Het is nu tijd voor tweeduizend jaar excuses

De paus op 25 juli 2022 in Canada

De paus was in Canada om excuses te maken voor de christelijke wreedheden tegen Canada's oorspronkelijke bewoners.
Na tweeduizend jaar christelijke misdaden is het nu blijkbaar tijd voor tweeduizend jaar christelijke excuses (zelfs als misdaadorganisatie en dictatuur is het christendom mislukt).¹
Na afloop van de spijtceremonie kreeg de paus een verentooi op zijn pauselijke hoofd gezet.
Misschien moet de paus die voortaan altijd opzetten wanneer hij verschijnt in het openbaar. 

¹ "In onze geciviliseerde wereld [leren wij] bijna alleen de verkwijnde misdadiger kennen, verpletterd onder de vervloeking en minachting van de samenleving, zichzelf wantrouwend, vaak zijn daad kleinerend en er kwaad van sprekend, een mislukt type misdadiger" – professor Nietzsche.

Ademhaling van een zomerdag

Het is middag. Het is 36 graden. Elk apart worden de dingen zeer helder maar er gaat samenhang verloren. 

Een reusachtig schip voer langs

M. vertrok in de vroege ochtend uit Wenen en arriveerde twee uur later in Amsterdam alsof er geen afstanden bestaan (alsof Amsterdam en Wenen gewoon naast elkaar in een weiland liggen).¹
Steunend op zijn kruk wandelde hij binnen in het restaurant aan de overkant van het water, waar we hadden afgesproken.²
Zoals gebruikelijk ontstond er een lichte opwinding onder de in het restaurant aanwezige meisjes en vrouwen bij het zien van hem.
Terwijl we aten voer een reusachtig schip langs het restaurant.
Nooit eerder voer zo'n reusachtig schip zo dicht langs ons. 
Anders dan voorheen gingen wij na de maaltijd niet tot diep in de nacht aan de bar zitten drinken en roken en praten. Door het wegvallen van al onze tijdrovende verslavingen en het daardoor ontstaan van nieuwe zeeën van tijd (en nieuwe kusten en nieuwe stranden) moeten M. en ik ons anders gaan verhouden tot de tijd. Wij doen daartoe op kleine schaal experimenten.  

¹ Wenen woordt ook wel, terecht, de Stad der Dromen genoemd.
² De kruk is een geliefd voorwerp van Salvador Dalí ("For Dalí the crutch is first and foremost a symbol of reality and an anchor in the ground of the real world"). Het water is het water van het IJ.

Ik hoorde zomerse geluiden

George Boole (1815-1864)

Zoals gezegd heb ik op aanraden van mijn uitgever besloten om een boek van honderdvijftig pagina's te schrijven in de mij nog resterende, onbekende hoeveelheid tijd (een jaar, een decennium, een eeuw, een millennium?).
Daarna zal ik grootgrondbezitter worden.
Toen ik vandaag achter mijn bureau ging zitten om aan mijn nieuwe taak te beginnen, zat ik al meteen met de handen in het haar, want wat voor een boek moest het eigenlijk worden?
Een pamflet?
Een beginselverklaring?
Een gezangenboek?
Een roman?
Een traktaat?
Dus ging ik naar buiten kijken.
Door het open raam stroomde geurige lucht naar binnen en ik hoorde zomerse geluiden van spelende kinderen en kwetterende vogels.
Ken je George Boole's Verhandeling over de Analyse van Eindige Verschillen uit 1860?
Een tot de verbeelding sprekende titel!
Eerder schreef ik zelf een zeer korte Verhandeling over toenemende verschillen bij toenemende overeenkomsten.
Nou ja, vlug maar aan de slag. Nog honderdvijftig pagina's te gaan.

En dan gaat het beginnen

Jean-Francois Millet (schilder van de heldere
mystiek van de grond)

Mijn uitgever, P., zegt dat ik een nieuw literair genre heb uitgevonden, namelijk het genre van het plan.
Dit klopt.
Hij, P.,  heeft er hoogte van gekregen dat ik van plan ben om grootgrondbezitter te worden en hij vroeg me hoe ik dat wilde gaan aanpakken.
Een zeer terechte vraag waarop ik geen realistisch antwoord kon formuleren.
Hij stelde daarom voor dat ik in de tussentijd – tot ik het antwoord weet – een bestseller ga schrijven over mijn plan en met de opbrengst daarvan grond ga kopen.
"Met boeken schrijven heb je ervaring," zei hij.
P. is een optimistisch man.
Als ik elke dag honderd woorden schrijf, zal ik bij leven en welzijn over vierhonderdvijftig dagen klaar zijn. Ik verheug me nu al op al het geld dat straks binnen zal stromen. 
P. heeft vier dochters. De jongste heet A. Ze is vier jaar en altijd goedgemutst. Ze zei vanmorgen bij (en over) het wakker worden: "Eerst is het zwart en dan gaat het beginnen."

