Mijn bloed dat rood is

Bloed dat rood is

De klinkende Italiaanse zin coperchio del gabinetto abassato durante lo sciacquone betekent: toiletdeksel omlaag bij doorspoelen.  
Ik moet dit doen.
Wanneer ik namelijk doorspoel met de deksel omhoog, ontstaat er een baaierd van onhygiënische druppeltjes.
En dat is slecht voor mijn gezondheid, vanwege het gedoe met mijn bloed. 
Mijn bloed dat rood is.

Krakau is gesticht door koning Krak

Venetië

M. (21) was een maand alleen op reis met de trein.
De reis voerde van Amsterdam naar Amsterdam via Praag, Bratislava, Wenen, Venetië, Genua, Rome, Pisa, opnieuw Wenen, Krakau en Berlijn.
Vanuit Bratislava stuurde ze een foto van een communistische arbeiderswijk, goed onderhouden.
Op weg van Venetië naar Genua begon haar voet op te zwellen. Ze moest direct van Stazione Piazza Principa naar het Osperdali Galliera, waar ze zes uur op een houten bankje zat te wachten tot ze aan de beurt was.
Uit Rome nam ze een glazen potje peperoncini mee. De rode pepertjes waren gevuld met tonijn. Ze verdrongen zich achter het glas, om de wereld te zien. 
In Krakau piekerde ze de hele avond of ze Auschwitz zou bezoeken.
"Ik ben op weg naar Auschwitz," schreef ze de volgende ochtend.
"Gelukkig is het geen 1942," schreef ik terug.
Krakau, zei ze, is gesticht door koning Krak.

Over apoptose

Het woord apoptose komt uit het Grieks (ἀπόπτωσις) en betekent: eraf vallen, wegvallen, verdwijnen.
De oude Grieken bedoelden hiermee: het vallen van de blaadjes van de bomen.
Mijn lichaam telt ongeveer honderdduizend miljard cellen.
Elke dag gaan er ongeveer zestig miljard dood door apoptose.
Dit is het dagelijkse vallen van de blaadjes in mij (en in iedereen).
Dit vallen is goed.
Een deel van de apoptose in mij is verstoord door een anti-apoptotische kracht.
In 1988 werd het gen ontdekt dat deze kracht ontketent.
Het is het gen BCL-2.
Het werd ontdekt door bestudering van het rondwormpje C. Elegans. Rondwormpje?
Ja, rondwormpje!
Er is daardoor te veel leven in mij.
Om te voorkomen dat ik dood ga aan te veel leven moet de door BCL-2 ontketende anti-apoptotische kracht bestreden worden.

's Nachts droomde ik van haar

De dichteres sprak ook over UFO's

Ik zag zondag de dichteres Lieke Marsman. 
Ik had haar nog niet eerder gezien (niet in het echt en niet op de televisie). 
Zij is een dichteres met mooie benen. 
Ik kon het niet laten af en toe onder de tafel te kijken naar de mooie benen van de dichteres op hoge hakken.
Lieke Marsman hecht aan het leven. Zij heeft haar arm eraf laten halen om te leven. Later op de avond zei ze: "Ik zou ook mijn benen eraf laten halen als ik daardoor kon leven."
Ik schrok (zulke mooie benen).
Ik vroeg aan mezelf: "Zou ik mijn arm en mijn benen eraf laten halen om te kunnen leven?" 
En toen mijn antwoord nee was, vroeg ik aan mezelf: "Hecht ik soms minder aan het leven dan Lieke Marsman?"
's Nachts droomde ik van haar (zij die mogelijk meer aan het leven hecht dan ik). Wij speelden tennis.

Gebruikt u medicijnen?

"Nee."
Dit is wat ik altijd antwoordde wanneer er werd gevraagd:
"Gebruikt u medicijnen?"
Maar sinds een paar dagen antwoord ik op die vraag:
"Ja."
Ik mag daardoor niet in de zon.
M. laat weten vanuit de Stad der Dromen: "Je hoeft niet voor elke zonnestraal op de vlucht te slaan."
M. mag ook niet in de zon.
Ik heb een pet gekregen die me goed staat (dit zegt iedereen).
Een pet is iets nieuws op m'n hoofd.
Het is net zo'n pet als veel jonge tennisspelers dragen. Maar zij dragen hun pet verkeerd om, met de klep in de nek.
Zolang een tennisspeler de klep in de nek draagt, kan hij geen groot kampioen worden.
Verdorie, wat is het toch moeilijk om niet af te dwalen.
Het is zo'n luxe om af te dwalen.
Ik ken geen grotere vrijheid.
Ik vermoed dat het iets dwangmatigs is.
Misschien geldt dat wel voor al het verlangen naar vrijheid.

