Toen hij drie weken oud was kon hij praten

Kim Jong-il

Kim Jong-il was de Geliefde Leider van Noord-Korea. Hij overleed in 2011.
Bij de geboorte van Kim Jong-il ontstond er een dubbele regenboog en verscheen er een nieuwe ster aan de hemel. Toen hij drie weken oud was kon hij lopen en toen hij acht weken oud was kon hij praten. 
Hij hield van films met Elisabeth Taylor. 
Hij was zelf een groot regisseur. 
Hij schreef een boek over films dat door Noord-Koreaanse regisseurs nog altijd als handboek wordt gebruikt. 
Als student schreef Kim Jong-il vijftienhonderd boeken en componeerde hij drie opera's. Deze muziekstukken waren beter dan alles wat ooit gemaakt is in de geschiedenis van de muziek. 
Zijn zoon Kim Jong-un is ook een begenadigd schrijver en componist. 
Kim Jong-il kon het laten regenen als hij er zin in had. Toen hij een keer ging golfen – voor het eerst in zijn leven – sloeg hij gelijk elf keer een hole in one. 
Hij had geen ontlasting, daardoor hoefde hij nooit naar de wc.  

Bron: MSN nieuws

Over mens en dier

Plantaardige kattenstaarten (lisdodden (typha))

M (14): "Mensen zijn ingewikkeld. Dieren zijn veel simpeler, ook al hebben ze een staart."

Over gegrepenen

"De leer van de gegrepenen valt in de ratio van de ongegrepenen uiteen tot stof."

Uit Robert Musil, De man zonder eigenschappen, deel I (1930), hoofdstuk 62: Ook de aarde, maar met name Ulrich. huldigt de utopie van het essayisme (vertaling Ingeborg Lesener)

Ik heb vijftig jaar moeten wachten

Ruggengraat (röntgenfoto)

Op 22 januari 1924 werd Ramsay MacDonald de allereerste Labour-premier van het Verenigd Koninkrijk. 
Winston Churchill schreef over deze gebeurtenis: 
"Ik herinner me hoe ik als kind meegenomen werd naar het beroemde Barnum Circus, dat een collectie van wangedrochten en monstruositeiten bezat. Het monster dat ik het liefst wilde zien was het Wonder zonder Ruggengraat. Mijn ouders vonden het schouwspel te akelig voor mijn kinderogen en ik heb vijftig jaar moeten wachten om het Wonder zonder Ruggengraat te zien zitten op de ministersbank."  

Uit: Boris Johnson, De Churchillfactor, 2015, uitgeverij Spectrum

Ik had het zo druk

Hortensia

Vandaag had ik een vrije dag. Dat was al een maand niet meer voorgekomen. Ik had het zo druk.
Ik zat op het terras in de zon.
Ik dronk een kop koffie.
Ik rookte een sigaret.
Ik las de krant.
Ik gaf water aan de dorstige hortensia.
De poes lag uitgestrekt onder mijn stoel op de koele stenen.
De hortensia dronk het water gulzig en haar schoonheid keerde terug binnen enkele minuten.
Het is een schande (het is jammer) dat de planten geen eigen partij hebben en de dieren wel.
Onze poes voelt zich trouwens niet vertegenwoordigd door de Partij voor de Dieren. Ze zegt dat die partij geen oog heeft voor de belangen van het oneetbare dier en het ongegeten dier, en alleen maar opkomt voor sufferds als koeien en varkens. Maar het kan haar verder niks schelen.
Dat is een van de redenen waarom ik haar graag mag.

Dat de poes en ik de laatste tijd dichter tot elkaar zijn gekomen en regelmatig van gedachten wisselen over allerlei kwesties is trouwens te danken aan Haruki Murakami.
Het valt me op dat totale onverschilligheid en verstandigheid (wijsheid) elkaar niet uitsluiten.

