Over artsen

 Speciale koninklijke poort in het koninklijke
hek om het kasteel van Versailles

Iemand schreef over een arts van koning Lodewijk de Veertiende de Zonnekoning: "Zijn specialisme was om van een onschuldige kwaal een dodelijke ziekte te maken."
Michel Eyquem de Montaigne schreef over de artsen uit zijn tijd: "De een zegt dit, de ander het tegenovergestelde, en ze beschuldigen elkaar allemaal van moord."
Wat zullen ze over een paar eeuwen zeggen over de artsen uit onze tijd?
Ik ga het niet afwachten.
Ik ben nu alvast op mijn hoede.¹

¹ De Zonnekoning leefde van 1638 tot 1715 en Montaigne leefde van 1533 tot 1592

Get the fuck out of here

Leonardo Di Caprio, jonger

Ik zag de film The Wolf of Wallstreet.
Wat een schitterende film van fucking Martin Scorsese is dat! 
De film is gebaseerd op de biografie van Jordan Belfort, een fucking handelaar in fucking penny stocks.
Hij wordt gespeeld door Leornardo Di Caprio.
Ik zat honderdzeventig minuten aan de fucking buis gekluisterd.
Ik zat op het fucking puntje van m'n stoel man.
En weet je wat ik dacht terwijl ik naar die film zat te kijken? 
Ik dacht: fuck, in mij zit ook een goeie verkoper verborgen. Ik hoef hem alleen maar de fucking vrijheid te geven.
Ik heb trouwens gehoord dat Leonardo DiCaprio geestelijke problemen heeft. Hij schijnt de fucking roem niet aan te kunnen. Het is hem naar z'n fucking hoofd gestegen.
Fuck.* 

* In de film wordt vaak "fuck"en fucking" gezegd.

Ik ben bang dat ik blauw ben

Bolinus brandaris

1.
Er is zoveel gebeurd dat ik niet weet waar ik moet beginnen.
Gelukkig streef ik geen volledigheid na.
Netheid vind ik wel nastrevenswaardig.
Over de verschillen en de overeenkomsten tussen netheid en volledigheid een andere keer.  

2. 
De boontjes aan onze bonenplant worden steeds groter. 
Volgens P. zijn het bruine bonen.

3.
De classici U. en mevrouw S. weten niet wat bruin is in het Latijn.
U. zegt: "Bruin komt zelden voor in het Latijn."
Mevrouw S. vult aan: "In tegenstelling tot blond en purper." 
Purper werd door de Romeinen gewonnen uit de branchiaalklier van de brandhoorn (bolinus brandaris).

4.
Wat is het warm!

5.
R. ging een kind redden dat om hulp riep vanuit het riet aan de waterkant. 
R. deed zijn schoenen en zijn kleren uit en rende het water in. 
Hij liep daarbij een diepe snee op in zijn voet, vermoedelijk door glasscherven. 
Het bloed gutste eruit. 
Er liep een spoor van bloed van de waterkant naar de dokter, waar R. naartoe was gesneld op zijn blote voeten.
Zijn dochter, L., had ondertussen gehoord dat er blauwalgen in het water zaten en dat je daar ziek van kon worden – en zij had er in gezwommen!
's Nachts om vier uur maakte ze R. wakker: "Ik ben bang dat ik blauw ben."
Dit bleek niet het geval.
Tegen een blauwalgenplaag moet je driehoeksmosselen inzetten.

5.
M. (41) heeft nieuwe kleren gekocht vandaag. 

Hebben we alles?

Koevoet

"Hebben we alles? Mo-kers, koevoeten, kettingzagen?"
"Alles."
"Waar gaan we heen?"
"Naar een landhuis aan de Vecht."
"Hoeveel kuub puin, denk je?"
"Tien kuub minstens. Twee dagen werk. Vijfhonderd de man."
Met een eindeloze bocht draaiden we de snelweg op (binnenkort is de snelweg niet meer nodig, dan gaat alles via internet; als het zover is zullen we op de verlaten snelwegen staan zoals nu in lege kathedralen en ons verwonderen).

Over sperziebonen

Sperziebonen

Met trots meld ik dat we er in geslaagd zijn sperziebonen te kweken. 
Later meer over dit miraculum domesticum (huiselijk wonder).

Ik ben toch geen windmolen?

