zondag 29 december 2013

2014

Een mooi 2014 toegewenst, met alles d´r op en d´r aan.
Op de foto: zelf geknipte en geplakte nieuwjaarskaart. Moet nog wel ergens "2014" bij op. Maar waar?

.

zaterdag 30 november 2013

Gesprekje

El Cor Reial, 1953, Dalí.
"Na hoeveel jaar begon je van mij te houden?"
"O, meteen, liefje. Ik hield van je zodra ik je zag. Daar zat geen milliseconde tussen. Ik hield al van je toen je nog in de buik zat."
"Maar ik nog niet van jou, want ik wist toen nog niet wat houden van was."



woensdag 27 november 2013

Aan de wandel

video


zondag 24 november 2013

Worsteling van een middelbare scholier met de Engelse taal

Met toestemming van mijn oudste dochter publiceer ik hier haar worste-
ling, tijdens een proefwerk, met het Engelse woord voor divan of bank. Ze begon met cuch. Dat streepte ze door, terecht. Daarna kwamen cutch en couth, ook doorgestreept. Toen noteerde ze: couch. Dat was goed lieverd! Maar nee, toch maar niet, bij nader inzien. Vervolgens kwamen nogmaals cuch en cutch, coch en tenslotte dan toch maar weer cutch. Ja, dat moest 'm zijn. Ze moest er zelf ook om lachen.

zaterdag 23 november 2013

Alter ego

Een vriend van mij heeft een alter ego. Het is in de loop der jaren gegroeid. Het heeft niks te maken met een ziekelijke psychische toestand (dissociatie). Het is meer een alter ego van artistieke aard, dat af en toe ook in niet-artistieke zin van pas komt. Zoiets wil ik ook wel. Als je bepaalde tekortkomingen hebt, zoals ik, dan kun je ernaar streven om te veranderen. Maar veranderen is moeilijk. Zelfs heel moeilijk. Onmogelijk, welbeschouwd. Een alter ego "oprichten" heeft meer kans van slagen. Het oorspronkelijke ego kan dan gewoon blijven doormodderen, zoals het gewend is.

donderdag 21 november 2013

Revolutie

Pan. De stoofpeertjes zitten erin.
Er was nog een kwartier te gaan tot het nieuws van acht uur. Zou ik alvast beginnen met het schillen van de stoofpeertjes (ongeveer een half uur werk) of zou ik ermee wachten tot na het nieuws? In verband met mijn psychologie op basis van onze perceptie van tijd is dat niet zo'n gekke vraag.
Omdat ik niet hou van onderbrekingen, ben ik in zo'n situatie - stoofpeertjes, nieuws - geneigd om te denken: eerst maar het nieuws, en daarna de stoofpeertjes. Onderbrekingen zijn ergerlijk, vind ik. Zelfs een tikje verontrustend. Als ik voorzie dat ik iets niet zonder onderbreking of onderbrekingen kan afmaken, dan stel ik het vaak uit tot 's nachts, als iedereen slaapt en onderbrekingen niet erg waarschijnlijk zijn. Zo doe ik het al mijn hele leven. Maar nu dacht ik: waarom zou ik dat kwartier verspillen met niksdoen? Ik begin gewoon met het schillen van de stoofpeertjes. Als het nieuws erop komt leg ik ze even weg, daarna hervat ik het schillen weer!

PS: De houtkachels branden weer in de woonschepen bij mij in de buurt. Ruikt lekker.

vrijdag 15 november 2013

Televisie

Ik heb zelden of eigenlijk nooit zo genoten van televisie (op de computer) als nu met de live beelden van de schaaktweekamp om het wereldkampioenschap tussen Anand en Carlsen in Chennai, India. Ik probeer zoveel mogelijk te kijken. Oordeel zelf:

video


Zo gaat het urenlang door. Het is trouwens, vertelde Susan Polgar, commentator bij de match, voor het eerst dat er geen Rus meedoet in een tweekamp om de wereldtitel schaken. Ik zit er nog over te piekeren wat dit te betekenen heeft.

dinsdag 12 november 2013

Tentje op AT5

Inderdaad zijn de vier vriendinnen in hun tentje op het ochtendnieuws van AT5 gekomen.

video

maandag 11 november 2013

Tentje

Z. (9) en haar drie grote vriendinnen hadden bedacht dat ze met St. Maarten in een tentje gingen zitten, en dan snoep uitdelen vanuit het tentje (aan liederen zingende kinderen). Aldus geschiedde. Ze hadden ongelofelijk veel snoep bij zich.
Het snoeptentje was een groot succes. AT5 kwam langs en filmde het tentje. Ook werd er geïnterviewd.
Nu is de brandende vraag van de meisjes: komen we op tv? Worden we beroemd?

Op de foto: het  snoeptentje verlicht door de cameralamp van AT5.

vrijdag 8 november 2013

D'un vergadering l'autre

Vandaag vergaderd over soep. Jawel, daar kun je ook over vergaderen. Ik heb nog nooit zoveel vergaderd als in de afgelopen jaren. De ene vergadering is nog niet voorbij of er dient zich alweer een volgende aan.
Mijn compagnon en ik - van Binst & Onderwijl Enterprise - zijn bezig met het ontwerpen van een vergadertafel die kan rennen. Een tafel die door de gangen van een bedrijf of door de straten van een stad rent, op weg naar een vergadering. Zo'n tafel heeft het druk.
Volgens Karel van het Reve was vergaderen voor de talentlozen: "Vergaderen is voor de talentlozen," zei hij.
Niets is minder waar. Ik heb zelden zoveel plezier gehad en zoveel voor elkaar gekregen als nu, nu ik behoor tot de mensen die vergaderen. Er wordt wel eens gezegd dat vergaderen en kunst (of creativiteit) niet samengaan. Hier speelt het oude, hardnekkige, heroïsch-romantische waandenkbeeld van het individu op.

video

Op de foto: Eadweard Muybridge, uitvinder van de zoöpraxiscoop.
Op het filmpje: de telgang, ook geschikt voor vergadertafels.

woensdag 6 november 2013

SOEP

Donderdagavond 28 november op de KNSM Sociëteit: SOEP!

'Prachtige Soep, zo graag gezien
In een hete soepterrine!
Wie snelt niet toe op deze roep?
Soep van de avond, prachtige Soep!
       Pra-hachtige Soe-hoep!
Soe-hoep van de aaa-ha-havond!
       Prachtige, prachtige Soep!'

