Ik keek uit het raam

Ik keek uit het raam. 
Er liep een man door de lucht.
Hij had grote moeite om zijn evenwicht te bewaren. 
Hij wankelde! 
O, hij ging vallen! 
O!¹

Kort filmpje van het wankelen

 
¹ Die man liep gisteren door de lucht boven het IJ ter ere van drie dingen, las ik later (hij liep op zestig meter hoogte). Ten eerste ter ere van het zevenhonderdvijftigjarig bestaan van Amsterdam, ten tweede ter ere van het tienjarig bestaan van de vereniging van koorddansers en ten derde weet ik niet meer ter ere waarvan.

Over de schilderijen van Yves Tanguy

De lucht boven het eiland Sporenburg (net een schil-
derij van Yves Tanguy)

"Hé, die lucht lijkt net een schilderij van Yves Tanguy!"
"Dat zeg je altijd als je zo'n lucht ziet, maar Yves Tanguy schilderde helemaal niet zulke luchten."
"O? Ik dacht dat het een typische Yves Tanguy-lucht was!"
"Nee hoor."

Over de verschrikkelijke gebeurtenissen in de wereld

De wereldolifant

Ik kwam R. tegen op het centrale pleintje hier in de buurt.
(Naast de oliebollenkraam en de bloemenstal is een dönerkraam gekomen).
Ik had R. een tijd niet gezien.
Nadat wij elkaar hadden begroet begonnen wij met praten.
Wij praatten niet over de verschrikkelijke gebeur-tenissen in de wereld.
In plaats daarvan praatten wij over R.'s nieuwe jas. Het was een dure jas, dat kon ik zien, een mooie. Ik voelde even aan de kraag van de jas zoals mijn vader altijd deed tussen duim en wijsvinger.
Het was kasjmier.

Ik pakte mijn jachtgeweer

Hert (Oostelijk Havengebied)

Het was zo licht buiten.
Het leek of het al ochtend was.
Er scheen een zeer heldere maan, de eerste volle maan van de herfst.
Deze maan wordt jachtmaan genoemd.
Hij is lichtgevender en groter dan een gewone volle maan, waardoor jagers het wild goed kunnen zien.
Ik pakte mijn jachtgeweer en een paar patronen.
Midden op de weg stond een hert, hij was mooi.
Ik kon hem goed zien en hij mij.
Gelukkig zijn zij die door maanlicht beschenen worden.¹

¹ De laatste zin is vrij naar Federico García Lorca: "Gelukkig zijn zij die maanlicht op hun kleren hebben."

Ik stond op de pont

Ik stond op de pont naar de overkant van het IJ.
Ik voelde opzij van mij een intense belangstelling voor mij.
Ik keek opzij en inderdaad, iemand keek naar mij.
Hij lachte naar mij.
Hij zat in een kinderzitje achterop een fiets.
Ik zwaaide naar hem en hij zwaaide terug met zijn minihandje.
Het was duidelijk dat hij graag met mij wilde praten dus ging ik wat dichterbij staan.
En toen hebben we het de rest van de overtocht gehad over het enige waar hij verstand van had, namelijk hele, heele, heeele grote boten.

Wie dachten ze dat ik was?

De Veemkade met de twee stenen leeuwen

Een jongen en een meisje renden op mij af.
"Mogen wij uw handteke-ning?" vroegen ze.
Ze hijgden van het rennen.
Ze gaven mij een stuk papier en ik zette mijn handtekening erop.
Daarna renden ze weg met het papier en de handtekening.
Ze maakten bokkenspron-gen als jonge dieren.
Dit gebeurde op de Veemkade vlakbij de twee stenen leeuwen.
Wie dachten ze dat ik was?

Over enkele dieren

Een kennis van mij is een ekster. Hij leeft hier in de buurt.
Samen met een andere ekster plaagt hij altijd de poezen.
Zij hebben dan groot plezier (de eksters bedoel ik). 
"Zij zijn de koningen van de wereld. Zij zijn dat door hun plezier".
Als ik de straat op ga, dan vliegt de ekster naar me toe (ik hoor hem voordat ik hem zie).
Hij vliegt mee naar waar ik maar heen ga. 
Hij wacht buiten op me in de dakgoot of op de tak van een boom en dan vliegt hij weer mee terug.
Ik denk dat hij het een leuk spelletje vindt.
Soms geef ik hem brood of fruit dat ik in het voorbijgaan ergens heb gekocht.
Of hij vliegt mee naar de pont.
Maar hij vliegt nooit mee naar de overkant van het IJ zoals meeuwen doen.

