zaterdag 27 december 2014

"Owing to Hitler, our portions are littler"

Mendips (boven) en Liverpool Blitz
Ik ben nooit een fan van The Beatles geweest, van die jongens bedoel ik. Maar altijd als ik toevallig een nummer van ze hoor, op de radio, in de auto of zo, dan heb ik het gevoel alsof ik echte muziek hoor, heel wonderlijk. Bij alle andere muzikanten - ook bij de latere John Lennon van Imagine en de latere Paul McCartney van Mull of Kintyre - is er voor mijn gevoel sprake van een soort van muziek, iets wat sterk lijkt op muziek, maar het eigenlijk niet is. Ik heb er niet de goeie woorden voor. Dus ben ik een tijdje geleden maar nummers van The Beatles gaan spelen, om erachter te komen hoe de vork nou precies in de steel zit. Ook lees ik het boek The Beatles: All these years, Volume 1, Tune in, van Mark Lewisohn. Een prachtig boek, van de Kerstman gekregen. Duizend pagina's, inclusief uitgebreid notenapparaat.
Over John Lennon (17) en Paul McCartney (15): "John's house, on a busy dual-carriageway, was a semidetached suburban villa given the name Mendips by its previous occupants. Paul came here [...], turning up mostly on weekends. [...] After the first visit, Paul knew not to use the front door but to walk down the side and knock at the back, which led into the kitchen. The front was rarely used. Mimi would call upstairs: "John, your little friend is here."
Over Liverpudlians: "[...] In the Blitz week of May 1941 [...] Germany attempted to obliterate Liverpool, to wipe it off the map [...]. Liverpudlians, for whom tough times were a way of life, buried their dead, swept the rubble into piles and carried on. They couldn't be extinguished any more than their humor. One street-corner chip shop simply put up a sign - 'Owing to Hitler, our portions are littler'- and kept the home fryers burning."

woensdag 24 december 2014

Vuur

Kerstavond, Barneveld (foto 112 Barneveld)
Vannacht rond half drie reden we op de totaal verlaten en duistere A1 in een konvooi van drie auto's vanuit de provincie terug naar Amsterdam. We reden 130 km/h. We hadden kerstavond gevierd in de provincie, met op het menu onder andere: kippenlevertjes met druiven en madeira, en kalkoen a la Ottolenghi. Ongeveer ter hoogte van Barneveld stond een boerderij in brand. Het bood een verschrikkelijke aanblik, dat verzengende, lichtgevende, laaiende vuur midden in de nacht, naast de snelweg.

maandag 22 december 2014

Kado

http://proefstation.blogspot.nl/2013/10/georg-wilhelm-friedrich-hegel-alles-ist.htmlEerder schreef ik al over het boek van Mark Lewisohn: The Beatles: All these Years, Volume 1 - Tune in. Duizend pagina's, alleen maar over de beginjaren. Lewisohn verwacht Volume 2 af te hebben in 2018 en Volume 3 in 2026. Dan ben ik, even denken, 66. Lewisohn is dan in de tachtig. Ik denk dat ik het boek kado krijg met Kerstmis. Ik weet het niet helemaal zeker. Ik heb de laatste weken ongeveer twintig keer tegen mijn vrouw gezegd dat ik het wel een mooi kado van de Kerstman zou vinden, dus het is niet geheel en al ondenkbaar.

Criticus (2)

Een andere criticus schreef over Darwins boek The Origin of Species: "Afstammen van de apen. Lieve help, laten we hopen dat het niet waar is. En als het waar is, laten we dan hopen dat niemand het te weten komt."




