donderdag 29 december 2011

De profundis

"Weet je eigenlijk wel tegen wie je het hebt?" zei ik vandaag tegen mijn vrouw.
"Nou?"
"Je hebt het tegen een Hollands Hoogtepunt."
Af en toe moet je genadeloos zijn.

Dutch Heights 2 met een voorwoord van collega hoogtepunt Robbert Dijkgraaf.

dinsdag 27 december 2011

Matters of great importance

"In matters of great importance, it's not sincerity that counts but style."
Prachtige uitspraak van Oscar Wilde. Wat je noemt een bonmot.
Het is alleen niet waar.
Juister zou zijn geweest: "In matters of great importance it's not style that counts but sincerity."
Maar dan is het geen bonmot meer.
Schrijvers...

zaterdag 24 december 2011

Clerus

We waren op kerstavond bij familie en vrienden in een dorpje onder de rook van Deventer. Om twaalf uur 's nachts wandelden we naar de dorpskerk, waar naar verluid een levensgrote kerststal was ingericht met een echte kameel en een echte ezel. Het geheel bood een deerniswekkende aanblik. De ezel en de kameel leken uitgeput en ontdaan. Je kreeg het idee dat de dieren seksueel misbruikt waren door de plaatselijke clerus. Ook het kindeke Jezus lag er niet ontspannen bij.

vrijdag 23 december 2011

Hoogleraren

Op het NOS Journaal van vanavond vertelde de nieuwslezeres dat de regering de Nederlandse woningbouwcorporaties had gesommeerd om maarliefst tweederde deel van alle huurwoningen als koopwoningen op de woningmarkt te brengen. Er kwam een hoogleraar woningmarkt - zo stond het er - in beeld die uitlegde dat dit niet goed was, of juist wel, dat weet ik niet meer. Daarna vertelde de nieuwslezeres dat een rechter de eigenaar van de Probo Koala, Trafigura, een boete van een miljoen euro had opgelegd. Om de kwestie in het juiste perspectief te plaatsen, interviewde het NOS Journaal een hoogleraar grote schepen met chemische ladingen. Het volgende item was gewijd aan de regering van Syrie, die ervan verdacht wordt enkele bomaanslagen in Damascus zelf gepleegd te hebben. Een hoogleraar bomaanslagen lichtte toe dat dit inderdaad niet ondenkbaar was.

donderdag 22 december 2011

Elegant cynisme

Een van de charmantste boeken die ik ken is Oraculo manual y arte de prudencia van Baltasar Gracian (1601-1658). Het werd door Theo Kars vertaald als Handorakel en kunst van de voorzichtigheid.
In het boek staan driehonderd voorschriften voor de omgang met mensen: "Dit is nuttig omdat wij nu eenmaal van anderen afhankelijk zijn. Er bestaan onaangename mensen met wie en zonder wie men niet kan leven. Het is daarom wijs aan hen te wennen, als aan wanstaltigheid, zodat u niet steeds met afschuw wordt vervuld."
Gracian is amoreel, cynisch en opportunistisch. Maar niet van nature, zoals Machiavelli. Hij is door schade en schande "wijs" geworden, en je voelt aan al zijn formuleringen dat hij dit eigenlijk betreurt.
We moeten onszelf beschermen tegen de kwade bedoelingen en de domheid van anderen, het is niet anders. Maar we zijn het aan onszelf verplicht om dit op een zo elegant mogelijke manier te doen: "Niet doorgaan voor een berekenend mens, ook al kan men zonder berekening niet leven. Men kan beter voor voorzichtig dan listig worden aangezien."

woensdag 21 december 2011

Row row (2)

Op 18 december stond hier een liedje uit het eerste pianoleerboek voor kinderen van John Thompson. "Row row row your boat..." Ik ga het niet nog een keer uitschrijven, kijk maar bij 18 december. Het is een raar liedje, vind ik. Het zou goed passen in een film van David Lynch of Alfred Hitchcock. Terwijl het ogenschijnlijk zo'n onschuldig liedje is.

Orde en netheid

Het was half tien in de avond. Halverwege het zebrapad tussen het Concertgebouw en het afgetrapte voetbalveldje dat Het Museumplein genoemd wordt, stonden twee politieagenten te controleren of iedereen zich wel netjes aan de verkeersregels hield. Ze waren de opvallendste figuren in de wijde omgeving, want ze droegen fluorescerende gele vesten met fel oplichtende witte strepen op de borst en op de rug. Het geel en wit van hun vesten en het rood van het voetgangersstoplicht, fel als een mistlamp, kon niemand ontgaan. Vandaar dat iedereen braaf stond te wachten, hoewel er in de verste verte geen auto's of trams aankwamen. Het kruispunt bood een aanblik van ongewone ordelijkheid en netheid, wat eerlijk gezegd nogal genant was.
Maar een paar jongens, druk in gesprek en met een gezamenlijke joint zo groot als een tuba, naderden het zebrapad, liepen door het rood en botsten al pratend en rokend zowat tegen de twee agenten op. Ik kon niet horen wat de agenten zeiden, maar die jongens moesten gewoon steun zoeken bij elkaar om niet op de grond te vallen van het lachen. En ze konden zichzelf helemaal niet meer in bedwang houden toen de agenten iets begonnen te vertellen over het belang van verkeersregels. En je snapt wel dat het totaal onhoudbaar werd allemaal toen de bonnenboekjes tevoorschijn kwamen.
"Naam?"

