Er kwam een vis, een vevevevevis

Een visgr, vis, een veveveve-visgraat
Lag op de op, lag op de klip.
Hoe kwam het, kwam, hoe kwam, hoe kwam het
Daar?

De zee heeft zee, de zee die heeft het
Daarheen, daarheen, daarheen gespoeld,
Daar llllligt het, ligt, daar llllligt het

Heel goed, zelfs heel goed!

Er kwam een vis, een vevevevevis, een veveveveveve –
veveveveveve (schril fluitje) veve veve veve
vevevisser

Die vriste, viste verse vis.
Die nam hem, nam, die nam, die nam hem
Mee, die nam hem mee.

Nu llllligt de, ligt, nu llllligt de klip
Helemaal zo zo zo zonder visgr vis graat
In de wijde, wijd, in de we wereldzee

Zo naakt, zo vrevre vreselijk naakt.
 

Kurt Schwitters (Klein gedicht voor grote stotteraars)

Waar het ene lichaampje was, was het andere ook

Een paar jaar geleden wilden M. en Z. een huisdier en toen heb ik een goudvis voor ze gekocht. Eigenlijk waren het er twee, maar ze gedroegen zich als één. Ik bedoel, ze leken net één wezen, bestaande uit twee lichamen. Overal waar het ene visselichaampje was, was het andere ook. Ze zwommen voortdurend achter elkaar aan. Dat was een vrolijk gezicht, net alsof ze met een onzichtbaar touwtje aan elkaar vast zaten. Maar toen viste de kat er een lichaampje uit. En nu zwemt er nog maar één vis in het grote aquarium, eenzaam en verdrietig.
"Zo eenzaam, zo vrevrevreselijk eenzaam."¹
Het waterpeil in het aquarium stijgt door zijn vissentraantjes. Zelfs de kat toont geen belangstelling meer voor hem. Enfin, wij kunnen het niet meer aanzien. Wij gaan geen nieuwe goudvis kopen. Wij gaan de nog levende goudvis ook niet door de wc spoelen of de kop afhakken. Wat te doen?

¹ Uit: Klein gedicht voor grote stotteraars door Kurt Schwitters