Wij zijn de koningen van de wereld

De rommelkroon van koning Christof de Vierde 
van Denemarken (detail)

"Wij zijn de koningen van de wereld. Wij zijn dit door ons plezier."

 

 

 

 

 

 

Gotthelf Wilhelm Christoff Starke (1672-1830)

Bij de komende inhuldiging van de nieuwe koning

Salvador Dali helpt de Europese aristocratie overeind te blijven met
behulp van zijn krukken ("Traditie is het bloed van de geschiedenis")

Over Timboektoe

Timboektoe bestaat echt

Ik dacht altijd dat Timboektoe een denkbeeldige verre stad was uit het gezegde: Van hier tot Timboektoe.
Dus ik wist niet precies wat ik moest denken toen de nieuwslezeres van het NOS Journaal vandaag zei: "Timboektoe is in handen gevallen van Franse en Malinese militairen."

Het geheel van al je gebreken is je persoonlijkheid

Auto-ongelukje

Het stuur van mijn auto draait stroef als het vriest.
Het rempedaal is soms moeilijk in te trappen.
De motor maakt een brullend geluid als we langzamer gaan dan 120 km/h.
De motor bokt als ik het gas loslaat.
Ik kan deze eigenschappen als gebreken van mijn auto opvatten, maar ik kan ze ook als karaktertrekken opvatten.

Mijn oma bezat een wasmachine met een elektrische wringer

Het begin van de oorlog / september 1939 / Warschau

Mijn oma werd geboren in 1899. Ze was vijftien toen de grote oorlog uitbrak die wij nu de Eerste Wereldoorlog noemen. Destijds heette die oorlog niet zo, want het was niet bekend dat er nog zo'n grote oorlog aankwam. 
Toen die uitbrak was mijn oma eenenveertig. Ze had ervaring en ze wist wat oorlog betekende. Ze slaakte een diepe zucht en stuurde haar oudste kinderen naar de kruidenier om voedsel in te slaan (boter, suiker, meel, noten).
Hoewel mijn oma een wasmachine bezat met een elektrische wringer, had ze de gewoonte om tapijten, tafellakens, dekens en andere kleden 's winters in de sneeuw te leggen. Daardoor werden ze schoner dan in de machine.

Een goeddoener te zijn

Het komt soms voor dat ergens een fiets geparkeerd staat met nog brandende lampjes.
Vaak doe ik die brandende lampjes dan even uit.
Maar ik wijk er niet voor van mijn pad.
Als ik zoiets doe heb ik het gevoel een goeddoener te zijn.

De paardvis is mooi in de winter

De paardvis met de waterspuitende neusgaten op het KNSM-eiland

Over naamgeving

De ondergaande zon boven het tempelcomplex
Angkor Wat in Cambodja

Bij ons op de eilanden is een winkel die Pols Potten heet.
Dit is geen geschikte naam.
Pol Pot was de leider van de Rode Khmer in Cambodja.
Hij was een dictator.
Hij doodde miljoenen Cambodjanen.
Veel Cambodjaanse vaders en moeders liet hij doden door hun eigen kinderen.

Wat moet een Cambodjaan denken als hij die naam ziet!
Het is precies zoiets als voor ons een winkel in Phnom-Penh die Adolfs Hitlers heet!

Over de Amerikaanse televisie

The 64.000 dollar Question Quiz

De Amerikaanse televisie komt de twijfelachtige eer toe, het podium tussen de werkelijkheid en de fictie ίn ontsloten te hebben.

Over aristocratie en traditie

Aristocraat

Salvador Dalí schreef: "Aristocraten zijn mensen die niet op twee benen staan maar op één been, zoals flamingo's.
Met deze aristocratische en opzettelijke houding maken zij duidelijk dat zij de aarde alleen willen aanraken als het strikt noodzakelijk is.
En omdat deze houding zeer vermoeiend is, heeft de aristocratie ondersteuning nodig."
Daarom maakte Salvador Dalí speciale krukken voor de aristocratie.
Hij maakte zelfs een uiterst kleine gezichtskruk van goud en robijnen die op de lip van de aristocraat paste en de aristocratische neus ondersteunde.
De aristocratie was oud, vervallen en doodmoe. Maar waar haar aristocratische voet noodzakelijkerwijs de aarde raakte, daar was de traditie.