Schlemiel woonde al zijn hele leven in het stadje Chelm en hij droomde ervan de wereld te zien "met al zijn wonderen". Hij had verhalen gehoord over woestijnen, oceanen en bergen en bovenal wilde hij een keer naar Warschau. Maar hij mocht niet weg, hij moest op zijn kinderen passen terwijl zijn vrouw groenten verkocht op de markt.
Op een dag ging hij toch. Al gauw bereikte hij de rand van Chelm. Na een paar uur lopen werd hij moe en ging in het gras liggen aan de kant van de weg. Hij dacht: "Als ik wakker word, weet ik misschien niet meer welke richting Warschau is en welke Chelm." Voor de zekerheid zette hij daarom zijn laarzen met de neuzen in de richting van Warschau.
Niet ver van waar Schlemiel sliep woonde een smid. Hij had gezien hoe zorgvuldig Schlemiel zijn laarzen neerzette, en toen Schlemiel diep in slaap was draaide de smid, die een grapjas was, de laarzen om.
Een paar uur later werd Schlemiel uitgerust wakker. Hij zette zijn reis voort in de richting van Warschau en kwam terug in Chelm. Alles kwam hem vreemd bekend voor. "Wat lijkt het hier toch op Chelm," dacht hij. Hij zag een huis dat sprekend leek op het huis waar hij woonde. Hij klopte op de deur en daar deed hem een vrouw open die sprekend leek op de vrouw met wie hij getrouwd was! Hij zag kinderen die sprekend leken op zijn eigen kinderen.
Mevrouw Schlemiel begon meteen op hem te schelden omdat hij zijn kinderen in de steek had gelaten. Schlemiel zei: "Het zijn mijn kinderen niet en jij bent mijn vrouw niet." Zijn vrouw zei: "Schlemiel, je hebt je verstand verloren." Het hele dorp bemoeide zich ermee en ten einde raad besloot men de oudsten in te schakelen. Schlemiel vertelde de oudsten wat er gebeurd was. "Is het niet mogelijk dat je bent omgedraaid en terug-gegaan naar Chelm?" wilde een van hen weten. En Schlemiel antwoordde: "Waarom zou ik dan omdraaien? Ik ben toch geen windmolen?"
"In dat geval ben jij niet de man van deze mevrouw Schlemiel."
"Nee, dat ben ik niet."
Er werd besloten dat Schlemiel niet bij mevrouw Schlemiel mocht wonen tot alles was opgehelderd. Maar nu zetten mevrouw Schlemiel en de kinderen het op een jammeren. Wie moest er op de kinderen passen als zij naar de markt ging? Opnieuw beraadslaagden de oudsten. Nu de gemeente Chelm toch iemand moest huren om op mevrouw Schlemiels kinderen te passen, waarom zouden ze daar Schlemiel niet voor nemen? Hij was weliswaar niet de man van mevrouw Schlemiel of de vader van de kinderen, maar hij leek zoveel op de echte Schlemiel dat de kinderen zich zeker op hun gemak zouden voelen bij hem. Allen vonden het een goed idee, Schlemiel ook. Er werd besloten dat Schlemiel met het baantje vijf stuivers per dag zou verdienen en dat hij het net zolang kon houden tot de echte Schlemiel weer thuis kwam. Want die was volgens de oudsten naar Warschau vertrokken om de wereld te zien.
Op den duur hernam het leven zijn gewone gang en mevrouw Schlemiel en Schlemiel gaven toe dat ze erg in hun schik waren met de huidige toestand. Mevrouw Schlemiel miste haar man niet en Schlemiel miste zijn vrouw niet. Soms wist Schlemiel niet meer goed wat hij er van denken moest. Dan raakte hij in de war en begon te neuriën:

Wie weggaat van Chelm
komt terug in Chelm.
Zij die blijven in Chelm
zijn zeker in Chelm.
Alle wegen leiden naar Chelm.
De hele wereld is één groot Chelm.

Isaac Bashevis Singer / When Schlemiel went to Warsaw / Farrar, Strauss, Giroux 1969 
Hans Vaihinger / Die Philosophie des Alsob / Verlag von Felix Meiner 1911 
Peter Bekkers / Omdat is dood, leve alsof / De Volkskrant 14 juni 1991

Alle ramen en deuren stonden open

Het was nacht en het was warm.
Het was noodweer boven de stad.
Het stortregende.
Alle ramen en deuren stonden open.
Onze administratie, die altijd lekker in het zonnetje op de vensterbank ligt (naast de poes), was doorweekt.
Alle papieren zaten aan elkaar vast gekleefd.
Ik ben de hele nacht bezig geweest met het voorzichtig van elkaar lostrekken van de papieren en het aan waslijnen te drogen hangen van de papieren (met wasknijpers). 
Onze administratie hangt te drogen aan waslijnen.

