens zijn ingestort, Philippe Petit leeft nog). 

Ik ben geen vriend van mijn geweten

Guillaume Apollinaire, gewond door een granaat-
scherf in de Eerste Wereldoorlog 

Er zitten mensen op ons dak. Ze zijn dakdekkers. Ze boren in het beton.
Ze beginnen met boren om acht uur in de ochtend.
Dan ben ik al wakker. Ik ben een leeuwerik nu ik niet meer drink. 
Er zijn ook mensen die nooit alcohol drinken.
Het Franse woord voor alcohol is mooier. Het is: alcool. 
Ik drink nu twaalf dagen geen alcool. Ik heb zin in alcool. O, geef me toch een biertje! 't Is maar 5%!
Maar ik hou vol. Ik doe het voor m'n lever. Het is puur altruïsme. Ik heb mijn naaste lief (ook als mijn naaste in mij zit).
Ik ga vroeg naar bed. Ik slaap als een roos. Ik word niet wakker midden in de nacht. Van de avond naar de ochtend is een reis zonder onderbreking. Ook droom ik niet. Ik ben een realist.
Kinderen, die dromen.
De droom is een ontsnapping uit de slaap. De droom stijgt op uit de slaap als een luchtbel van de bodem van de zee.
's Ochtends om acht uur zet ik mijn blote voeten op de harde houten vloer en daar is het realisme.
's Avonds kijk ik tv. 
Ik wil Alcools van Guillaume Apollinaire gaan lezen maar m'n Frans is niet goed genoeg.
"Eigen schuld. Had je je tijd maar beter moeten besteden."
Dat is de stem van mijn geweten. Ik ben geen vriend van mijn geweten. Vrienden, daar heb je plezier mee. 
"Et tu bois cet alcool brûlant comme ta vie. Ta vie que tu bois comme une eau-de-vie."¹
Apollinaire was een aristocraat. Hij verkeerde in de hoogste kringen.

¹ "En je drinkt deze brandende alcohol als je leven. Je leven dat je drinkt als alcohol."

Zonder alcohol is het wereldgebeuren lachwekkend

Kwast voor het op de muur verven
van onder meer woorden

Het is vroeg in de ochtend.
De lucht is een transparante architectuur van grijze en witte wolken.
Er zit geen alcohol in me.
Ik ben vroeg opgestaan.
Toen ik een middelbare scholier was stond ik altijd vroeg op.
In de vier dagen dat ik geen alcohol drink en vroeg opsta, heb ik al een paar keer aan mijn middelbare school gedacht. 
Zonder alcohol is het wereldgebeuren lachwekkend.
Zondagavond zag ik het programma In Europa van Geert Mak. Ik zag een pleintje in een Pools dorp aan de rand van de wereld.
Twee mannen van buiten het dorp die zichzelf een katholiek en een jood noemden stonden op het plein met potten verf en kwasten.
Ze wilden de zin Joden, we missen jullie op een muur verven met hun verf, en vroegen de toegestroomde dorpelingen om hen daarbij te helpen.
"Waarom?" vroeg een van de dorpelingen.

De wereld is een gladde zee met kleine rimpelingen

De grote golf bij Kanagawa door Katsushika Hokusai

Gisteren was mijn eerste dag in veertig jaar zonder alcohol.
Ik overdrijf een beetje.
De wereld is een gladde zee met kleine rimpelingen.
Van die rimpelingen hoge schuimende golven maken – dat is de kunst van de overdrijving.
Die kunst verstaat en beoefent vrijwel iedereen, maar ik ken geen studie over de overdrijving als motor van (innerlijk) drama. Misschien moet ik die studie zelf maar schrijven. 
Ach nee, dat ga ik niet doen. 
Het is goed om zo weinig mogelijk te doen om de aidos (αιδως) niet te schenden. 
Aidos was de Griekse ingeving om goden, mensen en de natuur niet te beschadigen.  
Schending van de aidos (in de hybris) was een verschrikkelijk schouwspel voor wie aan aidos gewend was.
Het monotheïsme moeten zo'n schouwspel hebben geboden voor de oude Grieken: geen eerbied voor de goden (behalve de eigen god), geen eerbied voor de mens (behalve de eigen mensen en zelfs dat niet), geen eerbied voor de natuur (het lichaam, de boom, de rivier, het dier).
Mijn vermoeden – het Vermoeden van Mij – is dat daarin, in de hybris van het monotheïsme bedoel ik, in de hybris van het Ene en Enige, de eerste oorzaak is te vinden van de verloedering van de planeet.
Later meer hierover. Maar waar had ik het over? O ja, over tennissen. O nee, over niet-drinken. Wat kan ik erover zeggen na één dag geen alcohol?
Niks.
0.0.