Uit en vrij naar: Salvador Dalí / The secret life of Salvador Dalí / Uitgeverij Vision, Londen 1942 / p. 261 e.v.

Het rillen van de wereld (het sidderen)

'Till we see the sun

Zij vierden de elfde verjaardag van M.
Zij hadden chips.
Zij hadden taart.
Zij hadden coca cola en zij hadden pizza.
Zij draaiden liedjes van One Direction en zij zongen mee vol overgave.
Zij zijn meisjes van elf.
Zij vormen steeds minder een kluitje.

Over het institutionaliseren van het falen

Bad money

Een Nederlandse vast-goedbank voldoet niet langer aan de minimale Europese kapitaaleisen die aan banken worden gesteld.
Deze bank kreeg al zevenhonderdvijftig miljoen euro van de staat en daar moet nog veel meer bij.
Het plan is nu om een Bad Bank op te richten, waar deze bank en andere banken hun verliesgevende vastgoed in onder kunnen brengen. De staat betaalt daar dan aan mee.
Een mijlpaal in de geschiedenis: het falen wordt geïnstitutionaliseerd.

Zulk werk is minstens het driedubbele waard

Onze poes kon voor drie euro per uur een week lang aan de slag als muizen-vanger en muizenverjager.
Ik vond drie euro per uur te weinig.
Ik heb het aanbod afgeslagen, hoewel we de extra inkomsten goed kunnen gebruiken.
Zulk hooggekwalificeerd werk is minstens het driedubbele waard.

Het kwam door de citroen

Citroenen in de zon

Vandaag maakte ik risotto met gebakken peren.
Ik maakte ook een salade.
De risotto was goed gelukt (de peren waren in room-boter gebakken). 
De salade was minder goed gelukt.
Dat kwam door de citroen (niet door mij).

Wat wij uilen gemeen hebben met de zeekomma

Zeekomma (© Hans Hillewaert)

Een heel nieuwe wereld van soortgenoten openbaart zich. 

Wij uilen hebben onder andere de nocturnale cyslus gemeen met de zeekomma.

Ik ben een uil

His Eveningness

Ik ben een uil.
Het staat vast.
Ik kan er niks aan veranderen.
Ik ben 's avonds en 's nachts het wakkerst.
Dit heet: eveningness.
Er zijn ook mensen die 's ochtends het wakkerst zijn. 
Dit heet: morningness.
Zo iemand is P.
Hij is een leeuwerik.

Hoeveel sterren heeft dit hotel?

Hotel L'Europe

Wij kwamen uit de bioscoop.
Wij hadden een film gekeken met 3D-brillen op.
Wij kwamen langs Hotel L'Europe.
"Hoeveel sterren heeft dit hotel?" vroeg M (11).
"Ik weet het niet," zei ik.
De portier droeg een driedelig streepjespak.
Hij antwoordde: "Vijf sterren."
Hij vroeg: "Wilt u binnen komen?"
Er was een gloedvolle rode ontvangsthal met stoelen en banken op dunne hertenpootjes.
M., Z. (8) en ik vonden het mooi.
Maar M. (40) vond het niet mooi.
Dus gingen we weg.
We gingen iets drinken in een café waar onze schoenen aan de tegelvloer plakten.

