Italo Svevo kwam uit Triëst

Italo Svevo (1861-1928)

1.
Ik ben mijn boek kwijt over stoppen met roken. Het heet De bekentenissen van Zeno en het is geschreven door Italo Svevo. 
Italo Svevo kwam uit Triëst.
Hij hield van roken, van schrijven en van London.
De schoonouders van Italo Svevo hadden een onderwaterverffabriek.
Zijn eerste twee boeken werden door niemand gelezen. Hij schreef ze toen hij tussen dertig en veertig jaar was. Daarna schreef hij twintig jaar niet meer. 

2.
Ook Het boek der rusteloosheid van de hulpboekhouder Bernardo Soares ben ik kwijt.
Bernardo Soares is een heteroniem van de Portugese dichter Fernando Pessoa (1888-1935). Een heteroniem is ongeveer hetzelfde als een pseudoniem.
Ik heb een keer met Fernando Pessoa op een terrasje in Lissabon gezeten.

Over moed en bovenmenselijkheid

Flammarion's houtgravure (1888)

Ik ben vandaag een week gestopt met roken.
Ook ben ik gestopt met het slikken van de champix-pillen. Die zijn misschien nuttig bij het stoppen, maar niet bij het gestopt-zijn.
Gestopt-zijn met roken is niet zo moeilijk als vaak wordt aangenomen. Je hoort vaak dat het moeilijker is dan gestopt-zijn met heroïne.
Met heroïne heb ik geen ervaring. Wel heb ik een paar keer cocaïne gesnoven in de tijd dat dat het genotmiddel in de mode was onder hard werkende mensen, een groep waartoe ik mijzelf nooit heb willen rekenen.
De cocaïne had een vrolijk makende uitwerking.
Maar waar had ik het over? O ja, over het gestopt-zijn met roken.
Het komt de sigarettenindustrie natuurlijk goed uit dat hierover een moeilijkheidsmythe is ontstaan. Hoe zwaar het is en wat een moed en bovenmenselijke krachtsinspanning en wilsinspanning ervoor nodig zijn om het vol te houden. Dat maakt het stoppen met roken tot iets waar de meeste rokers liever van afzien.
Aan de andere kant is het ook weer gevaarlijk dat het helemaal niet zo moeilijk is. Want als het niet moeilijk is, heb je niks om je heroïsch over te voelen.

Alsjeblieft en dankjewel, fijne dag en insgelijks

Sigarettenreclame uit het jaar 1965

Daarnet heb ik bij de avondwinkel in de Nias-straat een laatste pakje Kent gekocht.
Ik kocht mijn pakjes vaak in die winkel. Er stond een aardige verkoopster met wie ik leuk kon praten. Alsjeblieft en dankjewel, fijne dag en insgelijks.
Als je meer woorden wisselt kan het snel mis gaan.
Ik zag daar wel eens iemand een slof sigaretten kopen. Zoiets heb ik nooit gedaan.
Ook kocht ik vaak sigaretten bij Albert Heijn. Eén verkoopster die daar bij de sigaretten staat zal ik missen. Met haar kon ik ook leuk praten. Ook alsjeblieft en dankjewel, fijne dag en insgelijks.
Hetzelfde geldt voor een verkoopster bij de Bruna.
Zo zie je maar hoe een deel van je sociale leven afsterft wanneer je stopt met roken.

Een van de bijwerkingen van sigaretten is de dood

James Dean (1931-1955)

Dit is de achtste dag dat ik de champixpillen slik.
Ik slik ze met angst vanwege de bijwerkingen die in de bijsluiter genoemd worden.
Zuster Esther zegt dat ik me daarover geen zorgen hoef te maken.
Bij vergeleken de bijwerkingen van sigaretten zijn die van de champixpillen onschuldig.
"Eén van de bijwerkingen van sigaretten is immers de dood," zegt zuster Esther.
Zaterdagavond ga ik stoppen met roken. Als ik zondagochtend wakker word, heb ik de eerste moeilijke uren zonder sigaretten er al op zitten. Misschien ga ik dromen van roken. Misschien blijf ik altijd roken door te dromen van roken.