Er was niemand

Er was niemand. 
Het was stil in huis. 
En ook op straat was het stil. 
Er reden geen bussen. 
En geen auto's. 
En geen fietsen. 
Er klonken geen stemmen. 
En lege winkels. 
Het enige wat hij hoorde was het gekolder van meeuwen in de haven en en het klapperen van een vlag.
Hij deed de computer aan. 
Daar was iedereen. 

Er vloog een reusachtig vliegtuig over onze eilanden

Er vloog een reusachtig vliegtuig over een pleintje op onze eilanden.
Het vloog zo laag dat het een donkere schaduw over de eilanden wierp.
Wij konden de onderbuik van het vliegtuig zowat aanraken met onze handen.
En de hete lucht uit de motoren konden wij voelen.
En de verontruste gezichten van de passagiers konden wij zien.

Over Russen

Misschientas

M. heeft een misschientas gekocht bij Jumbo (de supermarkt).
Ik weet niet waarom ze zulke tassen bij Jumbo verkopen.
Het woord misschientas ontstond in de jaren dertig in de Sovjet-Unie. In het Russisch is het: avosjka.
Het is een tas van geknoopt touw waarmee de Sovjet-Russen boodschappen gingen doen in de lege winkels.
Je kon nooit weten of er wat in kwam.

Ze hoorden duidelijk bij elkaar

Spade

Er sjokten drie mannen achter elkaar aan door de Van Eesterenlaan.
Ze hoorden duidelijk bij elkaar.
De achterste had een hark bij zich, de middelste een schoffel en de voorste een spade.
Een half uur later zag ik de man met de schoffel moederziel alleen op de Borneokade slenteren.
De man met de hark zat op een bankje aan de Panamakade.
De man met de spade was nergens te bekennen.
Ik had de indruk dat ze elkaar waren kwijtgeraakt.
Maar aan het einde van de werkdag zag ik ze weer achter elkaar aan sjokken op de Van Eesterenlaan, nu de andere kant op, huiswaarts neem ik aan. Voorop de hark, in het midden de schoffel en achteraan – een beetje achterop geraakt – de spade.

Café Barmhartig zit in een hoge toren

Melk, koffie en kaneel voor cappuccino

Gisteren heb ik voor het eerst weer koffie gedronken. 
M. nam de koffie voor me mee uit Café Barmhartig.
Het was een cappuccino.
Café Barmhartig zit in een hoge toren hier aan de Oostelijke Handelskade.
Die toren wordt genoemd: de Rotte Kies.

Hij is zeven keer verhuisd

Uitzicht vanuit P.'s nieuwe huis. Daar bij de lichtjes
in de verte woon ik.

1.
Sinds ik P. ken is hij zeven keer verhuisd.
Nu woont hij in de Toren van Babel¹ op het Cruquiuseiland.
Weet je wie Cruquius was?
Hij heette eigenlijk Kruik. Kruik was dol op het doen van metingen.²
Als P. naar het noordwesten kijkt ziet hij het Borneo-eiland.
Als hij naar het zuidoosten kijkt ziet hij de Eiffeltoren (een elektriciteitsmast).

2.
"Locatie, locatie, locatie!" riep P. 's makelaar.
Daarmee bedoelde hij dat de waarde van een huis louter wordt bepaald door de plek waar het staat.
"Dat geldt voor alles," antwoordde P. (hij is nogal bijdehand).
En ter illustratie vertelde hij de volgende anekdote. Hij had eens, vertelde hij aan de makelaar, een bruine bonensoep gemaakt. De soep zag er goed uit. Ook smaakte de soep goed. Maar toen hij de soep twee dagen later in de wc gooide (om hem door te spoelen) zag die er opeens helemaal niet meer goed uit! En dat was alleen maar vanwege de nieuwe locatie van de soep!