Het waait altijd op de Diemerzeedijk

Waterspitsmuis

Als je op de Amsterdamse Brug de trap naar beneden neemt richting IJburg, dan kom je op de oude Diemerzeedijk.
Hij ligt daar al sinds de dertiende eeuw.
Het is prettig om er te zijn (dat vindt ook de water-spitsmuis).
Ik kom er vaak want mijn auto staat er geparkeerd tegenover de jachthavens.
Het waait altijd op de Diemerzeedijk.
De dijk werd aangelegd om Amsterdam te beschermen tegen de Zuiderzee.
Burgemeester Jan Six had er een buitenhuis.
En Nescio's titaantjes kwamen er vaak. Ze gingen er de zon zien opkomen aan de Zuiderzee: "Bavink wilde naar de zon lopen over de lange schitterende streep. Maar aan de kant van 't water bleef ie toch maar staan. Ik herinner me dat we op een keer aan zee kwamen, toen de halve zon groot, koud en rood aan de kim stond. Bavink sloeg met z'n vuist tegen z'n voorhoofd: 'God, god, dat schilder ik nooit, dat kan ik nooit."
Wie het wél kon was Rembrandt, die ook vaak aan de Diemerzeedijk te vinden was.

Nieuwsberichten uit een andere wereld

Gekko

Bevende Gekko Jankt Rupsen.
Wankele Soep Landt Netjes.
Dappere Leeuw Vangt Zeemeeuw.

Boekenkast voor een rechtsgeleerde (ingebruikname)

Bezienswaardigheid onderweg van Zeeburg naar IJburg in het jaar 2011 (een koe)

De eenzame grazer

Een van de niet-rokers zag wel wat in het cryonisme

Wij waren uit eten bij een restaurant genaamd Wilde Zwijnen.
Wij waren drie rokers en twee niet-rokers.
De niet-rokers waren bang voor de dood.
Tussen de gerechten door gingen de rokers buiten roken (zij waren ook bang voor de dood), terwijl de niet-rokers binnen bleven.
Een van de niet-rokers zag wel wat in het cryonisme.

Over reclame

Straatklok in Barcelona

Vroeger kende ik iemand die dacht dat stations-klokken en klokken op pleinen en aan gebouwen reclame voor de tijd waren.

Over de Krimoorlog

Florence Nightingale (1820-1910)

De Krimoorlog (1854-1855) was een creatieve oorlog.
De Krimoorlog vond de sigaret en de oorlogs-fotografie uit. En ook de oorlogsverslaggeving en Florence Nightingale.
De Romeinen kenden de sigaret niet. Toch bestaat er een Latijns woord voor sigaret: tabaci fistula.

Die kerel staat daar wel heel stil

Er stond een kerel te plassen in de sloot bij het voetbalveld.
Ik wendde m'n blik af – iemand moet rustig kunnen plassen, vind ik – maar ik dacht, terwijl ik er voorbij fietste: die kerel staat daar wel heel stil. Dus keek ik nog een keer om. En verdomd, hij stond er nog net zo. Die kerel is of de onbeweeglijkheid zelve, dacht ik, of ik moet eens naderbij sluipen, kijken wat er aan de hand is. Dat laatste deed ik.
Het was een standbeeld!
Hij plaste tegen de wind in.
Homo sapiens non urinat in ventum.
Dat geldt ook voor standbeelden.
Het is een goed standbeeld. Beter dan al die grootheden te paard. Ik had helaas geen tijd om te kijken of er ook bij stond wie het was. Thorbecke, Multatuli, Willem van Oranje? Ik kom erop terug.

En ogen grote liefdeskruimels

I LIKE MY BODY

i like my body when it is with your
body. It is so quite new a thing.|
Muscles better and nerves more.
i like your body. i like what it does,
i like its hows. i like to feel the spine
of your body and its bones, and the trembling
-firm-smooth ness and which i will
again and again and again
kiss, i like kissing this and that of you,
i like, slowly stroking the shocking fuzz
of your electric fur, and what-is-it comes
over parting flesh... And eyes big love-crumbs,

and possibly i like the thrill 

of under me you so quite new  

e.e. cummings

Wat voor kutweer is het vandaag?