dinsdag 20 december 2011

Leeuwen

Circusdirecteur Henk van der Meijden vandaag in de Telegraaf: "Bestraffing werkt niet bij leeuwen."

zondag 18 december 2011

Kosmopolitische kip

Ik kreeg - via de mail - een gesigneerd kunstwerk aangeboden van Koen Vanmechelen, een Belgische kunstenaar die sinds 1998 werkt aan een kruisingsprogramma van kippen uit alle delen van de wereld. Koen wil de universele superbastaardkip kweken, een geweldig idioot plan genaamd The Cosmopolitan Chicken Project.
Ik ga hem uitnodigen.





Op de foto: een voor consumptie gereedgemaakte founding father van het toekomstige kosmopolitische kippenras (gallus gallus domesticus cosmopoliticus), de poulet de Bresse.

Row row

Row row row your boat /
Gently down the stream /
Merily merily merily oh! /
Life is but a dream





Liedje uit John Thompson's meest eenvoudige pianoleergang, deel 1

donderdag 15 december 2011

Buurtsuper

"Een pakje Winston graag," zei mijn vrouw tegen het meisje achter de balie van de sigarettenafdeling in Albert Heijn.
"U komt toch voor uw man?" vroeg het meisje. "Die rookt Kent hoor."

Gecorrumpeerd door de wet

De advocaten van Robert M. vinden het niet nodig om tijdens de rechtszitting de filmpjes te tonen die hun klant heeft gemaakt van het kindermisbruik. Het voegt volgens hen niets toe. Een beschrijving - in woorden - van de filmpjes zou voldoende moeten zijn. Dit zeggen de advocaten omdat de filmpjes erg schokkend zijn, waardoor het tonen ervan nadelig zou zijn voor hun klant (een beschrijving in woorden is minder schokkend, denken ze blijkbaar - juiste en interessante gedachte). Het is allemaal volgens de regelen der kunst, maar je begrijpt meteen waarom onder juristen de zelfmoordkans zo veel hoger is dan bij andere beroepsgroepen.

donderdag 1 december 2011

Gebeurtenis zonder titel

Ik klikte per ongeluk op "Agenda" in Google gmail en toen verscheen deze term in beeld: "Gebeurtenis zonder titel." Mooie, eh, titel voor een novelle.

woensdag 30 november 2011

Gare du Nord, Parijs

Ontworpen door architect Jacques Ignace Hittorf, in opdracht van de president van de Chemin de Fer du Nord, James Mayer de Rothschild. De bouw duurde van 1861 tot 1865.
131 jaar na de voltooiing en ingebruikname van het station, op 30 november 1996, reed ik er binnen met geen ander plan dan een tentoonstelling van Picasso te bekijken, samen met selfmade kunstschilder E.R, een groot bewonderaar en gewetenloos imitator van Picasso. We werden op het perron verwelkomd door een mooie jonge vrouw die ons rondleidde door Parijs.
Vandaag, precies 15 jaar later, zei ze tegen me: "Peter, weet je wat voor dag het vandaag is?"

De bruid ontkleed door haar vrijgezellen, bovenste paneel

Conservatief

Laatst kwam ik M. tegen bij de Sinterklaasafdeling in de supermarkt. Hij zocht een bepaald soort chocolademuizen met een witte vulling en gekleurd zilverpapier eromheen.
"Dezelfde als vroeger."
Hij verklaarde dat hij nogal conservatief was op smaakgebied.
Ik antwoordde dat me dat niet verbaasde, waarop hij zei dat hij het fijner had gevonden als ik had gezegd:
"Jij? Conservatief? Dat had ik nooit achter je gezocht. Ik dacht juist dat je heel avontuurlijk en experimenteel van aard was etc. etc."


Op de foto: Sinterklaaskikkers

dinsdag 29 november 2011

Naakt schaken

In Amsterdam was dit weekeinde de performance "Naakt Schaken" van een Amerikaanse kunstenares die Jennifer Shahade heet. In dit filmpje zegt ze er iets over terwijl ze schaakt tegen een man zonder kleren aan.
Je vraagt je af waar het voor nodig is.
Het blijkt dat Marcel Duchamp in 1963 in een museum in Pasadena een schaakpartij speelde tegen een vrouw zonder kleren aan. Vandaar.

