F. heeft gezegd dat koeien gebouwen zijn

Vanmorgen stond ik op met negatieve gedachten.
Er was geen enkele reden voor zulke gedachten.
Het was prachtig weer, koel nog, maar met een belofte van hitte in de lucht.
Ik had er zin in.
Waarin?
Dat weet ik niet precies.
Ik had er gewoon zin in.
En toch dacht ik de negatieve gedachten.
Het deed me op een of andere manier plezier.
Het viel me op, bij het vroege opstaan, dat er geen vogels te horen waren. Wel hoorde ik het stromen van het verkeer over de ringweg, in de verte. Het leek net een rivier.
Bij K., die aan de rand van een weiland in een bos woont, maken de vogels 's ochtends zoveel lawaai dat je wel kunt spreken van een concert. Vroeger stonden er koeien in het weiland, maar de boer heeft een hersenbloeding gehad en nu heeft hij al zijn koeien weggedaan. Daardoor hoor je geen geloei meer, wat jammer is, vind ik. (F. heeft gezegd dat koeien gebouwen zijn).
De boer kijkt nu de hele dag tv.

Is het nog wel de moeite waard?

Longen (gezonde)

De polikliniek voor het stoppen met roken zit in een ziekenhuis aan de overkant van het IJ.
Ik was er voor metingen aan mijn longen.
Voordat de polikliniek je gaat helpen met stoppen, willen de artsen eerst onderzoeken of het nog wel de moeite waard is allemaal.
De longarts kon aan het volume, de zuigkracht en de souplesse van mijn longen zien dat ik veertig jaar had gerookt.
En hij kon het ook aan de stootkracht zien.
"Maar," zei hij, "als je nu stopt kun je nog makkelijk marathons lopen als je dat zou willen."
Dat laatste is niet het geval (het is ongezond).

Wat zullen we nu eens gaan doen?

M. (12) en Z. (8) waren een week uit logeren.
Na een paar dagen zei M. (41) tegen mij: "Wat zullen we nu eens gaan doen?"
(We zaten op de bank).

Kijk, daar in de struiken

Z. (8), fluisterend, ernstig: "Kijk, daar in de struiken is een zwerversnest. Zie je het? Er liggen een paar dekens. De zwervers zijn er nu niet. Ik denk dat ze op jacht zijn."

Over verandering

Familiewapen van Giuseppe Tomasi di Lampedusa

In De Tijgerkat schrijft Giuseppe Tomasi di Lampedusa: "Als we willen dat alles blijft zoals het is, moet alles anders worden."
Mooi paradoxaal uitgedrukt, Giuseppe, maar is dat wel zo?

Hoe de voetballer Xavier Hernandez Creus aan zijn bijnaam kwam

Xavi in het stadion Camp Nou

1.
Xavier Hernandez Creus is een van de drie beste voetballers van de wereld. De andere twee zijn Andrés Iniesta en Lionel Messi.
Zij spelen alle drie bij Barcelona.
Zij zijn het hart van Barcelona.
De bijnaam van Andrés Iniesta is Het Bleekgezicht.
De bijnaam van Lionel Messi is De Vlo.
Xavi's bijnaam is al sinds zijn jeugd Penishaar (Pelopo).  

2.
Deze week moest ik denken aan mijn jeugdvriend R.. Eigenlijk was hij meer een kennis.
Ik kende hem van mijn zesde tot mijn elfde jaar.
We waren even oud en hij bezat een kraai. Zo bijzonder was dat achteraf nou ook weer niet.
R. had dik zwart haar net als Xavi. Zijn wenkbrauwen waren dik en zwart net als die van Xavi en er verscheen al rond zijn elfde jaar haar op zijn wangen en op zijn kin.
We gingen wel eens samen naar het zwembad met nog een paar andere kennissen. 

3.
Op een dag was het heel druk in het zwembad. 
Zo druk was het nog nooit geweest. 
Er waren niet eens voldoende kleedhokjes voor iedeeen en daardoor belandde ik met met R. in een kleedhokje.
En wat ik daar zag was zo opzienbarend dat ik het thuis gewoon niet voor me kon houden. R. had niet alleen op zijn hoofd een enorme bos zwart haar!
Zo ongeveer, denk ik, moet de voetballer Xavi Hernandez Creus aan zijn opmerkelijke bijnaam gekomen zijn.