M. (11): "Wat voor kutweer is het vandaag?"

 

Bron: M.'s ochtendhumeur

Het leven van een schrijver is een hel

Roald Dahl in het bos

Vanmorgen kwam M. (11) aan m'n bed staan. Ze las het volgende voor uit een boek van Roald Dahl: "Het leven van een schrijver is een hel. De schrijver moet zichzelf dwingen tot werken. Hij moet zijn eigen uren bepalen en als hij helemaal niet aan zijn werktafel gaat zitten, is er niemand die hem op zijn kop geeft. Als hij romans schrijft leeft hij in een wereld van angst. Elke nieuwe dag vraagt nieuwe ideeën en hij is er nooit zeker van of hij die zal krijgen. Na twee uur schrijven is deze schrijver totaal uitgeput. Twee uur lang is hij mijlenver weg geweest, is hij ergens anders geweest, op een plaats met totaal andere mensen, en het kost hem grote moeite om weer terug te zwemmen naar zijn normale omgeving. De schrijver loopt afwezig zijn werkkamer uit. Hij wil een borrel. Die heeft hij nodig. Het is een feit dat bijna iedere romanschrijver ter wereld meer whisky drinkt dan goed voor hem is. Hij doet het om zichzelf vertrouwen, hoop en moed in te drinken. Wie schrijver wordt is gek."
Dat weet ze dan ook weer.

Die Haydn moet ik in de gaten houden

The Sex Pistols

Ik hou van muziek die niet uit alle macht probeert mijn ziel te raken.
Bijvoorbeeld Engelse dansliedjes uit het interbellum.
En liedjes van The Sex Pistols.
En de Koreaanse wereldhit van dit jaar.
En Bach, maar niet de Matthäus Passion.
Bij Bach is het ontroerende een bij-effect.
Hij was er niet op uit om te ontroeren.
Hij wilde dat alles klopte.
Volksliederen vind ik ook mooi, zoals The Star Spangled Banner.
En God Save The Queen.
En Haydn's strijkkwartet opus 76 nr. 3 in C groot (van 6 min. 39 sec. tot 13 min. 22 sec.).
Die Haydn moet ik in de gaten houden trouwens. Die is goed.

Over deze blog

Mijn blog (deze blog) bestond dinsdag drie jaar.

Melk of puur?

Ny's Olonely

"Pap?" zei M. (11) vanmorgen met een dun stemmetje.
"Ja," zei ik.
"Heb jij ook wel eens dat je steeds hetzelfde woord in je hoofd hebt, de hele tijd maar door?"
"Ja, dat heb ik ook wel eens, maar alleen als ik koorts heb, zoals jij nu."
"Ik heb al de hele tijd het woord Tony's Chocolonely in mijn hoofd."
"Melk of puur?''
"Melk."

Ik was op de hoek van de Archangelkade en de Rigakade

Konstantin Paustovski (1892-1968)

Vanmorgen was ik op de hoek van de Archangelkade en de Rigakade.
Daarna had ik een afspraak in de Danzigerbocht.
Wat een mooie dromerige straatnamen.
Ik dacht even dat ik in Odessa was!
En ik moest denken aan de schrijver Konstantin Paustovski.