Een herfstavond met en over soep.
Met tussen de diverse gangen door:
Gastronomische en gastrosofische optredens van:
Anya van de Wetering, schrijfster van de Soepkalender
Jerome Gommers, dichter en schrijver, en
(...), (...)

'Prachtige Soep! Wie wil er nou vis,
Wild, of wat er verder is?
Wie geeft niet graag zijn laatste cent
voor een lepel vol prachtige Soep?
      Pra-hachtige Soe-hoep!
Soe-hoep van de aaa-ha-havond!
     Prachtige, prachti-GE SOEP!'

Een ongebonden avond op de KNSM Sociëteit. 
Meer informatie volgt snel.

vrijdag 1 november 2013

Haai

De avond met schrijver Daan Remmerts de Vries op de KNSM Sociëteit was een groot succes, op enkele kleine puntjes na. Er gaan regelmatig dingen mis op de KNSM Sociëteit. We verzetten ons uit alle macht tegen deze traditie, maar aan de andere kant: traditie is het bloed van de geschiedenis. Een van de hoogtepunten van de avond - samen met o.a. het door Daan Remmerts de Vries vertoonde filmpje van een Indiase dierentuin zonder dieren - was de haai. Op het filmpje hieronder kun je de haai zien. Ik moest steeds denken aan het gedicht The ship in the air van de Ierse dichter Seamus Heaney.

The ship in the air

The annals say: when the monks of Clonmacnoise
Were all at prayers inside the oratory
A ship appeared above them in the air.

The anchor dragged along behind so deep
It hooked itself into the altar rails
And then, as the big hull rocked to a standstill,

A crewman shinned and grappled down the rope
And struggled to release it. But in vain.
'This man can't bear our life here and will drown,'

The abbot said, 'unless we help him.' So
They did, the free ship sailed, and the man climbed back
Out of the marvellous as he had known it.

Seamus Heaney (Count Derry 13 april 1939 - Dublin 30 augustus 2013)


video



maandag 28 oktober 2013

Big Data Revolution

Jaron Lanier: "Internetbedrijven als Twitter, Facebook en Google hebben niet alleen een profiel van jou opgesteld, maar ook een voorspellend gedragsmodel. Er is een essentieel verschil. Een profiel bestaat uit statische gegevens (data). Bedrijven willen best zeggen wat ze over je weten. Het is niet geheim. Een profiel laat zien hoeveel kinderen je hebt, wat je verdient, welke auto je hebt en waar je op vakantie gaat. Allemaal niet zo belangrijk. Wel belangrijk is dat ze dat kunnen linken aan data over anderen zoals jij. En dan kunnen ze je gedrag voorspellen. Die voorspelling zullen ze je nooit laten zien. Als mensen zoals jij een bepaald product kopen, of door een bepaalde reclame geraakt worden of een bepaalde ziekte krijgen, beïnvloedt dat in grote mate welke keuzes je krijgt aangeboden door Google, Facebook of Twitter. Dus je denkt dat je op onderzoek uit gaat in de stad van het internet, free to walk anywhere you want, maar in werkelijkheid word je gestuurd. Je krijgt oogkleppen op. Je ziet alleen bepaalde, nauwkeurig afgepaste hoeveelheden informatie. Door micromanagement van je keuzes - de nieuwste en meest subtiele vorm van reclame - bedreigen bedrijven als Google, Facebook en Twitter de internetvrijheid meer dan de NSA of welke andere censor dan ook. Ze verdienen geld door te bepalen wat mensen kunnen weten. De meest voorkomende vorm van macht in de wereld van nu is dat je spy-data hebt over anderen. Dit is een vreemde vorm van macht, anders dan vroeger. Macht was dreigen met geweld: 'Als jij dit doet, dan doe ik je wat aan.'  De nieuwe vorm van macht is veel subtieler. Google zegt:  'Doe wat je wilt, maar ik heb invloed op al jouw keuzes, en ik stuur je geleidelijk mijn kant op. Geleidelijk beïnvloed ik al je beslissingen. En het mooie is, jij levert me die spy-data gratis en voor niks, simpelweg door te acteren op internet. Ik beroof je van je vrijheid door je de illusie van vrijheid te bieden.' Die macht bouwt zich op, net als samengestelde interest."

Uit: Tegenlicht


donderdag 24 oktober 2013

Beker

Toen ik twaalf of dertien jaar was stond ik voor het eerst in een grote tennisfinale. Groot naar kinder-
begrippen bedoel ik. Ik moest tegen een jongen die veel ouder was dan ik. Hans, heette hij. Ik was zo zenuwachtig voor de finale dat ik geen oog dicht deed. Mijn rackets (Slazengers) had ik bij me in bed gelegd. De volgende ochtend was ik totaal uitgeput door de spanning en de slapeloosheid, maar ik won. Ik kreeg de beker, die al klaar stond op een tafel. Ernaast lag de medaille voor de tweede plaats. Die kreeg Hans. De tennisleraar hing de medaille om zijn nek. Ik had zo'n medelijden met hem. Hij was veel ouder dan ik.
Mijn vader lag toen in het ziekenhuis, hij had een hartaanval gehad. Ik ging meteen naar hem toe om de beker te laten zien. Het ziekenhuis was niet ver van de tennisbaan. Mijn vader lag in een bed met allerlei apparaten eromheen. Af en toe kwam er een zuster. Ik was ervan overtuigd dat de beker hem goed zou doen. Dat daardoor zijn hart weer op krachten zou komen, wat gebeurde. Het was een magische beker. Ik heb hem nu nog, hij staat op de boekenplank in mijn studeerkamer. Hij is heel klein. Maar god, wat leek hij toen groot.

dinsdag 22 oktober 2013

Vertrouwen

Ik heb iets belangrijks ontdekt, naar mijn smaak. Ik had een crisis, de afgelopen dagen, omdat ik dit belangrijke nog niet ontdekt had. Ik was ernaar op zoek. Het lag binnen handbereik, maar ik kon het niet te pakken krijgen. De crisis zorgde ervoor dat ik het te pakken kreeg. Een crisis is eigenlijk iets goeds. Je hebt geen wapens meer. Je wordt overmeesterd door hetgeen je liever niet wilt weten. Of juist heel graag wilt weten. Beide vormen van onwetendheid kunnen je leven tijdelijk ontwrichten. De crisis ging over de liefde. Je moet niet denken dat je in kwesties van de liefde automatisch goed handelt. Zoveel vertrouwen moet je beslist niet hebben in de liefde, noch in jezelf. Beide zijn onbetrouwbaar.