Het Kremlin heeft ouderwetse schrijfmachines besteld

In de krant las ik:
"Meer windmolens op zee."
Ik moest hierdoor denken aan de vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha, die zoals bekend niet helemaal goed bij zijn hoofd was en windmolens voor vijandige reuzen aanzag.
Naast het bericht over windmolens stond het bericht dat het Kremlin ouderwetse schrijfmachines heeft besteld.
Wie straks langs het Kremlin loopt zal de machines horen ratelen.
De machines moeten dienen als afweersysteem tegen elektronische spionage.
Ik ga ook een ouderwetse schrijfmachine bestellen.
En ook een kleine drukpers en een oude stencilmachine.
In de toekomst zal deze blog alleen nog maar op papier verschijnen.

Over teruggave

P. zat aan de rand van de zee met zijn voeten in het zand.
Er dreef een plastic zakje in de branding.
Telkens kwam het zakje naar hem toe en dan dreef het weer van hem weg.
Tenslotte bleef het voor zijn voeten in het zand liggen.

Schicken Sie doch das Geld

Het beeldmerk van de Zil (ЗиЛ)

Ik hoorde een kras verhaal over een vriend van mijn vader.
Hij was een wiskundige.
Hij kwam bijna dagelijks bij mijn vader over de vloer, zoals wel meer mensen (mijn vader had altijd veel gasten; dan gingen ze praten en drinken).
Hij was jonger dan mijn vader, ik denk dat hij ongeveer half zo oud was. Hij hield van snelle auto's, waarin hij veel harder reed dan wettelijk was toegestaan.
Mijn vader hield juist van Wartburgen en Zillen (gepantserde auto's voor Sovjetleiders).
Toch konden ze het goed met elkaar vinden.
Wat hij precies deed wist ik niet. Wel had hij me eens verteld dat hij "zo nu en dan" slecht lopende bedrijven opkocht en daarna in stukjes weer verkocht. Een keer hoorde ik hem zeggen aan de telefoon: "Schicken Sie doch das Geld."
Hij had een hond. Die nam hij overal mee naar toe, behalve naar belangrijke zakenafspraken.
Op een avond kregen we bericht dat hij een auto-ongeluk had gehad. Hij was met 200 kilometer per uur uit de bocht gevlogen en tegen een boom tot stilstand gekomen. 
Hij en de hond leefden nog. Door de klap was de bril van zijn neus gevlogen, en – dit is het krasse – precies op de neus van de hond beland.

Het universum en ik / Hoe de zon vandaag mijn sigaret aanstak

Over oude mannen

Tony Bennett de zanger (87)

Oude mannen zijn de aristocraten onder de zangers.

Elk jaar om deze tijd

Omslag van het album Beggars Banquet (1968) van de
Rolling Stones

In Glastonbury traden zaterdagavond de Rolling Stones op.
Elk jaar om deze tijd wordt in Glastonbury het grootste openluchtfestival ter wereld gehouden.
Dus niet het kleinste, maar het grootste.
Je kon goed zien hoe oud de Stones waren geworden.
Ik kreeg een gevoel van deernis.

Ze gingen meteen schommelen

We waren bij mijn tante in B.
We vierden haar 75-ste verjaardag.
M. en Z. ontmoetten daar hun achternichtje D. Ze hadden elkaar lang niet gezien.
Het was een vrolijk weerzien.
Ze gingen meteen schommelen.
De touwen waren zo hoog aan de boom bevestigd, dat het wel leek alsof de schommel vanzelf bewoog als een slinger van Foucault.
Later op de avond zaten ze op de bank, tegen elkaar aangeleund.
"En, hoe was het weerzien?" vroeg ik in de auto terug naar huis.
"O, heel erg leuk," zei Z., "we kunnen tegen elkaar aanleunen."
Mooi gezegd.

