Voetbal is niks voor meisjes

Mesut Özil

M. (11) is een middenvelder.
Ze heeft training op maandag en woensdag.
Ze draagt rood-witte voetbalkousen tot over haar knieën.
Ze slaat nooit een training over.
Ze kijkt alle wedstrijden van de voetbalclub Barcelona. 
Haar favoriete voetballer is Mesut Özil.
Zijn bijnaam is El Buho (De Uil).
De uil zit bij Real Madrid op de bank.
Mijn moeder (78) is het er niet mee eens dat M. op voetbal zit: "Voetbal is niks voor meisjes," zegt ze.

De ogen krijgen de borst

Televisie uit de tweede helft van de vorige eeuw

Tv kijken is een in de wieg liggen.
Is een televisiehoofd niet net het hoofd van je moeder boven de wieg? Dezelfde nabijheid, exclusiviteit en vernauwing?
Iemand die tv kijkt is als een zuigeling.
Hij kan niks.
Hij kan niet ingrijpen.  
Hij kan alleen maar kijken.
De ogen krijgen de borst.

Mijn brein staat nooit stil

Cabaretier

Gisteren lag ik op de bank.
Ik lag tv te kijken.
Er was een cabaretier te zien.
Het vreemde was dat ik om hem moest lachen.
In een interview met een cabaretier staat vaak dat het brein van de cabaretier nooit stilstaat en dat de cabaretier chronisch slaap tekort komt.
Zaterdag zei een cabaretier in de krant: 
"Af en toe probeer ik mijn koortsige brein stil te leggen, maar daar ben ik te moe voor." 
En een andere cabaretier zei in de krant: 
"Mijn brein staat nooit stil."
En de komende week zal een cabaretier weer zoiets zeggen (in een interview).

Ik was ook blij om jou te zien

1.
"Toen ik geboren werd was jij zesenveertig," zei Z. (8) laatst tegen me. 
"Dat klopt," zei ik, "en ik was heel blij om je te zien."
Het was even stil.
"Ik was ook blij om jou te zien," zei ze.

2.
Het is bekend dat de perceptie van tijd (het gevoel van tijd) verandert naarmate een mens ouder wordt.
Voor een meisje van acht duurt een jaar veel langer dan voor een man van vierenvijftig. Maar hoeveel langer precies? Hierover bestond tot nu toe geen duidelijkheid.
Aan die onduidelijkheid maak ik vandaag een einde.
Hier is mijn nieuwe maateenheid voor het gevoel van tijd (GT). Het begin, misschien, van een nieuwe psychologie die is verankerd in onze perceptie van tijd.
Zo eenvoudig bereken je de GT: deel een bepaalde tijdseenheid, bijvoorbeeld een jaar, door het aantal jaren dat iemand leeft, en je krijgt het GT-getal.
Om een voorbeeld te geven: voor Z. (8) duurt 1 jaar 1 : 8 = 0,125 GT. Voor M. (11) duurt 1 jaar 1 : 11 = 0,090 GT. Voor mij, hun vader van 54, duurt 1 jaar slechts 1 : 54 = 0,018 GT.

3.
Met andere woorden: op dit moment raken Z., M. en ik gevoelsmatig met een snelheid van respectievelijk 0,107 GT  en 0,072 GT van elkaar verwijderd. De verwijderingssnelheid wordt minder naarmate we ouder worden.
Voor het gemak zijn alle getallen afgerond op drie decimalen na de komma.

Ze wordt er wakker van

Mijn bovenbuurvrouw, de filmregisseur, sprak me aan op onze binnenplaats:
"Besef je wel dat ik altijd wakker word van jou?"
"O?" zei ik.
"Ja, want je neuriet en je praat met de poes."
"Dat wist ik niet zeg," zei ik.
"Ja, en ik word er wakker van, want je doet het buiten, hier op de binnenplaats."
Ik beloofde om er op te letten en fietste weg om sigaretten te kopen. Daar heeft ze trouwens ook al meerdere keren een opmerking over gemaakt.
Toen ik vijftien minuten later weer terug aan kwam fietsen was ik het hele gesprekje vergeten, maar het werd me in herinnering gebracht doordat ik het liedje Telkens weer neuriede en de poes begroette die beneden bij de deur stond te wachten: "Hé poes, ik ben er weer hoor."
Dat mag dus nu niet meer. Ze wordt er wakker van.
Maar Telkens weer? Wonderlijk. Eens op letten.

We found somebody you may know

"Twiet! Je bent eenzaam!"