Hoor je wel?

Anatoli Mariëngof

Gisteren gaf mijn zusje M. me het boek Mijn eeuw, mijn vrienden en
vriendinnen van de schrijver Anatoli Mariëngof, die zich een imaginist noemde (een imaginist is iemand die het kuiken in het ei van het woord voelt). 
Ik heb meteen een paar bladzijden uit het boek van de imaginist gelezen.
Wat een geschikte naam om hardop uit te spreken is Anatoli Mariëngof! Daarmee kan ik werkelijk indruk maken.
De anderen zullen denken: "Nou nou, die gooit er zo'n moeilijke naam zomaar uit, net zo makkelijk als een ander donderdag zegt."
Maar niet alleen op anderen maak je indruk met zo'n naam, heb ik gemerkt, ook op jezelf. Zo'n naam uitspreken voelt van binnen alsof een heerlijk zomers onweer losbarst boven uitgestrekte korenvelden.
Anatoli Mariëngof.
Hoor je wel?
Maar nu dwaal ik wel erg af van mijn hoofdthema.
Maar zo'n hoofdthema is toch zeker niks waard als je niet af en toe mag afdwalen? Dat is ook de mening van mijn uitgever.

Het naar buiten stromen van bloed uit het lichaam is iets alarmerends

Pleister op de knie (foto: Eriks Bloedende Knie Club 
(EBKC))

Wanneer je een kind bent zie je je eigen bloed en het bloed van anderen vaker dan wanneer je een volwassene bent.
Als je valt stroomt het bloed uit je knie, uit je elleboog of uit je handen (waarmee je de val wilde breken).
Als je vecht, stroomt het bloed uit je neus, uit je wenkbrauw of uit de knokkels van je vuisten.
Als volwassene val je niet vaak tenzij je een ziekte hebt of een drinker van veel alcohol bent. En je vecht niet op zo'n manier dat er bloed vloeit tenzij je op die manier geld verdient.
Het naar buiten stromen van bloed uit het lichaam is iets alarmerends.
Wanneer ergens een oorlog woedt, zie je op de televisiebeelden wel veel puin, maar geen bloed.

De grootvaderlijke schaar

Grote schaar om stof mee te knippen uit het grootvaderlijke atelier

Mooi gebloeid, lelies!

Lelie van de Andes (Peruaanse lelie)

Het is 18 graden, licht bewolkt en de windsnelheid bedraagt 3 Beaufort. Dat wil zeggen dat de wind voelbaar is in het gezicht, maar geen stof doet opwaaien.
De lelies op de vaas zijn uitgebloeid¹.
Mooi gebloeid, lelies!
Omdat mijn immuunsysteem niet meer op volle kracht werkt, heeft dr. A. me een middel voorgeschreven tegen innerlijke beschimmeling.
Onderweg van dr. A. naar de apotheek was het recept kwijtgeraakt en mijn Chinese apotheker heeft hemel en aarde bewogen om het boven water te krijgen.
's Avonds om tien uur belde hij me, met excuses voor het late tijdstip.
Hij zei dat hij het recept had teruggevonden en dat ik het middel morgen – vandaag dus – kon afhalen.

¹ Het gaat hier niet om gewone lelies, maar om zogenoemde lelies van de Andes, een soort kleine tijgerlelies, ook wel Alstroemeria genoemd, naar de ontdekker Clas Alstroemer (1736-1794), een leerling van Carl Linnaeus (1707-1778).

We zaten te drinken aan het water

Fossiele mier in Baltisch barnsteen

Na de ingreep zaten P. en ik te drinken aan het water.
"Van alle honderdacht miljard mensen die ooit geleefd hebben," zei ik tegen hem, "zijn er ongeveer acht miljard nog in leven."
"Hm," zei hij.
Hij dacht na.
"Hoeveel mieren leven er eigenlijk op aarde?" vroeg ik tussendoor.
"Mieren?"
"Ja, mieren."
Vroeger wilde P. bioloog worden.
Hij zou een goeie bioloog zijn geweest.
Waarschijnlijk een beroemde.
Hij zou ook een goeie graaf geweest zijn.
En ook een goeie giraf.
Hierover later meer.
"Volgens de Engelse mierkundige Edward Osborne Wilson zijn er per mens ongeveer anderhalf miljoen mieren," zei P.
"Mierkundige?"
"Myrmecoloog."

