Er kwam een man de supermarkt in rennen

Fles Listerine uit de jaren '50-'60

Er kwam een man de supermarkt in rennen (met wapperende jaspanden).
Hij rende door het poortje, langs de groenten.
Van daar rende hij in vliegende vaart naar het pad met de hygiënische middelen.
En van daar rende hij naar de kassa, met zes literflessen mondwater van het merk Listerine onder de arm (cool mint).

Ik sprak tegen een denkbeeldige menigte of massa

Ik weet nu hoe ik een speech moet schrijven. 
Ik moet de speech niet zittend achter de computer schrijven. 
Ik moet de speech staande achter een katheder schrijven.
Ik moet de speech niet in mijn makkelijke kleren schrijven.
Ik moet de speech gekleed in mijn mooie pak schrijven.
Ik moet de speech niet in stilte schrijven.
Ik moet de speech a gran voce schrijven, sprekend tegen een denkbeeldige menigte of massa.

Over kennis

De Colombiaanse vlag

Een man in het café zei tegen een andere man:
"Ik denk dat Colombia een goede kans maakt om wereldkampioen te worden met die geweldige Rafael Márquez achterin."
Hij zei dit op gewichtige toon.
Die andere man zei:
"Rafael Márquez speelt niet voor Colombia maar voor Mexico."

Messi was nooit alleen

Van links naar recht en van beneden naar boven: Messi, 
Xavi, Iniesta.

"Messi lacht niet meer."
Dit zei een commentator.
Het klopt.
Hij lacht niet meer.
Hij lijdt aan voetbaltristesse.
Hij was altijd met Iniesta en Xavi.
Met Iniesta en Xavi vormde hij een driekoppig voetbalwezen.
Nu moet hij in zijn eentje een groot voetballer zijn.
Daarom is Lionel Messi triest (hij is eenzaam).

De schappenvullers zeggen: "We begrijpen het niet"

Jumbo verkoopt pomodori van Petti, maar Albert 
Heijn verkoopt pomodori van Mutti.

Bij Albert Heijn zijn de blikken gepelde tomaten op.
Dit gebeurt vaak.
Ik heb het probleem van de kleine winkelvoorraad gepelde tomaten al eens besproken met de filiaal-manager, maar sinds ons gesprek is er niets veranderd. 
De schappenvullers (met wie ik op goede voet sta) begrijpen het niet. 
Zij zeggen: "We begrijpen het niet." 
Om een blik gepelde tomaten te bemachtigen moet ik 's ochtends om acht uur al in de winkel zijn. 
Ik heb voorgesteld om meer blikken in te kopen bij de groothandel, maar dat voorstel stuit op logistieke moeilijkheden.

Sommigen geven hun geld te eten

Eddie Kagie

"Alle mensen houden van geld: ze strelen het, kussen het, drukken het aan hun hart, wikkelen het in mooie doekjes, vertroetelen het als een pop. En sommigen laten een bankbiljet inlijsten en hangen het aan de muur. Sommigen geven hun geld te eten: ze doen de mondjes ervan open en voeren het de lekkerste hapjes. Sommigen praten gewoon met hun geld of lezen het interessante boeken voor, of ze zingen leuke liedjes voor hun geld. Ikzelf schenk geen bijzondere aandacht aan mijn geld en geef het uit naar behoefte."¹ 

Donderdag aanstaande op de KNSM Sociëteit: voordrachtskunstenaar Eddie Kagie, met onder meer teksten van de Russische schrijver Daniil Charms. 

Komt allen, wees welkom! Voor meer informatie, kijk op de website.

De KNSM Sociëteit

5 jaar

¹ Door: Daniil Charms

Iemand die ik ken is een wereldburger

Over anderhalve maand moet ik vliegen (in een vliegtuig).
Het is lang geleden dat ik heb gevlogen.
Ik heb vliegangst.
Maar ik moet het doen.
Ik heb het beloofd.
Er wordt op mij gerekend.
Iemand die ik ken vliegt overal heen.
Naar New York.
Naar Berlijn.
Naar Madrid.
Noem het maar op.
Hij vliegt zeventien vluchten per maand. Hij is een wereldburger.
Ik moet veel sterke drank drinken en oxazepam slikken. Dan kan ook ik een wereldburger worden.
Een wereldburger op oxazepam.

Rembrandt zwierf er rond en ook Nescio

De Nesciobrug over het Amsterdam-Rijnkanaal

Ik parkeer mijn auto gewoonlijk op de Diemerzeedijk waar het mooi is. Het is een oude dijk.
Rembrandt zwierf er rond en ook Nescio.
Het Amsterdam-Rijnkanaal is er later langs gegraven.
Het Amsterdam-Rijnkanaal is ontworpen door de hoofdingenieur van de Utrechtse waterstaat Anton Mussert.
Het waait altijd aan de Diemerzeedijk.
Op de dijk staat een boom helemaal alleen aan het water.
In zijn eentje ruist hij prachtig in de wind.
Ik kom graag op de Diemerzeedijk.