De verwondingen die ze toebrengen

Bij mij in de straat wonen tien Marokkaanse jongens. Zij zijn vriendjes van elkaar en broertjes van elkaar.
Ik leerde ze kennen toen ze drie of vier jaar waren. Nu zijn ze dertien of veertien jaar.
Wat me opvalt is de hardheid waarmee ze van jongs af aan met elkaar omgaan.
Regelmatig slaan ze elkaar half dood en vloeit er bloed.
Maar de slachtoffers huilen of klagen niet als ze geslagen en geschopt worden.
En de daders schrikken niet van de verwondingen die ze toebrengen. Bloed en pijn horen erbij.
Er is iets Spartaans aan de kinderen.
Deze zomer, op de steiger – waar de hele buurt zwemt – zag ik hoe een tengere Marokkaanse jongen een lange aanloop nam om een geweldige duik in het water te nemen. O, het ging een prachtig mooie zweefduik worden. Hij ging een verpletterde indruk maken op de meisjes. Hij rende op volle snelheid over de steiger en juist toen hij wilde aanzetten voor zijn machtige duik, werd hij pootje gehaakt door een andere Marokkaanse jongen. Met een smak viel hij op de ruwe houten rand van de steiger. Bloed gutste in golven uit zijn wonden.
Ik schoot hem te hulp, maar van hulp wilde hij niks weten (hoewel ik merkte dat iets in hem het waardeerde). Huilen deed hij niet, klagen ook niet.
De jongen die hem pootje had gehaakt glimlachte. Niet veel later zag ik die twee weer samen over straat lopen.
Toen dacht ik: mijn Marokkaanse straatgenootjes hebben een ander gevoel van lichamelijke en psychische "integriteit" dan ik als kind had (en nu nog heb). Het gevoel van fysiek en psychisch gekwetst-zijn komt bij hun in een later stadium dan vroeger bij mij. Niet dat ik een huilebalk was, maar mijn grenzen, en die van mijn vriendjes vroeger, waren veel eerder bereikt: niet pas als de botten eruit staken, maar al bij de eerste duw. Bloed was een teken dat er onderling iets grondig mis was gegaan.
Misschien is er tussen Marokkanen en Hollanders niet zozeer sprake van een botsing van culturen, maar van een botsing van neurosystemen. Marokkaanse jongens worden misschien geboren met een net iets andere nociceptie (pijnzin), waardoor ze het incasseringsvermogen van Hollandse jongens en mannen overschatten. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat het de bedoeling was om die arme grensrechter dood te slaan.

Over de verschroeide vlakte

"Over de verschroeide vlakte loopt een olijfboom."

 

 


 

 

Federico García Lorca

Later kwam er ook een meisje bij

Op de middelbare school was ik bevriend met de harde werker uit onze klas. 

Hij zat helemaal vooraan.
Hij was altijd goed gekleed.
Hij had schone en geknipte haren.
Hij droeg gepoetste schoenen.
Hij was een aardige jongen.
Helemaal achter in de klas zat een lui varken dat zich uur na uur verveelde, behalve als hij piano mocht spelen in het muzieklokaal.
Hij was de beste van de klas.
In de pauzes liepen we vaak met ons drieën door het park bij de school.
Later kwam er ook een meisje bij.
Wat er van mijn twee vrienden en mijn vriendin is geworden weet ik niet.
Naar verluid werd het luie varken organist in een afgelegen, vervallen kerkje in Noord-Oost Groningen, en werd Gepoetste Schoenen advocaat.

Nu nog voorbij goed en kwaad, J.

Half mens half hyena

"Ook goede mensen doen beestachtige dingen."
Dit zei de advocaat J.V. gisteravond op tv.
Zoals hij het zei klonk het niet als een moreel cliché of als een juridische formule.
Het klonk als iets wat hij met zijn eigen verstand en gevoel had uitgevonden in twintig jaar advocatuur.
"Het kwaad zit ook in goede mensen."
Nu nog voorbij goed en kwaad, J.V..

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1310958 v.a. 3 min. 47 sec.

De ontgoocheling na afloop

Facebook doet me denken aan het festival Wood-stock dat in 1969 werd gehouden op het land van boer Max Yasgur.
Het feestelijk delen van ervaringen, de roes van de communicatie, het blij en massaal opgeven van de privacy.
En straks de ontgoocheling.

Voetbal is niks voor meisjes

Mesut Özil

M. (11) is een middenvelder.
Ze heeft training op maandag en woensdag.
Ze draagt rood-witte voetbalkousen tot over haar knieën.
Ze slaat nooit een training over.
Ze kijkt alle wedstrijden van de voetbalclub Barcelona. 
Haar favoriete voetballer is Mesut Özil.
Zijn bijnaam is El Buho (De Uil).
De uil zit bij Real Madrid op de bank.
Mijn moeder (78) is het er niet mee eens dat M. op voetbal zit: "Voetbal is niks voor meisjes," zegt ze.