Over M.

We zweetten als otters

Moker

De laatste jaren van de vorige eeuw had ik een aannemerij met E.
We deden veel sloopwerk.
We deden het met volle overgave.
Hout kraakte onder de slagen van de moker en het wrikken van de koevoet. Glas brak.
Onder onze schoenen knarste het puin.
We zweetten als otters terwijl de Makita bouwradio van onder een dikke laag stof popliedjes ten gehore bracht.
Met een welgemikte mokerslag aan het einde van de dag stortte alles in.
Alles moest instorten.
We sloegen intuïtief op de vlucht voor de uitdijende pyroclastische stofwolk.
We kwamen moe thuis, onder het stof, ruikend naar puin en met handen vol splinters uit Afrikaans teakhout, uit Braziliaans paardenvleeshout, uit Aziatisch bangkirai.
De splinters brandden verschrikkelijk.
Als we de splinters er niet uit haalden ging het 's nachts spoken in ons hoofd (de wraak van het oerwoud).
E. was erg gesteld op goede manieren, hoewel hij het gouden tijdperk van de goede manieren eigenlijk nooit had meegemaakt. Uiterlijke verzorging vond hij belangrijk. Ik wist niet hoe hij het klaarspeelde, maar zijn nagels en handen leken wel gemanicuurd. Zelfs op een doordeweekse werkdag, als we de materie ervan langs gaven met de moker en de koevoet, zag hij eruit als een gepoederde aristocraat, de onstuimig bruisende krullen strak achterover gekamd, behalve achter de oren, waar ze de vrijheid kregen.

Ik was zeventien jaar

Ik was zeventien jaar toen ik voor het eerst met meneer werd aangesproken.
Het gebeurde op de Leeuweriklaan.
Het was alsof er een steen door de ruit van mijn jeugd werd gegooid.
Daarna heb ik op dit gebied geen moeilijkheden meer gekend.

Er kwam een man de supermarkt in rennen

Fles Listerine uit de jaren '50-'60

Er kwam een man de supermarkt in rennen (met wapperende jaspanden).
Hij rende door het poortje, langs de groenten.
Van daar rende hij in vliegende vaart naar het pad met de hygiënische middelen.
En van daar rende hij naar de kassa, met zes literflessen mondwater van het merk Listerine onder de arm (cool mint).

Ik sprak tegen een denkbeeldige menigte of massa

Ik weet nu hoe ik een speech moet schrijven. 
Ik moet de speech niet zittend achter de computer schrijven. 
Ik moet de speech staande achter een katheder schrijven.
Ik moet de speech niet in mijn makkelijke kleren schrijven.
Ik moet de speech gekleed in mijn mooie pak schrijven.
Ik moet de speech niet in stilte schrijven.
Ik moet de speech a gran voce schrijven, sprekend tegen een denkbeeldige menigte of massa.

Over kennis

De Colombiaanse vlag

Een man in het café zei tegen een andere man:
"Ik denk dat Colombia een goede kans maakt om wereldkampioen te worden met die geweldige Rafael Márquez achterin."
Hij zei dit op gewichtige toon.
Die andere man zei:
"Rafael Márquez speelt niet voor Colombia maar voor Mexico."

Messi was nooit alleen

Van links naar recht en van beneden naar boven: Messi, 
Xavi, Iniesta.

"Messi lacht niet meer."
Dit zei een commentator.
Het klopt.
Hij lacht niet meer.
Hij lijdt aan voetbaltristesse.
Hij was altijd met Iniesta en Xavi.
Met Iniesta en Xavi vormde hij een driekoppig voetbalwezen.
Nu moet hij in zijn eentje een groot voetballer zijn.
Daarom is Lionel Messi triest (hij is eenzaam).

De schappenvullers zeggen: "We begrijpen het niet"

Jumbo verkoopt pomodori van Petti, maar Albert 
Heijn verkoopt pomodori van Mutti.