Het was mooi weer

Vandaag was ik op een surpriseparty.
De persoon in kwestie was jarig.
Hij wist niet dat er gasten kwamen.
Hij had niks georganiseerd omdat hij niet wilde dat er gasten kwamen.
Hij houdt er niet van om zijn verjaardag te vieren.
Zelf houd ik er ook niet van om mijn verjaardag te vieren.
Waarom eigenlijk niet?
Dat vroeg ik me opeens af in de auto, op weg naar het feestvarken.
Hij woont niet ver buiten Amsterdam in een groot wit landhuis.
Het was mooi weer.
Stapelwolken, blauwe luchten.

Mijn voorspelling is niet uitgekomen

Djokovic juicht

Mijn voorspelling is niet uitgekomen. Stanislas Wawrinka de tennisser heeft verloren van Novak Djokovic.
Het is niet goed als een raspaard verliest van een werkpaard.
Aan het spel van Novak Djokovic is niets elegants, subtiels of nonchalants te ontdekken.
Op het plaatje: Novak Djokovic juicht. 
Je ziet wel dat ook dit juichen uit het mentale en fysieke krachthonk komt (niettemin is hij een groot kampioen).

Stanislas Wawrinka zal de kampioen van Amerika worden

Stanislas Wawrinka

Eerder schreef ik al over Stanislas Wawrinka de tennisser.
Hij heeft vleugels gekregen nu zijn vriend Roger Federer aan het eind van zijn krachten is.
Hoe dit mogelijk is weet ik niet.
Het behoort tot de raadselen van de vriendschap.
Morgen zal hij winnen van de nummer één van de wereld Novak Djokovic. En zondag zal hij in de finale de nummer twee van de wereld, Rafael Nadal, verslaan.
Hij zal de kampioen van Amerika worden.

Om rijk te worden moet je durven experimenteren met de moraal

Gisteren ben ik begonnen met het slikken van de champixpillen die behulpzaam zijn bij het stoppen met roken. Het werkzame bestanddeel is varenicline.
Eigenlijk had ik er vorige week mee zullen beginnen, maar ik durfde de pillen na het lezen van de bijsluiter niet meer te slikken (het is bekend dat het de farmaceutische industrie niet te doen is om het welzijn van de mens, maar om het spekkig worden van de eigen portemonnee).
Mogelijk zit de sigarettenindustrie achter de champixpillen, zoals ook achter medicijnen tegen longkanker. Eerst geld verdienen aan het dodelijk ziek maken, en daarna aan het hopelijk beter worden. Jawel, lieverdjes, zo zit de wereld in elkaar. Als je rijk wilt worden, moet je durven experimenteren met de moraal.
Ik voelde me gelijk duizelig na het slikken van de eerste pil. Ik dacht dat mijn laatste uur geslagen had. Ik begon al afscheid van de wereld te nemen. Na een poosje kwam ik erachter dat de duizeligheid werd veroorzaakt doordat ik de verkeerde bril op had.
Het had niks met de champixpil te maken, want toen ik de bril afzette, was de duizeligheid meteen over en de rest van de dag had ik er helemaal geen last meer van. Ondertussen ben ik gewoon aan het roken, want de champixkuur van Pfizer schrijft heel mensvriendelijk voor dat ik pas tussen de achtste en de veertiende slikdag hoef te stoppen.

[Wordt vervolgd]

Niemand wist waar hij was

Rhododendron

In Brussel is een drukke rotonde met in het midden een grote rhododendron. 
Niemand komt daar ooit.
Op een avond ging een man (een Brusselaar) op zijn motor de stad in en hij kwam nooit meer terug. Niemand wist waar hij was.
Er werd naar hem gezocht door familie en vrienden.
En door de politie.
Maar hij werd niet gevonden.
Hij werd als vermist opgegeven.
Een paar jaar later ging de gemeentelijke plantsoenendienst de rhododendron snoeien.
De rotonde werd afgesloten.
Diep in het struikgewas vonden ze een geraamte op een motor, de handen nog aan het stuur.
Het was de vermiste. 
Hij was met grote vaart de rhododendron in gereden (zeker een slokje op) en de takken hadden zich weer gesloten achter hem.

Over een speciaal soort geduld

Vijf planken moesten op exact dezelfde lengte gezaagd worden door mij.
Ik legde de planken boven op elkaar en ik zaagde ze in één keer af in plaats van één voor één.
Ik deed dit om tijd te winnen.
Toen ik klaar was waren alle planken ongelijk.
Echte timmerlui weten dat vijf planken die op exact dezelfde lengte gezaagd moeten worden één voor één gezaagd moeten worden.
Echte timmerlui hebben daar het geduld voor (zij zijn de uitvinders van dit geduld).

