Wat ruikt u lekker

Chinees voor oorsprong (spreek uit: Qǐyuán)

Op onze eilanden staat een gekkenhuis.
Vanmorgen in de supermarkt tikte een vrouw uit het gekkenhuis me op de schouder in de rij bij de kassa.
Ze zei:
"Wat ruikt u lekker."
En daarna vroeg ze:
"Weet u hoe het woord oorsprong geschreven wordt in het Chinees?"
"Nee," zei ik beleefd.
Ze schreef het Chinese woord voor oorsprong op het bonnetje dat ze van de kassière had gekregen en gaf het aan mij (ze had een zakje gebrande pinda's gekocht van 66 cent).
Nog voordat ik "dank u wel" kon zeggen was ze er alweer vandoor, met een nietsontziende haast die veel bewoners van het huis kenmerkt, hoewel sommigen juist zeer langzaam zijn.

Over dozen met vleugels

M. had een kartonnen doos met koekjes meegenomen uit de supermarkt.
Thuis ontdekten we dat er aan de zijkant van de doos vleugels zaten.
Meteen ging ik terug naar de supermarkt om te kijken of er nog meer dozen met vleugels waren.
En ja hoor, nog meer dozen met vleugels! 

Claudia lust er wel pap van

"Claudia lust er wel pap van, hè, Claudia?"
"Nee hoor."
"Jawel, Clau, dat is wel zo, jij lust er wel pap van."¹

 

 

 

¹ Gesprekje in de supermarkt (bij de bananen) tussen een groep jongens en een meisje.

Aan kromheid kan een volk geen trots ontlenen

Kroon

Hij loopt statig over het plein met verende passen.
Zijn rug is recht.
Een kromme koning is geen mooie koning (aan kromheid kan een volk geen trots ontlenen).
Hij loopt door de menigte zonder te zwaaien.
De menigte wijkt uiteen en vormt een pad.
Elke steen waarop hij zijn voet zet wordt speciaal voor hem neergelegd door bedienden.
Zijn mantel is rood, zijn kroon is van goud.
Hij staat in de rij in de supermarkt met de gouden kroon op zijn hoofd en met de gouden staf die hij soms bij zich heeft.
Hij heeft gekocht: twee halve liters bier.

Weet u hoe deze groente heet?

Ik was in Albert Heijn. Ik stond bij de zelfbedieningskassa's. Naast me stond een oudere vrouw.
"Weet u hoe deze groente heet?" vroeg ze aan me.
Ze liet me een bos groene stengels zien.
Ik herkende de stengels. Ik eet ze vaak, want ze zijn goed voor mijn urine-wegen. Maar ik kon niet op de naam komen. Er zijn sommige woorden die mijn geheugen niet wil binnen laten. Eerder schreef ik hier al over. Ik vermoedde het bestaan van een onafhankelijke mnemo-esthetica. 
"Verdorie mevrouw," zei ik, "nu vraagt u me precies naar een woord dat er bij mijn geheugen niet in komt."
Bij haar, zei ze, was het woord juist onlangs uit het geheugen weggevlogen. Ze leed, verklaarde ze een tikje verdrietig, aan beginnende dementie. Er waren wel meer woorden die ze niet meer wist.
Daar stonden we dan. Bij haar was het woord zojuist weggevlogen, bij mij kwam het er niet in.
"Ik ga wel even kijken in de winkel, bij de schappen," zei ik.
Even later kwam ik met het woord terug. 
Ze stond op me te wachten met de naamloze stengels in haar hand.
"Bleekselderij," zei ik.

Over oortjes

"Oortjes"

Ik stond in een rij bij de kassa van de supermarkt. 
Iedereen in de rij had oortjes in zijn oren.
Het was laat op de avond.
Het was de enige kassa die nog open was.
Hoeveel uren ik al in rijen bij kassa's heb doorgebracht!
Toen riep een vrouwenstem luid: "Déze kassa is óók open!"
Er was besloten om nog een kassa open te doen zodat:
– de klanten niet zo lang in de rij hoefden te staan;
– de winkel op tijd dicht kon.

De vrouwenstem riep nog een keer luid: "Déze kassa is óók open!"
Maar niemand hoorde de kassière die riep.

Mag ik u even storen?

Mutti is de grote tomatenconcurrent van Petti

De schappenvuller op de afdeling Italiaanse produkten van de supermarkt heeft liever niet dat je hem wat vraagt.
Hij wil niet gestoord worden.
Hij reageert dan zeer knorrig en onwillig, hoe beleefd je het ook aanpakt.
Vandaag was hij er weer.
Hij was blikken gepelde tomaten van het merk Mutti op elkaar aan het stapelen.
"Goedemiddag," zei ik beleefd, "mag ik u even storen?"
"Wat nóu weer?" zei hij.