Vannacht had ik een schitterend idee

Van de bal had mijn droom een tomaat gemaakt

Vannacht had ik een schitterend idee.
Het idee zag er in m'n halfdroom ongeveer zo uit als het vliegende doelpunt van Robin van Persie tegen Spanje.
O, wat een schitterend doelpunt! En wat een schitterend idee! Ik schreef het op.
Voor het geval me 's nachts iets schitterends te binnen schiet ligt er naast het bed altijd een vel papier met een pen.
Bij daglicht, de volgende ochtend, schitterde het idee minder dan in het donker. Dit is vaak zo (maar niet altijd).

Over banden plakken

Opborrelende luchtbelletjes²

M. fietst elke ochtend door de stad naar school.
Eenmaal per week heeft ze een lekke band.
Hierdoor ben ik goed geworden in banden plakken.
Ik doe het in een ommezien.¹
Ik gebruik de bandenplakset van Simson, daar gaat het goed mee.
Maar ik ben wel vaak het gaatje kwijt. Daardoor weet ik niet waar ik de lijm moet smeren.
Simson heeft hier iets op gevonden, namelijk een geel krijtstompje. Je kunt het gaatje er al onder water mee omcirkelen zodat je later precies weet waar je de lijm moet smeren.²

¹ Van Dale: ommezien (het), omzien, ogenblik, oogwenk: in een ommezien was hij terug; in een ommezien klaar (gereed) zijn; een ommezientje geduld; (gew.) op een ommezien.
² Door de opgepompte lekke band in een teil of emmer onder water te duwen kun je precies zien waar het gaatje zit (namelijk daar waar de luchtbelletjes opborrelen).

Ik bleef op een afstand

Alle ramen en deuren stonden open vanwege de hitte.
M. (13) en Z. (9) gingen zwemmen in het IJ.
Om twee uur in de middag ging ik kijken of alles goed ging.
Ik bleef op een afstand zodat ze me niet zagen.
Ze zijn erg gesteld op de gedachte dat ze alles wel alleen kunnen.
Aan het eind van de middag kwamen ze thuis, warm als stenen.

Het ree is een elegant dier

Capreolus capreolus

Het is het ree.
Een reeënkenner schrijft in de krant dat het ree een vrolijk dier is en een elegant dier.
"De Latijnse naam Capreolus capreolus zegt het al," schrijft hij.
Deze naam werd in 1758 aan het ree gegeven door Carl Linnaeus uit Råshult in Zweden (het is de wetenschappelijke naam).

Ze vertrokken even nieuwsgierig als ze gekomen waren

Gabriel García Márquez

"Dokter Urbino wilde een hondensiësta gaan houden voor het tijd was voor de galalunch van dokter Lácides Olivella, maar hij trof het dienstpersoneel in staat van opwinding aan omdat ze probeerden de papegaai te vangen, die naar de hoogste tak van de mangoboom was gevlogen toen ze hem uit de kooi haalden om hem te kortwieken. Het was een kale, maniakale papegaai, die niet praatte als het hem werd gevraagd, maar wel op de meest onverwachte momenten, maar dan deed hij het met een duidelijkheid en een scherpzinnigheid die niet erg algemeen waren bij menselijke wezens. Hij was door dokter Urbino persoonlijk tam gemaakt en dat had hem privileges bezorgd die niemand ooit had gehad in de familie, zelfs de kinderen niet toen ze klein waren.
Hij was al meer dan twintig jaar in huis en niemand wist hoeveel jaar hij daarvoor al had geleefd. Iedere middag na de siësta was dokter Urbino met hem op het terras van de binnenplaats gaan zitten, dat de koelste plek van het huis was, en had de strengste middelen van zijn pedagogische hartstocht aangewend, tot de papegaai Frans had leren spreken als een academicus. Daarna leerde hij hem, louter omdat hij het niet laten kon, de begeleidende tekst van de mis in het Latijn en een paar speciale stukken uit het evangelie van Mattheus en probeerde hij hem zonder succes enig automatisch begrip voor optellen, aftrekken, delen en vermenigvuldigen bij te brengen. Van een van zijn laatste reizen naar Europa bracht hij de eerste fonograaf met hoorn mee en veel platen, populaire en zijn favoriete klassieke componisten. Dag in, dag uit, steeds en steeds weer liet hij de papegaai een aantal maanden lang de liedjes van Yvette Gilbert en Aristide Bruant horen, die Frankrijk in de vorige eeuw in vervoering hadden gebracht, tot hij ze uit zijn hoofd kende. Hij zong de liedjes met een vrouwenstem als ze van haar waren en met een tenor als ze van hem waren en hij eindigde met een serie libertijnse schaterlachen, die de spiegel vormden van het schaterlachen waarin de dienstmeisjes uitbarstten als ze hem in het Frans hoorden zingen. De roem van zijn kunsten was zo ver doorgedrongen dat er soms toestemming werd gevraagd om hem te mogen zien door aanzienlijke bezoekers die met de rivierschepen uit het binnenland kwamen, en een keer wilden enige Engelse toeristen – van de vele die in die tijd op de bananenboten uit New Orleans langs voeren – hem tegen willekeurig welke prijs kopen. Maar zijn grootste gloriedag was toen de president van de Republiek, don Marco Fidel Suárez, met de ministers van zijn voltallige kabinet, naar het huis kwam om vast te stellen of zijn roem verdiend was. Ze kwamen om ongeveer drie uur 's middags aan, gesmoord in hun hoge hoeden en hun kamgaren pandjesjassen, die ze in drie dagen van officieel bezoek onder de witgloeiende augustushemel niet hadden uitgetrokken, en ze moesten even nieuwsgierig weggaan als ze gekomen waren, want de papegaai weigerde ook maar pap te zeggen tijdens twee uur wanhopig wachten, ondanks de smeekbeden en de dreigementen van dokter Urbino, die op die vermetele uitnodiging had gestaan, tegen de wijze raad van zijn vrouw in. Het feit dat de papegaai zijn privileges had behouden na die historische misstap, was het afdoende bewijs van zijn heilige rechten."  