Z. (8) en haar nichtje Z. (13) maaien het gras te J.

De persoon in kwestie werd de zaal uitgedragen

De arm van onze oudste dochter (de smurf van onze 
oudste smurf)

Vandaag was het afscheidstoneelstuk van M. (12).
Afscheid van de lagere school bedoel ik.
Ze speelde een smurf.
Het was warm en benauwd in de zaal en er was niet beknibbeld op de tijd.
Tegen het einde viel er iemand flauw in de zaal.
De persoon in kwestie werd de zaal uit gedragen.

Wat een flaporen had Gandhi

Ghandi (standbeeld)

Er was een programma over India op tv.
De camera's filmden allerlei typisch Indiase verschijnselen zoals rivieren, vrouwen en koeien.
In de stad Pondicherri werd een standbeeld van Gandhi gefilmd.
Wat een flaporen had Gandhi zeg.

Bach praat tegen je

Glenn Gould speelt Bach

Mijn vader zei over de muziek van Bach: "Bach praat tegen je."
Ik ken geen betere omschrijving van Bachs muziek.
Je moet de toccata's eens luisteren.
Net of iemand tegen je zit te kletsen.
Ook de literatuur kent zulke kletskousen.
Gogol, Rabelais, Montaigne.
Zoals zij, zo wil ik ook wel schrijven. 
Maar o, wat is dat moeilijk! 

Mijn longen doen het nog goed

Bacterie

Ik hoestte.
Ik ging naar mijn dokter.
Het was een hoest die ik al eens eerder had gehoest.
Ik heb een hekel aan hoesten.
Mijn dokter luisterde naar mijn longen. Zij kon niks vinden dat duidde op een longontsteking.
Zij vermoedde dat zich een bacterie had genesteld in mijn longen.
Ik zie mijn lichaam niet graag als iets waarin een ander lichaampje, vijandig of vriendelijk, zich zomaar kan nestelen.
Mijn dokter ging ook de zuurstofsaturatie meten, dat is de effectiviteit van de ademhaling.
Ik moest een paar keer diep ademhalen, waarna zij de saturatiemeter op de top van mijn wijsvinger plaatste. Die gaf een uitslag van 99%. Mijn longen doen het dus nog goed, ondanks de bacterie en een heel leven roken.
Een mooi moment om te stoppen. Met roken, bedoel ik, niet met leven.

Over schoenen

"Die!"

"Deze?"
"Nee, die heeft A. al."
"Deze dan?"
"Die heeft S. al."
"En deze?"
"Ja, maar die heeft W. al. Ik wil die!"
"Maar die vond je toch niet mooi?"
"Nou én?"



Gesprekje met Z. (8)

Heb je wel eens een middag aan de oever van de IJssel gezeten?

De IJssel bij de stad Zutphen

Als ik nieuwe goden ga scheppen, dan zal ik beginnen met een riviergodje.
Het stromen van rivieren is mooi.
Heb je wel eens een middag aan de oever van de IJssel gezeten?
Nee?
Dan moet je dat eens doen, dan weet je wat ik bedoel.
Ik ken geen rivier die zo mooi stroomt als de IJssel. Hij stroomt krachtig en onweerstaanbaar maar ook heel beweeglijk en lichtvoetig en met een vriendelijk laisser faire lasser passer.
Langzaam maar zeker wordt de enorme, onstuitbaar stromende watermacht vaardig over je geest. Vastgeroeste rottigheid in je kop raakt los en stroomt mee met de rivier.
Is de rivier dan niet genoeg, zul je misschien denken? Zijn daar wel godjes bij nodig?

Hebben wij de goden nodig?

Rozenkrans

Niemand kan meer een greintje schuld verdragen.
Bij het kleinste spatje op het schuldvrije blazoen is er meteen een totale opstand van de persoon.
Komt het doordat er geen magische (religieuze) rituelen meer zijn om de onaangename schuld-gevoelens langs formeel-bovennatuurlijke weg af te voeren?
Hebben wij de wonderbaarlijke, imaginaire, onuitputtelijke goden misschien toch nodig voor onze geestelijke gezondheid?

