Ik ben toch geen windmolen?

Schlemiel woonde al zijn hele leven in het stadje Chelm en hij droomde ervan de wereld te zien "met al zijn wonderen". Hij had verhalen gehoord over woestijnen, oceanen en bergen en bovenal wilde hij een keer naar Warschau. Maar hij mocht niet weg, hij moest op zijn kinderen passen terwijl zijn vrouw groenten verkocht op de markt.
Op een dag ging hij toch. Al gauw bereikte hij de rand van Chelm. Na een paar uur lopen werd hij moe en ging in het gras liggen aan de kant van de weg. Hij dacht: "Als ik wakker word, weet ik misschien niet meer welke richting Warschau is en welke Chelm." Voor de zekerheid zette hij daarom zijn laarzen met de neuzen in de richting van Warschau.
Niet ver van waar Schlemiel sliep woonde een smid. Hij had gezien hoe zorgvuldig Schlemiel zijn laarzen neerzette, en toen Schlemiel diep in slaap was draaide de smid, die een grapjas was, de laarzen om.
Een paar uur later werd Schlemiel uitgerust wakker. Hij zette zijn reis voort in de richting van Warschau en kwam terug in Chelm. Alles kwam hem vreemd bekend voor. "Wat lijkt het hier toch op Chelm," dacht hij. Hij zag een huis dat sprekend leek op het huis waar hij woonde. Hij klopte op de deur en daar deed hem een vrouw open die sprekend leek op de vrouw met wie hij getrouwd was! Hij zag kinderen die sprekend leken op zijn eigen kinderen.
Mevrouw Schlemiel begon meteen op hem te schelden omdat hij zijn kinderen in de steek had gelaten. Schlemiel zei: "Het zijn mijn kinderen niet en jij bent mijn vrouw niet." Zijn vrouw zei: "Schlemiel, je hebt je verstand verloren." Het hele dorp bemoeide zich ermee en ten einde raad besloot men de oudsten in te schakelen. Schlemiel vertelde de oudsten wat er gebeurd was. "Is het niet mogelijk dat je bent omgedraaid en terug-gegaan naar Chelm?" wilde een van hen weten. En Schlemiel antwoordde: "Waarom zou ik dan omdraaien? Ik ben toch geen windmolen?"
"In dat geval ben jij niet de man van deze mevrouw Schlemiel."
"Nee, dat ben ik niet."
Er werd besloten dat Schlemiel niet bij mevrouw Schlemiel mocht wonen tot alles was opgehelderd. Maar nu zetten mevrouw Schlemiel en de kinderen het op een jammeren. Wie moest er op de kinderen passen als zij naar de markt ging? Opnieuw beraadslaagden de oudsten. Nu de gemeente Chelm toch iemand moest huren om op mevrouw Schlemiels kinderen te passen, waarom zouden ze daar Schlemiel niet voor nemen? Hij was weliswaar niet de man van mevrouw Schlemiel of de vader van de kinderen, maar hij leek zoveel op de echte Schlemiel dat de kinderen zich zeker op hun gemak zouden voelen bij hem. Allen vonden het een goed idee, Schlemiel ook. Er werd besloten dat Schlemiel met het baantje vijf stuivers per dag zou verdienen en dat hij het net zolang kon houden tot de echte Schlemiel weer thuis kwam. Want die was volgens de oudsten naar Warschau vertrokken om de wereld te zien.
Op den duur hernam het leven zijn gewone gang en mevrouw Schlemiel en Schlemiel gaven toe dat ze erg in hun schik waren met de huidige toestand. Mevrouw Schlemiel miste haar man niet en Schlemiel miste zijn vrouw niet. Soms wist Schlemiel niet meer goed wat hij er van denken moest. Dan raakte hij in de war en begon te neuriën:

Wie weggaat van Chelm
komt terug in Chelm.
Zij die blijven in Chelm
zijn zeker in Chelm.
Alle wegen leiden naar Chelm.
De hele wereld is één groot Chelm.