Op de foto zie je Marcel Duchamp (rechts) tegen die naakte vrouw. Waar was dát eigenlijk voor nodig?  
Misschien is dat wel de enige ware traditie in de moderne kunst - dingen maken waarbij mensen zich afvragen waar het voor nodig is.
Goeie traditie.

zaterdag 26 november 2011

Voetnoot

Mijn volgende boek wordt een zeer uitgebreide voetnoot. In Anthony Graftons meesterwerk Die tragischen Ursprünge der deutschen Fußnote (Berlijn 1995), wordt de psychologie van de voetnoot helder uit de doeken gedaan. Door de meeste mensen wordt de voetnoot gezien als een onwelkome onderbreking van de hoofdtekst.

Liedje

Vandaag hoorde ik mijn oudste dochter (10) zachtjes het volgende liedje voor zich uit zingen:

Sinterklaas kapoentje
Geef me een miljoentje
Stort maar op m'n rekening
Dan krijg jij een tekening.

Die kende ik nog niet.

Op de foto: Christopher Robin Milne (zoon van A. A. Milne) met de Alpha Farnell teddybeer die volgens de Teddy Bear Encyclopaedia model stond voor Winnie-the-Pooh. De Engelse Alpha Farnell teddybeer was min of meer gejat van de Duitse Steiff teddybeer, hoewel sommigen beweren dat de Amerikaan Morris Michtom nog weer eerder was dan Richard Steiff. Feit is dat de naam "teddybeer" afkomstig is van Theodore ("Teddy") Roosevelt, die in november 1902 met een gezelschap op berenjacht was in Mississippi. Iedereen had al een beer geschoten, behalve de president. Toen bonden zijn medewerkers een zwarte beer aan een boom en zeiden tegen de president: "Schiet deze dan maar dood". Maar dat weigerde de president, het was hem zijn eer te na. In de Washington Post verscheen een cartoon over het incident en door die cartoon kwam de New Yorkse snoepverkoper Morris Michtom, die in zijn vrije tijd samen met zijn vrouw speelgoeddieren maakte, op het idee om een beer van stof te maken, gevuld met stro, en die "Teddy's bear" te noemen. De beer was een groot succes. Er wordt beweerd, aldus de Teddy Bear Encyclopaedia, dat in 1903 drieduizend "teddyberen" van de firma Steiff, onderweg naar Amerika, schipbreuk leden door een botsing met een ijsberg en verdronken, maar het verhaal - de teddyberenvariant van de RMS Titanic - is vermoedelijk apocrief. Dit heeft allemaal natuurlijk weinig met het Sinterklaasliedje te maken, maar ik citeer hier graag de bewonderenswaardige babbelkous Michel Eyquem de Montaigne, die schreef: “Het is de lezer die mijn onderwerp uit het oog verliest, niet ik. Er is altijd in één of ander hoekje wel een woord te vinden dat er, zij het beknopt, toch voldoende over zegt. Ik streef naar afwisseling, ongeremd en chaotisch. Mijn stijl en mijn geest dolen beide rond. Zoals het voorschrift van onze meesters en meer nog hun voorbeeld ons leert, moet men een beetje gek zijn om niet een nog grotere dwaas te worden.” Het zoontje van A.A. Milne ziet er op de foto niet zo gelukkig uit, vind ik. Dit terzijde.

vrijdag 25 november 2011

Weddenschap

Ergens halverwege de jaren '90 van de vorige eeuw - dat "vorige eeuw" moet je er altijd bij zeggen - wedde ik met iemand om een krat cuvee de prestige champagne dat het makkelijker was om miljonair te worden dan om een roman te schrijven. De roman kwam af, maar het banksaldo laat nog altijd te wensen over. Conclusie: een roman schrijven is makkelijker dan miljonair worden, althans voor mij. Kosten van dit nutteloze inzicht: een krat Dom Pérignon van Moët et Chandon. Oftewel een vermogen.




donderdag 24 november 2011

"The best we can hope for...