Overal waar de man ging, ging ook de vrouw

De gesluierde vrouw liep twee meter achter de man in djellaba.
Ze hoorden bij elkaar. 
Overal waar de man ging, ging ook de vrouw. 
De man keek niet één keer om of zijn vrouw er nog wel was.
Bij de winkel met hoge hakken, minirokjes en korte truitjes wierp de vrouw een blik in de etalage
Ze kon zo naar binnen glippen.
Ze kon zo een kort truitje, een minirokje en hoge hakken aantrekken.

Een middag op het land

We lagen in het gras.
Er waren flessen gekoelde witte wijn in wijnkoelers.
Af en toe schoten we met de windbuks op een blikje bier of een blikje cola.
Wat konden we anders doen?
De zon scheen.
Het was zeer warm.
De paarse rododendron stond in zomerse bloei.
Omhoog kijkend zagen we tussen de ritselende boomtoppen de heldere blauwe lucht.
Om vier uur in de middag ronkte er een vliegtuigje over.

Het leven stroomde terug in ons huis

Applaus

Internet was er een paar dagen af.
Het leven stroomde terug in ons huis.
We keken naar een tv-programma voor de hele familie.
Op de radio was vrolijke dansmuziek.
Z. speelde op de elektrische piano (met ingebouwd applaus).
Boeken werden opengeslagen op de bladzijde waar ze jaren geleden waren dichtgeslagen.
Gesprekken kwamen langzaam weer op gang.
Mijn dochters, vertelden ze, zijn vrij gelukkig; de oudste gaat al naar de middelbare school! 
En ik ben al vijfenvijftig!

De computer kijkt terug

"Het heelal kijkt terug"

Deze foto werd in 1968 genomen vanuit het ruimteschip Apollo 8 door William Anders de astronaut (hij ging als gelovige de ruimte in en keerde als ongelovige op aarde terug).
Toen de foto in de kranten verscheen schreef iemand: "Het heelal kijkt terug."
Zo is het ook met de computer.
Ik begrijp niet waarom iedereen geschokt is over de onthullingen van Edward Snowden.

Wij zijn dag en nacht bezig op de computer en de computer is dag en nacht bezig met ons.
De computer kijkt terug.

Als er van de tennisser Rafael Nadal alleen nog maar een hand over zou zijn

De hand van de terminator

Vanmiddag speelt de tennisser Rafael Nadal in de finale van Roland Garros.
Wat een zenuwpees is hij en wat bijgelovig is hij.
Hij moet van zichzelf zijn flesjes precies naast elkaar op de grond zetten met de etiketten naar de camera's gericht.
Hij mag van zichzelf niet op de lijnen stappen.
Hij moet telkens zijn onderbroek uit de bilspleet halen.
Hij moet telkens zijn haar op een speciale manier achter zijn oren doen.
Hij moet telkens zeven keer zijn neus beroeren.
Hij moet telkens elf keer de bal stuiteren.
Hij moet de tegenstander altijd voor laten gaan bij het wisselen van speelhelft. 
Hij mag nooit opgeven.
Als er van Rafael Nadal alleen nog maar een hand over zou zijn, zoals van the terminator, dan zou die ene hand, als een grote vogelspin voorkruipend over de baan, op zoek gaan naar een racket om de tegenstander te verslaan.

Over geld, macht en schoonheid

Bezoekers van de Biënnale bij Ai Weiwei's zwevende
krukken

Dit stond vandaag in de krant: "Op de Biënnale van Venetië zijn veel kunstwerken te zien die niet overeenstemmen met het Westerse schoonheids-ideaal. Dit is een teken dat het Westerse schoonheids-ideaal wereldwijd aan kracht begint in te boeten. Dit komt doordat het Westen economisch niet langer de dienst uitmaakt in de wereld."

Als ik dood ben

Computerspelletje

"Kom je eten?" 
"Ik kom zo."
"Nee, nu."
"Als ik dood ben, ok?"
"Hoe lang duurt dat nog?"
"Nog heel even."*

* Gesprekje tussen moeder en kind

Er vloog een vliegtuigje over ons huis

Er vloog vandaag een klein zilveren vliegtuig met ronkende motor over ons huis, blikkerend in het zonlicht.
Aankondiging van de zomer, van alle zomers.