zondag 20 oktober 2013

eBoek

Bij bol.com en elders kun je nu mijn laatste boek kopen als eBoek. Het heet Trouw is de andere wang. Het gaat over de begeerlijkheid van roem. Het is een goed boek, denk ik. Het is werkelijk de moeite waard om het te kopen.
Ik kreeg er een literaire prijs voor. Van het aan de prijs verbonden geldbedrag kocht ik een houten vloer. Op een ochtend laadde een vrachtwagen de houten vloer uit op de stoep voor mijn huis. Het kostte me veel tijd om de vloerdelen boven te krijgen. Ik was helemaal bezweet. God, wat waren die vloerdelen zwaar!
Ik weet nog dat ik eraan begon, aan het boek. We woonden aan de rand van IJburg. We woonden daar heel mooi. We hadden twee verdiepingen, samen tweehonderd vierkante meter, en als we naar buiten keken zagen we niks dan zand, water en lucht. Als het waaide ontstonden er zandstormen. Het zand kwam dan ons huis in. De wind blies het zand door de kieren van ons huis.

vrijdag 18 oktober 2013

Ruzie met Rusland

Stel je voor, je bent een Rus. Een goed deel van al het land op aarde is van jou, althans, zo voelt het. In het ene deel van je rijk is het winter, in het andere zomer. Jawel, zo is het, dat moeten we niet vergeten. Je kunt de halve aardbol bereizen zonder je paspoort mee te nemen. Nou ja, bij wijze van spreken. De pleinen in je grote steden zijn zo reusachtig dat het betreden ervan haast een kosmische ervaring is. De grootste schrijver die ooit geleefd heeft is er eentje van jou. Ik doel hier natuurlijk op niemand minder dan Gogol (maar we moeten Poesjkin ook niet vergeten!). Je hebt de tsaren overleefd, Lenin, Stalin. Behalve Gorbatsjov waren tot nu toe al je leiders usurpators. En bijna al je mannen zijn alcoholist. Maar het zijn dan ook niet de minste dranken die er gestookt worden: "Groetjes van Gorbatsjov", "Tranen van een Komsomolmeisje". Je rivieren zijn zo allemachtig groot en breed, je winters zo koud, je seizoenswisselingen zo indrukwekkend en melancholiek. En Konstantin Paustovski is een landgenoot. En ook Shostakovitsj de dappere nagelbijter. En een van je duizend steden heet Odessa. Ach!
Wat moet je dan denken van Nederland?

Recept voor Tranen van een Komsomolmeisje:
Lavendel (15 gr)
Verbana (15 gr)
Berkelhaarwater (30 gr)
Nagellak (2 gr)
Mondspoelmiddel (150 gr)
Limonade (150 gr)

Het aldus toebereide mengsel dient men twintig minuten te laten staan, af en toe even roeren met een takje kamperfoelie.

De schrijver Venedikt Jerofejev over dit drankje:
"Iemand die gewoon maar wodka drinkt, behoudt èn z'n gezonde verstand èn z'n ijzeren geheugen, of het omgekeerde gebeurt, hij raakt in één keer allebei kwijt. Maar met 'De Tranen van een Komsomolmeisje' krijg je gewoon iets idioots: als je daar honderd gram van zuipt, van die tranen - hou je een geheugen als een ijzeren pot, maar je gezonde verstand is foetsie. Drink je nog eens honderd gram, dan sta je van jezelf te kijken: waar komt al dat gezonde verstand zo ineens vandaan? En waar is dat ijzeren geheugen gebleven? 
 
Op de foto: de Potjomkintrappen in Odessa.

donderdag 17 oktober 2013

Aida









Ik was 's avonds nog even naar Albert Heijn gegaan om een volkorenbrood, zes pakjes roosvicee (bosvruchtensmaak, niet voor mijzelf) en spek te halen. Ik woon in het Oostelijk Havengebied van Amsterdam. Schiereilanden en een eiland, midden in het IJ, met elkaar verbonden door bruggen. Terug naar huis fietsend via de Oostelijke Handelskade, zag ik in de verte de lichten van een net aangemeerd cruiseschip. Het was al donker. Het verlichte schip - zo groot als een stadswijk - zag er luisterrijk en feestelijk uit. Alsof een groot feest was binnengevaren in donker Amsterdam. Ik fietste ernaartoe. Ik kon de aantrekkingskracht van het verlichte schip gewoon niet weerstaan. Het schip heette de Aida en was gebouwd op de roemrijke Meyerwerf in Papenburg. Het lag met enorme touwen verankerd aan de kade en de reizigers, god weet waar ze allemaal vandaan kwamen, verlieten het schip in kleine, verspreide groepjes, over de overdekte loopbrug, via de terminal, de stad in. Morgen of overmorgen vertrekt het schip weer. Dan zal haar afscheidsroep in heel het Oostelijk Havengebied te horen zijn.

Joseph Conrad over de Oostelijke Handelskade in The Mirror of the Sea

woensdag 16 oktober 2013

Robert Musil

Een vriend van mij was naar Wenen gegaan. Ik ben nog nooit in Wenen geweest, hoewel het in zekere zin mijn geboortegrond is. Hierover later meer. Ik vroeg hem of hij foto's wilde nemen van het huis waar de schrijver Robert Musil woonde (van 1921 tot 1938). Rasumofskygasse 20.
Ik heb het bewonderen lang geleden afgeleerd, maar sommige mensen mag ik gewoon graag, daar valt niks aan af te leren. Dit geldt voor Robert Musil, ook al heb ik hem nooit gekend en is hij dood. Mijn vriend nam de volgende foto's:














Hierboven zie je de ingang van het gebouw waarin Robert Musil woonde.











En dit is het herdenkingsbord op de gevel van het gebouw.




