De vrouw met de perfecte boodschappen

Gisteren zag M. (18) in de supermarkt de vrouw met de perfecte boodschappen.
Om de perfecte boodschappen niet te vergeten, schreef M. ze thuis snel op een briefje.
Sushi.

Chips.

Melk.

Stokbrood.

Franse kaas.

Aioli.

Chocolade.

Komkommer.
Dit is het eerste boodschappenlijstje in de geschiedenis dat geschreven is na het doen van de boodschappen.

Daar priemde z'n wijsvingertje alweer in mijn richting

"Opa!"

Boven ons woont een jongetje van drie jaar oud.
Hij is nog maar pas geboren.
De wereld is nog heel klein voor hem en heel groot.
Als hij mij ziet op onze binnenplaats wijst hij naar mij en roept:
"Opa!"
Ik begrijp dit.
Vandaag zag hij me in Albert Heijn. Ik probeerde me uit de voeten te maken, maar daar priemde zijn wijsvingertje alweer in mijn richting:
"Opa! Opa!"

Geen Dommelsch?

Warfsteiner Pilfener viltje

Ik ben graag in winkels.
In winkels komen aanbod en vraag (vraag en aanbod) bij elkaar.
Er hoeft niet meer onderhandeld te worden over de prijs (die gevechten zijn in een eerder stadium geleverd).
Ik koop al zeventien jaar voedsel en drank in dezelfde Albert Heijn.
Ik heb daar tussen honderdvijftigduizend en tweehonderdduizend euro uitgegeven.
Als ik in die zeventien jaar niet gegeten en gedronken had, dan was ik nu rijk geweest.
Gisteravond was ik er weer en ik had vier blikjes bier van het merk Dommelsch op de lopende band van de kassa gezet. Ik was vergeten om een scheidingsbalkje te plaatsen tussen mijn boodschappen en die van de klant vóór mij.
"Die zijn van mij," zei ik tegen het kassameisje toen mijn blikjes aan de beurt waren.
"Dat dacht ik al," zei ze.
"Hoezo?" vroeg ik, "zie ik er soms uit als iemand die veel drinkt?"
"Nee, maar u koopt 's avonds altijd vier blikjes Dommelsch."
Ze is een lief meisje dat op een innige manier door alles geamuseerd is.
In supermarkten is het eigenlijk niet de bedoeling dat het personeel iets van de klant weet.
Vanavond was het innige kassameisje er weer. In plaats van vier blikjes Dommelsch zette ik vier blikjes Warsteiner op de lopende band. Langzaam hobbelden ze achter de boodschappen van mijn voorganger aan in haar richting.
"Geen Dommelsch?" vroeg ze.

Volgende keer beter

Anna Drijver

Ik zag de actrice Anna Drijver in de Albert Heijn.
Zij stond bij de Afdeling Tijdschriften in de tijdschriften te bladeren.
De camera van mijn mobiele telefoon was kapot.
Ik kon dus geen foto maken.
Ook had ik de moed niet om haar aan te spreken.
Volgende keer beter!

Ik moest shampoo en douchegel kopen

Vrouwen rennen op een met Axe ingesmeerde man af

Ik was in Albert Heijn.
Ik moest shampoo en douchegel kopen voor M., M. en Z.
Staande bij de schappen met douchegels en shampoos rook ik aan een grote fles van het merk Axe.
Ik rook niks, dus kneep ik zachtjes in de fles.
Meteen spoot er een hele klodder douchegel uit, recht in m'n gezicht.
Wat een stank zeg.
Ik herkende meteen de geur die ik vaak ruik in gezelschap.
Een weeë, zoete geur, niet zo opdringerig als een parfum, maar goed waarneembaar.
Veel mannen smeren zich in met Axe.
Dat komt door een reclame waarin veel mooie vrouwen op een met Axe ingesmeerde man af rennen.

Waar ligt de rijst?