Isaac Bashevis Singer / When Schlemiel went to Warsaw / Farrar, Strauss, Giroux 1969 
Hans Vaihinger / Die Philosophie des Alsob / Verlag von Felix Meiner 1911 
Peter Bekkers / Omdat is dood, leve alsof / De Volkskrant 14 juni 1991

Alle ramen en deuren stonden open

Het was nacht en het was warm.
Het was noodweer boven de stad.
Het stortregende.
Alle ramen en deuren stonden open.
Onze administratie, die altijd lekker in het zonnetje op de vensterbank ligt (naast de poes), was doorweekt.
Alle papieren zaten aan elkaar vast gekleefd.
Ik ben de hele nacht bezig geweest met het voorzichtig van elkaar lostrekken van de papieren en het aan waslijnen te drogen hangen van de papieren (met wasknijpers). 
Onze administratie hangt te drogen aan waslijnen.

Over M.

We zweetten als otters

Moker

De laatste jaren van de vorige eeuw had ik een aannemerij met E.
We deden veel sloopwerk.
We deden het met volle overgave.
Hout kraakte onder de slagen van de moker en het wrikken van de koevoet. Glas brak.
Onder onze schoenen knarste het puin.
We zweetten als otters terwijl de Makita bouwradio van onder een dikke laag stof popliedjes ten gehore bracht.
Met een welgemikte mokerslag aan het einde van de dag stortte alles in.
Alles moest instorten.
We sloegen intuïtief op de vlucht voor de uitdijende pyroclastische stofwolk.
We kwamen moe thuis, onder het stof, ruikend naar puin en met handen vol splinters uit Afrikaans teakhout, uit Braziliaans paardenvleeshout, uit Aziatisch bangkirai.
De splinters brandden verschrikkelijk.
Als we de splinters er niet uit haalden ging het 's nachts spoken in ons hoofd (de wraak van het oerwoud).
E. was erg gesteld op goede manieren, hoewel hij het gouden tijdperk van de goede manieren eigenlijk nooit had meegemaakt. Uiterlijke verzorging vond hij belangrijk. Ik wist niet hoe hij het klaarspeelde, maar zijn nagels en handen leken wel gemanicuurd. Zelfs op een doordeweekse werkdag, als we de materie ervan langs gaven met de moker en de koevoet, zag hij eruit als een gepoederde aristocraat, de onstuimig bruisende krullen strak achterover gekamd, behalve achter de oren, waar ze de vrijheid kregen.

Ik was zeventien jaar

Ik was zeventien jaar toen ik voor het eerst met meneer werd aangesproken.
Het gebeurde op de Leeuweriklaan.
Het was alsof er een steen door de ruit van mijn jeugd werd gegooid.
Daarna heb ik op dit gebied geen moeilijkheden meer gekend.

Er kwam een man de supermarkt in rennen

Fles Listerine uit de jaren '50-'60

Er kwam een man de supermarkt in rennen (met wapperende jaspanden).
Hij rende door het poortje, langs de groenten.
Van daar rende hij in vliegende vaart naar het pad met de hygiënische middelen.
En van daar rende hij naar de kassa, met zes literflessen mondwater van het merk Listerine onder de arm (cool mint).

Ik sprak tegen een denkbeeldige menigte of massa

Ik weet nu hoe ik een speech moet schrijven. 
Ik moet de speech niet zittend achter de computer schrijven. 
Ik moet de speech staande achter een katheder schrijven.
Ik moet de speech niet in mijn makkelijke kleren schrijven.
Ik moet de speech gekleed in mijn mooie pak schrijven.
Ik moet de speech niet in stilte schrijven.
Ik moet de speech a gran voce schrijven, sprekend tegen een denkbeeldige menigte of massa.

Over kennis

De Colombiaanse vlag

Een man in het café zei tegen een andere man:
"Ik denk dat Colombia een goede kans maakt om wereldkampioen te worden met die geweldige Rafael Márquez achterin."
Hij zei dit op gewichtige toon.
Die andere man zei:
"Rafael Márquez speelt niet voor Colombia maar voor Mexico."

Messi was nooit alleen

Van links naar recht en van beneden naar boven: Messi, 
Xavi, Iniesta.

"Messi lacht niet meer."
Dit zei een commentator.
Het klopt.
Hij lacht niet meer.
Hij lijdt aan voetbaltristesse.
Hij was altijd met Iniesta en Xavi.
Met Iniesta en Xavi vormde hij een driekoppig voetbalwezen.
Nu moet hij in zijn eentje een groot voetballer zijn.
Daarom is Lionel Messi triest (hij is eenzaam).

