Niemand wist waar hij was

Rhododendron

In Brussel is een drukke rotonde met in het midden een grote rhododendron. 
Niemand komt daar ooit.
Op een avond ging een man (een Brusselaar) op zijn motor de stad in en hij kwam nooit meer terug. Niemand wist waar hij was.
Er werd naar hem gezocht door familie en vrienden.
En door de politie.
Maar hij werd niet gevonden.
Hij werd als vermist opgegeven.
Een paar jaar later ging de gemeentelijke plantsoenendienst de rhododendron snoeien.
De rotonde werd afgesloten.
Diep in het struikgewas vonden ze een geraamte op een motor, de handen nog aan het stuur.
Het was de vermiste. 
Hij was met grote vaart de rhododendron in gereden (zeker een slokje op) en de takken hadden zich weer gesloten achter hem.

Over een speciaal soort geduld

Vijf planken moesten op exact dezelfde lengte gezaagd worden door mij.
Ik legde de planken boven op elkaar en ik zaagde ze in één keer af in plaats van één voor één.
Ik deed dit om tijd te winnen.
Toen ik klaar was waren alle planken ongelijk.
Echte timmerlui weten dat vijf planken die op exact dezelfde lengte gezaagd moeten worden één voor één gezaagd moeten worden.
Echte timmerlui hebben daar het geduld voor (zij zijn de uitvinders van dit geduld).

Later zal hun smaak veranderen

Claude Debussy (1862-1918) op het
strand met een parasol

Vandaag hoorde ik op de radio het lied Clair de lune van Claude Debussy.
Vandaag is de geboortedag van Claude Debussy.
Het mooiste gedeelte van Clair de lune is het gedeelte waar de muziek uit wandelen gaat.
Ik laat de muziek van Claude  Debussy wel eens horen aan M. en Z.
Ze vinden One Direction beter.
Later zal hun smaak veranderen.

Claire de Lune gespeeld door Claude Debussy

Over liefde

Cover van het glossy magazine Grazia

Als je de bordjes Toiletten volgt kom je bij de vliegtuigen

De Panhard van mijn vader was lichtgroen

In de Jubelark op het Jubelplein in Brussel zijn twee musea.
Het museum in de rechtervleugel is gewijd aan oorlogen.
Het is het bekende Brusselse Oorlogsmuseum.
De toegang is gratis en als je de bordjes Toiletten volgt kom je bij de vliegtuigen.
Het museum in de linkervleugel is gewijd aan oude auto's uit de verzameling van een Belgische industrieel.
Daar staan precies de auto's die in mijn jeugd langs de stoep van onze straat geparkeerd stonden!
Sommige waren toen al oldtimers.
De auto die ontbreekt is de Panhard van mijn vader.

Het is heel schoon in Disneyland Parijs

Minni en Mickey Mouse

Disneyland Parijs ligt vijftig kilometer buiten Parijs.
Disneyland Parijs is zo groot als een kleine stad.
Als je de auto geparkeerd hebt moet je op een lopende band gaan staan. Die vervoert je naar de ingang.
Terwijl je op de lopende band staat is er is muzikale begeleiding van bekende Disneyliedjes.
Het is heel schoon in Disneyland Parijs. 
Overal klinken de bekende liedjes.
Ze klinken niet luid, maar ook niet zacht. 
Altijd hoor je drie of vier liedjes tegelijk (door elkaar heen). 
Dit is zowel onverdraaglijk als onontkoombaar.
Op dit punt begint een mentale toestand die ik zou willen omschrijven als wezenloosheid.
Het is de toestand die vereist is om het in Disneyland Parijs te kunnen uithouden.
Het is de toestand waar de bedenkers van Disneyland Parijs op aansturen met alle middelen die hun ter beschikking staan.

Over het christendom

Tijgerkat uit het familiewapenvan Giuseppe Tomasi 
de Lampedusa

"Zeven kinderen heb ik met haar, zeven. Maar haar navel heb ik nooit gezien."

 

 

 

 

 

Uit: Giuseppe Tomasi de Lampedusa / de Tijgerkat (Il Gattopardo)

Over de Partij van de Arbeid

Wittenburg aan het begin van de 20-ste eeuw

G. werd in 1964 geboren
op het eiland Wittenburg.
Hij groeide daar op.
Wittenburg is een van de drie Oostelijke eilanden.
De andere twee zijn Kattenburg en Oostenburg.
In de jaren tachtig moesten alle bewoners van de Oostelijke eilanden verhuizen.  
Zij werden door de gemeente Amsterdam gedwongen om te verhuizen.
Toen alle bewoners uit hun huizen waren verdreven werden hun huizen gesloopt.
Om een lang verhaal kort te maken, de Partij van de Arbeid mag van G. de komende duizend jaar niet meer deelnemen aan het gemeentebestuur van de stad Amsterdam.