Denk maar aan iets moois of aan iets fijns

Hij zegt: "Misschien heb je nog decennia te leven, misschien nog een jaar."
Om dit te onderzoeken werd er vanmorgen beenmerg uit mijn heupbeen gehaald.
De ochtend van 3 augustus 2022 was een frisse, heldere ochtend met de belofte van warmte of hitte later op de dag. 
"Denk maar aan iets moois of aan iets fijns," zei dr. A.
Door middel van een duwende en draaiende beweging dreef hij de holle naald in het bot. Zijn hand trilde van beheerste kracht. Ik hoorde hem ademen (snuiven).
"Uw bot is zeer hard," zei hij, "dat is een goed teken."  
Het is niet makkelijk om op zo'n moment aan iets moois of iets fijns te denken maar ik slaagde erin te denken aan de strandjes van Antibes. Het zand is daar zo wit en zacht, het lijkt wel vogelkooizand.
"Heeft u vroeger ook een vogel in een kooi gehad?" vroeg ik aan hem. 
"Jawel," zei hij, "en op een ochtend lag hij op z'n rug op de bodem van de kooi, met z'n pootjes triomfantelijk in de lucht." 

Ik word er zenuwachtig van

Stopwatch

Vandaag bezocht ik dr. A. Van mij naar hem is het bijna negen kilometer fietsen.
Ik deed er dertig minuten en elf seconden over, een persoonlijk record.
Nooit eerder was ik zo snel, en toch was ik helemaal niet buiten adem.
Dit niet-buiten-adem-zijn was verbazend, zei dr. A. met een bezorgde blik, want de aantallen witte en rode bloedcellen en de bloedplaatjes in mijn bloed waren zeer gedaald (vooral de bloedplaatjes).
Ik word er zenuwachtig van als iemand met een bezorgde blik naar mij kijkt.

Vandaag begint de uitvoering van mijn plan

Plan

Vandaag begint de uitvoering van mijn plan.
Welk plan?
Wel, het plan om elke dag honderd woorden te schrijven gedurende vierhonderdvijftig dagen, zodat ik bij leven en welzijn op woensdag 25 oktober 2023 vijfenveertigduizend woorden zal hebben geschreven, waarvan mijn uitgever een boek zal maken van honderdvijftig bladzijden, getiteld: Homo Aegrotans.
Het boek zal een dikte zal hebben van ongeveer 2,5 centimeter (de ideale dikte).
Boeken moeten mijns inziens slank zijn.
Dus niet te mager en niet dik.
Ongeveer zoals de lichamen van gezonde mensen en dieren zijn.

De laatste der Mondkappianen

Mondkapje

Ik draag nog altijd een mondkapje.
Ik ben de laatste der Mondkappianen.

Het is nu tijd voor tweeduizend jaar excuses

De paus op 25 juli 2022 in Canada

De paus was in Canada om excuses te maken voor de christelijke wreedheden tegen Canada's oorspronkelijke bewoners.
Na tweeduizend jaar christelijke misdaden is het nu blijkbaar tijd voor tweeduizend jaar christelijke excuses (zelfs als misdaadorganisatie en dictatuur is het christendom mislukt).¹
Na afloop van de spijtceremonie kreeg de paus een verentooi op zijn pauselijke hoofd gezet.
Misschien moet de paus die voortaan altijd opzetten wanneer hij verschijnt in het openbaar. 

¹ "In onze geciviliseerde wereld [leren wij] bijna alleen de verkwijnde misdadiger kennen, verpletterd onder de vervloeking en minachting van de samenleving, zichzelf wantrouwend, vaak zijn daad kleinerend en er kwaad van sprekend, een mislukt type misdadiger" – professor Nietzsche.

Ademhaling van een zomerdag

Het is middag. Het is 36 graden. Elk apart worden de dingen zeer helder maar er gaat samenhang verloren. 

Een reusachtig schip voer langs

M. vertrok in de vroege ochtend uit Wenen en arriveerde twee uur later in Amsterdam alsof er geen afstanden bestaan (alsof Amsterdam en Wenen gewoon naast elkaar in een weiland liggen).¹
Steunend op zijn kruk wandelde hij binnen in het restaurant aan de overkant van het water, waar we hadden afgesproken.²
Zoals gebruikelijk ontstond er een lichte opwinding onder de in het restaurant aanwezige meisjes en vrouwen bij het zien van hem.
Terwijl we aten voer een reusachtig schip langs het restaurant.
Nooit eerder voer zo'n reusachtig schip zo dicht langs ons. 
Anders dan voorheen gingen wij na de maaltijd niet tot diep in de nacht aan de bar zitten drinken en roken en praten. Door het wegvallen van al onze tijdrovende verslavingen en het daardoor ontstaan van nieuwe zeeën van tijd (en nieuwe kusten en nieuwe stranden) moeten M. en ik ons anders gaan verhouden tot de tijd. Wij doen daartoe op kleine schaal experimenten.  