De schappenvullers zeggen: "We begrijpen het niet"

Jumbo verkoopt pomodori van Petti, maar Albert 
Heijn verkoopt pomodori van Mutti.

Bij Albert Heijn zijn de blikken gepelde tomaten op.
Dit gebeurt vaak.
Ik heb het probleem van de kleine winkelvoorraad gepelde tomaten al eens besproken met de filiaal-manager, maar sinds ons gesprek is er niets veranderd. 
De schappenvullers (met wie ik op goede voet sta) begrijpen het niet. 
Zij zeggen: "We begrijpen het niet." 
Om een blik gepelde tomaten te bemachtigen moet ik 's ochtends om acht uur al in de winkel zijn. 
Ik heb voorgesteld om meer blikken in te kopen bij de groothandel, maar dat voorstel stuit op logistieke moeilijkheden.

Sommigen geven hun geld te eten

Eddie Kagie

"Alle mensen houden van geld: ze strelen het, kussen het, drukken het aan hun hart, wikkelen het in mooie doekjes, vertroetelen het als een pop. En sommigen laten een bankbiljet inlijsten en hangen het aan de muur. Sommigen geven hun geld te eten: ze doen de mondjes ervan open en voeren het de lekkerste hapjes. Sommigen praten gewoon met hun geld of lezen het interessante boeken voor, of ze zingen leuke liedjes voor hun geld. Ikzelf schenk geen bijzondere aandacht aan mijn geld en geef het uit naar behoefte."¹ 

Donderdag aanstaande op de KNSM Sociëteit: voordrachtskunstenaar Eddie Kagie, met onder meer teksten van de Russische schrijver Daniil Charms. 

Komt allen, wees welkom! Voor meer informatie, kijk op de website.

De KNSM Sociëteit

5 jaar

¹ Door: Daniil Charms

Iemand die ik ken is een wereldburger

Over anderhalve maand moet ik vliegen (in een vliegtuig).
Het is lang geleden dat ik heb gevlogen.
Ik heb vliegangst.
Maar ik moet het doen.
Ik heb het beloofd.
Er wordt op mij gerekend.
Iemand die ik ken vliegt overal heen.
Naar New York.
Naar Berlijn.
Naar Madrid.
Noem het maar op.
Hij vliegt zeventien vluchten per maand. Hij is een wereldburger.
Ik moet veel sterke drank drinken en oxazepam slikken. Dan kan ook ik een wereldburger worden.
Een wereldburger op oxazepam.

Rembrandt zwierf er rond en ook Nescio

De Nesciobrug over het Amsterdam-Rijnkanaal

Ik parkeer mijn auto gewoonlijk op de Diemerzeedijk waar het mooi is. Het is een oude dijk.
Rembrandt zwierf er rond en ook Nescio.
Het Amsterdam-Rijnkanaal is er later langs gegraven.
Het Amsterdam-Rijnkanaal is ontworpen door de hoofdingenieur van de Utrechtse waterstaat Anton Mussert.
Het waait altijd aan de Diemerzeedijk.
Op de dijk staat een boom helemaal alleen aan het water.
In zijn eentje ruist hij prachtig in de wind.
Ik kom graag op de Diemerzeedijk.

Vannacht had ik een schitterend idee

Van de bal had mijn droom een tomaat gemaakt

Vannacht had ik een schitterend idee.
Het idee zag er in m'n halfdroom ongeveer zo uit als het vliegende doelpunt van Robin van Persie tegen Spanje.
O, wat een schitterend doelpunt! En wat een schitterend idee! Ik schreef het op.
Voor het geval me 's nachts iets schitterends te binnen schiet ligt er naast het bed altijd een vel papier met een pen.
Bij daglicht, de volgende ochtend, schitterde het idee minder dan in het donker. Dit is vaak zo (maar niet altijd).