Ze begonnen harder te praten

Afstandsbediening van de tv

Ik zat tv te kijken met de afstandsbediening in de hand.
Ik zat op de bank.
Ik zat languit.
Zoals gewoonlijk was er niks op tv, maar ik bleef toch kijken (ook zoals gewoonlijk).
Door het open raam hoorde ik flarden van een gesprek op straat.
De flarden klonken zeer interessant.
Het ging over liefde en overspel.
Ik zette de tv zacht door middel van de afstandbediening, maar toen kon ik nog steeds niet goed horen wat er op straat gezegd werd.
In een reflex, een automatisme, meer van mijn hand dan van mijzelf, richtte ik de afstandsbediening op het gesprek op straat en ik drukte op luider.
En weet je wat?
Ze begonnen harder te praten. Wat een interessant en schunnig gesprek was het zeg! Ik ga het je allemaal niet vertellen, want iedereen heeft recht op privacy.

De steiger dreunde onder zijn passen

Bodybuilder (Arnold Schwarzenegger)

Tegen het middaguur gingen we naar de steiger. Er lagen al wat mensen te zonnen. Sommigen waren zo rond en spekkig dat ze wel leken op walrussen die op de steiger waren geschoven om een paar uur van de warme zon te genieten, op doortocht naar koudere wateren elders op de planeet. Anderen waren zo mager als een spijker, bruin en tanig, met een gelooide, geplooide huid als van een oude hagedis. Ook waren er mensen met zo'n smakelijke, gladde, glanzende huid en zo'n soepele wendbaarheid in het water (als een zeehond of een otter) dat het gewoon een genot was om naar te kijken.
Om een uur of twee verscheen er op de steiger een bodybuilder in een nauwsluitende streepjeszwembroek. De steiger dreunde onder zijn passen.
Zijn lichaam was een indrukwekkend vlechtwerk van spieren.
Evengoed leek het alsof hij met een fietspomp was opgepompt.
Hij had geen handdoek bij zich, geen eten of drinken of flesjes zonnebrandcrème. Hij liep rechtstreeks naar de rand van de steiger en dook, zonder ook maar even te aarzelen, in het water.

Magisch denken verlicht het lijden

Groen stoplicht (stoplicht, groen)

Ik stond voor het stoplicht te wachten.
O, wat duurde het lang.
Na een tijdje zei ik (tegen het stoplicht):
"O, schiet toch op!"
En het stoplicht sprong op groen.

De ogen van de baas keken boos

Glaasjes water met ijs

Ik had een afspraak met de baas van een groot hotel. We gingen zitten aan een tafel in het restaurant van het hotel. Buiten regende het.
Wat ik wilde drinken, was de vraag.
Koffie verkeerd, was het antwoord.
Een jong meisje van de bediening bracht de koffie. Er zat een glaasje water bij en een koekje. Alles stond op een dienblad.
Maar het meisje had het helemaal niet goed gedaan!
De koffie was een espresso.
Het glaasje water was leeg (er zat geen water in).
Alleen het koekje was, nou ja, een koekje.
Natuurlijk zei ik er niks van.
Maar de ogen van de baas keken boos.
Hij zei dat het een espresso was en geen koffie verkeerd.
Hij zei dat er geen water in het glaasje zat.
Op zich waren dit juiste constateringen.
Ik word altijd zenuwachtig van zulke situaties. Om redenen die ik zelf niet kan verklaren vereenzelvig ik mij steevast met degene die alles fout doet.

Over dagdromen

1.
Een mens kan tegelijkertijd veel willen en niks doen.
Het is opvallend dat er geen automatisme in de hersenen of het zenuw-stelsel bestaat dat deze combinatie uitsluit (zoals het uitgesloten is om, bijvoorbeeld, tegelijkertijd te slapen en wakker te zijn). 

2. 
Een vaak voorkomende vorm van tegelijkertijd veel willen en niks doen is: dagdromen.
Het is aangenaam om je over te geven aan deze vorm van tijdverspilling.
De menselijke soort is misschien niet volledig ingesteld op zelfbehoud, zoals Darwin beweert, maar deels ook op zelfverkwisting. Dat zou niet gek zijn en een hoop verklaren.

3.
De dagdromer verschilt vooral van de zogenoemde doener op het gebied van de perceptie van tijd.
Sommige mensen worden geboren met het gevoel dat ze maar weinig tijd hebben. Anderen met het gevoel dat de hun bemeten tijd oneindig is.
Onder die laatsten bevinden zich de dagdromers, de besluitelozen en de knagers aan eigen vleugels. 

5.
Ik vermoed dat het dagdromen, het besluiteloos-zijn en het knagen aan eigen vleugels ophoudt wanneer het besef van de eindigheid (de twijfel aan de onsterfelijkheid!) zich aandient.

