We waren aan het kletsen

Toscane

We reden in een lichtblauwe Fiat 500.
We waren aan het kletsen.
Toen we vlak bij de stad Arezzo in Toscane waren sloeg de bliksem in de Fiat.
Dit gebeurde op de snelweg.
De Fiat schudde heen en weer.
Het was even stil in de lichtblauwe Fiat 500.
Maar toen begon iedereen weer te kletsen!

Het volgende station is het Walhalla

Bologna (Universiteit)

Donderdag 28 mei om 13.00 uur vertrok ik met de trein uit Florence naar Bologna Centrale. Vandaar ging het om 15.52 uur richting München Hauptbahnhof, een mooie tocht door de Povlakte en de Alpen. Om 22.50 uur kwam ik aan in München, waar ik overstapte op de City Night Line naar Amsterdam. Ik sliep de hele nacht niet. 
Om 05.33 uur stopte de trein langdurig om van locomotief te wisselen. Ik rookte op het perron een sigaret. De treinmachinist rookte er eentje met me mee en zei:
"Ich glaube nicht ins Paradis, ich glaube ins Walhalla."
Waarop ik zei:
"Alles, woran Sie glauben müssen, ist der nächste Bahnhof."

Vrijdagochtend 29 mei om 08.56 uur stond ik op Amsterdam Centraal Station. Wat is het Noord-Europese licht toch schel aan de ogen! 

Nadat ik dus vanuit Toscane was teruggekeerd in het vaderland (een reis van twintig uur) nam ik een snelle douche en ging meteen aan het werk. Er moest veel gebeuren. Meerdere mensen hadden tijdens mijn afwezigheid een zenuwinzinking gekregen.

Om 20.00 uur die avond verloor ik het gevecht tegen de slaap. Om 24.00 uur werd ik wakker.

"Het feest!" riep ik tegen M. (42)

M. (57) was jarig en gaf die avond een feest. Ik was uitgenodigd en kon niet weg blijven. Ik had mijn kosmopolitische reiskleren nog aan en fietste pijlsnel naar zijn huis. Het feest was goddank nog bezig. E. was er ook.

E. is schilderijenrestaurator. Rond 03.30 uur die nacht vertelde zij het volgende verhaal. Ze heeft een smakelijke stem, die moet je erbij denken. Ze had van een galeriehouder opdracht gekregen een bloemstilleven van niemand minder dan Brueghel te restaureren (ik ben vergeten te vragen welke Brueghel, de helse of de fluwelen). In de afgelopen eeuwen hadden verschillende restaurators voor de versteviging steeds weer nieuw doek achter het schilderij geplakt. Die lagen doek moesten allemaal verwijderd worden en vervangen door een nieuw doek. Na maanden van meticuleus krabben had E. alle lagen verwijderd. Het enige wat er nog op haar tafel lag was Bruegels verf. Alleen nog de eeuwenoude verf, zonder doek!

Wat heb je een mooie broek aan

Vlas (waar linnen van gemaakt wordt)

1.
Eerder behandelde ik al eens het vraagstuk van het kosmopolitisme. 
Ik vroeg me af of kosmopolieten eigenlijk wel bestaan en ik besprak het kosmopolitische gerecht Dal Makhani. Vorige week kwam ik aan op het Centraal Station van Florence in Italië en ik herinnerde me weer de kosmopoliet die ik daar negenendertig jaar geleden in de prachtige hal meende te zien staan, toen ik met W. voor het eerst in mijn leven zonder vader en moeder op vakantie was. Hij verscheen weer voor mijn geestesoog, die kosmopoliet. Hij stond in het midden van de hal een sigaret te roken. Hij droeg een linnen pak, licht van kleur.

2.
Linnen! 
Dat was me negenendertig jaar geleden niet opgevallen.
Wat is het toch wonderlijk dat je sommige dingen pas in de herinnering waarneemt.
Ik voelde meteen dat ik dichterbij de oplossing van het kosmopolitische vraagstuk was gekomen. 
In een Florentijnse winkel paste ik een linnen broek, licht van kleur.
En ja hoor. Ik zag het meteen toen ik voor de spiegel ging staan. Daar stond een kosmopoliet!
Weer thuis, in i Paesi Bassi, zei iemand tegen me: "Wat heb je een mooie broek aan."
"Dank je," zei ik, "het is een kosmopolitische broek."