Over banden plakken

Opborrelende luchtbelletjes²

M. fietst elke ochtend door de stad naar school.
Eenmaal per week heeft ze een lekke band.
Hierdoor ben ik goed geworden in banden plakken.
Ik doe het in een ommezien.¹
Ik gebruik de bandenplakset van Simson, daar gaat het goed mee.
Maar ik ben wel vaak het gaatje kwijt. Daardoor weet ik niet waar ik de lijm moet smeren.
Simson heeft hier iets op gevonden, namelijk een geel krijtstompje. Je kunt het gaatje er al onder water mee omcirkelen zodat je later precies weet waar je de lijm moet smeren.²

¹ Van Dale: ommezien (het), omzien, ogenblik, oogwenk: in een ommezien was hij terug; in een ommezien klaar (gereed) zijn; een ommezientje geduld; (gew.) op een ommezien.
² Door de opgepompte lekke band in een teil of emmer onder water te duwen kun je precies zien waar het gaatje zit (namelijk daar waar de luchtbelletjes opborrelen).

Ik bleef op een afstand

Alle ramen en deuren stonden open vanwege de hitte.
M. (13) en Z. (9) gingen zwemmen in het IJ.
Om twee uur in de middag ging ik kijken of alles goed ging.
Ik bleef op een afstand zodat ze me niet zagen.
Ze zijn erg gesteld op de gedachte dat ze alles wel alleen kunnen.
Aan het eind van de middag kwamen ze thuis, warm als stenen.

Het ree is een elegant dier

Capreolus capreolus

Het is het ree.
Een reeënkenner schrijft in de krant dat het ree een vrolijk dier is en een elegant dier.
"De Latijnse naam Capreolus capreolus zegt het al," schrijft hij.
Deze naam werd in 1758 aan het ree gegeven door Carl Linnaeus uit Råshult in Zweden (het is de wetenschappelijke naam).

Ze vertrokken even nieuwsgierig als ze gekomen waren

Gabriel García Márquez

"Dokter Urbino wilde een hondensiësta gaan houden voor het tijd was voor de galalunch van dokter Lácides Olivella, maar hij trof het dienstpersoneel in staat van opwinding aan omdat ze probeerden de papegaai te vangen, die naar de hoogste tak van de mangoboom was gevlogen toen ze hem uit de kooi haalden om hem te kortwieken. Het was een kale, maniakale papegaai, die niet praatte als het hem werd gevraagd, maar wel op de meest onverwachte momenten, maar dan deed hij het met een duidelijkheid en een scherpzinnigheid die niet erg algemeen waren bij menselijke wezens. Hij was door dokter Urbino persoonlijk tam gemaakt en dat had hem privileges bezorgd die niemand ooit had gehad in de familie, zelfs de kinderen niet toen ze klein waren.
Hij was al meer dan twintig jaar in huis en niemand wist hoeveel jaar hij daarvoor al had geleefd. Iedere middag na de siësta was dokter Urbino met hem op het terras van de binnenplaats gaan zitten, dat de koelste plek van het huis was, en had de strengste middelen van zijn pedagogische hartstocht aangewend, tot de papegaai Frans had leren spreken als een academicus. Daarna leerde hij hem, louter omdat hij het niet laten kon, de begeleidende tekst van de mis in het Latijn en een paar speciale stukken uit het evangelie van Mattheus en probeerde hij hem zonder succes enig automatisch begrip voor optellen, aftrekken, delen en vermenigvuldigen bij te brengen. Van een van zijn laatste reizen naar Europa bracht hij de eerste fonograaf met hoorn mee en veel platen, populaire en zijn favoriete klassieke componisten. Dag in, dag uit, steeds en steeds weer liet hij de papegaai een aantal maanden lang de liedjes van Yvette Gilbert en Aristide Bruant horen, die Frankrijk in de vorige eeuw in vervoering hadden gebracht, tot hij ze uit zijn hoofd kende. Hij zong de liedjes met een vrouwenstem als ze van haar waren en met een tenor als ze van hem waren en hij eindigde met een serie libertijnse schaterlachen, die de spiegel vormden van het schaterlachen waarin de dienstmeisjes uitbarstten als ze hem in het Frans hoorden zingen. De roem van zijn kunsten was zo ver doorgedrongen dat er soms toestemming werd gevraagd om hem te mogen zien door aanzienlijke bezoekers die met de rivierschepen uit het binnenland kwamen, en een keer wilden enige Engelse toeristen – van de vele die in die tijd op de bananenboten uit New Orleans langs voeren – hem tegen willekeurig welke prijs kopen. Maar zijn grootste gloriedag was toen de president van de Republiek, don Marco Fidel Suárez, met de ministers van zijn voltallige kabinet, naar het huis kwam om vast te stellen of zijn roem verdiend was. Ze kwamen om ongeveer drie uur 's middags aan, gesmoord in hun hoge hoeden en hun kamgaren pandjesjassen, die ze in drie dagen van officieel bezoek onder de witgloeiende augustushemel niet hadden uitgetrokken, en ze moesten even nieuwsgierig weggaan als ze gekomen waren, want de papegaai weigerde ook maar pap te zeggen tijdens twee uur wanhopig wachten, ondanks de smeekbeden en de dreigementen van dokter Urbino, die op die vermetele uitnodiging had gestaan, tegen de wijze raad van zijn vrouw in. Het feit dat de papegaai zijn privileges had behouden na die historische misstap, was het afdoende bewijs van zijn heilige rechten."  