... is a lost two decades," zei econoom Steve Keen in HARDtalk. Pessimisme, maar met een oplossing, zij het een radicale: "The burning of the books of debt is a regular activity in precapitalist societies. It actually meant writing of the debt completely and liberate people that were put into debt slavery. If they hadn't had that escape, none of these societies would have lasted."
Om de macht van de financiele markten te breken "we should write of the debt, bankrupt the banks, nationalize the financial system and start all over again."

woensdag 16 november 2011

Onschuld (2)

Je kunt ook zeggen dat moralisten - als ze erg gesteld zijn op hun waarden, en dat zijn ze meestal - zich beter niet aan de liefde kunnen wagen. Dat had het Christendom natuurlijk al begrepen. Niets zo gevaarlijk voor het geloof als een lekker potje vrijen.

dinsdag 15 november 2011

Onschuld

Hersenscans van zichzelf seksueel bevredigende mensen (ik heb het niet verzonnen) tonen aan dat seksuele opwinding gepaard gaat met een dramatische afname van de activiteit in het "morele centrum" in de hersenen. Zodra je opgewonden raakt, verlies je je morele subtiliteit: het morele vuur gaat uit, er blijven alleen nog een paar kooltjes gloeien in de vuurhaard van goed en kwaad. Misschien is dat de reden waarom schrijvers zo graag over de liefde schrijven. Alle liefde is immoreel, en immoraliteit is een goudmijn. Je kunt ook zeggen dat liefde de onschuldigste vorm van immoraliteit is.

zaterdag 12 november 2011

Merry Apocalypse

Mijn boek is nog lang niet af, maar de auteursfoto wel (als het mag van de fotograaf). De foto werd daags na het einde van de wereld gemaakt, op 22 oktober 2011.
Je zou een heel boek kunnen wijden aan de vraag waarom je sommige foto's van jezelf goed vindt, en andere niet. Niet dat ik twijfel aan mijn onsterfe-
lijkheid, maar bij deze dacht ik: als ik dood ben, dan mag deze foto wel blijven. Genante gedachte, maar ik dacht het. Ik kon het niet helpen.

Ork

Zelfgemaakte bruchetta bij de lekkerste soep die ooit op ons fornuis is bereid, een Toscaanse Ribollita. Boerensoep die zo stevig is dat je 'm met je vork kunt eten. Ork, Ribollita eet je met een vork.

maandag 7 november 2011

De kunst van het belasting betalen

De Chinese kunstenaar Ai Weiwei moet 14,8 miljoen yuan renminbi achterstallige belasting betalen aan de Chinese staat, ongeveer 1,7 miljoen euro. Hoe betaalt hij dat?
Wel, bewonderaars vouwen vliegtuigjes van bankbiljetten en gooien die over de muur rond zijn huis. Als dank krijgen ze een zakje met zonnebloempitten.
Ai Weiwei heeft al 5,3 miljoen yuan renminbi binnen, iets meer dan een derde van het verschuldigde bedrag.
Niet alleen bewonderaars van Ai Weiwei, ook tegenstanders van het Chinese regime gooien vliegtuigjes over de muur, en ook die ontvangen in ruil voor hun bijdrage een zakje zonnebloempitten.
Ik weet niet of Ai Weiwei echte zonnebloempitten in het zakje stopt of de handbeschilderde porseleinen zonnebloempitten waarvan hij er 100 miljoen liet maken in de stad Jingdezhen.


Op de foto: Ai Weiwei met zonnebloempitten

zondag 6 november 2011

Zeven (2): Prenataal dromen van parachute

"Ik wilde al parachutespringen toen ik nog in de buik zat."

vrijdag 4 november 2011

De enorme kamer

"Infinity pleased our parents,
One inch looks good to us"







Edward Estlin Cummings

Professor Zeemeeuw

Joseph Mitchell (1908) was een succesvolle Amerikaanse schrijver. Zijn boeken, vijf in totaal, waren bundelingen van verhalen die hij schreef voor de New Yorker, waarvoor hij werkte van 1938 tot zijn dood in 1996.
Zijn laatste verhaal voor de New Yorker verscheen in 1964. Het heette Joe Gould's Secret.
Van 1964 tot 1996 schreef Mitchell niets.
Meer dan dertig jaar lang verscheen hij dagelijks op de redactie van de New Yorker, ging achter zijn typemachine zitten en tikte geen woord. Het is het langste bekende writer's block uit de geschiedenis.
Joe Gould's Secret gaat over een destijds veelbesproken New Yorkse figuur, Joe Gould, die werkte aan een alomvattend historisch meesterwerk, The Oral History of Our Time. Hij had al negen miljoen woorden, een ontzagwekkend aantal: honderdvijftig boeken van elk driehonderd pagina's.
Al eerder, in 1942, had Mitchell een verhaal over hem geschreven, getiteld Professor Sea Gull. Gould kon namelijk - naar eigen zeggen - de kreten van zeemeeuwen verstaan en had enkele gedichten van Longfellow in het meeuws vertaald: "Over het geheel genomen, kan ik u vertellen," zei hij tegen Mitchell, "klinkt Longfellow beter in het meeuws dan in het Engels."
Joseph Mitchell kende Joe Gould dus al 22 jaar toen hij in 1964 met hem op bezoek ging bij een New Yorkse uitgever die bereid was om het alomvattende, negen miljoen woorden tellende meesterwerk The Oral History of Our Time te publiceren. Gould gedroeg zich vreemd tijdens het gesprek, hij gaf ontwijkende antwoorden en was tegendraads. En opeens besefte Mitchell het: "My God," zei hij tegen Gould, "it doesn't exist! There isn't any such thing as The Oral History of Our Time!"
Gould ontkende noch bevestigde.
Mitchell in Joe Gould's Secret: "Ik dacht aan de vrachtwagens en treinwagons vol boeken die overal ter wereld van de persen rolden en ik merkte dat ik het bewonderenswaardig vond dat hij het niet geschreven had."