You are here, so am I

Single van I Only have eyes for you

Soms overkomt me het gevoel dat de hele menselijke geschiedenis tot het heden behoort (een uitgebreid heden).
You are here, so am I.¹
De psychologische implicaties van deze begripsverruiming, met name op het terrein van de religieuze en morele "melancholie" moet ik nog onderzoeken.²

¹ Dit is een zinnetje uit het lied I only have eyes for you dat werd geschreven door Harry Warren (muziek) en Al Dubin (tekst). Ze schreven het in het jaar 1934. Er leefden toen twee miljard mensen op aarde.
² Ik ben bezig met het formuleren van een nog nooit eerder vertoonde, zuiver op oppervlakkig onderzoek en navelstaren gebaseerde psychologie op grond van onze perceptie van tijd. Zie hier enkele eerdere bijdragen. Het is de bedoeling dat deze studie m'n magnum opus wordt maar het is evengoed mogelijk dat het straks zal behoren tot m'n opera non scripta.

Ik had zulke mooie voorbeelden

Karton

Je kunt je ergeren als iets niet precies zo blijkt te zijn als je dacht.
Je kunt je ook ergeren als iets wel precies zo blijkt te zijn als je dacht.
Ik had zulke mooie voorbeelden.
Ik had ze opgeschreven op stukken karton die ik had afgescheurd van een doos (er was niks anders).
Maar die stukken karton ben ik kwijtgeraakt.

Krekels, vuurvliegjes, wind, nacht (Toscane 2015)

Tegelijk met ons kwamen de vissers terug

Adolf Eichmann (1906-1962)

"We hebben hem uit zijn cel gehaald.
We hebben de strop om zijn nek gedaan en het luik ging open.
We hebben zijn lichaam naar het crematorium gebracht dat speciaal voor hem was gebouwd op de binnenplaats van de gevangenis.
We zijn met zijn as naar de zee gegaan.
We hebben tien kilometer gevaren, tot voorbij onze territoriale wateren.
We hebben zijn as in de zee gestrooid en we voeren terug.
Tegelijk met ons kwamen ook de vissers terug."

Uit: het staartje van een programma over de berechting en executie van Adolf Eichmann

Ik heb muren leren waarderen in mijn jeugd

Muur (grof metselwerk)

P. heeft een nieuw huis gekocht.
Hij heeft mij gevraagd om twee muren te metselen.
Een muur metselen is leuk werk, vooral als er ook een deur in moet, wat meestal het geval is.
Ik doe het graag, maar niet heel vaak.
Ik heb muren leren waarderen in mijn jeugd.
Mijn waardering voor deuren kwam pas later.

Hoe gaat het?

Beker van een trompet

Er was een documentaire op tv over twee muzikanten. 
De ene was oud en lag in bed en zong en blies op een trompet. 
De andere was blind en speelde op de piano.
Ze speelden samen.

Af en toe stak een vrouw haar hoofd om de deur en ze vroeg aan degene die in bed lag:

"Hoe gaat het?"
"Pijn," antwoordde hij.

"Waar?"

"Overal."

En dan zong hij weer verder (en blies op de trompet).

IJburg is erop vooruitgegaan

Las Vegas Strip

Tien jaar geleden heb ik acht maanden in IJburg gewoond. Het was toen een slaapstad.
Nu ben ik er even terug.
IJburg is erop vooruit-gegaan.
Ik dronk een goeie caffè latte op de IJburglaan. 
De IJburglaan is een soort Las Vegas Strip maar dan zonder casino's.
Nou ja, misschien is elk huis in IJburg wel een casino.¹
Misschien is elk huis waar ook ter wereld wel een casino.  