Later zal hun smaak veranderen

Claude Debussy (1862-1918) op het
strand met een parasol

Vandaag hoorde ik op de radio het lied Clair de lune van Claude Debussy.
Vandaag is de geboortedag van Claude Debussy.
Het mooiste gedeelte van Clair de lune is het gedeelte waar de muziek uit wandelen gaat.
Ik laat de muziek van Claude  Debussy wel eens horen aan M. en Z.
Ze vinden One Direction beter.
Later zal hun smaak veranderen.

Claire de Lune gespeeld door Claude Debussy

Over liefde

Cover van het glossy magazine Grazia

Als je de bordjes Toiletten volgt kom je bij de vliegtuigen

De Panhard van mijn vader was lichtgroen

In de Jubelark op het Jubelplein in Brussel zijn twee musea.
Het museum in de rechtervleugel is gewijd aan oorlogen.
Het is het bekende Brusselse Oorlogsmuseum.
De toegang is gratis en als je de bordjes Toiletten volgt kom je bij de vliegtuigen.
Het museum in de linkervleugel is gewijd aan oude auto's uit de verzameling van een Belgische industrieel.
Daar staan precies de auto's die in mijn jeugd langs de stoep van onze straat geparkeerd stonden!
Sommige waren toen al oldtimers.
De auto die ontbreekt is de Panhard van mijn vader.

Het is heel schoon in Disneyland Parijs

Minni en Mickey Mouse

Disneyland Parijs ligt vijftig kilometer buiten Parijs.
Disneyland Parijs is zo groot als een kleine stad.
Als je de auto geparkeerd hebt moet je op een lopende band gaan staan. Die vervoert je naar de ingang.
Terwijl je op de lopende band staat is er is muzikale begeleiding van bekende Disneyliedjes.
Het is heel schoon in Disneyland Parijs. 
Overal klinken de bekende liedjes.
Ze klinken niet luid, maar ook niet zacht. 
Altijd hoor je drie of vier liedjes tegelijk (door elkaar heen). 
Dit is zowel onverdraaglijk als onontkoombaar.
Op dit punt begint een mentale toestand die ik zou willen omschrijven als wezenloosheid.
Het is de toestand die vereist is om het in Disneyland Parijs te kunnen uithouden.
Het is de toestand waar de bedenkers van Disneyland Parijs op aansturen met alle middelen die hun ter beschikking staan.

Over het christendom

Tijgerkat uit het familiewapenvan Giuseppe Tomasi 
de Lampedusa

"Zeven kinderen heb ik met haar, zeven. Maar haar navel heb ik nooit gezien."

 

 

 

 

 

Uit: Giuseppe Tomasi de Lampedusa / de Tijgerkat (Il Gattopardo)

Over de Partij van de Arbeid

Wittenburg aan het begin van de 20-ste eeuw

G. werd in 1964 geboren
op het eiland Wittenburg.
Hij groeide daar op.
Wittenburg is een van de drie Oostelijke eilanden.
De andere twee zijn Kattenburg en Oostenburg.
In de jaren tachtig moesten alle bewoners van de Oostelijke eilanden verhuizen.  
Zij werden door de gemeente Amsterdam gedwongen om te verhuizen.
Toen alle bewoners uit hun huizen waren verdreven werden hun huizen gesloopt.
Om een lang verhaal kort te maken, de Partij van de Arbeid mag van G. de komende duizend jaar niet meer deelnemen aan het gemeentebestuur van de stad Amsterdam.

Ze begonnen harder te praten

Afstandsbediening van de tv

Ik zat tv te kijken met de afstandsbediening in de hand.
Ik zat op de bank.
Ik zat languit.
Zoals gewoonlijk was er niks op tv, maar ik bleef toch kijken (ook zoals gewoonlijk).
Door het open raam hoorde ik flarden van een gesprek op straat.
De flarden klonken zeer interessant.
Het ging over liefde en overspel.
Ik zette de tv zacht door middel van de afstandbediening, maar toen kon ik nog steeds niet goed horen wat er op straat gezegd werd.
In een reflex, een automatisme, meer van mijn hand dan van mijzelf, richtte ik de afstandsbediening op het gesprek op straat en ik drukte op luider.
En weet je wat?
Ze begonnen harder te praten. Wat een interessant en schunnig gesprek was het zeg! Ik ga het je allemaal niet vertellen, want iedereen heeft recht op privacy.