Op de foto: Joseph Mitchell

donderdag 3 november 2011

Einde van een tijdperk

Premier Papandreou van Griekenland heeft z'n referendum afgeblazen onder druk van Merkozy en het geld. Dit is zonder meer een mijlpaal in de politieke geschiedenis van Europa. Voor het eerst heeft een Europese staat zijn (schijn)soevereiniteit opgegeven zonder oorlog. In het land waar het woord "Europa" vandaan komt, krijgt Europa voor het eerst gestalte.



Op het plaatje: Jean Bodin

woensdag 2 november 2011

Gelukkig

'"Ik zit tot mijn nek in de stront, maestro."
"Ah, mooi zo!" antwoordde Alfonso met hetzelfde goede humeur als altijd en met de meest Colombiaanse versregel uit het volkslied: "Gelukkig is dat het geval met de hele mensheid, die in ketenen zucht."'








Uit: Gabriel Garcia Marquez, Leven om het te vertellen

zaterdag 29 oktober 2011

Telefoonnummer

... En door die gedichten van Achterberg moest ik weer denken aan mijn vader, en aan zijn dood bijna twintig jaar geleden. Hoe we zijn huis opruimden.
In de Verzamelde Gedichten van Gerrit Achterberg, dat ik van hem "erfde", staan honderden aantekeningen van hem, sommige op losse papiertjes, sommige met pen of potlood op de bladzijden geschreven. Hij was jonger dan ik nu ben toen hij die aantekeningen maakte. Hij had een vrij keurig handschrift. Ik sloeg het boek vandaag open, in verband met Mulisch, en er viel een kartonnetje uit met ons telefoonnummer van veertig jaar geleden erop. Het nummer bestaat niet meer. Als je het toch belt krijg je mij aan de lijn, 13 jaar. Als ik tenminste mag opnemen van mijn moeder.

Op de foto: Model 302 Telephone van Henry Dreyfuss

Minus Mulisch

De werkkamer van Harry Mulisch wordt een museum. Er stonden foto's van de werkkamer in het Parool. Op enkele foto's zijn de lampen aan. Ik moest denken aan een gedicht van Gerrit Achterberg. Het begint ongeveer zo: Het huis is leeg, uit het horen / zijn uw woorden genomen, / uit het zien / al uw dagelijks doen met de dingen...
Ik moest ook denken aan de laatste twee regels van Achterbergs gedicht Anti-materie: (...) om u te vragen of het licht uit kan, de antichambre dicht.

donderdag 27 oktober 2011

Poes

Onze poes is veranderd door de mislukte zwangerschap. Ze is aanhankelijker dan ze ooit geweest is en er is iets vragends in haar gemiauw geslopen. "Miauw?"
Vroeger was het: "Miauw!"
Verder wil ze de hele tijd bij ons zitten. Dat wilde ze altijd al, zoals bijna elke poes, maar voorheen was ze niet zo vasthoudend. Ze heeft zelfs een poging ondernomen om op mijn hoofd te gaan zitten. Ik lag te slapen op de bank, de eurocrisis was op de buis, en ik werd wakker doordat ze pogingen deed om erop te gaan zitten.

woensdag 19 oktober 2011

Victory (1)

Het is me niet duidelijk wat nu eigenlijk de juiste versie is van Churchills Victory-teken. Met de handpalm naar binnen...

Victory (2)

... of met de handpalm naar buiten.

dinsdag 18 oktober 2011

Rabelaisprijs

Nu ik er eens over nadenk lijkt het me een goed idee om een Rabelaisprijs in het leven te roepen voor moralinevrij schrijven. Eenmaal per jaar uit te reiken door de KNSM Sociëteit. Er wordt niet gemarchandeerd. Als er geen geschikte kandidaat is, dan wordt de prijs niet uitgereikt.