¹ Casino betekent letterlijk "klein huisje" in het Italiaans

You are here, so am I

Affiche van het festival Boulevard of Broken
Dreams (1984-1987)

Als ik iemand mocht interviewen, dan zou ik graag Stanislas Wawrinka de tennisser interviewen. Vroeger heb ik allerlei mensen geïnterviewd voor een krant. Ik kreeg een bandrecordertje mee van de krant en dan nam ik het hele gesprek op. Thuis werkte ik het uit. Het was monnikenwerk. Stanislas Wawrinka heeft zondag het Parijse tennistoernooi Roland Garros gewonnen. In de finale versloeg hij de nummer 1 van de wereld, Novak Djokovic. De nummer 1 zei na afloop dat Wawrinka moedig had gespeeld. Dat klopt. Verschillende kranten uit binnen- en buitenland gebruikten het woord "magistraal" om Wawrinka's overwinning te typeren. Hij speelde in een pyjamabroek.

Eerder schreef ik al over Stanislas Wawrinka. Wat een mooie naam. Het begint krijgshaftig, met het geharnaste Stanislas en dan gaat het over in het feestgedruis van Wawrinka.

Ik zou hem vragen: "Stanislas, je hebt een paar jaar geleden een zin op je arm laten tatoeëren. De zin komt uit het boek Worstward Ho van Samuel Beckett. De zin luidt: 'Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.' Stanislas, volgens velen komen je huidige successen door je nieuwe coach, maar denk je niet dat die magische zin de oorzaak is? Ik vraag dit omdat ik de magische kracht van zinnen meen te kennen. Mijn zinnen staan weliswaar niet in mijn huid gegrift, maar wel in mijn geheugen. Bijvoorbeeld de mooie zin: You are here, so am I uit het lied I Only Have Eyes For You van de Italiaanse immigrant Harry Warren en de Russisch-joodse immigrant Al Dubin. Harry Warren was het elfde kind uit een gezin van twaalf kinderen!
Die twee schreven ook het beroemde lied The Boulevard of Broken Dreams. Stanislas, neem me niet kwalijk dat ik al meteen aan het begin van dit interview zo afdwaal, maar ken je die liedjes toevallig? En wat is denk je het verschil tussen een zin die in de huid gegrift staat en een zin die in het geheugen gegrift staat?"

Ja, zo ongeveer zou ik beginnen.

Over kazen, wijn, fazanten en rode kolen

Rode kool

Stanislas Wawrinka de tennisser heeft opnieuw de finale van een groot toernooi bereikt, namelijk van Roland Garros.
Ik hou er van naar tennis te kijken.
Pok pok pok.
Ik doe dit niet vaak, want ik heb het druk. Maar als ik het niet druk had, zou ik het vaker doen.
Ik ben geen liefhebber van de uitdrukking: "Ik heb het druk". Dus vermijd ik de uitdrukking waar ik kan.
Verder is er niets in de wereld waarnaar ik zo lang naar kan kijken als naar tennis. Naar de Toren van Pisa kan ik vijf of tien minuten kijken. Naar de David van Michelangelo twee minuten. Ik noem deze twee voorbeelden omdat ik net in Italië ben geweest.
In het Stedelijk Museum begin ik naar de uitgang te zoeken zodra ik binnen ben. In het Rijksmuseum verblijf ik wel ietsje langer. Dat komt doordat ik mij heel moeilijk kan losrukken van de zeventiende-eeuwse stillevens met kazen, wijn, fazanten en rode kolen.
Onderweg van Italië naar Nederland, in de trein, heb ik uren achtereen in het boek De Churchillfactor van Boris Johnson gekeken. Maar dat is geen kijken, dat is lezen.

We waren aan het kletsen

Toscane

We reden in een lichtblauwe Fiat 500.
We waren aan het kletsen.
Toen we vlak bij de stad Arezzo in Toscane waren sloeg de bliksem in de Fiat.
Dit gebeurde op de snelweg.
De Fiat schudde heen en weer.
Het was even stil in de lichtblauwe Fiat 500.
Maar toen begon iedereen weer te kletsen!