De steiger dreunde onder zijn passen

Bodybuilder (Arnold Schwarzenegger)

Tegen het middaguur gingen we naar de steiger. Er lagen al wat mensen te zonnen. Sommigen waren zo rond en spekkig dat ze wel leken op walrussen die op de steiger waren geschoven om een paar uur van de warme zon te genieten, op doortocht naar koudere wateren elders op de planeet. Anderen waren zo mager als een spijker, bruin en tanig, met een gelooide, geplooide huid als van een oude hagedis. Ook waren er mensen met zo'n smakelijke, gladde, glanzende huid en zo'n soepele wendbaarheid in het water (als een zeehond of een otter) dat het gewoon een genot was om naar te kijken.
Om een uur of twee verscheen er op de steiger een bodybuilder in een nauwsluitende streepjeszwembroek. De steiger dreunde onder zijn passen.
Zijn lichaam was een indrukwekkend vlechtwerk van spieren.
Evengoed leek het alsof hij met een fietspomp was opgepompt.
Hij had geen handdoek bij zich, geen eten of drinken of flesjes zonnebrandcrème. Hij liep rechtstreeks naar de rand van de steiger en dook, zonder ook maar even te aarzelen, in het water.

Magisch denken verlicht het lijden

Groen stoplicht (stoplicht, groen)

Ik stond voor het stoplicht te wachten.
O, wat duurde het lang.
Na een tijdje zei ik (tegen het stoplicht):
"O, schiet toch op!"
En het stoplicht sprong op groen.

De ogen van de baas keken boos

Glaasjes water met ijs

Ik had een afspraak met de baas van een groot hotel. We gingen zitten aan een tafel in het restaurant van het hotel. Buiten regende het.
Wat ik wilde drinken, was de vraag.
Koffie verkeerd, was het antwoord.
Een jong meisje van de bediening bracht de koffie. Er zat een glaasje water bij en een koekje. Alles stond op een dienblad.
Maar het meisje had het helemaal niet goed gedaan!
De koffie was een espresso.
Het glaasje water was leeg (er zat geen water in).
Alleen het koekje was, nou ja, een koekje.
Natuurlijk zei ik er niks van.
Maar de ogen van de baas keken boos.
Hij zei dat het een espresso was en geen koffie verkeerd.
Hij zei dat er geen water in het glaasje zat.
Op zich waren dit juiste constateringen.
Ik word altijd zenuwachtig van zulke situaties. Om redenen die ik zelf niet kan verklaren vereenzelvig ik mij steevast met degene die alles fout doet.

Over dagdromen

1.
Een mens kan tegelijkertijd veel willen en niks doen.
Het is opvallend dat er geen automatisme in de hersenen of het zenuw-stelsel bestaat dat deze combinatie uitsluit (zoals het uitgesloten is om, bijvoorbeeld, tegelijkertijd te slapen en wakker te zijn). 

2. 
Een vaak voorkomende vorm van tegelijkertijd veel willen en niks doen is: dagdromen.
Het is aangenaam om je over te geven aan deze vorm van tijdverspilling.
De menselijke soort is misschien niet volledig ingesteld op zelfbehoud, zoals Darwin beweert, maar deels ook op zelfverkwisting. Dat zou niet gek zijn en een hoop verklaren.

3.
De dagdromer verschilt vooral van de zogenoemde doener op het gebied van de perceptie van tijd.
Sommige mensen worden geboren met het gevoel dat ze maar weinig tijd hebben. Anderen met het gevoel dat de hun bemeten tijd oneindig is.
Onder die laatsten bevinden zich de dagdromers, de besluitelozen en de knagers aan eigen vleugels. 

5.
Ik vermoed dat het dagdromen, het besluiteloos-zijn en het knagen aan eigen vleugels ophoudt wanneer het besef van de eindigheid (de twijfel aan de onsterfelijkheid!) zich aandient.

Ik hoorde de sirenes van meerdere ambulances

Donkere wolken vol regen

De zon scheen.
Het was warm.
Plotseling sloeg het weer om.
Zware en donkere wolken dreven het luchtruim binnen.
Het begon te regenen.
Ik hoorde in de verte de sirenes van meerdere ambulances.
Het was niet de eerste keer dat ik in de verte de sirenes van meerdere ambulances hoorde bij een plotselinge omslag van het weer.

