De Via Appia is een zeer oude Romeinse weg

Via Appia Antica

De Via Appia is een zeer oude en lange Romeinse weg.
Hij loopt van Rome helemaal naar Brindisi in het zuiden.
Volgens de Romeinen was de Via Appia de koningin van de wegen.
De Via Appia is op vier plaatsen in de oorspronkelijke staat bewaard gebleven.
Een kort stukje ervan is hier in het Oostelijk Havengebied in Amsterdam terecht gekomen (niet ver van Onder de Platanen).

Hij bestaat alleen in het echt

De Platanenlaan in de herfst

De mooiste laan van Amsterdam is Onder de Platanen in het Oostelijk Havengebied. 
Wat een prachtige laan! 
Wat een schaduwen!
Je zult Onder de Platanen vergeefs zoeken in Google Maps of op welke kaart van Amsterdam dan ook.
Hij ontsnapt aan alle cartografie en fotografie en straatnaamregisters. 
Je zult er zelf heen moeten. 
Hij bestaat alleen in het echt.

Bravo, u bent ongewapend

Pistool in een koffer (röntgenfoto)

We gingen naar het Stedelijk Museum. We wilden een paar keer omhoog en omlaag met de beroemde nieuwe roltrap, maar die werkte niet.
Toen we weer buiten kwamen, was er een wapencontrole. Ik werd tegengehouden door een politieagent.
"Draagt u een wapen?"
"Nee, agent."
"Heel goed, dan mag u op de rode knop drukken."
Er was een grote theatrale rode knop op een zuil.
"Deze?"
De agent knikte.
Ik drukte erop. Uit een luidspreker achter een roostertje in de zuil kwam een metalige vrouwenstem die zei: "Bravo, u bent ongewapend." 

* Dit verhaal lijkt misschien op een ("Freudiaanse") droom maar het was geen ("Freudiaanse") droom. Dit is echt gebeurd, op vrijdag 7 oktober tussen vier en zes uur in de namiddag. De beroemde roltrap in het Stedelijk Museum deed het niet en de wapencontrole was in het straatje tussen het van Goghmuseum en het Stedelijk Museum.

Het pluisje der onmogelijkheid

De prentententoonstelling van M.C. Escher met in het midden
het pluisje der onmogelijkheid

Dr. T. is de ingenieur van mijn bloed

Duizenden

1.
Koning Charles erfde van zijn moeder: duizenden zwanen.

2. (Venapunctie)
Trombocieten: 324!
Hb: 7,1!
Neutrofielen: 1,0!

3.
Mijn huid is droog. Ik hou van regen, van wolken en van schaduw. Als ik in de regen sta groeien er uit mijn huid: bloemen, gras, bomen.

4.
Sommige eiwitten hebben pootjes waarmee ze door de cel wandelen.

5.
Ik heb er zin in dat het gaat sneeuwen.

6.
Er is veel gebeurd.
Waar moet ik beginnen?
Dr T. is de ingenieur van mijn bloed.

Hoe je "niets" zegt in enkele vreemde talen

In het Zweeds is "niets": injenting (uitspraak: zoals in het Nederlands, maar zangeriger en huppeliger).
In het Russisch is "niets": ничего (uitspraak: nietsjewo, met een dikke o, die dikke a-achtig eindigt).

In het Japans is het: 何もない (uitspraak: nanimonai, een beetje lijzig).
In het Welsh: dym byd (uitspraak: dimbwee, toonloos, geslagen; de ee op het eind als in het Nederlandse "eer").
In het Italiaans: niente (uitspraak: niejènte, slepend, dramatisch klagend, dwingend).
In het Grieks: τίποτα (uitspraak: tipota, met langgerekte en tegelijk vinnige klinkers).
Zo zeg je "niets" in enkele vreemde talen.

Over de begrafenis van Queen Elizabeth

"The queen was a fantastic horse herself"

Maandag 19 september
12.22 uur
"Death is the door to glory."
Hoefgetrappel.
Slaande trom.

13.25 uur
Gongslagen.

15.09 uur
"The Queen had a wonderful connection with horses."
"The Queen was a fantastic horse herself."
Kanonschoten.

17.02 uur
"Each morning the Queens Piper would wake the Queen by playing bagpipes underneath her window for fifteen minutes. He did this at all her residences across the country."
Kerkklokken.

19.05 uur
"And the Queens Piper will pipe a lament."¹
Doedelzak.