Hij heeft een groot hart

El corazon de Granada / Salvador Dalí

Iemand zei over N.: "Hij heeft een groot hart."

Iemand anders zei even later over N.: "Hij heeft een klein hartje."

Ze bedoelden alle twee hetzelfde.

Hieruit concludeer ik dat "een klein hartje" ongeveer hetzelfde betekent als "een groot hart".

Dit is deel 2 van mijn relativiteitstheorie van de verkleinwoordjes.

Marilyn Monroe kwam vaak een kwartiertje later

Marilyn Monroe (1926-1962)

Als iemand tegen mij zegt: "Ik ben een kwartiertje later," dan ga ik ervan uit dat het lang gaat duren. Marilyn Monroe kwam vaak een kwartiertje later.

Maar als iemand tegen mij zegt: "Ik ben een kwartier later," dan ga ik ervan uit dat het een kwartier duurt, mogelijk korter.

Een kwartiertje duurt dus langer dan een kwartier.
Dit is deel 1 van mijn relativiteitstheorie van de verkleinwoordjes.

Waar ooit een stadsklok was

Amsterdamse stadsklok

Soms gaat een stadsklok kapot. Dan moet hij worden gerepareerd. Of er moet een nieuwe komen. Je zou denken: dat is niet moeilijk, het kan in één of twee dagen gepiept zijn. Maar zo is het niet. Het valt me op dat kapotte stadsklokken altijd lang in reparatie zijn, tot wel een half jaar of een jaar. Sommige klokken komen zelfs nooit meer terug. Waar ooit een stadsklok was, is dan opeens een leegte (lucht, wolken). Ik ben van plan hierover een brief te schrijven aan het hoofd van de afdeling stadsklokken van de gemeente Amsterdam. Niet om te klagen, maar om hem uit te nodigen eens van gedachten te wisselen over de uiteenlopende opvattingen over tijd en duur van burgers en overheid. Het hoofd klokken moet daar toch meer van weten, lijkt me.

Over tatoeages

Adolf Loos (1870-1933)

"De moderne mens die zich tatoeëert is een misdadiger of een gedegenereerde. Er zijn gevangenissen waar tachtig procent van de gedetineerden tatoeages heeft. Getatoeëerden die niet in de gevangenis zitten zijn latente misdadigers of gedegenereerde aristocraten. Als een getatoeëerde in vrijheid sterft, dan is hij toevallig een paar jaar voordat hij een moord zal begaan gestorven."

Dit schreef de architect Adolf Loos in het pamflet Ornament und Verbrechen uit 1908.
Ik moest aan het pamflet denken toen ik woensdag de voetbalwedstrijd zag tussen de getatoeëerden van Barcelona en de getatoeëerden van Bayern München. 
Latente misdadigers en gedegenereerde aristocraten, haha!

Je kunt beter een eind gaan lopen

Wetenschappelijke bibliotheek van Opper-
Lausitz in de stad Görlitz in Duitsland

Ik lees nog maar weinig boeken.
Ik ben uiterst selectief geworden.

Mensen die van boeken hun beroep hebben gemaakt moeten alles lezen.
Dat deed ik toen ik studeerde ook.
Ik had een boek nog niet uit of ik rende alweer naar de winkel om een nieuw boek te kopen.
In die periode kocht ik tweeduizend boeken en ik las ze allemaal, behalve Agrarkrisen und Agrarkonjunktur in Mitteleuropa von 13. bis zum 19. Jahrhundert van Wilhelm Abel.

Als ik niet was geboren met zo'n krachtig metabolisme, dan had ik die periode niet overleefd.
Nee hoor, zoveel lezen is niet goed voor de geestelijke gezondheid, zoals professor Nietzsche al schreef in Ecce Homo.
Je kunt beter een eind gaan lopen.