Ze waren elkaars gelijken

Wawrinka's backhand (uitzwaai)

Stanislas Wawrinka is een zeer goede tennisser.
Hij is een jeugdvriend van Roger Federer.
Toen ze jong waren oefenden ze veel samen.
Ze waren elkaars gelijken.
Later werd Roger Federer de beste tennisser van de wereld en Stanislas Wawrinka, wie kent hem?
Een paar maanden geleden liet Wawrinka de volgende tatoeage op zijn linkerarm zetten: "Ever tried. Ever failed. No matter. Try Again. Fail again. Fail better."

Dit komt uit de korte tekst Worstward Ho van Samuel Beckett. 
En Wawrinka begon te winnen.

Ik overweeg om in actie te komen

De smaakkundigen van Albert Heijn hebben de smaak van de vruchtenmix veranderd.
Nu lusten M. en Z. het niet meer.
Twaalf jaar smaakte de vruchtenmix hetzelfde.
Nooit was er iets onbekends aan te bespeuren.
M. en Z. konden de vruchtenmix drinken zonder op hun hoede te zijn. Wat een luxe in een wereld die in vernieuwing de oplossing ziet voor alles!
Ik ben niet iemand die actie voert tegen veranderingen.
Ik zie het onvermijdelijke van veranderingen in.
Het onvermijdelijke beschouw ik als het goede – een anti-fragiele meegaandheid of luiheid (amor fati) die me ongeschikt maakt voor welke vorm van protest dan ook.
Maar als de oude vertrouwde smaak van de vruchtenmix niet terugkomt overweeg ik om, eh, in actie te komen.

Over vorm en tijd

John McEnroe in 1984

Op zondag 8 juli 1984 speelden John McEnroe en Jimmy Connors tegen elkaar in de finale van Wimbledon.
Het was heet.
Het was dertig graden.
Jimmy Connors sloeg de ballen harder dan welke speler dan ook.
Maar John McEnroe was in vorm en hij zag de ballen heel langzaam op zich af komen als in slow motion of als in water.
Hij had alle tijd.

Toen ik opkeek van mijn laptop

Felix the Cat

Ik keek op van mijn laptop.
Ik zag het volgende:
M. (38) zat te internetten op haar smartphone.
M. (12) was aan het chatten op haar iPad-mini.
Z. (8) verzorgde haar virtuele huisdieren op de Nintendo DS.
En onze zwangere poes zat een aflevering van Felix the Cat te kijken op tv.
Patiënten, zo leek het, aan het infuus op de afdeling intensive care. Het enige wat ontbrak waren de verpleegsters.

Teruggevonden openingsalinea's van m'n nooit afgemaakte roman "De kutfiets"