Uit: Liefde in tijden van Cholera / Gabriel García Márquez / Meulenhoff 1999

Naast Derek Walcott zat Seamus Heaney

Op tv zag ik een documentaire over de dichter Derek Walcott.
Derek Walcott werd geboren op het eiland Saint Lucia in het Caraïbisch gebied.
Hij woont daar nog steeds.
Hij was veel aan het woord in de documentaire (omdat die over hem ging) en je zag steeds de mooie omgeving.
Hij vertelde dat een vriend van hem een muurschildering had gemaakt in een kerk op het eiland.
De muurschildering kwam in beeld.
Derek Walcott zat in een kerkbank naar de muurschildering te kijken en daar was plotseling ook Seamus Heaney de Ierse dichter! Hij schreef het gedicht Lightenings viii.

Lightenings viii

The annals say: when the monks of Clonmacnoise
Were all at prayers inside the oratory
A ship appeared above them in the air.

The anchor dragged along behind so deep
It hooked itself into the altar rails
And then, as the big hull rocked to a standstill,

A crewman shinned and grappled down the rope
And struggled to release it. But in vain.
‘This man can’t bear our life here and will drown,’

The abbot said, ‘unless we help him.’ So
They did, the freed ship sailed, and the man climbed back
Out of the marvellous as he had known it.

Een mooi begin van de dag

Kattenstaart

Vanmorgen vroeg trof M. (41) de kat aan op het aanrecht.
M. joeg de kat van het aanrecht.
De kat werd heel kwaad.
Niet op M., vreemd genoeg, maar op haar eigen staart, alsof die er iets aan kon doen.
Grommend, klauwend, bijtend en blazend rolden staart en kat over de grond.
"Ze is haar verstand verloren," zei M.
Dat leek me een juiste conclusie en een mooi begin van de dag.

Het best verkopende boek staat op nr. 1

Vandaag was ik in de Bruna. Ik kom daar vaak om sigaretten te kopen. Ze verkopen er behalve sigaretten ook boeken.
De boeken staan er net zo gerangschikt als atleten op een podium na een wedstrijd.
Het best verkopende boek staat op het hoogst plateau op nr. 1.
Welk boek er op dit moment op nr. 1 staat weet ik niet. 
Maar op nr. 3 staat een boek met de mooie titel Het geluid van vallende dingen.
En geschrokken vogels op het omslag.

Is zelfkennis nodig?

David Bowie

Kun je veranderingen – in jezelf – voelen aankomen?
Kun je die veranderingen waarnemen terwijl ze gebeuren?
Kun je ze bespoedigen of tegenhouden?
Of kun je ze louter achteraf vaststellen?
Is zelfkennis nodig om te kunnen veranderen?
Of kan het ook zonder?
Is het mogelijk om te veranderen zonder te willen veranderen?
Kun je eigenlijk wel veranderen?
Bestaat verandering?
Bestaat er iets anders dan verandering?

Honden hebben één woord voor alles

Vroeger had ik een hond. 
Hij vond het leuk om stokken terug te halen die ik ver weg gooide. 
Hij rende zo hard als hij kon achter de door de lucht vliegende stok aan en bracht hem terug. 
Dan zei hij: "Woef!"
Wat betekende: "Nog een keertje!"
Soms maakte ik wel de gooibeweging maar hield ik de stok in m'n hand. 
O, en dan rende hij er ook achteraan met z'n wapperende flaporen. 
Hij was bepaald niet dom, dus kwam hij er al snel achter dat de stok niet door de lucht vloog. 
Dan draaide hij zich om en zei:
"Woef?"
Wat betekende: "Waar is de stok?"
Honden hebben één woord voor alles.

Het leven is te kort

Ik: "Waarom heb je toch altijd verschillende sokken aan?"
M: "Het leven is te kort om te zoeken naar de bijpassende sok."






Uit: een gesprekje met M. (12)

Over lelies

Lelie in de knop

"En ik zie dat lelies opdrogen door het contact met mijn stem."










Federico García Lorca