Over optimisme en pessimisme in Bulgarije

Ivan Krastev de Bulgaar, die werd geboren in 1965

In Bulgarije betekenen optimisme en pessimisme iets anders dan in West-Europa.
In Bulgarije is een pessimist iemand die gelooft dat de situatie onmogelijk nog erger kan worden.
Een optimist is iemand die er vertrouwen in heeft dat de situatie wel degelijk nog erger kan worden.
Dit zei Ivan Krastev de Bulgaar, die een optimist is.

Ik trad naderbij

Er stond grofvuil bij een ondergrondse vuilnisbak.
Dat is op zich niets bijzonders, maar in onze buurt mogen we alleen op vrijdag grofvuil aan de straat zetten.
En het was geen vrijdag, het was donderdag.
Van een afstand zag ik dat er op het afval een gele stikker was geplakt.
Ik trad naderbij om te zien of het misschien een stikker van hogerhand betrof.
In onze buurt worden door allerlei instanties nogal imponerende stikkers op spullen geplakt, zoals een stikker met de tekst Dit hoort hier niet te staan als iets ergens staat waar het volgens de instanties niet hoort te staan.
Of een stikker met daarop Deze fiets wordt over twee weken weggehaald als ergens een fiets staat die een wrak is.
Inderdaad bleek het te gaan om een stikker van hogerhand, namelijk van de Dienst Handhaving, kortweg de Handhaving.
Er stond op geschreven: "Dit afval is gecontroleerd door de Handhaving. Het wordt verwijderd op de aangewezen inzameldag."

In de straat van P. is een woord neergestort

De letters D en R en twee onherkenbare letters van het
neergestorte woord 

In de straat waar P. woont is een woord neergestort.
P. ontdekte de catastrofe vanmiddag.
Het is nog niet bekend om welk woord het gaat. 
Mogelijk gaat het om een gevleugeld woord.

Af en toe bracht hij een aardig weetje ter sprake

De neef was nooit getrouwd omdat zijn hart al op jonge leeftijd was gebroken.
Hij sprak zelden.
In gezelschap bracht hij af en toe een korte anekdote of een aardig weetje ter sprake.
"Weet je dat Chinezen hersenen eten uit de opengezaagde schedels van levende aapjes?"
Na een geschokte stilte kwamen de gesprekken dan weer op gang en de neef deed er het zwijgen toe, tot er opnieuw zo'n weetje in hem opkwam.
Toen hij al ver in de zeventig was trouwde hij alsnog met het meisje dat in zijn jeugd zijn hart had gebroken.

F. heeft gezegd dat koeien gebouwen zijn

Vanmorgen stond ik op met negatieve gedachten.
Er was geen enkele reden voor zulke gedachten.
Het was prachtig weer, koel nog, maar met een belofte van hitte in de lucht.
Ik had er zin in.
Waarin?
Dat weet ik niet precies.
Ik had er gewoon zin in.
En toch dacht ik de negatieve gedachten.
Het deed me op een of andere manier plezier.
Het viel me op, bij het vroege opstaan, dat er geen vogels te horen waren. Wel hoorde ik het stromen van het verkeer over de ringweg, in de verte. Het leek net een rivier.
Bij K., die aan de rand van een weiland in een bos woont, maken de vogels 's ochtends zoveel lawaai dat je wel kunt spreken van een concert. Vroeger stonden er koeien in het weiland, maar de boer heeft een hersenbloeding gehad en nu heeft hij al zijn koeien weggedaan. Daardoor hoor je geen geloei meer, wat jammer is, vind ik. (F. heeft gezegd dat koeien gebouwen zijn).
De boer kijkt nu de hele dag tv.

Is het nog wel de moeite waard?

Longen (gezonde)

De polikliniek voor het stoppen met roken zit in een ziekenhuis aan de overkant van het IJ.
Ik was er voor metingen aan mijn longen.
Voordat de polikliniek je gaat helpen met stoppen, willen de artsen eerst onderzoeken of het nog wel de moeite waard is allemaal.
De longarts kon aan het volume, de zuigkracht en de souplesse van mijn longen zien dat ik veertig jaar had gerookt.
En hij kon het ook aan de stootkracht zien.
"Maar," zei hij, "als je nu stopt kun je nog makkelijk marathons lopen als je dat zou willen."
Dat laatste is niet het geval (het is ongezond).