Hé, die titel bestaat al

Louis Daguerre (1787-1851)²

Vandaag begint de zevende fase van mijn leven. Ik dacht even dat het de zesde fase was, maar het is de zevende.
Mijn leven kent in totaal negen fases. De eerste drie fases behoren tot de periode die "jeugd" genoemd wordt. De laatste drie fases tot de periode die "ouderdom" genoemd wordt.
Ik bevind mij dus aan het begin van de ouderdom.
Een jaar geleden is vastgesteld dat de kans dat ik leukemie krijg vrij groot is. Sindsdien vindt mijn zus dat ik te weinig om haar geef.
Daarom ga in in deze zevende levensfase een boek schrijven van maximaal honderdvijftig pagina's getiteld: La Comédie humaine.
"Hé, die titel bestaat al," zul je misschien denken. Dat klopt, zo heet ook het werk van de Franse schrijver Honoré de Balzac die leefde van 1799 tot 1850.¹
Voorts ga ik nu al mijn aandacht richten op de grond (de aarde). Ik heb aan A. gevraagd of er behalve de flamenco nog andere dansen zijn die niet de hemel, maar de grond zoeken (net als ik), en hij zei dat die er zijn. Hij noemde het werk van de choreografe Martha Graham en de Butohdans (uit Japan).
Aan de ene kant is er de zwaartekracht.
Aan de andere kant is er de bloem die op een stengel omhoog wordt getild precies tot het punt waar hij begint te bloeien.  

¹ Ik heb eens mijn auto geparkeerd tegenover het Parijse huis van Honoré de Balzac.
² Louis Daguerre nam een foto, pardon, een daguerrotype van Balzac

The best match of the tournament so far

De schaduw van Alex de Minaur

"Great temperament."
"My word, what a tennisplayer he is."
"O, that's just beautiful."
"A real test of character for Jack Draper."
"Made it! A real scorcher!"
"De Minaur has certainly set his foot on the gas."
"He's in the groove."
"Mesmerizing tennis!"
"The best match of the tournament so far."
"Icecool, de Minaur."
"Draper is doing his best, but de Minaur is just not missing!"
"The balls keep coming back with zip."
"Just relentless."
"Draper is still fighting."
"There's plenty of hunger left in Draper."
"De Minaur is keeping the scoreboard ticking."
"He's very nearly there."
"Great performance from Alex de Minaur!"*

* Korte samenvatting van de tenniswedstrijd Alex de Minaur versus Jack Draper in citaten van twee BBC-commentatoren (Wimbledon 2022).

Het terras, zomer 2022

 

Matteo Berrettini zorgt voor vurigheid in de stadions

"Sono un atleto, non un modelo."

Doordat ik zoveel naar Wimbledon kijk, droomde ik vannacht dat ik groen was.
De Italiaanse speler Matteo Berrettini moest gisteren Wimbledon verlaten.
Hij heeft corona.
Het is jammer dat hij niet meer meedoet. Hij zorgt voor vurigheid in de stadions.
Wanneer hij speelt roepen de meisjes en vrouwen vanaf de tribunes:
"Matteo will you marry me?"
Dan antwoordt il bellissimo Matteo heel koel:
"I'll think about it."

"Carlitos!," riep het publiek

De skyline van London is net een slecht gebit

Op de eerste dag van het tennistoernooi van Wim-bledon speelde de ster Carlos Alcaraz uit El Palmar.
El Palmar is een dorp in de provincie Murcia in het zuidoosten van Spanje.
Vroeger was El Palmar alleen bekend vanwege een psychiatrisch ziekenhuis.
Maar nu hebben ze die jongen.
In het publiek telde ik één zomerhoed. Hij zat op het hoofd van een dame.
Vanwege een blessure aan zijn zeer gespierde tennisarm had Carlos Alcaraz niet geoefend op gras.
Hij moest er even in komen.
Af en toe liet de BBC de skyline van Londen zien.
"Carlitos!" riep het publiek.
"Carlitos! Carlitos!"