En dit is deur van zijn appartement. Het is de vraag of deze deur dezelfde deur is als de deur die erin zat tussen 1921 en 1938.

dinsdag 15 oktober 2013

Heel toevallig

Binnenkort komt de film Escape Plan in de bioscopen. Het is een film met een van mijn favoriete acteurs, oud-gouverneur Arnold Schwarzenegger. Het is jammer dat Woody Allen nooit een film met Arnold Schwarzenegger gemaakt heeft.
Ook doet mee: Sylvester Stallone. Ze zitten (in de film) gevangen in de best beveiligde gevangenis die er ooit is gebouwd en ze gaan samen ontsnappen. Mijn favoriete filmthema. Mijn hele leven is naar mijn smaak een tot nu toe mislukte ontsnappingspoging, vandaar. Maar ik geef niet op, geheel in de strijdvaardige geest van Buffalo Bill, die zei: "My first plan of escape having failed, I now determined upon plan B."
Ook gaan Schwarzenegger en Stallone in de film met elkaar op de vuist, iets wat volgens Stallone onontkoombaar was. Hier ben ik het mee eens.
Ik zag Sylvester Stallone vandaag in de film Rambo, First Blood. Ik zat te kijken met mijn dochter. Ze begreep aanvankelijk niet waarom ik het een leuke film vond. Al dat bloed. Maar toen kwam de scene met het wilde zwijn. Rambo zit op een hoge tak in een boom, met een zelfgemaakte speer in zijn handen. Dan zie je, onder de boom waar Rambo in zit, een wild zwijn scharrelen, heel toevallig. Dan springt Rambo met speer en al naar beneden, boven op het wilde zwijn. En dan zie je hem door het woud lopen met een groot stuk gevild wild zwijn op zijn schouder. Daar zag ze ook de grap wel van in.

Op de foto, rechts: Arnold Schwarzenegger.

maandag 14 oktober 2013

Natte droom van een astronoom

Vandaag gehoord in een tv-programma over het universum: "A Big Bang might be the flipside of a black hole."




Op de foto: black hole (supermassive)

zaterdag 12 oktober 2013

The Refrigerator Gazette (since 2011)

Wilt u ook publiceren in de koelste krant van Nederland?
Kopij voor The Refrigerator Gazette kunt u sturen naar het volgende mailadres:

a.p.b.refrigerator@blogger.com

The Refrigerator Gazette behoudt zich het recht voor inzendingen drastisch in te korten, te veranderen of niet te publiceren. Hierover wordt niet of nauwelijks gecorrespondeerd. Bijdragen zijn bij voorkeur goed geschreven, geestig en kort, en houden op een of andere manier verband met de actualiteit.
Met honderden miljoenen koelkasten, verspreid over de hele wereld, beschikt The Refrigerator Gazette over een uitgebreid en fijnmazig journalistiek netwerk. Er kan geen revolutie uitbreken of er is wel een koelkast in de buurt. En ook in de directiekamers van grote multinationals, in de huizen van beroemde filmsterren, in het Witte Huis en in het Kremlin staat er gegarandeerd eentje van ons te snorren.
The Refrigerator Gazette: always on the spot.

Op de foto: de Refrigerator Room in het Witte Huis...

vrijdag 11 oktober 2013

The Refrigerator Gazette / Ingezonden brief



Geachte heer Bekkers,

Al geruime tijd lees ik met grote interesse de artikelen op uw blog.
Ik wilde u even wijzen op een artikel uit de Volkskrant van vandaag, 11 oktober 2013. Misschien heeft u het al gelezen, maar indien dit niet het geval is, is het zeker van groot belang voor u dit alsnog te doen. Wellicht heeft u de Volkskrant van vandaag in huis. Dan kan het geen kwaad op pagina 2 te kijken, waar het voornoemde artikel te vinden is. Want in dit artikel wordt een opmerkelijk - bijna onwrikbaar - verband aangetoond tussen auteurs die bij uitgeverij De Geus publiceren en de Nobel-
prijzen voor Literatuur en Vrede. Het geval wil namelijk, dat relatief onbekende auteurs die door de oprichter van uitgeverij De Geus, de heer Eric Visser, in zijn fonds werden opgenomen, nadien bovengemiddeld vaak de Nobelprijs voor de Literatuur of de Vrede mochten ontvangen. De heer Eric Visser kreeg dat al acht keer voor elkaar. Waardoor we niet meer van toeval kunnen spreken. Er is sprake van een naar het zich laat aanzien oorzakelijk verband tussen uitgegeven worden bij uitgeverij De Geus en een latere toekenning van de Nobelprijs voor de Literatuur of de Vrede. Vooralsnog moeten we in het midden laten of de heer Eric Visser een ongekend fijn neusje voor vrede en literatuur heeft - hij voorspelde immers ook de toekenning, dit jaar, van de Nobelprijs voor Literatuur aan de Canadese schrijfster Alice Munro, en vorig jaar dezelfde prijs aan de Chinese auteur Mo Yan, beide keren weet de heer Eric Visser dus zelfs het exacte jaar van toekenning te voorspellen! - óf dat de comités die beslissen over de toekenning van de Nobelprijzen voor Literatuur en Vrede simpelweg de auteurslijst van De Geus raadplegen. Hoe het ook zij, omdat twee van de drie romans die u publiceerde bij De Geus zijn verschenen, zoals u uiteraard zelf weet, dient u, als relatief onbekende auteur, de komende jaren rekening te houden met de mogelijkheid van een bericht uit Stockholm. Misschien overweegt u een feestje te geven op de KNSM-sociëteit (waarvan u begrijp ik mede-oprichter bent) bij gelegenheid van toekenning van de Nobelprijs voor de Literatuur of de Vrede? Welke van de twee zou trouwens uw voorkeur hebben, als ik zo vrij mag zijn daarnaar te informeren? Of houdt u ook rekening met de mogelijkheid dat u ze alletwee tegelijk krijgt toegekend? Ik houd mij dan graag aanbevolen een uitnodiging te ontvangen voor voornoemd feestje,

met de meeste hoogachting,

Michiel Mastenbroek (vrede- en literatuurliefhebber)

woensdag 9 oktober 2013

Georg Wilhelm Friedrich Hegel: "Alles ist zum verzehren"

De kentheorie of epistemologie kent een lange geschiedenis en gaat over de vraag: wat is kennis? Geen filosoof die er zich niet mee bezig heeft gehouden. Ook de Spanjaard Salvador Dalí heeft zich ermee bezig gehouden, al was hij in strikte zin geen filosoof. Hij zei: "De enige manier om kennis te verwerven over iets - wat dan ook - is door het op te eten."
Een heel eigen kijk op de zaak.
Vandaag verscheen deel 1 van een nieuwe, definitieve, biografie van The Beatles, geschreven door Mark Lewisohn: The Beatles, All These Years, Volume One: Tune in.
Een kleine duizend pagina's. En dat is nog maar deel een. Ik zag een interview met Lewisohn. Ik lag op de bank tv te kijken vanwege het stoppen met roken, vandaar. En ik moest denken aan Dalí's uitspraak. En ook aan een uitspraak van Georg Friedrich Wilhelm Hegel: "Alles is zum verzehren."