Als je niet eenzaam bent, dan word je het wel door de sociale media.
Ik ontving een berichtje van Twitter. Het luidde als volgt: "Peter Bekkers, we found somebody you may know."
Het gaat om een zekere J. B. te R.

Over Marilyn Monroe, Uma Thurman en Hedy d'Ancona

Hedy uit Ancona en ik

Op de begane grond van mijn huis woont een vrouw en die heeft een affiche van Marilyn Monroe achter het raam van haar deur geplakt.
Boven mij woont een vrouw (een filmregisseur) en die heeft een affiche van Uma Thurman achter het raam van haar deur geplakt.
En wij hebben een affiche van Hedy d'Ancona achter het raam van onze deur geplakt!

Ach, wat ben ik

Velimir Chlebnikov

"Ach, wat ben ik diep gezonken."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Velimir Chlebnikov

Hij lag daar maar

De hele eerste helft van de wedstrijd Celtic vs Barcelona zwierf er een groene plastic zak over het veld. Niemand haalde hem weg. Nu lag hij eens op het middenveld, dan weer in het strafschopgebied.
Aan het begin van de tweede helft lag hij in de middencirkel. Een windvlaag tilde hem op en vervoerde hem door de lucht naar de zijkant van het veld. Later kwam hij terecht achter de cornervlag, waar hij bleef liggen.
Al snel verscheen er een nieuwe plastic zak in het veld, een witte, ongeveer van dezelfde maat als de groene. Hij lag op rechts, waar Lionel Messi speelde. De plastic zak deed me denken aan de plastic zak in de film American Beauty. De passieve variant dan, want hij bewoog niet.
Ook deze witte plastic zak op rechts werd door niemand weggehaald. Hij lag daar maar.

Het is een gat in de markt

Rol wc-papier ingepakt in papier

Ik stelde aan mijn uitgever het volgende voor.
Ik stelde voor om mijn laatste roman op wc-papier te drukken.
Maar het gebeurde niet.
Maar het is een goed idee.
Maar het gebeurde niet.
Maar het is een gat in de markt.
Waar anders dan op de wc heeft iemand tijd voor een boek?

Bij de dood van een graffitischrijver

Rest in Peaces onder de Amsterdamsebrug (een piece is
in graffititaal een werk met een outline en een fill-in)

Een sixpack Bavaria en een sixpack Dommelsch

Het riviertje de Dommel

Er stond een zwerver achter me bij de kassa van de supermarkt.
Hij riekte. 
(Hij rook niet lekker). 
(Hij stonk).
Hij had een sixpack Bavaria.
En ik had een sixpack Dommelsch. 
Meer hadden we niet.
Toen we weer buiten stonden zei de zwerver  tegen me: "Bavaria is lekkerder."
Wat een lucht!

Over romans lezen

Louis-Ferdinand Céline (1894-1961)

Het lukt me niet meer om romans te lezen.
Na een aantal bladzijden krijg ik het gevoel alsof ik een kind ben en bij iemand op schoot zit.
Iemand die me voorleest.
Een kindermeisje of een moeder.
Een juf.
Zelfs bij Louis-Ferdinand Céline krijg ik dat gevoel.
Juf Céline.

Hij is intelligenter dan ik

Mark Rutte

Hé Peter,

Even kort, ik ben nogal druk zoals je zult begrijpen.
Goed idee! Maar vergis je niet, Diederik is een sluwe gast. Hij kan verdomd goed onderhandelen, wat me eerlijk gezegd nogal verraste. Ik bedoel, sinds wanneer kunnen idealisten onderhandelen? Vergaderen, ja. Maar onderhandelen is toch heel wat anders. Anders dan Wouter (en Job) heeft Diederik een pokerface, dat is lastig. En hij is – ik geef het niet graag toe – intelligenter dan ik. Technische natuurkunde, knap hoor! Maar ik ben sociaal beter, jovialer. Dat is de VVD-er in mij. Jovialiteit, gevoel voor humor, een zekere ondeugd – kom er maar eens om in linkse kringen. De Telegraaf vanmorgen gelezen trouwens? Marx Rutte, haha. Een beetje gelijk hebben ze wel: het geeft een lekker gevoel, regeren. En die partijprogramma's, ach! Misschien stap ik nog wel eens over naar de PvdA. Churchill is ook twee keer overgestapt.
Dat van die koelkast begrijp ik niet helemaal. Een koelkast als regeringsleider? Kun je nader specificeren? 

gr. Mark 

PS: Ik ga nadenken over een andere kleermaker. Te smal in de schouders zeg je. Zal er eens op letten als ik voor de spiegel sta. 