Mijn zomervakantie is groen met wit en paars

Wimbledonbloemen (witte en paarse
hortensia's)

Mijn zomervakantie duurt altijd precies veertien dagen.
Mijn zomervakantie doet pok pok pok.
Mijn zomervakantie is groen met wit en paars en wordt zachtjes becommentarieerd door vriendelijke stemmen die zeggen (wanneer het waait):
"It's the kind of  wind that makes you feel alive."

Over naamgeving (over de Vluchtladderstraat)

"Waar woon je?" / "In de Vluchtladderstraat." / "O, hahaha."
(Cruquiuseiland, Oostelijk Havengebied, Amsterdam)

Over naamgeving

"Waar woon je?" / "In de Brandslangstraat." / "O, hahaha."
(Cruquiuseiland, Oostelijk Havengebied, Amsterdam)

Eeuwige Bouillon springt erin (de stand van zaken)

Eeuwige Bouillon springt erin

Het Niets, het Ene, het Vele en Alles is een onderzoek naar belang en betekenis van de vier kwantiteiten niets, één, veel en alles.
Mijn hypothese is dat de wereld wordt vormgegeven door de scheppende, op elkaar inwerkende krachten van deze kwantiteiten.
Nu ja, dat is misschien een beetje te absoluut uitgedrukt (we leven niet meer in de negentiende eeuw!).
Eeuwige Bouillon heeft al veel aandacht besteed aan het Niets en het Ene maar nog weinig aan het Vele en Alles (behalve als tegenkrachten).
Daarom schakelt Eeuwige Bouillon nu over van niets naar alles, van god naar grond (en geld), van peinzen naar handelen, van afzien naar deelname.
Kortom: Eeuwige Bouillon springt erin.
Plons!

Alles wat met mensen in verband staat

L'enigma d'Isidore Ducasse (Nicht stören / Do not
disurb / Ne pas déranger) / Man Ray / 1920

Van alle beroemdheden is Isidore Ducasse de raadselachtigste.
Hij werd geboren in 1846 in Montevideo, de hoofdstad van Uruguay.
Hij verhuisde via de Pyreneeën naar Parijs.
In 1868 publiceerde hij Les Chants de Maldoror.
Daarin schreef hij: "Hoe kom ik toch aan die diepe weerzin tegen alles wat met mensen in verband staat?"¹  
Hij overleed in 1870 aan koorts. 
Hij noemde zich: Graaf van Lautréamont.² 
Hij was geen graaf.
Veel meer is er niet bekend over Isidore Ducasse.

¹ ("D’où peut venir cette répugnance profonde pour tout ce qui tient à l’homme?") / Uit: De zangen van Maldoror door Comte de Lautréamont/ Uitgeverij Athenaeum – Polak & Van Gennep 1992 / p. 62 / Oorspronkelijke titel: Les Chants de Maldoror (1868)
² Comte de Lautréamont

Ik kreeg een stropdas

Ik kreeg een stropdas.
Ik kreeg hem van Z.
Het is mijn eerste stropdas.
Hij is van chocola.

Menukaart voor een afgelast diner

 * * *

DINER SPECTACLE

Ter gelegenheid van de feestelijke opening van de 

DOLCE FAR NIENTE ACADEMIE

*

D I E   U N T E R G A N G   D E R   M E N S C H H E I T !

 *

Met:

BESTEK UIT DE RMS TITANIC

en

TRACTAAT OVER HET NIETS EN HET NIETSDOEN OF: HET GAIACOMPLEX:¹ 

en

GERECHTEN UIT "LA CUCINA FUTURISTA"²:

*

P R I M O
O N D E   R A D I O   N U T R I E N T I
V O E D Z A M E   R A D I O G O L V E N
_________

S E C U N D O
C O T O L E T T E - T E N N I S
T E N N I S R A C K E T   V A N   K A L F S F I L E T
_________

D O L C E
M A M M E L L E   I T A L I A N E   A L   S O L E
I T A L I A A N S E   B O R S T E N   I N   D E   Z O N

*

 "Der müẞige Mensch ist immer noch ein besserer als der tätige" – Friedrich Nietzsche