Op 11 september 2001 fietste [Naam] door de regen van het zuidelijke naar het noordelijke deel van de stad A. Het was koud – een graad of vijf boven nul – en er waaide hem een gemene wind tegemoet.
Zijn fiets zag eruit als het karkas van een afgekloven kip, met hier en daar nog een stuk loshangend vel van de jasbeschermer en de kettingkast. De koplamp was verroest, het kleine gloeilampje bungelde eruit als een oogbol uit de kas. Het achterwiel liep aan, er zat een slag in. [Naam] was op weg naar zijn advocaat. Een stel scholieren fietste hem moeiteloos voorbij.
Op de brug over de rivier de M. liep zijn fietsketting eraf.
Een paar uur later, op het politiebureau, toonde een rechercheur hem de beelden van de brugbewakingscamera's.
Daar kwam hij aan, in de verte, zwoegend, hijgend. Aan het stuur een plastic tas van Albert Heijn met zijn papieren erin. Daar had je ook die scholieren weer.
Midden op de brug liep de fietsketting eraf. [Naam] stapte af, pakte de fiets met beiden handen beet en smeet hem over de railing van de brug in de rivier. Je hoefde geen geoefend liplezer te zijn om te zien dat hij "Kutfiets!" riep terwijl de fiets in de diepte verdween.
De beelden lieten verder zien hoe de kutfiets te pletter sloeg op de stuurhut van een toevallig onder de brug doorvarend binnenschip, Celeste geheten, en hoe [Naam] het op een lopen zetten met zijn plastic tas. Dat laatste was pijnlijk om te zien. Het was allemaal pijnlijk om te zien, maar het wegrennen was het ergste. Het was beter, waardiger geweest als hij was blijven wachten op de politie. Maar [Naam] stak al zijn hele leven lang zijn kop in het zand, en dat was deze keer niet anders.
"We hebben helaas niet kunnen voorkomen dat de beelden in handen zijn gevallen van de media," zei de rechercheur met een gemeen lachje.
"Fiets veroorzaakt milieuramp," klonk het die avond op het journaal van acht uur uit de sensuele mond van de nieuwslezeres. Er waren nog meer beelden van bewakingscamera's gevonden, waarop onder andere te zien was hoe het binnenschip Celeste, na de klap, uit de koers raakte, een tegemoetkomend schip ramde en hopeloos klem kwam te zitten tussen een pyloon van de volgende brug en de oever. Over de toedracht kon nog geen uitspraak worden gedaan, de politie had het in onderzoek.
Het geramde schip zat barstensvol zware olie voor de haven van A. En die olie gutste nu in glimmende zwarte golven door de opengereten scheepshuid.
Verderop, stroomafwaarts, vertakte de rivier zich in twee kleinere riviertjes. De ene stroomde door de stad A., onlosmakelijk met het water verbonden door een fijnmazig stelsel van kanalen en grachten – een soort Venetië, maar zonder grandeur. De andere bevloeide een van de best beschermde natuurgebieden ter wereld, een doolhof van grillige kreekjes en eilandjes waar behalve de bever ook zeldzame schepsels als de lepelaar, de ijsvogel en de Noordse woelmuis leefden. Zowel de stad als het natuurgebied stonden op de werelderfgoedlijst van Unesco.
Het nieuws werd verder volledig overschaduwd door de berichtgeving over de terroristische aanslagen op het World Trade Centre in New York, diezelfde dag.
"Als ik had geweten dat het schip eraan kwam had ik die kutfiets niet over de railing gegooid," zei [Naam] tegen zijn vrouw.
"Ik ga van je scheiden," antwoordde ze.

Over rechtspraak en wetenschap

Vrouwe Justitia

De rechtbank van Lelystad behandelt vandaag de zaak van de doodgeschopte grensrechter.
De experts zijn het niet eens over de doodsoorzaak.¹
Een criminoloog schreef: "Je ziet steeds vaker dat advocaten experts inschakelen. De rechtbank moet dan bepalen welke expert gelijk heeft. Omdat dat zo lastig is, ontstaat het gevaar dat de rechter het ook niet meer weet. Ja, en dan zal hij vaak tot vrijspraak besluiten."
Wat een interessant commentaar!
Ondermijnt de voortschrijdende wetenschap de rechtspraak? 
Is een soepele rechtspraak gediend bij een zekere mate van onwetendheid?

¹ Een patholoog-anatoom heeft geconstateerd dat de grensrechter zwakke aderen had. De scheur in de slagader, waardoor de grensrechter overleed, werd misschien niet direct veroorzaakt door het schoppen van de verdachten. Mogelijk was hij ook zonder deze mishandeling overleden.

Notitie naar aanleiding van de brute moorden in de straten van Londen en op het platteland van Spanje

Gustave Moreau / Europa en de stier

Er zijn twee soorten openheid (van samenlevingen): de openheid van sterke samenlevingen en de openheid van zwakke samenlevingen.
De eerste soort leidt tot bloei, de tweede soort – eerder weerloosheid dan openheid – tot neergang.
De vraag is: zijn onze Europese samenlevingen sterk of zwak?
Deze vraag is beslist niet gemakkelijk te beantwoorden. 

Het is te begrotelijk en te melancholiek

Ik overwoog om alle huizen waarin ik gewoond heb vanaf mijn geboorte te kopen.
Een draad van Ariadne, helemaal terug tot het jaar waarin het begon (waarin mijn leven begon).
Ik was van plan om af en toe een poosje in een van die huizen te wonen, bijvoorbeeld gedurende een seizoen, en dan weer verder te trekken naar een huis uit een eerdere of een latere periode.
Ik heb er vanaf gezien. Het is te begrotelijk en te melancholiek.