Wat zullen we nu eens gaan doen?

M. (12) en Z. (8) waren een week uit logeren.
Na een paar dagen zei M. (41) tegen mij: "Wat zullen we nu eens gaan doen?"
(We zaten op de bank).

Kijk, daar in de struiken

Z. (8), fluisterend, ernstig: "Kijk, daar in de struiken is een zwerversnest. Zie je het? Er liggen een paar dekens. De zwervers zijn er nu niet. Ik denk dat ze op jacht zijn."

Over verandering

Familiewapen van Giuseppe Tomasi di Lampedusa

In De Tijgerkat schrijft Giuseppe Tomasi di Lampedusa: "Als we willen dat alles blijft zoals het is, moet alles anders worden."
Mooi paradoxaal uitgedrukt, Giuseppe, maar is dat wel zo?

Hoe de voetballer Xavier Hernandez Creus aan zijn bijnaam kwam

Xavi in het stadion Camp Nou

1.
Xavier Hernandez Creus is een van de drie beste voetballers van de wereld. De andere twee zijn Andrés Iniesta en Lionel Messi.
Zij spelen alle drie bij Barcelona.
Zij zijn het hart van Barcelona.
De bijnaam van Andrés Iniesta is Het Bleekgezicht.
De bijnaam van Lionel Messi is De Vlo.
Xavi's bijnaam is al sinds zijn jeugd Penishaar (Pelopo).  

2.
Deze week moest ik denken aan mijn jeugdvriend R.. Eigenlijk was hij meer een kennis.
Ik kende hem van mijn zesde tot mijn elfde jaar.
We waren even oud en hij bezat een kraai. Zo bijzonder was dat achteraf nou ook weer niet.
R. had dik zwart haar net als Xavi. Zijn wenkbrauwen waren dik en zwart net als die van Xavi en er verscheen al rond zijn elfde jaar haar op zijn wangen en op zijn kin.
We gingen wel eens samen naar het zwembad met nog een paar andere kennissen. 

3.
Op een dag was het heel druk in het zwembad. 
Zo druk was het nog nooit geweest. 
Er waren niet eens voldoende kleedhokjes voor iedeeen en daardoor belandde ik met met R. in een kleedhokje.
En wat ik daar zag was zo opzienbarend dat ik het thuis gewoon niet voor me kon houden. R. had niet alleen op zijn hoofd een enorme bos zwart haar!
Zo ongeveer, denk ik, moet de voetballer Xavi Hernandez Creus aan zijn opmerkelijke bijnaam gekomen zijn.

Het Kremlin heeft ouderwetse schrijfmachines besteld

In de krant las ik:
"Meer windmolens op zee."
Ik moest hierdoor denken aan de vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha, die zoals bekend niet helemaal goed bij zijn hoofd was en windmolens voor vijandige reuzen aanzag.
Naast het bericht over windmolens stond het bericht dat het Kremlin ouderwetse schrijfmachines heeft besteld.
Wie straks langs het Kremlin loopt zal de machines horen ratelen.
De machines moeten dienen als afweersysteem tegen elektronische spionage.
Ik ga ook een ouderwetse schrijfmachine bestellen.
En ook een kleine drukpers en een oude stencilmachine.
In de toekomst zal deze blog alleen nog maar op papier verschijnen.

Over teruggave

P. zat aan de rand van de zee met zijn voeten in het zand.
Er dreef een plastic zakje in de branding.
Telkens kwam het zakje naar hem toe en dan dreef het weer van hem weg.
Tenslotte bleef het voor zijn voeten in het zand liggen.

Schicken Sie doch das Geld

Het beeldmerk van de Zil (ЗиЛ)