*
Kaartjes via Le Club Annulation Tickets Co,. Inc. A'dam

¹ Tractaat deel I (Primo), deel II (Secundo) en deel III (Dolce)
² La cucina futurista / Fillipo Tommaso Marinetti e Fillia / Sonzogno / 1932

Kaartje voor een afgelast feest

 

Zie hier de menukaart voor het afgelaste feest

Het geknars, het gesteun en het gekreun

Zicht op Noord vanaf het pontje

Vanmorgen hoorde ik eerst het geknars, het gesteun en het gekreun van de drijvende steiger aan de Surinamekade waar het pontje naar Amsterdam-Noord aankomt en vertrekt.
En daarna, in de middag, hoorde ik het geknars, het gesteun en het gekreun van de drijvende steiger aan de Borneokade waar iedereen zwemt.
Wat een geknars! 
Wat een gesteun en gekreun!

Heel de reusachtige stad Kiev schreeuwde

Konstantin Paustovski

1.
Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog was Winston Churchill bang dat Rusland Oost-Europa zou bezetten.
Hij droeg zijn generaals op om samen met de Duitse Wehrmacht Rusland uit Oost-Europa te verdrijven.
Wapens die op de Wehrmacht waren buitgemaakt moesten op zo'n manier worden opgeslagen dat ze gemakkelijk konden worden teruggegeven.¹

2.
Als je met een iets andere blik en vanuit een iets andere hoek naar de geschiedenis kijkt, dan lijkt het alsof heersers en overheersten altijd en overal koortsachtig naar elkaar op zoek zijn geweest.

3.
"Dood, als je komt, kom dan heimelijk, zodat het genot van het sterven mij niet weer tot leven wekt" – Salvador Dalí

4.
"Wat is dit?"
"Wat is wat?"
"Eeuwige Bouillon."
"Wel, dat is een zee van woorden waarin telkens nieuwe vulkaaneilandjes van toevallige samenhang ontstaan (en weer verdwijnen): hier een theorie, daar een metamorfose, verderop een plan, ginds een mirakel en aan de verre horizon zelfs een moraal!"

5.
"Plunderaars omsingelden een groot huis, maar kregen geen kans er binnen te dringen. In het donkere huis, dat in de duisternis leek weg te kruipen, begon een vrouw te schreeuwen. Zij had geen ander middel om haar kinderen te beschermen dan deze ononderbroken, geen moment verstommende kreet. Plotseling werd het geschreeuw van de vrouw door het hele huis overgenomen, van de eerste tot de laatste verdieping. Daarna werd het in de hele straat en in de aangrenzende straten overgenomen. Het geschreeuw zwol aan als de wind en sloeg over op steeds nieuwe straten. De wijken Posol, Novoje Strojenië en Bessarabka schreeuwden, heel de reusachtige stad Kiev schreeuwde."² 

6.
Het leven zelf is het resultaat van een serie inbraken.

¹ Uit: Boris Johnson / De Churchillfactor / Spectrum 2015 / (p. 292). Zie ook: David Reynolds / From World War to Cold War: Churchill, Roosevelt and the International History of the 1940's / Oxford 2006)
² Uit: Konstantin Paustovski / Begin van een onbekend tijdperk (hoofdstuk 16) / Van Oorschot 2019 / Vertaling Wim Hartog

Hij keek over alles en iedereen heen

Zeer lange man naast zijn vader (linksonder, onder de 
bolhoed)

Ik was hem vergeten.
Hij werd door sommigen "de ziener" genoemd. Hij zat altijd in de verste uithoek van café M. te A. Van daar riep hij bestellingen naar de bar:
"Bier!"
"Jenever!"
Hij hoorde bij het meubilair, zoals men zei. Pas wanneer er "laatste ronde" was geroepen stond hij op.
Hij was meer dan twee meter lang.
Hij moest bukken om door de deur naar buiten te gaan (de deur rinkelde bij het open- en dichtgaan).
Er is een buitensporige lichaamslengte die nog binnen bereik van het normale ligt. Het hoofd hoort nog bij de voeten en bij de aarde.
Maar er is ook een lengte die daaraan voorbij schiet, in de regionen van het niet-meer-geheel-menselijke.
Hij had schoenmaat achtenvijftig en een heel diepe stem als van een dier of van een of ander kolossaal muziekinstrument.
Wanneer hij opstond keek hij over alles en iedereen heen in de verte, vandaar dat hij door sommigen een ziener werd genoemd.
Een ziener is iemand voor wie toekomst en verleden nog bestaan in hun oorspronkelijke onbegrensde eenheid, dus zonder van elkaar gescheiden te zijn door het immer urgente heden van het bewustzijn.