Je zult misschien denken: waarom zou ik adviezen met betrekking tot mijn geestelijke gezondheid aannemen van een krankzinnige?

Prima, dan niet. Ik zal de laatste zijn om je te proberen te overtuigen, en al helemaal niet door het gebruik van argumenten. Om met de krankzinnig geworden professor te spreken: "Argumenten en redeneringen zijn uitgevonden door kwijnende naturen, door naturen in nood."
Cursivering door de professor zelf. 

Waar gaat Eeuwige Bouillon eigenlijk over?

Plankton

Eeuwige Bouillon is op weg naar het duizendste bericht in zes jaar.

De schrijver Martialis deed er zijn hele leven over om vijftienhonderd epigrammen te schrijven.¹
De journalist S. Montag deed er twintig jaar over om duizend kronieken te schrijven, dus Eeuwige Bouillon is snel.

De historicus G. Mak schreef over S. Montag : "Zijn kronieken in de NRC gaan over het plankton van de geschiedenis."

Het plankton van de geschiedenis – wat een mooie uitdrukking zeg!

Waar gaat Eeuwige Bouillon eigenlijk over, vraag ik me nu af. 

¹ Vijftienhonderdvierenzeventig om precies te zijn

Over nazi's

Meloenen

Een liefhebber van Surinaamse vrouwen met grote borsten heeft in de krant geschreven dat alle Hollanders racisten en nazi's zijn tot in de eeuwigheid.
Ik geloof dat ik de stelling van die liefhebber zo vrij genuanceerd weergeef.  

Das Glas bringt uns die neue Zeit

Paul Scheerbart (1863-1950)

Op 16 april was er een glasavond op de KNSM Sociëteit.

Het was niet eenvoudig om een motto te vinden voor de gebeurtenis.
Uiteindelijk vonden we: "Das Glas bringt uns die neue Zeit."
Dit citaat is van Paul Scheerbart, een nogal wonderlijke Duitse kerel die heel zijn leven wijdde aan glas.
Hij werkte nauw samen met de architect Bruno Taut die ook helemaal niet vies was van, eh, glas.
En wat wil het toeval? 
Het huis waarin ik woon is ontworpen door Rudy Uytenhaak.
En die Rudy Uytenhaak is weer een bewonderaar van die Bruno Taut, die compagnon van Paul Scheerbart, die zei: "Das Glas bringt uns die neue Zeit"!

Over de perceptie van de werkelijkheid

Gras, van opzij

Op de derde etage van ons appartementencomplex woont een jonge Ameri-kaanse professor met zijn gezin.
Op de tweede etage wonen wij.
Op de eerste etage woont een fysiotherapeute.
Op de begane grond woont een fotografe met haar kinderen.
En op zolder woont nog een filmmaakster. Zij is er nooit.
Het zijn geen luxe-appartementen, dat moet je beslist niet denken. We leven in de Verelendungsfase van het kapitalisme. Iedereen kan de eindjes maar net aan elkaar knopen.

De moeder van de fotografe op de begane grond zei dat het zinloos was om gras te zaaien op het binnenplaatsje van ons appartementencomplex. Er kwam geen zon op het binnenplaatsje, zei ze. Vroeger was ze lerares Frans op een middelbare school. Gras zou daar nooit kunnen groeien, zei ze ("L'herbe ne pourra jamais y pousser").
Ze is een aardige en verstandige moeder.
Ik heb het gras toch gezaaid, en het groeit!
Het grasperkje ziet er vooral weelderig uit als je plat op de grond gaat liggen en er van opzij tegenaan kijkt. Als je gewoon rechtop staat, dan ziet het er nogal armoedig uit. Waarmee maar weer eens duidelijk wordt aangetoond dat de perceptie van de werkelijkheid volledig afhankelijk is van het perspectief dat je kiest.

Waar eerst een zee was is nu vruchtbare grond

Nepgoudvis

Bij elke tien euro die wij bij Albert Heijn besteedden kregen wij groenten- en kruidenzaadjes cadeau.
Het duurde niet lang of wij hadden de verzameling zaadjes compleet.