dinsdag 8 oktober 2013

Melancholie die geen tegenspraak duldt

Ik weet niet precies wanneer Simon Carmiggelt zijn kronkels begon voor te lezen op tv. Ik was nog jong, woonde nog thuis, en mijn moeder keek er af en toe naar. Volgens mij was het altijd op zondagavond. Ik kon Carmiggelts stem en verhalen niet goed verdragen.
Het had niks te maken met het feit dat hij een oude man was. Later voelde ik diezelfde tegenzin bij mijn leeftijdgenoot Martin Bril, en nu weer bij Nico Dijkshoorn. Waarom? Ik weet het niet precies. Misschien zit het 'm in die melancholie die geen tegenspraak duldt.
Maar ik wil niet zeuren. Het is mooi dat er nu bij Van Oorschot een boek is verschenen met teksten van Simon Carmiggelt: Carmiggelt gedundrukt.* Tenslotte is hij de aartsvader van alle columnisten.

* Naar een versje van Carmiggelt zelf:
Hij zag zich al gedundrukt door Van Oorschot
En mompelde: 'Ga ik dan niet teloor, God?'

maandag 7 oktober 2013

Taal

Ook kijk ik graag naar tv programma's over het universum. In deze programma's komen mensen aan het woord die graag begrippen gebruiken als: onvoorstelbaar, verbijsterend, ongelofelijk, mindblowing, "onmeetbaar", onbegrensd, ontzaglijk, onpeilbaar, immens etc. Heel hun wezen is erop ingericht om dat soort woorden te gebruiken. Je ziet gewoon hoe genotvol het voor ze is.
Als er geen mensen zouden bestaan die graag zulke woorden gebruiken, dan zou ons beeld van het universum er vermoedelijk anders uit zien. Het zou de moeite waard zijn om eens een Oppervlakkig Onderzoek (OO) te doen naar de invloed van deze taalfetish op de omvang van het heelal.

Op de foto: de geboorte van een ster (zogenaamd)

zaterdag 5 oktober 2013

Droom en criterium

Mijn dochter (12) droomde laatst van Voldemort, de meest gevreesde duistere tovenaar aller tijden (uit Harry Potter). Ze raakte hem aan in haar droom. Hij voelde aan als chips: "Ik had van die kruimels aan mijn vingers als bij chips."
Op de foto: Ralph Fiennes, die Voldemort speelt in de Harry Potter films.
Een paar dagen geleden zag ik op tv trouwens een film getiteld Hemel. Er speelt een mooi meisje in dat almaar uit de kleren gaat. Ze is een jaar of twintig. Ik zei tegen mijn vrouw, die naast me zat:
"Wat erg voor de ouders van dat meisje."
De echte ouders bedoel ik. 
Het lijkt me een zinnig criterium bij het beoordelen van Nederlandse films: is het erg voor de ouders of niet? 

vrijdag 4 oktober 2013

Slow motion

Twee jaar geleden werd de rechterspiegel van mijn auto eraf gereden. Nou ja, hij werd er niet helemaal afgereden, hij hing nog aan een draadje. Reparatie in de garage was kostbaar, dus repareerde ik hem zelf, met touwtjes, elastiekjes, stukjes kurk, lijm, tape.
Het gaat best, al zakt hij soms een beetje weg.
Degene die het gedaan had liet geen briefje achter.
Maar deze week zat er opeens een briefje achter de ruitenwisser met de volgende handgeschreven tekst: "IK CRASHTE SPIEGEL / GELIEVE ME VINDEN / IK BEN AAN HET WERK 8-17 / ZIE VISITEKAARTJE / MIJN TELEFOONNUMMER (...)"
Over twee jaar maar eens bellen.

Op de foto: ansichtkaart, gepost in 1912, bezorgd in 2012

donderdag 3 oktober 2013

3D-existentialisme

Regisseur Alfonso Cuaron vandaag in de Volkskrant, over zijn 3D-ruimtefilm Gravity: "Uiteindelijk zijn we alleen in het universum. Niet als soort, maar als individu. Onze lichamen zijn ruimtepakken. Als je geluk hebt bestaat er enige radiocommunicatie met een ander persoon, die opgesloten zit in net zo'n pak. Verder is er niks behalve leegte."

woensdag 2 oktober 2013

Beauty is in the eye of the beholder

Ik heb een hele mooie Gazelle. Met trommelremmen.
Eerder schreef ik al over de Handha-
ving. Als ik dat woord hoor of lees, dan moet ik denken aan 1984 van George Orwell of Brave New World van Aldous Huxley of Metropolis van Fritz Lang.
Het is een woord dat je geneigd bent fluisterend uit te spreken, zodat niemand het hoort (de muren hebben oren). Een woord dat op een of andere manier oproept tot ondergronds verzet. Het is een ongelukkig gekozen woord voor een waarschijnlijk volkomen onschuldige, vermoedelijk zelfs nuttige gemeentelijke dienst in Amsterdam die allerlei zaken controleert.
De Handhaving laat altijd netjes een stikker achter op het gecontroleerde, zodat je weet dat ze geweest is. Dat ze het gezien en gecontroleerd heeft.
Er zijn stikkers in allerlei kleuren en vormen. Vanmorgen was er op mijn mooie Gazelle een roze-oranje stikker van de Handhaving geplakt. Er stond op: "Fietsen in deze staat worden verwijderd. Als deze fiets er over zeven dagen nog staat, dan wordt hij verwijderd."

dinsdag 1 oktober 2013

Time-management

De dag duurt erg lang als je gestopt bent met roken. Wat zitten er veel uren in een dag. Het begint al meteen 's morgens vroeg. Na een paar uur heb je alles gedaan waar je normaal een hele dag over doet. Een zee van tijd strekt zich voor je uit. De rest van de dag bestaat uit een soort van pootje baden in de eindeloosheid. Af en toe een plat steentje over de eindeloosheid keilen.