Indiase basmatirijst (lange korrel)

Vandaag ging onze supermarkt Albert Heijn weer open.
Hij was twee weken dicht vanwege een grote verbouwing.
In die twee weken deed ik de boodschappen bij C1000.
Ik wist daar niet goed de weg, ik moest alles vragen.
Waar ligt de basmatirijst?
Waar ligt de vis?
Waar ligt de chocola?
Het personeel wees mij geduldig de weg.
Er was een drumband bij de opening van de verbouwde Albert Heijn. Er waren Braziliaanse danseressen die mooi dansten in hun blootje.
De schappen van de vernieuwde Albert Heijn zijn hoger, de paden smaller, het licht onbarmhartiger.
Ik doe daar nu weer boodschappen zoals altijd.
Ik weet daar de weg.

De schappenvullers zeggen: "We begrijpen het niet"

Jumbo verkoopt pomodori van Petti, maar Albert Heijn
verkoopt pomodori van Mutti.

Bij Albert Heijn zijn de blikken gepelde tomaten op.
Dit gebeurt vaak.
Ik heb het probleem van de kleine winkelvoorraad gepelde tomaten  al eens besproken met de filiaal-manager, maar sinds ons gesprek is er niets veranderd. 
De schappenvullers (met wie ik op goede voet sta) begrijpen het niet. 
Ze zeggen: "We begrijpen het niet." 
Om een blik gepelde tomaten te bemachtigen moet ik 's ochtends om acht uur al in de winkel zijn. 
Ik heb voorgesteld om meer blikken in te kopen bij de groothandel, maar dat voorstel stuit op logistieke moeilijkheden.

De achterste zal de voorste zijn

De winkelwagen is een uitvinding van Nathan Sylvan
Goldman

Er stond een lange rij bij de kassa van Albert Heijn.
Een onbekende en ik stonden helemaal achteraan. 
Ik stond voor hem.
Toen ging er naast ons nog een kassa open.
De onbekende schoof als eerste naar de nieuw geopende kassa.
Daarna ging ik.
Nu stond ik opeens niet meer vóór hem, maar achter hem.
En toch was er niet voorgedrongen. 

Een sixpack Bavaria en een sixpack Dommelsch

Het riviertje de Dommel

Er stond een zwerver achter me bij de kassa van de supermarkt.
Hij riekte.
Hij had een sixpack Bavaria gekocht.
En ik had een sixpack Dommelsch gekocht. 
Meer hadden we niet.
Toen we weer buiten stonden zei de zwerver die riekte tegen me: "Bavaria is lekkerder."
Wat een kegel!

Meneer, u vergeet uw peer

Perenbehang

Ik stond in de rij bij de kassa van de supermarkt.
Een man die voor mij stond had zeven potten augurken, drie pakken wc-papier en één peer gekocht.
Bij het weggaan vergat hij de peer.
De Perzische kassière riep hem terug met de fraaie Hollandse rijmregel: "Meneer, u vergeet uw peer!"

Eerste en Tweede Schermutseling

De planeet aarde met de wolken en hun schaduwen

Vandaag had ik twee keer een schermutseling met dezelfde, mij onbekende, vrouw.
De eerste keer (Eerste Schermutseling) wilde ik mijn fiets op z'n vaste plek voor de supermarkt zetten maar het kon niet omdat die vrouw in de weg stond met een kinderwagen.
De tweede keer (Tweede Schermutseling) wilde ik een emmertje Vanish Oxy Action van het schap pakken in de supermarkt maar ik kon er niet bij omdat diezelfde vrouw in de weg stond.
Ik probeerde te reiken naar het emmertje Vanish Oxy Action, maar daarbij verloor ik mijn evenwicht en ik viel bijna in de kinderwagen.
Onze planeet is enorm groot, en dan gebeurt er toch zoiets.

De Chinees zei dat ik voor mocht

Rolletje geld

De koffiefilters waren op. Ik ging snel nieuwe halen in de supermarkt. Bij de kassa stond een Chinees met een kar vol boodschappen.
Hij zag dat ik alleen koffiefilters had.
Hij zei dat ik wel voor mocht gaan. Ik zei dat dat niet nodig was.
"Ah, u heeft de tijd," zei de Chinees.
"Nou nee, ik heb grote haast."
"Nou, gaat u dan toch voor."
"Het hoeft echt niet."
"Dan niet," zei de Chinees vriendelijk.
Toen alle boodschappen waren gescand verscheen het bedrag in beeld dat de Chinees moest betalen en hij haalde een een dikke rol papiergeld tevoorschijn, bijeengehouden door een elastiek.
Precies zoals geld eruit moet zien!

U komt toch voor uw man?

"Een pakje Winston graag," zei M. (39) tegen het meisje achter de balie van de sigarettenafdeling in Albert Heijn.
"U komt toch voor uw man?" vroeg het meisje. "Die rookt Kent hoor."