Het wachten is op een grote overwinning of een grote nederlaag

Churchill zonder Romeo y Julieta sigaar

M. (39) heeft een Romeo y Julieta sigaar voor me gekocht. 
Ze kocht hem in een warenhuis in Londen.
Romeo y Julieta was het sigarenmerk van Winston Churchill.
Nu moet ik een grote overwinning behalen om de sigaar op te roken, of een grote nederlaag lijden.
In victory, deserve it. In defeat, need it.
Dit zei Winston Churchill over Pol Roger champagne, maar hij had het net zo goed over de Romeo y Julieta sigaar kunnen zeggen!

Meneer, u vergeet uw peer

Perenbehang

Ik stond in de rij bij de kassa van de supermarkt.
Een man die voor mij stond had zeven potten augurken, drie pakken wc-papier en één peer gekocht.
Bij het weggaan vergat hij de peer.
De oogverblindende Perzische kassière riep hem terug met de fraaie Hollandse rijmregel: "Meneer, u vergeet uw peer!"

Z. heeft op school een melk gevende maagd gemaakt

Z's virgo lactans

Het juiste naambordje is gearriveerd

Het juiste naambordje

Eerste en Tweede Schermutseling

De planeet aarde met de wolken en hun schaduwen

Vandaag had ik twee keer een schermutseling met dezelfde, mij onbekende, vrouw.
De eerste keer (Eerste Schermutseling) wilde ik mijn fiets op z'n vaste plek voor de supermarkt zetten maar het kon niet omdat die vrouw in de weg stond met een kinderwagen.
De tweede keer (Tweede Schermutseling) wilde ik een emmertje Vanish Oxy Action van het schap pakken in de supermarkt maar ik kon er niet bij omdat diezelfde vrouw in de weg stond.
Ik probeerde te reiken naar het emmertje Vanish Oxy Action, maar daarbij verloor ik mijn evenwicht en ik viel bijna in de kinderwagen.
Onze planeet is enorm groot, en dan gebeurt er toch zoiets.

Mijn moeder slaat haar armen om me heen

Chroesjtsjov in 1938 met Stalin

1.
Charles Douglass was een Amerikaanse geluidstechnicus. Aan het begin van de Koude Oorlog bouwde hij een machine die naar mijn mening van grote invloed is geweest op de geestelijke gezondheid van de Europese en Amerikaanse bevolking. En daardoor op de loop van de geschiedenis. 

2.
Het is 22 oktober 1962.
Mijn vader en moeder kijken tv.
President Kennedy wil dat de Sovjet-Unie alle raketbases op Cuba weghaalt. Partijleider Chroesjtsjov zegt dat hij dat niet gaat doen.
De vernietiging van de mensheid is nabij. Mijn moeder slaat haar armen om me heen.  

3.
Even later kijken we naar de Amerikaanse comedy Mr. Ed het Sprekende Paard. Het kan ook de Lucy Show geweest zijn. Mijn moeder moet schaterlachen. De tranen lopen over haar wangen. Niet omdat het zo grappig is, maar omdat de machine van Charles Douglass z'n werk doet.
De machine heette The Laff Box Canned Laughter Machine.
Het was een lachorgel. 

4.
Charles Douglass had het lachorgel gemaakt op verzoek van Amerikaanse producenten van sitcoms. Die zaten in hun maag met de onberekenbaarheid van live audiences. Je wist nooit wanneer en hoe hard het studiopubliek zou lachen. Óf het wel zou lachen. Zo leuk waren de sitcoms nou ook weer niet. En als er niet gelachen werd in de studio, dan werd er ook niet gelachen in de huiskamer. Kortom, het lachen moest geregisseerd worden. Een lachsalvo, een schaterlach, applaus – het moest allemaal precies op het juiste moment.
Dat kon met het ingenieuze lachorgel van Charles Douglass.
De machine had toetsen en voetpedalen, waarmee allerlei soorten van gelach konden worden geactiveerd en in de studio-opnames gemonteerd. Live audiences waren voortaan niet meer nodig.  

5.
Van eind jaren '50 tot begin jaren '70 – de ergste jaren van de Koude Oorlog – was er maar één zo'n machine in de hele wereld en hij stond bij Charles Douglass in de garage. Elke ochtend reed hij de machine eruit en ging ermee op pad. Van de ene televisieshow naar de andere.