Het volgende station is het Walhalla

Bologna (Universiteit)

Donderdag 28 mei om 13.00 uur vertrok ik met de trein uit Florence naar Bologna Centrale. Vandaar ging het om 15.52 uur richting München Hauptbahnhof, een mooie tocht door de Povlakte en de Alpen. Om 22.50 uur kwam ik aan in München, waar ik overstapte op de City Night Line naar Amsterdam. Ik sliep de hele nacht niet. 
Om 05.33 uur stopte de trein langdurig om van locomotief te wisselen. Ik rookte op het perron een sigaret. De treinmachinist rookte er eentje met me mee en zei:
"Ich glaube nicht ins Paradis, ich glaube ins Walhalla."
Waarop ik zei:
"Alles, woran Sie glauben müssen, ist der nächste Bahnhof."

Vrijdagochtend 29 mei om 08.56 uur stond ik op Amsterdam Centraal Station. Wat is het Noord-Europese licht toch schel aan de ogen! 

Nadat ik dus vanuit Toscane was teruggekeerd in het vaderland (een reis van twintig uur) nam ik een snelle douche en ging meteen aan het werk. Er moest veel gebeuren. Meerdere mensen hadden tijdens mijn afwezigheid een zenuwinzinking gekregen.

Om 20.00 uur die avond verloor ik het gevecht tegen de slaap. Om 24.00 uur werd ik wakker.

"Het feest!" riep ik tegen M. (42)

M. (57) was jarig en gaf die avond een feest. Ik was uitgenodigd en kon niet weg blijven. Ik had mijn kosmopolitische reiskleren nog aan en fietste pijlsnel naar zijn huis. Het feest was goddank nog bezig. E. was er ook.

E. is schilderijenrestaurator. Rond 03.30 uur die nacht vertelde zij het volgende verhaal. Ze heeft een smakelijke stem, die moet je erbij denken. Ze had van een galeriehouder opdracht gekregen een bloemstilleven van niemand minder dan Brueghel te restaureren (ik ben vergeten te vragen welke Brueghel, de helse of de fluwelen). In de afgelopen eeuwen hadden verschillende restaurators voor de versteviging steeds weer nieuw doek achter het schilderij geplakt. Die lagen doek moesten allemaal verwijderd worden en vervangen door een nieuw doek. Na maanden van meticuleus krabben had E. alle lagen verwijderd. Het enige wat er nog op haar tafel lag was Bruegels verf. Alleen nog de eeuwenoude verf, zonder doek!

Wat heb je een mooie broek aan

Vlas (waar linnen van gemaakt wordt)

1.
Eerder behandelde ik al eens het vraagstuk van het kosmopolitisme. 
Ik vroeg me af of kosmopolieten eigenlijk wel bestaan en ik besprak het kosmopolitische gerecht Dal Makhani. Vorige week kwam ik aan op het Centraal Station van Florence in Italië en ik herinnerde me weer de kosmopoliet die ik daar negenendertig jaar geleden in de prachtige hal meende te zien staan, toen ik met W. voor het eerst in mijn leven zonder vader en moeder op vakantie was. Hij verscheen weer voor mijn geestesoog, die kosmopoliet. Hij stond in het midden van de hal een sigaret te roken. Hij droeg een linnen pak, licht van kleur.

2.
Linnen! 
Dat was me negenendertig jaar geleden niet opgevallen.
Wat is het toch wonderlijk dat je sommige dingen pas in de herinnering waarneemt.
Ik voelde meteen dat ik dichterbij de oplossing van het kosmopolitische vraagstuk was gekomen. 
In een Florentijnse winkel paste ik een linnen broek, licht van kleur.
En ja hoor. Ik zag het meteen toen ik voor de spiegel ging staan. Daar stond een kosmopoliet!
Weer thuis, in i Paesi Bassi, zei iemand tegen me: "Wat heb je een mooie broek aan."
"Dank je," zei ik, "het is een kosmopolitische broek."

Hij heeft een groot hart

El corazon de Granada / Salvador Dalí

Iemand zei over N.: "Hij heeft een groot hart."

Iemand anders zei even later over N.: "Hij heeft een klein hartje."