Ik hoorde de sirenes van meerdere ambulances

Donkere wolken vol regen

De zon scheen.
Het was warm.
Plotseling sloeg het weer om.
Zware en donkere wolken dreven het luchtruim binnen.
Het begon te regenen.
Ik hoorde in de verte de sirenes van meerdere ambulances.
Het was niet de eerste keer dat ik in de verte de sirenes van meerdere ambulances hoorde bij een plotselinge omslag van het weer.

Over optimisme en pessimisme in Bulgarije

Ivan Krastev de Bulgaar, die werd geboren in 1965

In Bulgarije betekenen optimisme en pessimisme iets anders dan in West-Europa.
In Bulgarije is een pessimist iemand die gelooft dat de situatie onmogelijk nog erger kan worden.
Een optimist is iemand die er vertrouwen in heeft dat de situatie wel degelijk nog erger kan worden.
Dit zei Ivan Krastev de Bulgaar, die een optimist is.

Ik trad naderbij

Er stond grofvuil bij een ondergrondse vuilnisbak.
Dat is op zich niets bijzonders, maar in onze buurt mogen we alleen op vrijdag grofvuil aan de straat zetten.
En het was geen vrijdag, het was donderdag.
Van een afstand zag ik dat er op het afval een gele stikker was geplakt.
Ik trad naderbij om te zien of het misschien een stikker van hogerhand betrof.
In onze buurt worden door allerlei instanties nogal imponerende stikkers op spullen geplakt, zoals een stikker met de tekst Dit hoort hier niet te staan als iets ergens staat waar het volgens de instanties niet hoort te staan.
Of een stikker met daarop Deze fiets wordt over twee weken weggehaald als ergens een fiets staat die een wrak is.
Inderdaad bleek het te gaan om een stikker van hogerhand, namelijk van de Dienst Handhaving, kortweg de Handhaving.
Er stond op geschreven: "Dit afval is gecontroleerd door de Handhaving. Het wordt verwijderd op de aangewezen inzameldag."

In de straat van P. is een woord neergestort

De letters D en R en twee onherkenbare letters van het
neergestorte woord 

In de straat waar P. woont is een woord neergestort.
P. ontdekte de catastrofe vanmiddag.
Het is nog niet bekend om welk woord het gaat. 
Mogelijk gaat het om een gevleugeld woord.

Af en toe bracht hij een aardig weetje ter sprake

De neef was nooit getrouwd omdat zijn hart al op jonge leeftijd was gebroken.
Hij sprak zelden.
In gezelschap bracht hij af en toe een korte anekdote of een aardig weetje ter sprake.
"Weet je dat Chinezen hersenen eten uit de opengezaagde schedels van levende aapjes?"
Na een geschokte stilte kwamen de gesprekken dan weer op gang en de neef deed er het zwijgen toe, tot er opnieuw zo'n weetje in hem opkwam.
Toen hij al ver in de zeventig was trouwde hij alsnog met het meisje dat in zijn jeugd zijn hart had gebroken.

F. heeft gezegd dat koeien gebouwen zijn

Vanmorgen stond ik op met negatieve gedachten.
Er was geen enkele reden voor zulke gedachten.
Het was prachtig weer, koel nog, maar met een belofte van hitte in de lucht.
Ik had er zin in.
Waarin?
Dat weet ik niet precies.
Ik had er gewoon zin in.
En toch dacht ik de negatieve gedachten.
Het deed me op een of andere manier plezier.
Het viel me op, bij het vroege opstaan, dat er geen vogels te horen waren. Wel hoorde ik het stromen van het verkeer over de ringweg, in de verte. Het leek net een rivier.
Bij K., die aan de rand van een weiland in een bos woont, maken de vogels 's ochtends zoveel lawaai dat je wel kunt spreken van een concert. Vroeger stonden er koeien in het weiland, maar de boer heeft een hersenbloeding gehad en nu heeft hij al zijn koeien weggedaan. Daardoor hoor je geen geloei meer, wat jammer is, vind ik. (F. heeft gezegd dat koeien gebouwen zijn).
De boer kijkt nu de hele dag tv.

Is het nog wel de moeite waard?

Longen (gezonde)

De polikliniek voor het stoppen met roken zit in een ziekenhuis aan de overkant van het IJ.
Ik was er voor metingen aan mijn longen.
Voordat de polikliniek je gaat helpen met stoppen, willen de artsen eerst onderzoeken of het nog wel de moeite waard is allemaal.
De longarts kon aan het volume, de zuigkracht en de souplesse van mijn longen zien dat ik veertig jaar had gerookt.
En hij kon het ook aan de stootkracht zien.
"Maar," zei hij, "als je nu stopt kun je nog makkelijk marathons lopen als je dat zou willen."
Dat laatste is niet het geval (het is ongezond).