Gratis worsten

Nog niet zo lang geleden was op de roemruchte KNSM Sociëteit Fredie Beckmans te gast, met in zijn kielzog zowat de hele worstelite van Nederland. Een legendarische avond. Ook meneer Wateetons was er. Hij zat vooraan, voorzover dat mogelijk is in een opstelling zonder kop of staart, en hij lette goed op wat Fredie allemaal zei en deed. Terecht, want Fredie is een eminent geleerde op het gebied van worst. Ook heeft hij een mooie worsttatoeage op zijn arm die hij op de KNSM Sociëteit trots liet zien aan de barkeepster. Hij wilde nog meer tatoeages laten zien, maar dat vond ik niet goed.
We aten door Diny Schouten zelf gemaakte worst, die erg lekker was. We kregen een stukje Zwitserse legerpaardenworst en speciale zuurkool en Fredie hield ook nog een verkiezing, waarbij de worstheilige van het jaar gekozen werd.
Deze week staat er een verhaal van hem in de Amsterdamse Daklozenkrant die ik heb gekocht van een aardige man die regelmatig in de Albert Heijn aan de Oostelijke Handelskade staat. Als hij er niet staat, dan staat er een vrouw, mooi opgemaakt en goed gekleed en met een glimmend rode lach (van de lipgloss).
Maar goed, als je dat verhaal leest, dan weet je meteen dat er in de Lage Landen maar één schrijver is die de eretitel "Erfgenaam van Rabelais" verdient, en dat is Fredie Beckmans. Zijn verhaal had zo in Gargantua en Pantagruel gekund.
Hier een stukje uit Fredie Beckmans' verhaal in de Daklozenkrant, zodat je weet wat ik bedoel:
"De Amsterdamse gerookte ossenworst is mij het allerliefst en er zijn nog heel wat slagers in Amsterdam die hem zelf maken. Ik kan er zo een paar noemen, maar dan doe ik de anderen weer tekort. Nou goed, de allerlekkerste en omdat de slager en de slagerij er toch niet meer zijn. Na bijna vijftig jaar sloot Rodrigues in 1994 zijn slagerij aan de Vijzelgracht. Vier jaar later overleed hij op tachtigjarige leeftijd. Wat mijn vriend Harry bij Rodrigues is overkomen moet ik hier wel even kwijt. Harry had een kunstenaarsclub en iedere donderdagavond gratis leverworst en ossenworst. Toen hij die een keer bij Rodrigues ging kopen, wilde de lieve oude megadikke man weten wat Harry met zoveel worsten van dezelfde soort ging doen, had hij soms zelf een slagerij - Harry lijkt wel een beetje op een slager - en of hij die dan stiekem onder zijn eigen naam ging verkopen. Harry vertelde de slager over zijn kunstenaarsclub en dat hij de worst 's avonds in dikke plakken gesneden gratis wilde uitdelen. Fout. Rodrigues griste de worsten weer van de toonbank. 'Ik verkoop geen gratis worsten, daar zijn ze te lekker voor.' Die man was al dik in de zeventig, maar nog heel scherp."

Meneer Wateetons en Sjoerd Mulder, Over Worst, 2011, uitgeverij Carrera

In en om het huis (10a): bezoek

video

maandag 17 oktober 2011

Zeven (1)

Dit is een raket. OK?
Als je dat niet gelooft
ben je een duizend. OK?
Dat ben je.
een raket.
Egt
waar!!!!!
Weet je waarom
ik dat zeg?
Omdat je dan
een meeljoen
bent.
IJnt.
OK?

vrijdag 14 oktober 2011

Brains over bullets

Tijdens mijn studie had ik altijd het gevoel dat er in de tientallen boeken die ik moest lezen over de krijgsgeschiedenis van de Tweede Wereldoorlog belangrijke informatie ontbrak, dat alles wat er in die boeken stond tot op zekere hoogte irrelevant was. Het was niet meer dan een vage verdenking van irrelevantie, maar het leidde ertoe dat ik me destijds van het onderwerp afkeerde. Hoe kwam het bijvoorbeeld dat Montgomery won van woestijnvos Rommel in de slag bij El Alamein in Noord-Afrika? Er waren allerlei verklaringen voor in die boeken: het genie van Montgomery om maar wat te noemen. Maar een militair genie... Ik heb in mijn leven een paar mensen ontmoet met een touch of genius, en ik verzeker je, het zijn geen van allen militairen.
Inmiddels weet ik dat Montgomery’s overwinning te danken was aan Alan Turings decoderingsmachine (of een handmatige voorloper daarvan), die de dagelijks veranderende versleutelcodes van de Duitse militaire berichtgeving kon kraken. De zo verkregen informatie werd direct doorgespeeld aan de dappere generaal die zich in Afrika met de wereldoorlog bemoeide. Daardoor was hij op de hoogte van de posities en de plannen van Rommels leger. Alleen een sukkel als Rataplan had die veldslag kunnen verliezen.
Wat ontbrak in al die boeken was de geheime machine van Alan Turing. Geen wonder, want het werk van Alan Turing op Bletchley Park moest dertig jaar geheim blijven, tot 1975. In 1976 ging ik studeren. Toen was de informatie in de boeken nog lang niet aangepast.