Ze bedoelden alle twee hetzelfde.

Hieruit concludeer ik dat "een klein hartje" ongeveer hetzelfde betekent als "een groot hart".

Dit is deel 2 van mijn relativiteitstheorie van de verkleinwoordjes.

Marilyn Monroe kwam vaak een kwartiertje later

Marilyn Monroe (1926-1962)

Als iemand tegen mij zegt: "Ik ben een kwartiertje later," dan ga ik ervan uit dat het lang gaat duren. Marilyn Monroe kwam vaak een kwartiertje later.

Maar als iemand tegen mij zegt: "Ik ben een kwartier later," dan ga ik ervan uit dat het een kwartier duurt, mogelijk korter.

Een kwartiertje duurt dus langer dan een kwartier.
Dit is deel 1 van mijn relativiteitstheorie van de verkleinwoordjes.

Waar ooit een stadsklok was

Amsterdamse stadsklok

Soms gaat een stadsklok kapot. Dan moet hij worden gerepareerd. Of er moet een nieuwe komen. Je zou denken: dat is niet moeilijk, het kan in één of twee dagen gepiept zijn. Maar zo is het niet. Het valt me op dat kapotte stadsklokken altijd lang in reparatie zijn, tot wel een half jaar of een jaar. Sommige klokken komen zelfs nooit meer terug. Waar ooit een stadsklok was, is dan opeens een leegte (lucht, wolken). Ik ben van plan hierover een brief te schrijven aan het hoofd van de afdeling stadsklokken van de gemeente Amsterdam. Niet om te klagen, maar om hem uit te nodigen eens van gedachten te wisselen over de uiteenlopende opvattingen over tijd en duur van burgers en overheid. Het hoofd klokken moet daar toch meer van weten, lijkt me.

Over tatoeages

Adolf Loos (1870-1933)

"De moderne mens die zich tatoeëert is een misdadiger of een gedegenereerde. Er zijn gevangenissen waar tachtig procent van de gedetineerden tatoeages heeft. Getatoeëerden die niet in de gevangenis zitten zijn latente misdadigers of gedegenereerde aristocraten. Als een getatoeëerde in vrijheid sterft, dan is hij toevallig een paar jaar voordat hij een moord zal begaan gestorven."

Dit schreef de architect Adolf Loos in het pamflet Ornament und Verbrechen uit 1908.
Ik moest aan het pamflet denken toen ik woensdag de voetbalwedstrijd zag tussen de getatoeëerden van Barcelona en de getatoeëerden van Bayern München. 
Latente misdadigers en gedegenereerde aristocraten, haha!

Je kunt beter een eind gaan lopen

Wetenschappelijke bibliotheek van Opper-
Lausitz in de stad Görlitz in Duitsland

Ik lees nog maar weinig boeken.
Ik ben uiterst selectief geworden.

Mensen die van boeken hun beroep hebben gemaakt moeten alles lezen.
Dat deed ik toen ik studeerde ook.
Ik had een boek nog niet uit of ik rende alweer naar de winkel om een nieuw boek te kopen.
In die periode kocht ik tweeduizend boeken en ik las ze allemaal, behalve Agrarkrisen und Agrarkonjunktur in Mitteleuropa von 13. bis zum 19. Jahrhundert van Wilhelm Abel.

Als ik niet was geboren met zo'n krachtig metabolisme, dan had ik die periode niet overleefd.
Nee hoor, zoveel lezen is niet goed voor de geestelijke gezondheid, zoals professor Nietzsche al schreef in Ecce Homo.
Je kunt beter een eind gaan lopen.

Je zult misschien denken: waarom zou ik adviezen met betrekking tot mijn geestelijke gezondheid aannemen van een krankzinnige?

Prima, dan niet. Ik zal de laatste zijn om je te proberen te overtuigen, en al helemaal niet door het gebruik van argumenten. Om met de krankzinnig geworden professor te spreken: "Argumenten en redeneringen zijn uitgevonden door kwijnende naturen, door naturen in nood."
Cursivering door de professor zelf. 