De ogen krijgen de borst

Televisie uit de tweede helft van de vorige eeuw

Tv kijken is een in de wieg liggen.
Is een televisiehoofd niet net het hoofd van je moeder boven de wieg? Dezelfde nabijheid, exclusiviteit en vernauwing?
Iemand die tv kijkt is als een zuigeling.
Hij kan niks.
Hij kan niet ingrijpen.  
Hij kan alleen maar kijken.
De ogen krijgen de borst.

Mijn brein staat nooit stil

Cabaretier

Gisteren lag ik op de bank.
Ik lag tv te kijken.
Er was een cabaretier te zien.
Het vreemde was dat ik om hem moest lachen.
In een interview met een cabaretier staat vaak dat het brein van de cabaretier nooit stilstaat en dat de cabaretier chronisch slaap tekort komt.
Zaterdag zei een cabaretier in de krant: 
"Af en toe probeer ik mijn koortsige brein stil te leggen, maar daar ben ik te moe voor." 
En een andere cabaretier zei in de krant: 
"Mijn brein staat nooit stil."
En de komende week zal een cabaretier weer zoiets zeggen (in een interview).

Ik was ook blij om jou te zien

1.
"Toen ik geboren werd was jij zesenveertig," zei Z. (8) laatst tegen me. 
"Dat klopt," zei ik, "en ik was heel blij om je te zien."
Het was even stil.
"Ik was ook blij om jou te zien," zei ze.

2.
Het is bekend dat de perceptie van tijd (het gevoel van tijd) verandert naarmate een mens ouder wordt.
Voor een meisje van acht duurt een jaar veel langer dan voor een man van vierenvijftig. Maar hoeveel langer precies? Hierover bestond tot nu toe geen duidelijkheid.
Aan die onduidelijkheid maak ik vandaag een einde.
Hier is mijn nieuwe maateenheid voor het gevoel van tijd (GT). Het begin, misschien, van een nieuwe psychologie die is verankerd in onze perceptie van tijd.
Zo eenvoudig bereken je de GT: deel een bepaalde tijdseenheid, bijvoorbeeld een jaar, door het aantal jaren dat iemand leeft, en je krijgt het GT-getal.
Om een voorbeeld te geven: voor Z. (8) duurt 1 jaar 1 : 8 = 0,125 GT. Voor M. (11) duurt 1 jaar 1 : 11 = 0,090 GT. Voor mij, hun vader van 54, duurt 1 jaar slechts 1 : 54 = 0,018 GT.

3.
Met andere woorden: op dit moment raken Z., M. en ik gevoelsmatig met een snelheid van respectievelijk 0,107 GT  en 0,072 GT van elkaar verwijderd. De verwijderingssnelheid wordt minder naarmate we ouder worden.
Voor het gemak zijn alle getallen afgerond op drie decimalen na de komma.

Ze wordt er wakker van

Mijn bovenbuurvrouw, de filmregisseur, sprak me aan op onze binnenplaats:
"Besef je wel dat ik altijd wakker word van jou?"
"O?" zei ik.
"Ja, want je neuriet en je praat met de poes."
"Dat wist ik niet zeg," zei ik.
"Ja, en ik word er wakker van, want je doet het buiten, hier op de binnenplaats."
Ik beloofde om er op te letten en fietste weg om sigaretten te kopen. Daar heeft ze trouwens ook al meerdere keren een opmerking over gemaakt.
Toen ik vijftien minuten later weer terug aan kwam fietsen was ik het hele gesprekje vergeten, maar het werd me in herinnering gebracht doordat ik het liedje Telkens weer neuriede en de poes begroette die beneden bij de deur stond te wachten: "Hé poes, ik ben er weer hoor."
Dat mag dus nu niet meer. Ze wordt er wakker van.
Maar Telkens weer? Wonderlijk. Eens op letten.

We found somebody you may know

"Twiet! Je bent eenzaam!"

Als je niet eenzaam bent, dan word je het wel door de sociale media.
Ik ontving een berichtje van Twitter. Het luidde als volgt: "Peter Bekkers, we found somebody you may know."
Het gaat om een zekere J. B. te R.