¹ Een lament is een klaaglied. Het klaaglied dat vandaag geblazen werd heet: A Salute to the Royal Fendersmith. De fendersmith heeft tot taak om de metalen spatborden voor open haarden in herenhuizen, landgoederen en kastelen schoon te maken en te repareren. Het is een archaïsch beroep. De fendersmith is ook verantwoordelijk voor het aansteken en aan houden van het vuur in de open haard.

Ik ben geen vlagkundige

Queen Elizabeth

Toen koningin Elizabeth twee of drie dagen geleden aankwam in Edinburgh lag er een andere vlag op de kist dan toen ze vannacht of vanmorgen aankwam in Londen.
Was tijdens de vlucht van Edinburgh naar Londen de vlag soms verwisseld?
Ik ben geen vlagkundige.
Ik vind het wapperen van sommige vlaggen een bijzonder mooi en onuitputtelijk schouwspel.
Ook het ontfermend liggen van een vlag op een kist vind ik mooi.
Ook vind ik rood en geel prachtige kleuren voor een vlag.¹
Weinigen hebben over het wapperen van vlaggen geschreven. Maar J. heeft er het volgende over geschreven: "Zoals een vlag wappert vormde ik desondanks een weg."²
Inderdaad was in het vliegtuig de ene vlag vervangen door de andere.
Namelijk: de Koninklijke Standaard die gebruikt wordt in Schotland was vervangen door de Koninklijke Standaard die gebruikt wordt in Engeland, Wales en Noord-Ierland.³
Wat kun je toch veel doen in de lucht.
De Koninklijke Standaard – Royal Standard – is de persoonlijke vlag van de koningin. Hij wappert overal waar de koningin is (hij reist apart).
Onze koning heeft er ook een. 

¹ De leeuwen en luipaarden hebben blauw gelakte nagels
² Uit: Momentums laadklep / uitgeverij Tijloos / 2019
³ Schotland is "een ander heraldisch rijk" dan Engeland, Wales en Noord-Ierland

Over de taal

De taal zélf is dansend poollicht!

Filosoferen met de benen in de lucht

Grootschalige landbouw in Rusland

1.
Zij zijn niet sterk genoeg om gelukkig te zijn. Zij moeten leren zichzelf gelukkige verhalen te vertellen. 

2.
De filosoof lag met zijn benen in de lucht op de onderzoekstafel (als een zwangere vrouw).
Er moest daar beneden iets onderzocht worden.
Hij dacht na terwijl hij daar zo lag.
Hij filosofeerde.

3.
Zolang je niet weet hoe iets is gebeurd noem je het "pech" of "geluk". Een zekere hoeveelheid onwetendheid is dus nodig voor het voortbestaan van "pech" en "geluk".

4.
Diersoorten:
1) In de grond: worm, mol;
2) Dicht bij de grond: wild zwijn, hond, stier;
3) Minder dicht bij de grond: giraf;
4) In de lucht: havik, pimpelmees, condor;
5) Rüppels gier.

5. 
De landbouw, het monotheïsme en het geld vervreemdden de menselijke soort elk op eigen wijze van de aarde (van de planeet, van de grond, van de natuur). In de komende jaren moet ik beschrijven hoe precies de door deze uitvindingen ontketende vervreemdende krachten zich tenslotte keerden tegen hun uitvinders. Dit is mijn project GGG, waarvan hier een eerste voorstudie: Over het niets en het nietsdoen of: het Gaiacomplex.

6.
"Heb jij ook wel eens dat je een pil niet goed doorslikt, waardoor het lijkt alsof hij in je oor zit?"

7.
"Het Lab" is de magische plek waar (bijna) alles begrepen wordt wat mijn bloed te vertellen heeft.

8.
Enkele plannen die wachten op uitvoering:
1) Het bouwen van een pier in het IJ;
2) Het oprichten van een tijdschrift genaamd Veel & Erg (en/of Mooi & Erg);
3) Het oprichten van de Anderhalfuursclub;
4) Het bouwen van binnenpretparken;
5) Het opzetten van bierbrouwerij De Vergevingsgezinde Lever;
6) Het organiseren van het jaarlijkse festival Oost op Stoom;
7) Het organiseren van het woedefestival Woedstok;
8) Het opzetten van een uitgeverij voor het oogsten van de almaar toenemende woede op de planeet door middel van pamfletten, manifesten, vlugschriften, schotschriften, verweerschriften, strijdschriften, schimpschriften, libelles, brochures, traktaten, paskwillen (paskwilletjes), blauwboekjes, mazarinades etc.
9) Het schrijven van de encyclopedie De Groten der Aarde en hun Eetgewoonten;
10) Het organiseren van stokpaardjesavonden;
11) Het herbouwen van Griekse en Romeinse tempels in Europa (ter ere van de Griekse en Romeinse beschavingen);
12) Het opzetten van makelaardij Higher Ground;
13) De invoering (in de geschreven taal) van de uitroepkomma en de vraagkomma.
14) Het afschaffen van het negatieve deel van de Europese jaartelling. 
15) Het jaarlijks uitreiken van de Europese Gouden Puntkomma-prijs voor de best geplaatste literaire puntkomma.
16) Het oprichten en tot bloei brengen van de Dolce Far Niente Akademie.