Uit: Liefde in tijden van Cholera / Gabriel García Márquez / Meulenhoff 1999

Naast Derek Walcott zat Seamus Heaney

Op tv zag ik een documentaire over de dichter Derek Walcott.
Derek Walcott werd geboren op het eiland Saint Lucia in het Caraïbisch gebied.
Hij woont daar nog steeds.
Hij was veel aan het woord in de documentaire (omdat die over hem ging) en je zag steeds de mooie omgeving.
Hij vertelde dat een vriend van hem een muurschildering had gemaakt in een kerk op het eiland.
De muurschildering kwam in beeld.
Derek Walcott zat in een kerkbank naar de muurschildering te kijken en daar was plotseling ook Seamus Heaney de Ierse dichter! Hij schreef het gedicht Lightenings viii.

Lightenings viii

The annals say: when the monks of Clonmacnoise
Were all at prayers inside the oratory
A ship appeared above them in the air.

The anchor dragged along behind so deep
It hooked itself into the altar rails
And then, as the big hull rocked to a standstill,

A crewman shinned and grappled down the rope
And struggled to release it. But in vain.
‘This man can’t bear our life here and will drown,’

The abbot said, ‘unless we help him.’ So
They did, the freed ship sailed, and the man climbed back
Out of the marvellous as he had known it.

Een mooi begin van de dag

Kattenstaart

Vanmorgen vroeg trof M. (41) de kat aan op het aanrecht.
M. joeg de kat van het aanrecht.
De kat werd heel kwaad.
Niet op M., vreemd genoeg, maar op haar eigen staart, alsof die er iets aan kon doen.
Grommend, klauwend, bijtend en blazend rolden staart en kat over de grond.
"Ze is haar verstand verloren," zei M.
Dat leek me een juiste conclusie en een mooi begin van de dag.

Het best verkopende boek staat op nr. 1

Vandaag was ik in de Bruna. Ik kom daar vaak om sigaretten te kopen. Ze verkopen er behalve sigaretten ook boeken.
De boeken staan er net zo gerangschikt als atleten op een podium na een wedstrijd.
Het best verkopende boek staat op het hoogst plateau op nr. 1.
Welk boek er op dit moment op nr. 1 staat weet ik niet. 
Maar op nr. 3 staat een boek met de mooie titel Het geluid van vallende dingen.
En geschrokken vogels op het omslag.

Is zelfkennis nodig?

David Bowie

Kun je veranderingen – in jezelf – voelen aankomen?
Kun je die veranderingen waarnemen terwijl ze gebeuren?
Kun je ze bespoedigen of tegenhouden?
Of kun je ze louter achteraf vaststellen?
Is zelfkennis nodig om te kunnen veranderen?
Of kan het ook zonder?
Is het mogelijk om te veranderen zonder te willen veranderen?
Kun je eigenlijk wel veranderen?
Bestaat verandering?
Bestaat er iets anders dan verandering?