Waar gaat Eeuwige Bouillon eigenlijk over?

Plankton

Eeuwige Bouillon is op weg naar het duizendste bericht in zes jaar.

De schrijver Martialis deed er zijn hele leven over om vijftienhonderd epigrammen te schrijven.¹
De journalist S. Montag deed er twintig jaar over om duizend kronieken te schrijven, dus Eeuwige Bouillon is snel.

De historicus G. Mak schreef over S. Montag : "Zijn kronieken in de NRC gaan over het plankton van de geschiedenis."

Het plankton van de geschiedenis – wat een mooie uitdrukking zeg!

Waar gaat Eeuwige Bouillon eigenlijk over, vraag ik me nu af. 

¹ Vijftienhonderdvierenzeventig om precies te zijn

Over nazi's

Meloenen

Een liefhebber van Surinaamse vrouwen met grote borsten heeft in de krant geschreven dat alle Hollanders racisten en nazi's zijn tot in de eeuwigheid.
Ik geloof dat ik de stelling van die liefhebber zo vrij genuanceerd weergeef.  

Das Glas bringt uns die neue Zeit

Paul Scheerbart (1863-1950)

Op 16 april was er een glasavond op de KNSM Sociëteit.

Het was niet eenvoudig om een motto te vinden voor de gebeurtenis.
Uiteindelijk vonden we: "Das Glas bringt uns die neue Zeit."
Dit citaat is van Paul Scheerbart, een nogal wonderlijke Duitse kerel die heel zijn leven wijdde aan glas.
Hij werkte nauw samen met de architect Bruno Taut die ook helemaal niet vies was van, eh, glas.
En wat wil het toeval? 
Het huis waarin ik woon is ontworpen door Rudy Uytenhaak.
En die Rudy Uytenhaak is weer een bewonderaar van die Bruno Taut, die compagnon van Paul Scheerbart, die zei: "Das Glas bringt uns die neue Zeit"!

Over de perceptie van de werkelijkheid

Gras, van opzij

Op de derde etage van ons appartementencomplex woont een jonge Ameri-kaanse professor met zijn gezin.
Op de tweede etage wonen wij.
Op de eerste etage woont een fysiotherapeute.
Op de begane grond woont een fotografe met haar kinderen.
En op zolder woont nog een filmmaakster. Zij is er nooit.
Het zijn geen luxe-appartementen, dat moet je beslist niet denken. We leven in de Verelendungsfase van het kapitalisme. Iedereen kan de eindjes maar net aan elkaar knopen.

De moeder van de fotografe op de begane grond zei dat het zinloos was om gras te zaaien op het binnenplaatsje van ons appartementencomplex. Er kwam geen zon op het binnenplaatsje, zei ze. Vroeger was ze lerares Frans op een middelbare school. Gras zou daar nooit kunnen groeien, zei ze ("L'herbe ne pourra jamais y pousser").
Ze is een aardige en verstandige moeder.
Ik heb het gras toch gezaaid, en het groeit!
Het grasperkje ziet er vooral weelderig uit als je plat op de grond gaat liggen en er van opzij tegenaan kijkt. Als je gewoon rechtop staat, dan ziet het er nogal armoedig uit. Waarmee maar weer eens duidelijk wordt aangetoond dat de perceptie van de werkelijkheid volledig afhankelijk is van het perspectief dat je kiest.

Waar eerst een zee was is nu vruchtbare grond

Nepgoudvis

Bij elke tien euro die wij bij Albert Heijn besteedden kregen wij groenten- en kruidenzaadjes cadeau.
Het duurde niet lang of wij hadden de verzameling zaadjes compleet.

Wij wonen op de tweede verdieping.
Wij hebben geen tuin.
Ons grondbezit zit in potten en pannen en een oud aquarium op het terras.