De mensen vernielen wat ze aanraken

Teunisbloemen

De wilde teunisbloem ontstond zeventigduizend jaar geleden in Mexico.
De wilde teunisbloem bloeit op karige grond, bijvoorbeeld tussen trottoirtegels.
Hier zijn enkele namen van gecultiveerde teunis-bloemen (de mensen vernielen wat ze aanraken en geven aan de vernieling mooie namen): 

African Sun
Apricot Delight
Longest Day
Lemon Sunset

De bloem is genoemd naar een heilige (het was minder ongepast geweest als de heilige genoemd was naar de bloem).
De knoppen gaan open in de schemering en ontvouwen zich dan vlug tot bloemen, want de volgende ochtend verwelken ze al.
Uit de zaden wordt heldere olie gewonnen.
Deze heldere teunisbloemolie smeert M. (49) dagelijks op enkele rode vlekken op mijn huid tegen de tijdelijke kriebel.
Dank, M. en bloem.
Over kriebel later meer (J. is een kriebelkundige).

Kom maar, regentje, kom maar

Uit een verfilming van Pedro Paramo

In de nacht van woensdag op donderdag regende het zo hard dat ik er wakker van werd.
Ik zei: "Kom maar, regentje, kom maar. Val maar net zo lang tot je er moe van wordt."¹ 
Koelte stroomde door het open raam naar binnen en trok in het donker over mijn huid.

¹ Dit zinnetje, dat ik heb onthouden, komt uit het boek Pedro Paramo van Juan Rulfo.  

De "kerstboom" moest overal mee naartoe

Ik was drie dagen in het ziekenhuis.
Ik kreeg er pillen, prikken en vloeistoffen.
De vloeistoffen hingen in zakjes aan een infuus-standaard op wieltjes.
Een infuusstandaard wordt ook wel "kerstboom" genoemd vanwege alles wat erin hangt.
De "kerstboom" moest overal mee naartoe omdat ik er met slangetjes aan vast zat.
De drie dagen in het ziekenhuis leken wel drie maanden te duren!
Wat zou toch de psychologische functie zijn van zulke drastisch veranderende tijdpercepties?
Dit is een zeer interessant vraagstuk.
Nu ben ik alweer drie dagen thuis. De "kerstboom" is achtergebleven in het ziekenhuis.
De drie dagen thuis duurden gewoon drie dagen.
Wanneer drie dagen gewoon drie dagen duren, zo luidt mijn hypothese, dan is men min of meer gelukkig.
Voor "gelukkig" zoek ik nog een ander woord.

"Vertoesjinka" betekent "draaitolletje"

Er druppelt bloed van iemand anders bij mij naar binnen. Het is de eerste keer dat mijn bloed kennismaakt met ander bloed.
Van wie was dit bloed? Van een aanbiddelijke jonge vrouw? 
Haar bloed is een onstuimig, koel, bruisend, levendig riviertje dat door mijn aderen stroomt.
Is het geen wonder dat haar bloed nu door mij heen stroomt op de manier van het Russische riviertje de Vertoesjinka, "dat zich wendt en keert als een woelwater, ruist, murmelt, klatert en schuimt bij iedere steen of omgevallen berkenstam, zachtjes voor zich uit neuriet, in zichzelf praat, en met heel helder water over de kiezelige bodem stroomt?"¹
Vertoesjinka betekent Draaitolletje.
Is het geen wonder?

¹ Uit: Konstantin Paustovski - Verhaal van een leven / Boek 6 - Boek der omzwervingen / Hoofdstuk 25 - Het riviertje de Vertoesjinka

Bent u P.?