Wij wonen op de tweede verdieping.
Wij hebben geen tuin.
Ons grondbezit zit in potten en pannen en een oud aquarium op het terras.

Wij hebben de zaadjes geplant in het aquarium en nu komen ze uit.
Basilicum.
Tijm. 
Veldsla. 
Wortelen. 
Paprika. 
Radijs.
Niet zo lang geleden zwom er nog een goudvis in het aquarium. Ze had een zee van ruimte tot haar beschikking.
Toch eindigde ze op haar zij.
Waar eerst een zee was, is nu vruchtbare landbouwgrond. Binnenkort gaan wij de groenten en de kruiden oogsten.

Ik ben de luitenant-kolonel van de Guardia Civil

Omslag van een gedichtenbundel van Lorca

"Ik ben de luitenant-kolonel van de Guardia Civil. 
En niemand spreekt mij tegen. 
Ik heb drie sterren en twintig kruisen. 
De kardinaal-aartsbisschop van Toledo met zijn vierentwintig purperen kwasten heeft mij gegroet.
Ik ben de luitenant-kolonel van de Guardia Civil."
 

Federico García Lorca

Over schapen

"Kijk, een schaap. O nee, het is een soort, eh, koe."

Twee minuten zijn kort

Hans Georg Henke

De twee minuten komen er weer aan.
De twee minuten stilte bedoel ik.
Het Nationaal Comite 4 en 5 mei schrijft onder het kopje Wie herdenken we het volgende: "Op 4 mei herdenken we de Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog."

Ik ben geen liefhebber van het nationalisme.
Twee minuten zijn kort.
Ze zijn zo voorbij.
Mijn verbeeldingskracht en mededogen zijn beperkt.
Ik ben graag de baas over mijn eigen stilte.

Ik ga mijn minuten wijden aan het slachtoffertje op deze foto, de 15-jarige Duitse soldaat Hans Georg Henke.
Zijn ouders waren omgekomen in de oorlog.
Om niet te sterven van de honger ging hij bij de Luftwaffe.
In 1945 werd hij krijgsgevangen genomen.
De Amerikaanse journalist John Florea fotografeerde hem in maart.

Vanavond is de Fight of the Century

Links Floyd en rechts Manny

Vanavond is in Las Vegas de zogenoemde Fight of the Century.
Het gevecht gaat tussen Manny Pacquiao en Floyd Mayweather.
Zij zijn beroepsboksers.
Manny Pacquiao is daarnaast ook politicus en acteur.
Hij speelde onder meer de rol van mislukte beerput-schoonmaker in een Filippijnse film.

Op een dag stond er een aquarium in de hal

De papiergroothandel Proost en Brandt is failliet.
Toen ik een student was heb ik bij Proost en Brandt gewerkt.
Het gebouw stond aan een pleinachtige straat midden in het centrum.
Die straat heette Rusland.
Op een dag stond er een aquarium in de hal.
In het aquarium zwom een kikvorsman.
Hij was onder water op wit papier aan het schrijven met een blauwe pen.
Het ging om een demonstratie van twee nieuwe uitvindingen: de onderwaterpen en het onderwaterpapier.
Niet veel later kwam de eerste pc op de markt.

Een ui is uiig tot in zijn kern

Rode ui

Hoe belangrijk vorm is blijkt wel hieruit, dat Z. (13) gesnipperde ui graag lust, maar in partjes gesneden ui vies vindt.

Er bestaat een mooi gedicht van Wislawa Szymborska over een ui. Zij schrijft in het gedicht: "Een ui is uiig tot in zijn kern".

En over het getal π (pi) schrijft Wislawa Szymborska in een gedicht: "Ach, de staart van een komeet, wat is die kort bij vergeleken het getal π, een muizenstaartje!" 
Maar dit terzijde.

Iedereen hield van hem

"Iedereen hield van hem."

Dit schreef iemand over een Nederlandse filosoof die onlangs is overleden.
Dieper kun je een filosoof niet kwetsen.