maandag 30 september 2013

Het catastrofale

Ik hou van mensen die alles ingewikkeld maken en zichzelf in de moeilijkheden brengen, zodanig dat ze nieuwe woorden (neologismen) moeten verzinnen om zichzelf te redden uit de penarie. Met als paradoxaal resultaat: een zekere verheldering. Peter Sloterdijk is zo iemand. En ook de Franse dromoloog Paul Virilio. Dromologie is een door Virilio zelf bedacht woord - uiteraard - en het betekent: de leer van de weg of de beweging. Bij uitbreiding: de leer van de snelheid. Bij nog verdere uitbreiding: de leer van de tijd. Ik moest daar opeens weer aan denken toen ik in de Maserati Quattroporte van mijn vriend O. zat.
Zoals misschien bekend ben ik bezig met het formuleren van een louter op navelstaren gebaseerde, puur casuïstische psychologie op grond van onze perceptie van tijd, vandaar mijn interesse voor Virilio, die, als zoveel "denkers", pas mentaal actief wordt als hij een of andere catastrofe voor zich ziet. Virilio: "De uitvinding van een nieuw soort technologie is ook steeds de uitvinding van een nieuw soort ongeluk... Zo stevenen we af op een integrale, allesomvattende rampspoed waarin de hele wereld betrokken zal zijn. Alles wordt in gereedheid gebracht voor het Grote Ongeluk van de mensheid."
Later meer hierover.

Op de foto: Paul Virilio

zondag 29 september 2013

Snelheid

Vandaag heb ik in een Maserati Quattroporte gereden. Helaas zat ik niet zelf achter het stuur. Mijn oude vriend O., eigenaar van de machine, reed. We gingen een stukje op de snelweg. Andere weggebruikers gingen opzij. Allemachtig, wat een machine. De motor brulde. Snelheid is iets magisch. Ik herinner me boeken waarin schrijvers een pleidooi houden voor langzaamte. Bijvoorbeeld Het Tuinfeest van Györgi Konrad. Een ritje in zo'n snelle auto geneest je op slag van zo'n voorkeur. En wat een diabolisch logo.

zaterdag 28 september 2013

Onderontwikkelde semi-intellectueel

Een paar dagen geleden zei Geert Wilders tegen Alexander Pechtold: "Wat een zielig, miezerig en hypocriet mannetje bent u toch, meneer Pechtold!"
Ik was erbij toen hij dat zei. Dat wil zeggen, het was live op de tv en ik lag er thuis op de bank naar te kijken. Dit is de horizontale manier van erbij zijn.
Een en ander speelde zich af in de Tweede Kamer.
In het Reglement van Orde van de Tweede kamer staat: "Indien een lid of een minister beledigende uitdrukkingen gebruikt (...) wordt hij door de Voorzitter vermaand en in de gelegenheid gesteld de woorden die tot de waarschuwing aanleiding hebben gegeven terug te nemen."
De Voorzitter vermaande Geert Wilders vreemd genoeg niet.
In het verleden kwam een kamerlid niet weg met dergelijke beledigingen. Zo moest, aldus de Volkskrant, een kamerlid van de Staatkundige Gereformeerde Partij die Soekarno een oorlogsmisdadiger noemde, zijn woorden op last van de voorzitter veranderen. Het werd "onderontwikkelde semi-intellectueel".
Oppervlakkig Onderzoek door de afdeling fact-checking van The Refrigerator Gazette leert dat het hier SGP-kamerlid ir. Cor Van Dis betrof, van huis uit scheikundige. Alleen noemde hij Soekarno geen oorlogsmisdadiger, maar leugenaar. Het was oud-premier Gerbrandy die Soekarno een oorlogsmisdadiger noemde.

Op de foto: de jonge onderontwikkelde semi-intellectueel Soekarno in zijn HBS-tijd

vrijdag 27 september 2013

Jongetje

Je loopt je lul achterna.
Zo heet een liedje van Doe maar, de Nederlandse popgroep uit de vorige eeuw.
In 1984 hield de popgroep er abrupt mee op.
Waarom, vroeg de tv zich af.
Wel, om verschillende redenen, maar vooral omdat het concert-
publiek bestond uit louter twaalf-
jarige meisjes.
"Voor wie spelen we eigenlijk?" vroegen de bandleden zich af.
Op een avond stond er een jongetje in het publiek. Hij was niet veel ouder dan zes jaar. Misschien was hij zelfs nog maar vijf. Hij stond helemaal vooraan, tussen de uitzinnige  meisjes. Hij kende alle liedjes uit zijn hoofd en zong enthousiast mee op windkracht elf.
Die avond stond ook Je loopt je lul achterna op het programma.

Op de foto: Doe maar

donderdag 26 september 2013

Affiche

Hoe zal ik het zeggen? Ik woon op een schiereiland. En midden op het schiereiland staat een enorm appartementencomplex. En helemaal onderin dat complex, op een hoek, woont een man. Zijn appartement is niet groot (maar wel klein). De gordijnen zijn altijd open. Vermoedelijk heeft hij geen gordijnen. De woning - een en al raam -  heeft 's avonds een groenige uitstraling. Je kunt de bewoner van buiten zien zitten op de bank, rechtop, knieën bij elkaar, in het groenige licht. Boven de bank hangt een affiche van Edward Hoppers schilderij Nighthawks. Het beweeglijke licht van de televisie verlicht het affiche. Zo is de situatie nu tien jaar.

woensdag 25 september 2013

Tv en bed

Gewoontegetrouw rookte ik geen sigaretten als ik tv keek. Dus kijk ik nu veel tv. Dan hoef ik er niet aan te denken. Ik heb de afgelopen anderhalve week meer tv gekeken dan ooit. Ik kijk zonder kieskeurig te zijn. Films, nieuws, achtergrond, reclames, voetbal, puberruil, dikke mensen, meisjes die fotomodel willen worden, zangconcoursen, de oceanen, kunstenaars, aliens uit de oudheid, noem het maar op. Ik val er steeds bij in slaap. Nu ik in deze toestand ben kan ik wel zeggen dat de tv eigenlijk een bed is. Een bed voor de ogen.