Honden hebben één woord voor alles

Vroeger had ik een hond. 
Hij vond het leuk om stokken terug te halen die ik ver weg gooide. 
Hij rende zo hard als hij kon achter de door de lucht vliegende stok aan en bracht hem terug. 
Dan zei hij: "Woef!"
Wat betekende: "Nog een keertje!"
Soms maakte ik wel de gooibeweging maar hield ik de stok in m'n hand. 
O, en dan rende hij er ook achteraan met z'n wapperende flaporen. 
Hij was bepaald niet dom, dus kwam hij er al snel achter dat de stok niet door de lucht vloog. 
Dan draaide hij zich om en zei:
"Woef?"
Wat betekende: "Waar is de stok?"
Honden hebben één woord voor alles.

Het leven is te kort

Ik: "Waarom heb je toch altijd verschillende sokken aan?"
M: "Het leven is te kort om te zoeken naar de bijpassende sok."






Uit: een gesprekje met M. (12)

Over lelies

Lelie in de knop

"En ik zie dat lelies opdrogen door het contact met mijn stem."










Federico García Lorca

"Aangenaam," zei ik

"Kennen jullie elkaar?" vroeg iemand aan ons.
"Eh, nee," zeiden we.
Ze stak haar hand uit en ik schudde haar hand.
"Reality," zei ze, "aan-genaam kennis te maken."
"Aangenaam," zei ik.

Over mieren

VOOR HET ZWERMEN

Het was avond toen de mieren vleugels kregen.
In golven kropen ze uit de grond omhoog
en tegen het muurtje op; onwennig bleven
ze daar in het rond bewegen. Later vloog

een enkele soms tot de markies, maar waagde
de vlucht niet verder, viel of keerde terug.
Veel draaiden zich al dadelijk op hun rug.
Ook zag ik er, die aan hun vleugels knaagden.

 
Eva Gerlach

Uit: Verder geen leed

Ik ben dood

Mieren

Vanavond was op tv een interview van W. te zien met de schrijver Hugo Brandt Corstius.
Het moet een herhaling van een eerdere uitzending geweest zijn want de geïnterviewde is een paar dagen geleden overleden en wie heeft er na zijn dood nog zin in een interview?
Het interview ging over mieren. Die scheiden na hun dood een stofje af waarmee ze de andere mieren laten weten: ik ben dood.
De andere mieren ruimen de dode mier dan op, dat wil zeggen, ze leggen hem een beetje terzijde, net zoals wij ook doen met onze doden.
Ik had altijd een zwak voor Hugo Brandt Corstius. Niet zozeer vanwege zijn geschriften en ideeën, maar omdat hij net als ik stotterde en dit probeerde te verbergen.
Heb ik dan sympathie voor iedereen die stottert en het probeert te verbergen?
Ja.
In zeer zeldzame gevallen komt het voor (bij de mieren) dat door een kleine fout het doodsignaal al wordt afgescheiden terwijl de mier nog leeft: "Dan komen de b-begrafenismieren en die dragen 'm weg, terwijl die mier zich verzet, maar daar hebben de b-begrafenismieren geen boodschap aan."

In mijn leven gaat meer mis dan goed

Fjodor Dostojevski (1821-1881)

In mijn leven gaat meer mis dan goed.
Of misschien moet ik zeggen: de dingen die mis gaan trekken meer de aandacht dan de dingen die goed gaan.
Het goed gaan lijkt de natuurlijke gang van zaken terwijl het misgaan onnatuurlijk (vijandig) aanvoelt.
De geschiedenis valt heel goed te beschrijven als een geschiedenis van het misgaan (het haperen, het falen, het tekortkomen) en de daaruit voortkomende beschuldigingen.
Er bestaan twee tegengestelde reacties op het misgaan:
1 – beschuldigen (anderen of zichzelf)
2 – handelen
Het beschuldigen en het handelen lijken psychologische tegenpolen.
Je zult misschien zeggen: dat is allemaal wel wat kort door de bocht.
Daar ben ik het mee eens.

Zelf niks doen

Een nieuwslezer van het journaal zei gisteren (of eergisteren):
"Als u het vuurgevaarlijke duo tegenkomt moeten u zelf niks doen, maar meteen de politie bellen."
Zelf schrijver worden.
Zelf kleding maken.
Zelf niks doen.

De zonde die wij Sicilianen niemand ooit vergeven

Piazzo Quattro Canti in Palermo
(foto Jerzy Strzelecki)

"Op Sicilië gaat het er niet om of je iets goed doet of verkeerd. De zonde die wij Sicilianen niemand ooit vergeven is eenvoudig die van het doen zelf."