Op de foto: de heer Montgomery

donderdag 13 oktober 2011

Schaduw en voorwerp

"Sometimes the shadow tells you more than the object."
Iemand zei dit. Ik weet niet meer wie. Waar het over ging weet ik ook niet meer.

"Hm, zou dit de parking zijn?" (3)


Uit de serie "Hm"
Eerdere afleveringen verschenen op 11-11-10 en 15-09-10 (Proefstation)

dinsdag 11 oktober 2011

Feest!

Het einde van de wereld. De ondergang. De Apocalyps. Volgens de roemruchte ondergangsprofeet ds.Harold Camping had het moeten gebeuren op 21 mei. Maar het gebeurde niet. De vier paarden van de Apocalyps hielden weer eens halt. Camping had zich verrekend, zei hij. De juiste datum was 21 oktober 2011. Vrijdag over twee weken.
De ondergang krijgt altijd weer een herkansing. Daarom viert de KNSM Sociëteit op vrijdag 21 oktober een feestje ter ere van alle ondergangen én het hardnekkig voortbestaan van de wereld (en de KNSM Sociëteit).
Met doodlopend buffet, voordrachtskunstenaar Eddie Kagie en drummer Wouter Messchendorp. Met Edgar Allan Poe, levende muziek, een lezing over de tijd door filosoof en natuurkundige dr. Victor Gijsbers. En nog veel meer.
Mocht de ondergang dit keer daadwerkelijk plaatsvinden, dan krijgt iedereen het Transgalactisch Liftershandboek cadeau en gaat het feestje rondom het voortbestaan uiteraard niet door. Voor de zekerheid staat de micro-of megafoon de hele avond open voor een ieder die een laatste zegje wil doen. Aanvang doodlopend buffet: rond achten.

zaterdag 8 oktober 2011

Once upon a midnight saai (vertaling: Google)

"De Raven, door Edgar Allan Poe, is een van de gedichten ooit geschreven. Voor het eerst gepubliceerd 1845, werd al snel herdrukt en het geven van zijn auteur onmiddellijke en blijvende roem. Openen als volgt: 'Once upon a midnight saai...'"

Out of the blue

"Heb je het niet koud?" vroeg ik aan mijn jongste dochter (7), die nogal schaars gekleed aan tafel zat.
"Buikdanseressen hebben het nooit koud," antwoordde ze.

vrijdag 7 oktober 2011

Langzaam je positie verbeteren

Ik ben altijd onder de indruk geweest van het schaakspel van Anatoli Karpov. In de tijd van zijn kampioenschapsmatches met Kasparov was ik voor hem. Mooie naam, Anatoli Karpov. Ik heb niet zo heel veel verstand van schaken zeg ik er meteen bij, maar ik hield erg van de schoonheid van Anatoli's langzame spel. Kleine zetjes, nooit een groot gebaar. Geen drama. Hij speelde als een dichter, even behoedzaam als trefzeker, even "slaperig" als meedogenloos. Zijn tegenstanders moeten het gevoel hebben gehad dat ze zich met elke zet - hoe briljant ook - verder verstrikten in het glinsterende web van de raadselachtige, geduldige dromer aan de andere kant van het bord. Je zou kunnen zeggen dat het eindspel bij hem al begon bij de openingszet. Een of andere computerwetenschapper heeft nu aangetoond dat computers Karpov minder goed "begrijpen" dan Kasparov of Fischer: "When it comes to slowly improving the position, no computer would be as good as Karpov."

dinsdag 4 oktober 2011

Zenuwen

Soms steek ik bij het schrijven aan mijn nieuwe boek een sigaret op. Ik hou van roken. Maar ik hou er niet van om in een rokerige kamer te werken, en dus doe ik het raam open, zodat de rook naar buiten stroomt en frisse avondlucht naar binnen. Steevast gooit de bovenbuurvrouw dan met een klap het raam van haar slaapkamer dicht. Dit begint me danig op de zenuwen te werken.

Helderheid

Eindelijk een heldere uiteenzetting gevonden over de financiele crisis. Kort gezegd komt het er op neer dat er een internationaal straatverbod voor wereldvreemde wiskundigen moet komen (astrofysici, quantumfysici, geometristen etc.): niet in de buurt van banken. Geef die rotjongens een atoom en ze maken een atoombom. Geef ze geld en ze maken een wereldwijde crisis.

zondag 2 oktober 2011

Uit het nieuws (1): Robert Whitaker

Hiernaast  de foto die Robert Whitaker maakte voor het omslag van het Amerikaanse Beatles-album Yesterday and Today uit 1966. Te zien zijn onthoofde poppen en stukken vlees. De fotograaf had gedroomd dat de Beatles in stukken werden gescheurd door mooie jonge meisjes. Zo kwam hij op het idee. Platenmaatschappij Capitol vond het geen goed idee, en dus werd de later beroemd geworden "butcher-cover" uit de handel genomen en vervangen door een omslag met de Beatles rondom een hutkoffer. Robert Whitaker is vandaag overleden.