Stethoscoop

Het is niet gemakkelijk om een plek te vinden om te schrijven. Op mijn kamer is een man die een ziekte aan zijn tong heeft. Hij is vriendelijk, maar wat een gesnurk! 
Vanwege het lawaai ga ik in de kantine zitten. Ik duw de kapstok met de zakken vloeistof voor me uit. Niet eerder liep ik met zakken vloeistof rond. 
De vloeistof is water met zout. Het wordt voor de zekerheid in me gedruppeld. Ik moet veel drinken.
Maar in de kantine kan ik ook niet schrijven. Wie daar maar komt begint een praatje.
Een oude vrouw met een rimpelig velletje en dunne botten moet huilen.
Een paar weken geleden woog zij nog maar vierenveertig kilo.
Zij huilt om haar man en om haar kinderen.
Dan stormt er een energieke jonge verpleegster de kantine in.
"Bent u P.?"
Zij zal mijn verpleegster zijn voor de avond en een deel van de nacht!

M. en ik deden alsof we geen ruzie hadden

Bloedtransfusieset

Het ziekenhuis zag er nieuw uit van binnen met witte muren en blauwe deuren. Wit en blauw zijn de medische kleuren en rood is de kleur van het bloed.
"Nieuw?" vroeg de receptioniste.
"Ja, nieuw."
Zij had een tatoeage op haar arm. Zij liep voor mij uit. Voor óns uit, moet ik zeggen, want M. (49) was mee.
Liggende zieken werden door de gang geduwd op bedden op wieltjes.
Zelf lopende zieken duwden wiebelige kapstokken voor zich uit met één of meerdere doorzichtige plastic zakken eraan. Via doorzichtige slangen stroomde vocht uit de zakken in de zieken.
De receptioniste bracht ons naar een kamertje waar wij wachtten.
M. en ik hadden ruzie. Op de fiets, op weg naar het ziekenhuis, hadden wij niet genoeg tijd gehad om de ruzie uit te vechten.
De ruzie ging over een vorige avond. Zij, M., vond het een hele gezellige avond en ik vond van niet.
Zoals altijd waren onze standpunten door het ruziën verder uit elkaar komen te liggen.
Toen kwam degene binnen met wie wij een afspraak hadden.
M. en ik deden alsof wij geen ruzie hadden.
Ik had de indruk dat wij daar goed in slaagden.

[wordt vervolgd]

Het tandvlees is roze van kleur

Medische handschoenen

Ik sperde mijn mond wijd open.
Ja wijd!
Twee lichtbruine ogen keken onderzoekend bij mij naar binnen.
Twee kleine handen in zeer dunne blauwe siliconen of rubberen handschoentjes duwden met behulp van fijne instrumenten (zoals een spiegeltje) zachtjes – behoedzaam! – tegen de binnenkant van mijn lippen en wangen om ruimte te maken om goed te kunnen zien.
Een mond, verscholen achter een mondkapje en behorend bij de lichtbruine ogen en de zeer precies bewegende kleine handen, zei: "Het tandvlees is roze van kleur en heeft een gezonde oppervlaktestructuur als van sinaasappelschil."

Ik zag trots in haar mooie ogen

Ik had mijn arm ontbloot (ik had de mouw van mijn hemd opgestroopt). Mijn arm lag op de armleuning van de stoel met de witte onderkant met de blauwe aderen omhoog. 
Degene die mijn bloed moest afnemen dreef de naald in het vlees. Het was een jonge vrouw. Ik zag alleen haar mooie ogen. Ik hoorde haar ademen. Ik voelde het windje van haar wimpers (het ontstond door het knipperen van haar ogen).
De naald zocht de ader, maar vergeefs. Niet iedereen beheerst de kunst van het bloed afnemen.
De jonge vrouw probeerde het nog een keer, nu in de andere arm. Nu lukte het wel. Ik zag opluchting en zelfs trots in haar mooie ogen.
Mijn bloed stroomde vanzelf, bijna gretig, in het buisje (binnen in het buisje heerst een vacuüm). Het stroomde rechtstreeks uit mijn lichaam in het lichaam van de medische wetenschap. Er ging geen druppel verloren.
Mooi rood bloed.

Wat ik binnenkort ga oprichten

Jij bent een stier

Toro de Osborne in het Spaanse landschap

Enkele jaren na mijn geboorte zei mijn moeder tegen me: jij bent een stier.
Hier zijn enkele eigenschappen van mij:
Ik ben zwaar.
Het liefst ben ik rood.
Mijn ballen kun je eten.
Als ik loei knappen de takken van de bomen.
Met mijn horens smijt ik halve weilanden de lucht in.
Zo nodig eet ik vlees.
Wie mijn bloed drinkt sterft.
Weer enkele jaren later zei mijn moeder: jij bent groen.
Mijn neef de bankier is ook groen.