Wij hebben de zaadjes geplant in het aquarium en nu komen ze uit.
Basilicum.
Tijm. 
Veldsla. 
Wortelen. 
Paprika. 
Radijs.
Niet zo lang geleden zwom er nog een goudvis in het aquarium. Ze had een zee van ruimte tot haar beschikking.
Toch eindigde ze op haar zij.
Waar eerst een zee was, is nu vruchtbare landbouwgrond. Binnenkort gaan wij de groenten en de kruiden oogsten.

Ik ben de luitenant-kolonel van de Guardia Civil

Omslag van een gedichtenbundel van Lorca

"Ik ben de luitenant-kolonel van de Guardia Civil. 
En niemand spreekt mij tegen. 
Ik heb drie sterren en twintig kruisen. 
De kardinaal-aartsbisschop van Toledo met zijn vierentwintig purperen kwasten heeft mij gegroet.
Ik ben de luitenant-kolonel van de Guardia Civil."
 

Federico García Lorca

Over schapen

"Kijk, een schaap. O nee, het is een soort, eh, koe."

Twee minuten zijn kort

Hans Georg Henke

De twee minuten komen er weer aan.
De twee minuten stilte bedoel ik.
Het Nationaal Comite 4 en 5 mei schrijft onder het kopje Wie herdenken we het volgende: "Op 4 mei herdenken we de Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog."

Ik ben geen liefhebber van het nationalisme.
Twee minuten zijn kort.
Ze zijn zo voorbij.
Mijn verbeeldingskracht en mededogen zijn beperkt.
Ik ben graag de baas over mijn eigen stilte.

Ik ga mijn minuten wijden aan het slachtoffertje op deze foto, de 15-jarige Duitse soldaat Hans Georg Henke.
Zijn ouders waren omgekomen in de oorlog.
Om niet te sterven van de honger ging hij bij de Luftwaffe.
In 1945 werd hij krijgsgevangen genomen.
De Amerikaanse journalist John Florea fotografeerde hem in maart.

Vanavond is de Fight of the Century

Links Floyd en rechts Manny

Vanavond is in Las Vegas de zogenoemde Fight of the Century.
Het gevecht gaat tussen Manny Pacquiao en Floyd Mayweather.
Zij zijn beroepsboksers.
Manny Pacquiao is daarnaast ook politicus en acteur.
Hij speelde onder meer de rol van mislukte beerput-schoonmaker in een Filippijnse film.

Op een dag stond er een aquarium in de hal

De papiergroothandel Proost en Brandt is failliet.
Toen ik een student was heb ik bij Proost en Brandt gewerkt.
Het gebouw stond aan een pleinachtige straat midden in het centrum.
Die straat heette Rusland.
Op een dag stond er een aquarium in de hal.
In het aquarium zwom een kikvorsman.
Hij was onder water op wit papier aan het schrijven met een blauwe pen.
Het ging om een demonstratie van twee nieuwe uitvindingen: de onderwaterpen en het onderwaterpapier.
Niet veel later kwam de eerste pc op de markt.

Een ui is uiig tot in zijn kern

Rode ui

Hoe belangrijk vorm is blijkt wel hieruit, dat Z. (13) gesnipperde ui graag lust, maar in partjes gesneden ui vies vindt.

Er bestaat een mooi gedicht van Wislawa Szymborska over een ui. Zij schrijft in het gedicht: "Een ui is uiig tot in zijn kern".

En over het getal π (pi) schrijft Wislawa Szymborska in een gedicht: "Ach, de staart van een komeet, wat is die kort bij vergeleken het getal π, een muizenstaartje!" 
Maar dit terzijde.

Iedereen hield van hem

"Iedereen hield van hem."

Dit schreef iemand over een Nederlandse filosoof die onlangs is overleden.
Dieper kun je een filosoof niet kwetsen.

Over technische vooruitgang

Vliegende tomatensoep uit de 3D printer

Ik las dat de 3D printer nu al zo ver is dat hij vlie-gende tomatensoep kan printen!