Uit: Het raadsel van alles wat leeft, p.47

zondag 21 december 2014

Criticus

In het prachtige boek Het raadsel van alles wat leeft zijn we nu op bladzijde 47 (ik lees het voor aan mijn dochter). Op bladzijde 47 komt een criticus aan het woord over The Origin of Species van Charles Darwin. Hij schrijft, vlak na de publicatie op 24 november 1859: "Een heel aardig boek. Maar jammer dat er niet meer over duiven in staat. Iedereen wil meer weten over duiven. Als hij uitgebreider over duiven had geschreven, dan zou het boek een stuk beter verkopen."

zaterdag 20 december 2014

Buiten bereik

Paul McCartney schreef het nummer For no one in de badkamer van een chalet in Zwitserland, waar hij op  skivakantie was met zijn vriendin. Hij was 23. Eerst noemde hij het nummer Why did it die? Dus dan weet je wel hoe de vlag erbij hing met die vriendin. Bij nader inzien noemde hij het For no one.
Hij vond de Franse hoorn een mooi instrument, dus wilde hij er een Franse hoornsolo in. Weer terug in Engeland neuriede hij de hoornsolo voor aan zijn producer (geloof ik) en die schreef het op. Maar er zat een noot in, een hoge F, die buiten het bereik van de Franse hoorn lag.
De beste hoornspeler van Engeland, Alan Civil van het BBC Symphony Orchestra, werd naar Abbey Road gehaald om de solo te spelen. Hij was 36. Hij las de noten en zei: "I think there's a mistake here. You've got a high F written down." Niettemin speelde hij de noot die voorbij het einde van zijn instrument lag.
Op 19 mei 1966 werd de hoornsolo opgenomen in Abbey Road. Toen Alan Civil klaar was zei Paul McCartney: "Well, ok, I think you can do better than that, can't you, Alan."
Daar was Engelands beste hoornspeler behoorlijk pissig over. Toen hem later gevraagd werd wat hij ervan vond om met Paul McCartney te spelen, sloeg hij terug met de woorden: "For me it was just another day's work, the third session of the day."


Alan Civil in de Vuurvogel van Strawinski

donderdag 18 december 2014

For no one

Ik kan nu ook het lied For no one (van de Beatles). Zoals ik eerder al schreef ben ik van plan om de komende vijf jaar vijftig nummers van de Beatles uit mijn hoofd te leren (zang en piano).
Iemand die ik ken, R., kan hoorn spelen en die heeft ermee ingestemd om de hoornsolo in For no one op zich te nemen.
Maar ik moet nu wel op zangles. Mijn eigen zang doet soms pijn aan mijn eigen oren. Dat kan ik ook de hoornspeler niet aandoen.
Wel merk ik dat het beter gaat naarmate ik luider... eh... zing. Maar thuis durf ik niet luid te zingen, in verband met de buren en mijn gezin. Dat doe ik op de fiets, zodra ik buitengaats ben. Het valt me niet altijd even gemakkelijk om de teksten van de Beatles uit m'n hoofd te leren. Het zijn ijzig heldere teksten, maar ze zijn ook slordig. Een prettig soort jongensslordigheid, dat wel.

woensdag 17 december 2014

Reclame

Ik was in Albert Heijn. Ik moest shampoo en douchegel kopen van mijn vrouw en kinderen. Staande bij de schappen met douchegels en shampoos dacht ik: eens even ruiken hoe Axe ruikt, dat is een bekend merk, er wordt veel reclame voor gemaakt, mogelijk is het een lekker geurtje. Dus klikte ik de dop omhoog en rook eraan. Ik rook niks, dus kneep ik zachtjes in de fles. Meteen spoot er een hele klodder uit, recht in mijn gezicht.
Wat een stank zeg. Maar ik herkende wel op slag de geur die ik vaak ruik in gezelschap. Een tikje weeë, zoete geur, niet zo opdringerig als een parfum, maar toch goed waarneembaar. Schijnbaar smeren veel mensen - mannen - zich in met Axe. Dat komt natuurlijk door die reclame, waarin hordes prachtvrouwen op een met Axe ingesmeerde man af rennen.