dinsdag 24 september 2013

Second Love

Vandaag was er in het televisieprogramma Pauw en Witteman een politicus van de Staatkundig Gereformeerde Partij aan het woord over een tv-
reclame van het bedrijf Second Love. De reclame gaat ongeveer als volgt: Heb je een goede relatie? Pleeg overspel, dat maakt je leven spannender.
De politicus, Kees van der Staaij, had bezwaar tegen die reclame. "Overspel schaadt kinderen," zei hij.
Pauw en Witteman hadden een bekende seksuologe en een bekende advocaat uitgenodigd om hem weerwoord te geven. De seksuologe zei dat er geen enquêtes of onderzoeken waren die aantoonden dat overspel slecht is voor kinderen.
En de advocaat zei dat een politicus zich niet mag bemoeien met het privé-leven van de burgers (alsof politici dat niet dagelijks doen).
Waar Kees van der Staaij eigenlijk bezwaar tegen maakte was de smakeloosheid van de reclame. Die kinderen had hij er maar bij verzonnen. De reclame stuitte hem gewoon tegen de borst. Mij ook, eerlijk gezegd.

zaterdag 21 september 2013

Kwijt

Ik ben mijn boek kwijt over stoppen met roken. Het heet De bekentenissen van Zeno en het is van Italo Svevo. Het is een goed boek. Italo Svevo kwam uit Triëst. Hij hield van roken, van schrijven en van London. Hij hield niet van Freud, die zijn neef geruïneerd had met zijn nieuwerwetse psychoanalyse.
Svevo's schoonouders hadden een onderwaterverffabriek.
Zijn eerste twee boeken werden genegeerd. Hij schreef ze toen hij tussen dertig en veertig jaar oud was. Daarna schreef hij twintig jaar niet meer. Toen hij 62 jaar was verscheen De bekentenissen van Zeno.
Ook Het boek der rusteloosheid van hulpboekhouder Bernardo Soares ben ik kwijt. Bernardo Soares is een pseudoniem van Fernando Pessoa. 
Ik heb een keer met Fernando Pessoa op een terrasje in Lissabon gezeten. 

Op de foto: Italo Svevo met sigaret (buiten beeld)

vrijdag 20 september 2013

L.S.

Zo, de eerste week zonder sigaretten zit erop. Nou ja, zes dagen. Pas morgen aan het einde van de dag is het een week. Intussen ben ik ook alweer gestopt met de champixpillen. Die zijn misschien nuttig bij het stoppen, maar niet bij het gestopt-zijn. En ze zijn al helemaal niet bevorderlijk voor bepaalde, niet onbelangrijke aspecten in het leven van de man. Aspecten waarover ik liever niet wil uitweiden, omdat ze behoren tot het privé-leven van de man. Overigens is gestopt-zijn met roken helemaal niet zo moeilijk als vaak wel wordt aangenomen. Je hoort vaak dat het onmenselijk zwaar is, dat het moeilijker is dan stoppen met heroïne spuiten. Met heroïne spuiten heb ik geen ervaring. Wel heb ik eens een snuifje cocaïne gesnoven, in de tijd dat dat het genotmiddel in de mode was onder hard werkende mensen, een groep waartoe ik mijzelf nooit heb willen rekenen. De cocaïne had een vrolijkmakende uitwerking... Maar waar had ik het over? O ja, het stoppen met roken. Het komt de sigarettenindustrie natuurlijk wel goed uit dat hierover een ware mythe is ontstaan. Hoe zwaar het is, wat een moed en bovenmenselijke krachts- en wilsinspanning ervoor nodig is om het vol te houden etcetera. Dat maakt het stoppen met roken tot een onderneming waar de meeste rokers liever van afzien. Aan de andere kant is het ook weer gevaarlijk dat het helemaal niet moeilijk is. Want als het niet moeilijk is, heb je niks om je heroïsch (zelfoverwinning) over te voelen.

Op de foto: houtsnede van Flammarion

vrijdag 13 september 2013

Stoppen met roken (3)

Daarnet bij de avondwinkel een pakje Kent gekocht, mijn favoriete sigarettenmerk. De mensen van de avondwinkel weten het nog niet, maar het was - wanneer alles volgens schema verloopt - de laatste keer dat ik daar geweest ben. Ik kocht mijn pakjes vaak bij die winkel. Er stond een aardig meisje, met wie ik leuk kon praten: alsjeblieft en dankjewel, fijne dag en insgelijks. Wanneer je meer woorden wisselt, kan het snel mis gaan. Ze deed ook de schoonmaak. Ik zag er wel eens iemand een slof sigaretten kopen maar zoiets heb ik nooit gedaan, zelfs niet op vakantie.
Ook kocht ik vaak sigaretten bij Albert Heijn. Eén meisje dat daar bij de sigaretten staat zal ik missen. Met haar kon ik ook leuk praten. Ook alsjeblieft en dankjewel, fijne dag en insgelijks. Hetzelfde geldt voor een meisje bij de Bruna. Zo zie je, hoe een deel van je sociale leven meteen afsterft wanneer je stopt  met roken.

donderdag 12 september 2013

Stoppen met roken (2)

Dit is de achtste champixpillen-
dag. Ik moet er nu twee per dag slikken, wat ik braaf doe, zij het nog steeds met enige angst, ge-
zien de in de bijsluiter genoemde bijwerkingen. Desgevraagd zei Esther - over wie later misschien meer - dat ik me daarover geen zorgen hoefde te maken. Bij vergeleken de bijwerkingen van sigaretten zijn die van champix immers onschuldig. De dood is een van de bijwerkingen.
Enfin, zaterdag ga ik stoppen; zaterdagavond wel te verstaan. Als ik dan zondagochtend wakker word, heb ik de eerste moeilijke uren zonder sigaretten er al op zitten. Misschien ga ik wel dromen van roken. Misschien blijf ik wel altijd dromen van roken.

Op de foto: James Dean met sigaret

zondag 8 september 2013

Verjaardag

Vandaag was ik op een surpriseparty. De persoon in kwestie - een oude vriend - was jarig en wist niet dat er gasten kwamen. Zelf had hij niks georganiseerd, natuurlijk omdat hij niet wilde dat er gasten kwamen. Hij houdt er namelijk niet van om zijn verjaardag te vieren. Zelf houd ik er eerlijk gezegd ook niet van. Waarom eigenlijk niet? Dat vroeg ik me opeens af in de auto, op weg naar het feestvarken.
Hij woont niet ver buiten Amsterdam in een groot wit huis. Het was mooi weer, stapelwolken, blauwe lucht.

zaterdag 7 september 2013

Triomf van de wil

Mijn voorspelling over Wawrinka is niet uitgekomen. Hij heeft verloren van Djokovic. Het ergert me een beetje dat een raspaard als Wawrinka verliest van een werkpaard als Djokovic, aan wiens spel ik nog nooit iets elegants, subtiels of noncha-
lants heb weten te ontdekken.