G. Tomasi di Lampedusa

Het is niet vriendschappelijk om H. tegen te spreken

"Drieëntwintig medailles voor onze olympische sporters. Dat succes straalt af op het hele Nederlandse volk," sprak H. gewichtig.
Over zaken waar hij geen verstand van heeft praat H. heel gewichtig, terwijl hij er in kwesties waar hij wél verstand van heeft meestal het zwijgen toe doet.
"Heel goed voor de economie," voegde hij er nog aan toe.
Hij lag in zijn kamerjas op de bank tv te kijken met zijn voeten over elkaar op de armleuning. De gordijnen waren nog half dicht, het was vier uur in de middag. Hij dronk champagne en rookte een sigaar. De kat zat bovenop hem en ging op en neer met zijn ademhaling als een scheepje op de deining van de zee.
"Zeker," beaamde ik, hoewel ik er niet van overtuigd ben dat olympische medailles goed zijn voor de economie. Maar de ervaring heeft geleerd dat het niet vriendschappelijk is om H. tegen te spreken als hij in een gewichtige bui is. Dat bederft maar de sfeer. In zijn gewichtigheid verzamelt hij namelijk al zijn krachten. Hij is dan erg breekbaar.
Op tv was het juichen te zien van onze olympische sporters.
"Champagne!"

Over brievenbussen

Amerikaanse brievenbus

Vandaag hebben M. (56) en ik duizend flyers in duizend brievenbussen gestopt.
We waren er een halve dag mee bezig.
We ontdekten dat er vijf soorten brievenbussen zijn:
1) Brievenbussen zonder JA en zonder NEE;¹
2) Brievenbussen die open staan voor alles met een dubbel JA;
3) Brievenbussen die JA en NEE zeggen;
4) Brievenbussen die de buitenwereld op afstand houden met een dubbel NEE (zo zijn de meeste);
5) Brievenbussen die dichtgespijkerd zijn.  

¹ Dit JA en dit NEE zijn een JA of een NEE tegen (1) huis aan huis bladen en (2) ongeadresseerd reclamedrukwerk.  

De jongens uit onze straat kochten wel eens sigaretten bij hem

Isaak Babel (1894-1940)

Het is een schande (het is vervelend) dat je nergens losse sigaretten kunt kopen. In andere tijden was dat iets gewoons.
Isaak Babel schrijft in De geschiedenis van mijn duiventil:
"Aan het einde van de steeg zag ik in zijn rolstoel de invalide Makarenko zitten, een man zonder benen die in zijn wagentje door de stad reed en op een serveerblad losse sigaretten te koop aanbood. De kinderen mochten hem graag, de jongens uit onze straat kochten wel eens sigaretten bij hem."

Bij het ontcijferen van het handgeschreven bericht helpt het hele gezin mee

Deze ansichtkaart ontving ik vandaag per post.
Op de achterkant staat een bericht van H. 
Het is geschreven in een onleesbaar handschrift.
Bij het ontcijferen van het bericht helpt het hele gezin mee. 

De gouden plak is een vergulde plak

Iemand die meedoet aan de Olympische Spelen

Op de Olympische Winterspelen in Sotsji worden ongeveer vijfhonderd gouden medailles uitgereikt.
In elke gouden medaille van een halve kilo heeft de Moskouse juwelier Adamas 6 gram goud verwerkt.
Wat een krent zeg.

Het grootmoedertje bleef staan

De Kompaszaal, foto Gert Jan van Rooij

De Koninklijke Nederlandsche Stoomboot Maatschappij voer met passagiers naar alle werelddelen.
De aankomst- en vertrekhal van de Koninklijke Nederlandsche Stoomboot Maatschappij heette de Kompaszaal.
In de Kompaszaal namen mensen soms afscheid voor het leven. 
Nu is het een café-restaurant.
Een tijd geleden liep een jonge vrouw met haar grootmoeder de trappen op naar de Kompaszaal. De grootmoeder werd negentig en haar kleindochter had bedacht om het verjaardagsfeest groots in de Kompaszaal te vieren.
De voorbereidingen waren bijna afgerond.
De locatie was tot het laatst geheim gehouden voor de jarige (het was een verrassing).
Nu werd de locatie aan haar onthuld.
Moeizaam beklom de oude vrouw de trappen, geholpen door haar kleindochter. Als je jong bent wil je je verjaardagen graag groots vieren, maar als je oud bent liever stilletjes.
De eerste treden gingen nog wel, maar voorbij de bocht in de trap bleef het grootmoedertje staan. Ze kon niet meer verder. Ze ging op een trede zitten.
Voorbij de bocht werden de trappen van de Kompaszaal de trappen van haar herinnering.