Heldinnen

"Wie zijn jouw helden?" vroeg mijn dochter. Ze is tien.
"De dappere krijgers Christoffel Columbus, Winston Churchill, Galileo Galilei, Gregor Mendel, Alan Turing en Charles Darwin," antwoordde ik zonder haperen.
"Geen vrouwen?" vroeg ze.

zaterdag 1 oktober 2011

Poes als zaklantaarn

"Pak de poes er even bij, dan kunnen we wat zien."









(M. (10) tegen Z. (7), in het donker)

Ashes to ashes, dust to dust (total finality)

We hebben het poezenjong begraven onder een boom in het bos. Hij ligt daar goed, zelfs heel goed. Tijdens de begrafenisceremonie, die bestond uit het graven van een diep gat, het ter aarde bestellen, het uitspreken van enkele laatste woorden en het bedekken van de grond met eikeltjes en takjes, hebben we hem de naam Paco gegeven.

vrijdag 30 september 2011

Feest

Op vrijdag 21 oktober opent de KNSM Sociëteit het nieuwe seizoen met het Feest van het Einde van de Wereld. Zoals bekend heeft de roemruchte Amerikaanse ondergangsprofeet Harold Camping aangekondigd dat op die dag de wereld zal vergaan.
Maar voor de zekerheid vieren we die avond ook het Feest van het Voortbestaan van de Wereld. Twee feesten in één klap. Met extra lekker eten en drinken, vrolijke apocalyptische muziek en verhandelingen over het einde der tijden.
Feest van het Einde en het Voortbestaan van de Wereld (en de KNSM Sociëteit), vrijdag 21 oktober 2011 in de Kompaszaal!*
 
* Mocht de wereld vergaan, dan gaat het feest van het voortbestaan niet door.

donderdag 29 september 2011

Het leven gaat (niet) door

Vannacht is onze poes Vlinder bevallen van een volmaakt rood katertje dat helaas de ochtend niet heeft gehaald. Vanmorgen troffen wij het jong tot ons verdriet levenloos aan naast zijn moeder, met wie het gelukkig goed gaat: ze speelde alweer met een takje, genoot even van het zonnetje op het balkon en at gulzig de kabeljauw die ze gisteravond had laten staan. Daarna ging ze rusten: "Het leven gaat door," snorde ze ons toe met toegeknepen oogjes. Dat is waar, maar toch zijn we verdrietig.

video

woensdag 28 september 2011

Hans Wiegel

Sommige mensen hebben zo'n bijzondere persoonlijkheid dat het lijkt alsof ze heel hun tijd en ruimte met zich meenemen als ze uit beeld verdwijnen. De jonge Hans Wiegel was zo iemand. "Einde van een tijdperk", kopten de kranten melancholiek toen hij zich decennia geleden uit de politiek terugtrok. Moeilijk uit te leggen, maar wanneer de oude Wiegel op tv verschijnt, zoals vanavond, dan is de door hem ontvoerde tijd er ook weer.

dinsdag 27 september 2011

Nuttig om te weten (1)

"It takes a minute to count a minute. And time spent counting doesn't count."
 










Stefan Themerson


maandag 26 september 2011

Mevrouw Duifjes

Mijn secretaresse, mevrouw Duifjes, is vandaag voor het eerst in twintig jaar niet op haar werk verschenen. Ik vond haar de laatste tijd al wat verward.

Deeltje ontdekt dat sneller gaat dan het licht (2)

Behalve wijlen collega Adams en ikzelf blijken nu ook vele andere vooraanstaande geleerden het nieuws over die deeltjes niet te vertrouwen. Niets gaat sneller dan het licht (behalve dus, volgens Adams, slecht nieuws). Theoretisch natuurkundige en Spinozawinnaar Erik Verlinde van de Universiteit van Amsterdam oppert evenwel de mogelijkheid dat de gevonden deeltjes sneller gaan dan het licht omdat ze buiten de realiteit staan. Ja zeg.

zondag 25 september 2011

Nieuw verkeersbord

Courtesy PdW

Glijvlucht

Haarlemmermeerpolder, zaterdagavond, 7 minuten voor zonsondergang, 41 minuten voor het einde van de schemering. Op de fiets terug naar Amsterdam, na een feestje in een Spaarndamse kazemat ter ere van het nieuwe boek van Anne Gine Goemans, Glijvlucht. De band The Hype trad op met een nummer geschreven ter ere van de hoofdpersoon van de roman, Gieles. Onvergetelijk joch, alleen al omdat hij zijn gans leert pingpongen. Aankomst in Amsterdam (thuis): 9 minuten na het einde van de schemering (civiel).