Ik hoorde een kras verhaal over een vriend van mijn vader.
Hij was een wiskundige.
Hij kwam bijna dagelijks bij mijn vader over de vloer, zoals wel meer mensen (mijn vader had altijd veel gasten; dan gingen ze praten en drinken).
Hij was jonger dan mijn vader, ik denk dat hij ongeveer half zo oud was. Hij hield van snelle auto's, waarin hij veel harder reed dan wettelijk was toegestaan.
Mijn vader hield juist van Wartburgen en Zillen (gepantserde auto's voor Sovjetleiders).
Toch konden ze het goed met elkaar vinden.
Wat hij precies deed wist ik niet. Wel had hij me eens verteld dat hij "zo nu en dan" slecht lopende bedrijven opkocht en daarna in stukjes weer verkocht. Een keer hoorde ik hem zeggen aan de telefoon: "Schicken Sie doch das Geld."
Hij had een hond. Die nam hij overal mee naar toe, behalve naar belangrijke zakenafspraken.
Op een avond kregen we bericht dat hij een auto-ongeluk had gehad. Hij was met 200 kilometer per uur uit de bocht gevlogen en tegen een boom tot stilstand gekomen. 
Hij en de hond leefden nog. Door de klap was de bril van zijn neus gevlogen, en – dit is het krasse – precies op de neus van de hond beland.

Het universum en ik / Hoe de zon vandaag mijn sigaret aanstak

Over oude mannen

Tony Bennett de zanger (87)

Oude mannen zijn de aristocraten onder de zangers.

Elk jaar om deze tijd

Omslag van het album Beggars Banquet (1968) van de
Rolling Stones

In Glastonbury traden zaterdagavond de Rolling Stones op.
Elk jaar om deze tijd wordt in Glastonbury het grootste openluchtfestival ter wereld gehouden.
Dus niet het kleinste, maar het grootste.
Je kon goed zien hoe oud de Stones waren geworden.
Ik kreeg een gevoel van deernis.

Ze gingen meteen schommelen

We waren bij mijn tante in B.
We vierden haar 75-ste verjaardag.
M. en Z. ontmoetten daar hun achternichtje D. Ze hadden elkaar lang niet gezien.
Het was een vrolijk weerzien.
Ze gingen meteen schommelen.
De touwen waren zo hoog aan de boom bevestigd, dat het wel leek alsof de schommel vanzelf bewoog als een slinger van Foucault.
Later op de avond zaten ze op de bank, tegen elkaar aangeleund.
"En, hoe was het weerzien?" vroeg ik in de auto terug naar huis.
"O, heel erg leuk," zei Z., "we kunnen tegen elkaar aanleunen."
Mooi gezegd.

Z. (8) en haar nichtje Z. (13) maaien het gras te J.

De persoon in kwestie werd de zaal uitgedragen

De arm van onze oudste dochter (de smurf van onze 
oudste smurf)

Vandaag was het afscheidstoneelstuk van M. (12).
Afscheid van de lagere school bedoel ik.
Ze speelde een smurf.
Het was warm en benauwd in de zaal en er was niet beknibbeld op de tijd.
Tegen het einde viel er iemand flauw in de zaal.
De persoon in kwestie werd de zaal uit gedragen.

Wat een flaporen had Gandhi

Ghandi (standbeeld)

Er was een programma over India op tv.
De camera's filmden allerlei typisch Indiase verschijnselen zoals rivieren, vrouwen en koeien.
In de stad Pondicherri werd een standbeeld van Gandhi gefilmd.
Wat een flaporen had Gandhi zeg.

Bach praat tegen je

Glenn Gould speelt Bach

Mijn vader zei over de muziek van Bach: "Bach praat tegen je."
Ik ken geen betere omschrijving van Bachs muziek.
Je moet de toccata's eens luisteren.
Net of iemand tegen je zit te kletsen.
Ook de literatuur kent zulke kletskousen.
Gogol, Rabelais, Montaigne.
Zoals zij, zo wil ik ook wel schrijven. 
Maar o, wat is dat moeilijk! 

Mijn longen doen het nog goed

Bacterie

Ik hoestte.
Ik ging naar mijn dokter.
Het was een hoest die ik al eens eerder had gehoest.
Ik heb een hekel aan hoesten.
Mijn dokter luisterde naar mijn longen. Zij kon niks vinden dat duidde op een longontsteking.
Zij vermoedde dat zich een bacterie had genesteld in mijn longen.
Ik zie mijn lichaam niet graag als iets waarin een ander lichaampje, vijandig of vriendelijk, zich zomaar kan nestelen.
Mijn dokter ging ook de zuurstofsaturatie meten, dat is de effectiviteit van de ademhaling.
Ik moest een paar keer diep ademhalen, waarna zij de saturatiemeter op de top van mijn wijsvinger plaatste. Die gaf een uitslag van 99%. Mijn longen doen het dus nog goed, ondanks de bacterie en een heel leven roken.
Een mooi moment om te stoppen. Met roken, bedoel ik, niet met leven.