Haar lievelingsbegrip was "in- en inkeurig"

Uiterst links: luitenant Robert Musil, 1914

1.
"De wereld is gewoon komisch als je haar vanuit een technisch standpunt bekijkt: onpraktisch in alles wat de betrekkingen van de mensen onderling aangaat en hoogst oneconomisch en inexact in haar methoden; wie gewend is zijn zaken met de rekenlineaal op te lossen, kan eenvoudig ruim de helft van de menselijke beweringen niet serieus nemen. De rekenlineaal, dat zijn twee ongelofelijk scherpzinnig met elkaar vervlochten systemen van getallen en streepjes, met behulp waarvan je de ingewikkeldste opgaven in een mum van tijd kunt oplossen zonder één gedachte nutteloos te verliezen. Als je een rekenlineaal bezit en er komt iemand met boude beweringen of grote gevoelens, dan zeg je: Een momentje alsjeblieft, we zullen eerst de foutenmarges en de waarschijnlijkheidsgraad van dat alles eens berekenen!"

Uit: Robert Musil, De man zonder eigenschappen, Deel 1 / Een soort inleiding, Hoofdstuk 10 / De tweede poging. Aanzetten tot een moraal van de man zonder eigenschappen

2.
"Zij was de echtgenote van een gezien man en de liefhebbende moeder van twee mooie zoontjes. Haar lievelingsbegrip was 'in- en inkeurig'; zij paste het toe op mensen, dienstbodes, zaken en gevoelens als zij iets goeds over ze wilde zeggen. Zij was in staat 'het ware, goede en schone' even vaak en natuurlijk uit te spreken als een ander donderdag zegt. Wat haar behoefte het diepst bevredigde was het beeld van een stil, ideaal leven, in een kring gevormd door man en kinderen, terwijl diep daaronder het donkere rijk 'Leid mij niet in verzoeking' zweeft en met zijn huiveringen het stralende geluk tempert tot zacht lamplicht. Zij had maar één fout, namelijk dat zij alleen al door de aanblik van mannen in een heel ongebruikelijke mate opgewonden kon raken."

Idem, hoofdstuk 11 / De dame wier liefde Ulrich na een gesprek over sport en mystiek heeft gewonnen

Ik weet niet wat zuiver geestelijke problemen zijn

Kersen (steenvruchten)

Wij – wij westerlingen bedoel ik – staan op het punt om het geestelijke tot het lichamelijke te verheffen.
Jawel, verheffen.
Omdat ons hoofd nu eenmaal boven op ons lichaam staat, waren wij – wij westerlingen – lang geneigd om wat zich in ons hoofd afspeelde hoger te waarderen dan wat er in de rest van ons lichaam gebeurde.
Maar professor Nietzsche schreef al in Ecce Homo: "Ik heb mijn geschriften altijd met heel mijn lijf en leven geschreven. Ik weet niet wat zuiver geestelijke problemen zijn."

Ook als je meerdere levens hebt is het erg om in een drol te stappen

Er ligt een drol pal voor onze deur.
Iemand heeft zijn of haar hond daar gewoon laten poepen.
(Of heeft een mens daar soms gepoept?)
Een paar dagen geleden stapte ik er bijna in.
Ik kon hem nog net ontwijken. 
Ik ga hem niet weghalen.
Niemand van ons gaat hem weghalen.
We rekenen op de elementen regen, zon en wind.
Die zullen hem hopelijk weghalen.
De kinderen van beneden hebben een sandwichbord boven de drol geplaatst. Er staat op: 
"Pas op. Drol. Yolo"
Dat laatste betekent: You only live once.
Maar ook als je meerdere levens hebt is het erg om in een drol te stappen.