Over roken en drinken en wat mensen daar zoal bij doen en zeggen

De hoofdpersoon uit Mad Men

Veel mensen hebben me aangeraden naar de dramaserie Boardwalk Empire en de politieserie Dexter of Drexler te kijken.
Ik heb niet genoeg geduld voor dramaseries.
Ik heb het een tijdje de serie Mad Men gevolgd, maar ook die volg ik inmiddels niet meer, hoewel ik het goed vond. 
Het ging over roken en drinken en wat mensen daar zoal bij doen en zeggen.
Vanavond viel ik er per ongeluk in Boardwalk Empire, juist op het moment dat een man met een zwaar beschadigd gezicht de loop van een geweer in zijn mond stak om zelfmoord te plegen. Het was in een bos.
Ik hou niet van bossen.
Ik zou niet in een bos of in een bosachtige omgeving willen wonen.
Ik breng zelden een bezoek aan een bos.
Mijn vader hield ook niet van bossen (mijn moeder hield niet van bussen).
Een paar scènes later zag ik hoe een jonge man een oudere man met een gereedschap de schedel insloeg. De vernieling van de schedel werd uitgebreid in beeld gebracht. Bloed, stukjes bot en haren vlogen in het rond. Ook dit is niet geheel naar mijn smaak.
Weer een paar scènes later werd een grijsaard in een rolstoel gescalpeerd onder vertoon van opnieuw bloederige en harige flitsen.
Ik drukte op een andere zender en viel in de politieserie Drexler of Dexter. Twee aanraders op één avond! Het bleek te gaan over een man die tegelijkertijd een politieman én een seriemoordenaar is.

Ik als vrijheidsbeeld

Door M. (12) gefotoshopt op haar nieuwe iPad-mini

 

Hoe iemand wordt wat hij is

Aziatische man of vrouw in een rijstveld

Al mijn plannen zijn mislukt.
Daartegenover staat een opvallend hoog en vrolijk makend slagings-percentage van ondernemingen die ik helemaal nooit van plan was.
Hieruit put ik moed.
Het is duidelijk dat het voor mij niet goed is om plannen te maken (of om plannen uit te voeren).
Dan loopt alles in de soep.
Ze belemmeren de flow van het terloopse, het toevallige.
En zo word ik langzaam maar zeker een Aziaat.

Weten wat er komen gaat

19de eeuwse kluis van Cyrus Price & Co

In bankroversfilms ben ik altijd voor de bankrovers.
Vanavond was er zo'n film op tv.
Ik had hem al een keer eerder gezien.
Dat was niet erg. 
Spanning is een slecht begrepen begrip.
De herinnering aan de spanning die ik voelde toen ik de film voor de eerste keer zag was minstens zo enerverend als, eh, de spanning die ik voelde toen ik de film voor de eerste keer zag.

Ik als George Washington

Door M. (12) gefotoshopt op haar nieuwe iPad-mini

Ik als Mona Lisa

Door M. (12) gefotoshopt op haar nieuwe iPad-mini

U moet vaker naar de mensen toe stappen

Gaatje in het beton (door Tadao Ando)

De Japanse architect Tadao Ando was op tv. 
Er klopte een medewerker aan op de deur van zijn werkkamer.
"U wilde mij spreken?"
"Ja," zei Tadao Ando, "ik wilde u iets zeggen. U moet vaker naar de mensen toe stappen. U communiceert alleen maar via de computer. Dat werkt niet in de echte wereld."

Over klimaatverandering

Antonio Vivaldi uit Venetië (1678-1741)

Opnieuw een herfstdag.
Het lijkt wel of er nog maar één seizoen bestaat.
Ik heb de De vier seizoenen van Antonio Vivaldi maar opgezet en een pizza quattro stagione besteld.
De klimaatverandering heeft de seizoenen van Vivaldi gelukkig nog niet aangetast.
En de quattro stagioni van de pizza zijn ook nog niet aangetast.
Toch moet de Italiaanse keuken speciaal voor de Lage Landen eens werk gaan maken van een pizza sempre autunno (pizza altijd herfst).