Gebruikt u medicijnen?

"Nee."
Dit is wat ik altijd antwoordde wanneer er werd gevraagd:
"Gebruikt u medicijnen?"
Maar sinds een paar dagen antwoord ik op die vraag:
"Ja."
Ik mag daardoor niet in de zon.
M. laat weten vanuit de Stad der Dromen: "Je hoeft niet voor elke zonnestraal op de vlucht te slaan."
M. mag ook niet in de zon.
Ik heb een pet gekregen die me goed staat (dit zegt iedereen).
Een pet is iets nieuws op m'n hoofd.
Het is net zo'n pet als veel jonge tennisspelers dragen. Maar zij dragen hun pet verkeerd om, met de klep in de nek.
Zolang een tennisspeler de klep in de nek draagt, kan hij geen groot kampioen worden.
Verdorie, wat is het toch moeilijk om niet af te dwalen.
Het is zo'n luxe om af te dwalen.
Ik ken geen grotere vrijheid.
Ik vermoed dat het iets dwangmatigs is.
Misschien geldt dat wel voor al het verlangen naar vrijheid.

Hoe gaat het met u?

Toen ik vijf jaar was, woonde ik in de R-laan te Z. Ik was toen bevriend met W., de zoon van de dichter R. die soms op tv was. Dan keken we vol bewondering.
W. was een jaar jonger dan ik (hij was vier). Hij woonde schuin tegenover mij in de straat. Om binnen gelaten te worden bij hem thuis moest ik rammelen met de klep van de brievenbus, die zich (als ik op m'n tenen ging staan) op ooghoogte bevond. Ik keek erdoorheen om te zien of er al iemand aan kwam door de marmeren gang. Ik had een bril met een dik zwart montuur, die had ik zelf uitgezocht, daar kon ik goed door zien. Door met de klep van de brievenbus te rammelen wisten W. en de anderen dat ik het was en niet een onbekende.
Een paar weken geleden stond ik voor het eerst sinds vijftig jaar weer voor die deur. De brievenbus was gezakt van ooghoogte naar heuphoogte.
Dit verhaal vertelde ik aan A. en hij zei dat hij de vorige dag iets dergelijks had meegemaakt. Hij had een briefje aan zijn moeder terug gevonden dat hij had geschreven toen hij vijf jaar oud was (ook dat is lang geleden). "Hoe gaat het met u?" stond er op dat briefje. Zijn moeder was toen ziek, ze lag in het ziekenhuis. Het had hem aangegrepen, zei hij, dat daar "u" stond.

Meteen is hij de kampioen van India geworden

Tallon Griekspoor in India

Tallon Griekspoor de tennisser droeg zijn petje altijd met de klep in de nek. Maar nu heeft hij zijn petje omgedraaid, zodat de klep aan de voorkant zit zoals het hoort, en meteen is hij de kampioen van India geworden.
Kijk, op de foto zie je de kampioen met zijn petje.
Het nieuwe tennisjaar kon niet beter beginnen!

Over fictie en werkelijkheid

Het Rapenburg

We woonden op het Rapenburg in Amsterdam.
Er werden daar aan de lopende band televisieseries en speelfilms opgenomen.
Soms werden we 's morgens wakker van de Tweede Wereldoorlog, dan was de straat vol nazi's.
Of het was er een paar dagen Gouden Eeuw, dan zat Rembrandt er te schilderen.
Op een dag botste Kees de Jongen tegen me op. Het regende die dag en van de klep van Kees z'n pet vielen druppels. Hij nam 'm af en sloeg 'm uit.¹
"Wat doet u hier?" vroeg hij.
"Ik woon hier," zei ik.
"Cut!" riep de regisseur.

¹ Uit:  Theo Thijssen, Kees de Jongen, uitgeverij Rainbow 2014, p. 192