Op de foto: zo juicht Djokovic. Je ziet wel dat dit juichen uit het mentale en fysieke krachthonk komt.

vrijdag 6 september 2013

Stanislas Wawrinka

Eerder schreef ik al over de Zwitserse tennisser Stanislas Wawrinka. Hoe hij zijn hele jeugd optrok met Roger Federer, hoe ze samen prof werden, hoe Federer de beste tennisser aller tijden werd en Wawrinka een ploeteraar.
Roger Federer is nu aan het eind van zijn Latijn.
En als bij toverslag begint Wawrinka te winnen. Eergisteren versloeg hij Wimbledonkampioen en Olympisch kampioen Andy Murray op de US Open in straight sets. Murray had werkelijk geen schijn van kans. Wawrinka was zo onvoorstelbaar goed.
Ik denk dat Wawrinka vleugels heeft gekregen door de val van zijn jeugdvriend Federer. Hoe dit mogelijk is weet ik niet. Het behoort tot de raadselen van de vriendschap. Ik voorspel dat hij morgen, op Super Saturday, zal winnen van de nummer één van de wereld Novak Djokovic, en dat hij zondag in de finale de nummer twee van de wereld, dwangneuroot Rafael Nadal, zal verslaan. Hij zal de kampioen van Amerika worden.

Op de foto: Stanislas Wawrinka

donderdag 5 september 2013

Stoppen met roken

Gisteren ben ik begonnen met het slikken van de champixpillen die naar verluid behulpzaam zijn bij het stoppen met roken. Werkzame bestanddeel: varenicline. Eigenlijk had ik er vorige week mee zullen beginnen, maar ik durfde de pillen na lezing van de bijsluiter niet meer slikken. Ik ben huiverachtig op het gebied van het slikken van pillen, zeker als de bijwerkingen "depressie en zelfmoordneiging" zijn.
Het is algemeen bekend dat het de pillenindustrie, ook wel de farmaceutische industrie genoemd, niet te doen is om het welzijn van de mens, maar om het dik en spekkig worden van de eigen portemonnee. Niet ondenkbaar dat de sigarettenindustrie achter de champixpillen zit, zoals ook achter medicijnen tegen longkanker. Eerst geld verdienen aan het dodelijk ziek maken, en daarna aan het hopelijk beter worden. Jawel, lieverdjes, zo zit de wereld in elkaar. Als je rijk wilt worden, moet je durven experimenteren met de moraal. Kunstenaars hebben hier meer moeite mee dan ondernemers. Dit terzijde.
Ik voelde me gelijk duizelig na het slikken van de eerste pil. Ik dacht dat mijn laatste uur geslagen had. Ik begon al afscheid te nemen. Na een poosje kwam ik erachter dat de duizeligheid werd veroorzaakt doordat ik de verkeerde bril op had (min 4 in plaats van min 2), en niks met de champixpil te maken had. Want toen ik de bril afzette, was de duizeligheid meteen over en de rest van de dag had ik er helemaal geen last meer van. Ondertussen ben ik gewoon aan het roken, want de champixkuur van Pfizer schrijft heel mensvriendelijk voor dat ik pas tussen de achtste en de veertiende slikdag hoef te stoppen.

[Wordt vervolgd]

dinsdag 27 augustus 2013

Over roken

"I take great comfort in the fact that it might kill me before it gets worse" - de vader van Bridget Jones (Jim Broadbent) over roken in de film Bridget Jones The Edge of Reason.







Op de foto: Jim Broadbent als Horace E.F. Slughorn (uit Harry Potter)

maandag 26 augustus 2013

Rododendron

In Brussel is een drukke rotonde met in het midden een enorme rododendron. Niemand komt daar ooit. Een keer in de zoveel jaar wordt de rododendron gesnoeid.
Op een avond ging een man, een Brusselaar, op zijn motor de stad in en hij kwam nooit meer terug. Niemand wist waar hij was. Er werd naar hem gezocht door familie, vrienden en politie, maar hij werd niet gevonden. Hij werd als vermist opgegeven.
Twintig jaar later gingen een paar mannen van de plantsoenendienst de genoemde rododendron snoeien. De rotonde werd afgesloten.
Diep in het struikgewas vonden ze een geraamte op een motor, handen nog aan het stuur. De vermiste man was twintig jaar geleden met grote vaart de rododendron in gereden (zeker een slokje op) en de takken hadden zich weer gesloten achter hem.

Op de foto: skeleton watch

Tijdbesparing

Ik ben een bed en een bureau aan het maken voor mijn dochter. Dit soort dingen heb ik vaker gedaan. Ik begin er altijd aan met veel goede moed. Soms moeten tien balken of vijf planken allemaal dezelfde lengte hebben. Dan wil ik ze graag allemaal naast elkaar of op elkaar leggen en er met de cirkelzaag in een keer langs gaan. Maar dit gaat altijd fout, hoe precies ik het ook doe.
Ik moet die balken en planken één voor één afmeten en afzagen. Er is gewoon geen andere manier. Als ik iets handigs - iets tijdbesparends - heb bedacht, moet ik er later altijd voor boeten. Dan blijkt het niet te passen. Dan moet ik met die lange planken of balken door de smalle gang terug naar de zaagtafel en dan duurt het allemaal juist veel langer! Timmerlui weten dit, en daarom hebben ze die speciale kalmte over zich. Ik kan die kalmte niet opbrengen. Het is ronduit ergerlijk dat vijf planken die allemaal dezelfde lengte moeten hebben, niet in een keer kunnen worden afgemeten en afgezaagd.

woensdag 21 augustus 2013

Beter

Google draait vandaag een tekenfilmpje van een maanbeschenen nacht met een ingekorte versie van Clair de Lune van Claude Debussy. Het mooiste gedeelte (waar de muziek "uit wandelen" gaat) is eruit gelaten. Dit is niet erg. Waarom zou je het mooiste gedeelte erin laten? Vandaag blijkt het precies 151 jaar geleden dat Debussy werd geboren, daarom draait Google het filmpje en de muziek. Hoewel ik de laatste jaren - behalve soms - een hekel heb aan muziek, lukt het me niet een hekel te hebben aan Debussy. Ik laat zijn muziek wel eens aan mijn kinderen horen. Ze vinden One Direction beter.

Coverstory












Uit: "Gracia"