Over afgrondsbloemen

Slangenkop

De maskerbloem is een afgrondsbloem. 
De slangenkop is ook een afgrondsbloem.
Maskerbloem en slangenkop!
Ze bloeien alleen in de bergen, aan de randen van diepe afgronden.
O, alleen te bloeien aan de randen van diepe afgronden!

Over werken en nietsdoen

Mensen zijn het minst schadelijk voor de planeet (en voor zichzelf) wanneer zij niets doen.
Maar om niets te doen heb je een sterke wil nodig.
Gezien de kritieke toestand van de planeet en de hoge moeilijkheidsgraad van het nietsdoen¹ is er een drastische financiële herwaardering nodig: het grote geld moet voortaan verdiend worden met nietsdoen; werkenden krijgen een uitkering.
De Engelse filosoof Bertrand Russell schreef al in 1935: "Ik denk dat er veel te veel werk wordt verricht in de wereld en dat enorm veel schade wordt veroorzaakt door de overtuiging dat werk deugdzaam is."²
Over deze en andere kwesties zal ik binnenkort een brief schrijven aan de Europese Commissaris voor Reusachtige Problemen.³xxxx

¹ Zie hierover ook 徒然草 door 兼好 (Essays in idleness (The harvest of leisure) door Kenkō), ca.1330
² Uit: In praise of idleness / Bertrand Russell / 1935: "I think that there is far too much work done in the world and that immense harm is caused by the belief that work is virtuous."
³ Hopelijk heeft hij het werk De mythe van de staatsschuld van Stephanie Kelton gelezen, waarin klip en klaar geschreven staat dat overheden het geld van belastingbetalers helemaal niet nodig hebben.

Over Napoleon en Karel de Grote

Charlemagne (748-814)

Napoleon zei: "Ik ben Karel de Grote."
Hij zei niet: "Ik herinner aan Karel de Grote."
En evenmin: "Ik lijk op Karel de Grote."
Ook niet: "Ik heb dezelfde status als Karel de Grote."
Hij zei eenvoudig: "Ik ben Karel de Grote."

Vrij naar: Thomas Mann / Freud und die Zukunft (1938)

Er bleef geen zweem van goddelijkheid meer over

Comte de Lautréamont

"Ik droomde dat ik binnen in het lichaam van een zwijn was, dat het mij niet gemakkelijk viel dit te verlaten, en dat ik mij met mijn borstels haar in de modderigste moerassen wentelde. Vervulling van mijn wensen: ik behoorde niet meer tot de mensheid! Zou dit een beloning zijn?
De gedaanteverwisseling was in mijn ogen nooit iets anders dan de hoge en edele weerklank van een volmaakt geluk, waar ik sinds lang op wachtte. Eindelijk was de dag gekomen, dat ik een zwijn was geworden!
Ik probeerde mijn tanden op een boomschors en met genot bekeek ik mijn zwijnensnuit. Er bleef geen zweem van goddelijkheid meer over, ik wist mijn ziel op te heffen tot de bovenmatige hoogte van deze onuitsprekelijke wellust." 

Uit: Les Chants de Maldoror / Comte de Lautréamont (Isodore Ducasse) / Herfst 1868

Turijn is mooi

Piazzo Carlo Alberto, waar Nietzsche Ecce homo schreef

Vijf dagen geleden waren we in Turijn.
We reden vier uur om er te komen vanuit Nice.
De zon scheen.
We werden warm als stenen.
Turijn is gebouwd naar het voorbeeld van steden waar grote gebeurtenissen worden gevierd.
Om Turijn te bouwen heb je nodig:
– standbeelden;
– pleinen;
– zuilengangen;
– zonlicht;
– schaduw.
Plaats de standbeelden midden op de pleinen.
Plaats de zuilengangen rondom de pleinen.
Giet er royaal zonlicht over uit.
Vul de zuilengangen met donkere, koele schaduw.
Laat eventueel een man door de zuilengangen wandelen.