¹ Wenen woordt ook wel, terecht, de Stad der Dromen genoemd.
² De kruk is een geliefd voorwerp van Salvador Dalí ("For Dalí the crutch is first and foremost a symbol of reality and an anchor in the ground of the real world"). Het water is het water van het IJ.

Ik hoorde zomerse geluiden

George Boole (1815-1864)

Zoals gezegd heb ik op aanraden van mijn uitgever besloten om een boek van honderdvijftig pagina's te schrijven in de mij nog resterende, onbekende hoeveelheid tijd (een jaar, een decennium, een eeuw, een millennium?).
Daarna zal ik grootgrondbezitter worden.
Toen ik vandaag achter mijn bureau ging zitten om aan mijn nieuwe taak te beginnen, zat ik al meteen met de handen in het haar, want wat voor een boek moest het eigenlijk worden?
Een pamflet?
Een beginselverklaring?
Een gezangenboek?
Een roman?
Een traktaat?
Dus ging ik naar buiten kijken.
Door het open raam stroomde geurige lucht naar binnen en ik hoorde zomerse geluiden van spelende kinderen en kwetterende vogels.
Ken je George Boole's Verhandeling over de Analyse van Eindige Verschillen uit 1860?
Een tot de verbeelding sprekende titel!
Eerder schreef ik zelf een zeer korte Verhandeling over toenemende verschillen bij toenemende overeenkomsten.
Nou ja, vlug maar aan de slag. Nog honderdvijftig pagina's te gaan.

En dan gaat het beginnen

Jean-Francois Millet (schilder van de heldere
mystiek van de grond)

Mijn uitgever, P., zegt dat ik een nieuw literair genre heb uitgevonden, namelijk het genre van het plan.
Dit klopt.
Hij, P.,  heeft er hoogte van gekregen dat ik van plan ben om grootgrondbezitter te worden en hij vroeg me hoe ik dat wilde gaan aanpakken.
Een zeer terechte vraag waarop ik geen realistisch antwoord kon formuleren.
Hij stelde daarom voor dat ik in de tussentijd – tot ik het antwoord weet – een bestseller ga schrijven over mijn plan en met de opbrengst daarvan grond ga kopen.
"Met boeken schrijven heb je ervaring," zei hij.
P. is een optimistisch man.
Als ik elke dag honderd woorden schrijf, zal ik bij leven en welzijn over vierhonderdvijftig dagen klaar zijn. Ik verheug me nu al op al het geld dat straks binnen zal stromen. 
P. heeft vier dochters. De jongste heet A. Ze is vier jaar en altijd goedgemutst. Ze zei vanmorgen bij (en over) het wakker worden: "Eerst is het zwart en dan gaat het beginnen."

Hé, die titel bestaat al

Louis Daguerre (1787-1851)²

Vandaag begint de zevende fase van mijn leven. Ik dacht even dat het de zesde fase was, maar het is de zevende.
Mijn leven kent in totaal negen fases. De eerste drie fases behoren tot de periode die "jeugd" genoemd wordt. De laatste drie fases tot de periode die "ouderdom" genoemd wordt.
Ik bevind mij dus aan het begin van de ouderdom.
Een jaar geleden is vastgesteld dat de kans dat ik leukemie krijg vrij groot is. Sindsdien vindt mijn zus dat ik te weinig om haar geef.
Daarom ga in in deze zevende levensfase een boek schrijven van maximaal honderdvijftig pagina's getiteld: La Comédie humaine.
"Hé, die titel bestaat al," zul je misschien denken. Dat klopt, zo heet ook het werk van de Franse schrijver Honoré de Balzac die leefde van 1799 tot 1850.¹
Voorts ga ik nu al mijn aandacht richten op de grond (de aarde). Ik heb aan A. gevraagd of er behalve de flamenco nog andere dansen zijn die niet de hemel, maar de grond zoeken (net als ik), en hij zei dat die er zijn. Hij noemde het werk van de choreografe Martha Graham en de Butohdans (uit Japan).
Aan de ene kant is er de zwaartekracht.
Aan de andere kant is er de bloem die op een stengel omhoog wordt getild precies tot het punt waar hij begint te bloeien.  

¹ Ik heb eens mijn auto geparkeerd tegenover het Parijse huis van Honoré de Balzac.
² Louis Daguerre nam een foto, pardon, een daguerrotype van Balzac