Hoe zeg je "past goed bij elkaar" in het Frans?

Single (1966)

In 1965 maakten de Beatles de LP Rubber Soul.
Ze hadden al dertien liedjes. Ze moesten er nog één.

"Herinner je je dat chansonachtige liedje dat je vroeger wel eens neuriede?" vroeg John Lennon aan Paul McCartney.
Dat werd het veertiende liedje.
De woorden en de titel hadden ze nog niet. Ze hadden alleen de melodie.
Omdat de melodie chansonachtig was leek Michelle ze wel een goeie titel.
En ze wilden er Franse woorden bij.
"Wat rijmt er op Michelle?" vroegen ze aan een vriendin die Frans kon.
"Ma belle," zei ze.
"Wat betekent dat?"
"Mijn schoonheid."
"Hm, past goed bij elkaar. Hoe zeg je 'die woorden passen goed bij elkaar' in het Frans?"
"Ces mots vont tres bien ensemble."
Later stuurde Paul McCartney haar een cheque.
Ze was tenslotte co-auteur.

Hoe? Hoe is het erin geslopen?

Ik zei nooit: "Ik ben druk".

En ook nooit: "Ik heb het druk".
Maar de laatste tijd zeg ik het regelmatig.
Het is erin geslopen.
Hoe, vraag ik me af. 
Hoe is het erin geslopen?

Over plotselinge smaakveranderingen

Mijn leren jasje

Ik heb tien jaar hetzelfde mooie leren jasje gedragen.
Het was een jasje van een goed merk.
Ik voelde me er goed in.
Vorige week maandag had ik genoeg van het jasje.
Toen heb ik mijn grijze wereldleidersjas uit de kast gehaald.
Inderdaad, die heb ik gekregen van een wereldleider.

Wat wonderlijk zijn toch plotselinge smaakveranderingen!

Over de badkamer en de keuken

Uit de keuken: bonen (limabonen)

Bij ons in de badkamer spreekt alles Engels: 
Cleansing Tonic;

Coconut Oil;
Body Care;

Oil & Care;
Oil-in Milk;

Love Your Teeth;

Conditioner;
Professional Formula;

Invisible Dry;

Long Lasting Protection;

Men Showergel.
Maar in de keuken spreekt alles Nederlands: 

Pindakaas;

Kippenbouillon;

Appelstroop;

Honing;

Tijm;

Limabonen;

Gepelde Tomaten;

Olijfolie;

Zonnebloemolie.
Blijkbaar maken wij ons graag schoon in het Engels, maar voeden wij ons liever in het Nederlands.

Of is er hier iets anders aan de hand?

Hij zei dat hij nog nooit zoiets gelezen had

Zo zijn de woorden van Haruki Murakami niet

Ik zag de schrijver Tim Krabbé op tv.
Als ik uit mijn raam kijk, dan zie ik de flat waarin hij woont.

Tim Krabbé vertelde dat zijn zoon op een dag uit Japan was teruggekeerd met een boek van Haruki Murakami (村上 春樹),.

"Dit boek moet je lezen," zei hij.

Tim Krabbé las het, en daarna las hij alle boeken van Murakami, en daarna las hij ze allemaal nog een keer, en nog een keer.
Hij zei dat hij nog nooit zoiets gelezen had en dat het de toekomst van de literatuur was.
Ik denk niet dat dat zo is. 
Eerder schreef ik al over Murakami.
Ik ben hem zeer dankbaar dat hij me het plezier in het lezen van romans heeft teruggegeven.
Anders dan Tim Krabbé heb ik Murakami's boeken niet verslonden.
Ik lees er gewoon af en toe eentje.
Weet je wat er aan de hand is met Murakami's woorden?
Ze liggen lekker ontspannen in het gras in het zonnetje. 
Ze lopen niet in het gelid met opgepoetste eretekens op hun borst zoals soldaten.