Bij Albert Heijn zijn de blikken gepelde tomaten op.
Dit gebeurt vaak.
Ik heb het probleem van de kleine winkelvoorraad gepelde tomaten al eens besproken met de filiaal-manager, maar sinds ons gesprek is er niets veranderd. 
De schappenvullers (met wie ik op goede voet sta) begrijpen het niet. 
Zij zeggen: "We begrijpen het niet." 
Om een blik gepelde tomaten te bemachtigen moet ik 's ochtends om acht uur al in de winkel zijn. 
Ik heb voorgesteld om meer blikken in te kopen bij de groothandel, maar dat voorstel stuit op logistieke moeilijkheden.

Sommigen geven hun geld te eten

Eddie Kagie

"Alle mensen houden van geld: ze strelen het, kussen het, drukken het aan hun hart, wikkelen het in mooie doekjes, vertroetelen het als een pop. En sommigen laten een bankbiljet inlijsten en hangen het aan de muur. Sommigen geven hun geld te eten: ze doen de mondjes ervan open en voeren het de lekkerste hapjes. Sommigen praten gewoon met hun geld of lezen het interessante boeken voor, of ze zingen leuke liedjes voor hun geld. Ikzelf schenk geen bijzondere aandacht aan mijn geld en geef het uit naar behoefte."¹ 

Donderdag aanstaande op de KNSM Sociëteit: voordrachtskunstenaar Eddie Kagie, met onder meer teksten van de Russische schrijver Daniil Charms. 

Komt allen, wees welkom! Voor meer informatie, kijk op de website.

De KNSM Sociëteit

5 jaar

¹ Door: Daniil Charms

Iemand die ik ken is een wereldburger

Over anderhalve maand moet ik vliegen (in een vliegtuig).
Het is lang geleden dat ik heb gevlogen.
Ik heb vliegangst.
Maar ik moet het doen.
Ik heb het beloofd.
Er wordt op mij gerekend.
Iemand die ik ken vliegt overal heen.
Naar New York.
Naar Berlijn.
Naar Madrid.
Noem het maar op.
Hij vliegt zeventien vluchten per maand. Hij is een wereldburger.
Ik moet veel sterke drank drinken en oxazepam slikken. Dan kan ook ik een wereldburger worden.
Een wereldburger op oxazepam.

Rembrandt zwierf er rond en ook Nescio

De Nesciobrug over het Amsterdam-Rijnkanaal

Ik parkeer mijn auto gewoonlijk op de Diemerzeedijk waar het mooi is. Het is een oude dijk.
Rembrandt zwierf er rond en ook Nescio.
Het Amsterdam-Rijnkanaal is er later langs gegraven.
Het Amsterdam-Rijnkanaal is ontworpen door de hoofdingenieur van de Utrechtse waterstaat Anton Mussert.
Het waait altijd aan de Diemerzeedijk.
Op de dijk staat een boom helemaal alleen aan het water.
In zijn eentje ruist hij prachtig in de wind.
Ik kom graag op de Diemerzeedijk.

Vannacht had ik een schitterend idee

Van de bal had mijn droom een tomaat gemaakt

Vannacht had ik een schitterend idee.
Het idee zag er in m'n halfdroom ongeveer zo uit als het vliegende doelpunt van Robin van Persie tegen Spanje.
O, wat een schitterend doelpunt! En wat een schitterend idee! Ik schreef het op.
Voor het geval me 's nachts iets schitterends te binnen schiet ligt er naast het bed altijd een vel papier met een pen.
Bij daglicht, de volgende ochtend, schitterde het idee minder dan in het donker. Dit is vaak zo (maar niet altijd).

Over banden plakken

Opborrelende luchtbelletjes²

M. fietst elke ochtend door de stad naar school.
Eenmaal per week heeft ze een lekke band.
Hierdoor ben ik goed geworden in banden plakken.
Ik doe het in een ommezien.¹
Ik gebruik de bandenplakset van Simson, daar gaat het goed mee.
Maar ik ben wel vaak het gaatje kwijt. Daardoor weet ik niet waar ik de lijm moet smeren.
Simson heeft hier iets op gevonden, namelijk een geel krijtstompje. Je kunt het gaatje er al onder water mee omcirkelen zodat je later precies weet waar je de lijm moet smeren.²

¹ Van Dale: ommezien (het), omzien, ogenblik, oogwenk: in een ommezien was hij terug; in een ommezien klaar (gereed) zijn; een ommezientje geduld; (gew.) op een ommezien.
² Door de opgepompte lekke band in een teil of emmer onder water te duwen kun je precies zien waar het gaatje zit (namelijk daar waar de luchtbelletjes opborrelen).