¹ Meer over de Toren van Babel (de mythologische) in m'n wijsgerige hoofdwerk Het Niets, het Ene, het Vele en Alles / Hoofdstuk III, 3-13 / Het Ene versus het Vele (Uitgeverij Opera Non Scripta, d.d. wanneer de regenwurmen blaffen).
² Landmetingen, waterpassingen, dieptemetingen, temperatuurmetingen, vochtmetingen, neerslag-metingen, luchtdrukmetingen, windsnelheidsmetingen, zeespiegelmetingen, urineproductiemetingen (van zijn eigen urine), gewichtmetingen (van zijn eigen gewicht) etcetera.

Courtesy PdW

We voeren mee

 

Hier zie je de maiden voyage van een nieuw pontje hier op de eilanden. 
Z., M., M. en ik voeren mee!
Het pontje vaart vanaf de Ertskade op het schiereiland Sporenburg naar het Zeeburgereiland en terug.

De Via Appia is een zeer oude Romeinse weg

Via Appia Antica

De Via Appia is een zeer oude en lange Romeinse weg.
Hij loopt van Rome helemaal naar Brindisi in het zuiden.
Volgens de Romeinen was de Via Appia de koningin van de wegen.
De Via Appia is op vier plaatsen in de oorspronkelijke staat bewaard gebleven.
Een kort stukje ervan is hier in het Oostelijk Havengebied in Amsterdam terecht gekomen (niet ver van Onder de Platanen).

Hij bestaat alleen in het echt

De Platanenlaan in de herfst

De mooiste laan van Amsterdam is Onder de Platanen in het Oostelijk Havengebied. 
Wat een prachtige laan! 
Wat een schaduwen!
Je zult Onder de Platanen vergeefs zoeken in Google Maps of op welke kaart van Amsterdam dan ook.
Hij ontsnapt aan alle cartografie en fotografie en straatnaamregisters. 
Je zult er zelf heen moeten. 
Hij bestaat alleen in het echt.

Over naamgeving (over de Vluchtladderstraat)

"Waar woon je?" / "In de Vluchtladderstraat." / "O, hahaha."
(Cruquiuseiland, Oostelijk Havengebied, Amsterdam)

Over naamgeving

"Waar woon je?" / "In de Brandslangstraat." / "O, hahaha."
(Cruquiuseiland, Oostelijk Havengebied, Amsterdam)

Het geknars, het gesteun en het gekreun

Zicht op Noord vanaf het pontje

Vanmorgen hoorde ik eerst het geknars, het gesteun en het gekreun van de drijvende steiger aan de Surinamekade waar het pontje naar Amsterdam-Noord aankomt en vertrekt.
En daarna, in de middag, hoorde ik het geknars, het gesteun en het gekreun van de drijvende steiger aan de Borneokade waar iedereen zwemt.
Wat een geknars! 
Wat een gesteun en gekreun!

Over afdwalen

De hut op kippenpoten op het Java-eiland

Ik zag een cruiseschip ontmeren aan de Veemkade.¹
Ik zette de pas erin om het grote schip te zien keren midden op het IJ.
Ik snelde over de Verbindingsdam die vol stond met fluitekruid.
A.'s moeder zei: "Van de ene op de andere dag is er overal fluitekruid, en van de ene op de ander dag is het straks ook weer verdwenen."
Je moet fluitekruid niet verwarren met bereklauw.
Overal lag knisperige iepensneeuw, ook wel iepenconfetti genoemd.
En voort, vlug, langs de Hut op Kippenpoten!
Zo noemde S. vroeger het hutje halverwege de trap aan de achterkant van het voormalige Havenarbeidsreservegebouw op het Java-eiland.
Dat hutje staat op kippenpoten!
Ken je De Hut op Kippenpoten uit Moussorgski's Schilderijen-tentoonstelling?
Maar waar had ik het ook weer over?

¹ Het juiste maar ongebruikelijke woord ontmeren betekent: het losmaken (en wegvaren) van een schip. Het omgekeerde is afmeren of aanleggen (het vastmaken van een schip aan de kade of aan een boei). Aanmeren is volgens sommigen een onjuiste samenstelling van afmeren en aanleggen. Maar volgens anderen, waaronder het gezaghebbende Genootschap Onze Taal, zijn aanmeren en afmeren allebei goed. In scheepvaartkringen is meren de gebruikelijke term. In het Binnenvaarpolitiereglement (bijvoorbeeld) komen de woorden afmeren, aanmeren en ontmeren niet voor.