zondag 14 december 2014

Platenspeler

We hebben een platenspeler gekocht.
Leuk ding. Soort knetterend open haardvuur van muziek.
CD en Spotify e.d. lijken meer op centrale verwarming.

zondag 7 december 2014

Bank voor wachtende reizigers (2)

De Metropolitan Transportation Authority (MTA) van New York City verkoopt de houten subway-banken, versleten en wel, voor €650,- per stuk. Daar moet je nog wel de transportkosten bij optellen. Je kunt er ook een bestellen - een spiksplinter-
nieuwe - bij het Nederlandse bedrijf GjaltProducties. Wat dat kost weet ik niet.
De bank is gemaakt van massief Meranti en Okumé multiplex, lekker dik ingesmeerd met walnootwaterbeits, lijnolie, hars en Chinese houtolie.

MTA subway benches
Gjalt Producties

woensdag 3 december 2014

Bank voor wachtende reizigers

In de metro
De houten bank voor wachtende reizigers (1973) door Robert Iezzi (of Lezzi) verdwijnt uit de New Yorkse subway. Er komen metalen banken voor in de plaats.
Maar wat een mooie bank is dat, die houten! Die zou ik graag willen hebben.
In het Museum of Modern Art
Iets anders: over vijf dagen, op 9 december, bestaat deze blog precies vijf jaar. Dan hou ik ermee op. Ik dank de lezers alvast hartelijk. Ik ga een website maken waarop ik alleen nog maar aandacht zal besteden aan de komedie van het menselijk lichaam (voorlopige werktitel).
Je zult misschien denken: maar zo'n komedie is het menselijk lichaam helemaal niet. Nou, ik vind van wel.
Maar eerst maar eens die mooie bank van Robert Iezzi (of Lezzi) precies na bouwen. Wat een mooie bank! Zijn wij tenslotte niet allen "wachtende reizigers"?

donderdag 27 november 2014

Werkelijkheid

Huys
Vandaag werd in het actualiteiten-
programma Nieuwsuur een Turkse man aan de tand gevoeld over "integratie". Ik kon zijn naam niet goed verstaan. Vroeger zat hij bij de PvdA. Ook is hij directeur geweest van een of andere belangrijke Turkse organisatie in Nederland, waarvan ik de naam evenmin goed verstond. Hij zei desgevraagd het volgende tegen muckraker Twan Huys: "[Integratie] is een idee dat niet klopt... Dat zal nooit komen... Het moet maar een keer onder ogen gezien worden... Met de huidige techniek van sociale media.... waar grenzen niks voorstellen... waar afstand niks voorstelt... Kijk, toen ik in 1982 in Nederland kwam zat ik met die oude mannen naar de Nederlandse televisie te kijken... we hadden één keer in de week vijftien minuten televisie in het Turks... Paspoort heette dat programma... En nu kun je gewoon vierentwintig uur per dag hele mooie programma's zien... 3D... HD... weet ik veel... in het Turks... gewoon in je woonkamer. Het is dus... die werkelijkheid moet je onder ogen zien..."
Interessant nieuw licht op de rol en betekenis van internet.

Zie: http://nos.nl/uitzending/1085-uitzending.html, vanaf plusminus 17 minuut 15 seconden.


dinsdag 25 november 2014

Very strange

Ik heb me voorgenomen om de komende vijf jaar minstens vijftig nummers van The Beatles op de piano uit mijn hoofd te kennen. Met zang. Ik kan helemaal niet zingen, maar anders dan bij schrijven of bij willekeurig welke andere bezigheid, vervalt bij het zingen vrijwel automatisch elke vorm van zelfkritiek. Voor dit bekende aangename verschijnsel zijn meerdere verklaringen mogelijk; daarover, en over de relatieve onwenselijkheid van zelfkritiek, een andere keer. Op dit moment heb ik drie nummers onder de knie, zang- en pianogewijs, namelijk In my life, Norwegian Wood en The long and winding road. Die kan ik zo spelen. Nu studeer ik op Penny Lane. Het uit het hoofd leren gaat, merk ik, sneller naarmate ik meer nummers kent. Er zijn veel terugkerende akkoorden, bijvoorbeeld D. In Penny Lane komt een heel raar akkoord voor. Op zich is het akkoord niet raar, het is gewoon E, maar in Penny Lane is het wel raar. Daarom moet je bij dat akkoord ook zingen: " - very strange."
De centrale C lijkt trouwens op Saturnus:













woensdag 19 november 2014

Turing

Alan Turing
Eerder schreef ik al over Alan Turing. Hij heeft de tweede wereldoorlog met twee jaar bekort en daardoor naar schatting veertien miljoen mensenlevens gespaard. Er is nu een nieuwe film over hem verschenen, The Imitation Game. Ik ben bang dat het een slechte film is. Nou ja, slecht... in ieder geval niet hoed. Ik zeg hoed, omdat ik opeens moet denken aan de oma van mijn nichtje, die een Vlaamse is. Zij kan de g niet zeggen, dus ze zegt hoed in plaats van goed. Klinkt heel mooi en grappig, en heel verzorgd ook vreemd genoeg... Ik peins erover om ook hoed in plaats van goed te gaan zeggen.

Riolide

Internetputdeksels
Iemand, ik weet niet meer wie, vergeleek onlangs het internet met een open riool. Is het internet een riool? Ik twijfel. Ik houd het er voorlopig op dat het internet rioolachtig is (riolide, om met een vriend te spreken).

woensdag 12 november 2014

Artistieke zelfonthoofding

In de serie Onthoofdingen vandaag: autodecapitatie (en okselmutilatie) in het Stedelijk Museum. Zoals Mike Tyson al eens zei: "Veel - maar niet alle - ellende komt in de wereld door kunstenaars."
Daarmee is hij toch een relativerender man dan de filosoof Blaise Pascal, die geen enkel voorbehoud maakte toen hij schreef: "Alle ellende komt in de wereld doordat mensen niet rustig thuis op hun stoel kunnen blijven zitten."
Dat is nou het verschil tussen een bokser en een filosoof.
Hoewel Mike Tyson ook heeft gezegd: "When I fight someone, I want to break his will. I want to take his manhood. I want to rip out his heart and show it to him."
Zoiets heeft Blaise Pascal nooit gezegd.


 Courtesy PdW

dinsdag 11 november 2014

Rampscenario (1)

Gisteren zat ik in de tram. We kwamen bij een brug. Stapvoets reed de tram eroverheen. Ik dacht: de brug zal toch niet instorten onder het gewicht van de tram?


zondag 9 november 2014

Einmal ist keinmal

Twintig jaar had ik H. niet gezien, ik schreef er al eerder over. Toen kwam ik hem weer tegen, op een zebrapad. We dronken een kop koffie en we spraken af om weer te gaan schaken, zoals we twintig jaar geleden vaak deden. H. won altijd. Met moeite kon ik wel eens een remise bewerkstelligen, maar dat kwam doordat H. er dan met zijn hoofd niet bij was. Bijvoorbeeld omdat hij tegelijkertijd aan het koken was of zaken aan het doen was. H. studeerde wijsbegeerte. Je zult denken: een wijsgeer in zaken? Jawel. Een studie wijsbegeerte lijkt me bijzonder goed geslaagd als de student een zakenman wordt. Praatjes vullen geen gaatjes, zegt mijn moeder altijd (au fond een sneer naar mijn vader). Maar dit terzijde. Dus daar zaten we, aan hetzelfde bord waar we twintig jaar geleden ook aan zaten. En ik won van hem, voor het eerst in mijn leven. Dit kan betekenen dat H. slechter is gaan schaken, of dat ik beter ben gaan schaken. Allebei kan ook. Ook kan het zijn dat H. zijn dag niet had. Of dat ik een goeie dag had. Eigenlijk betekent het niks. Einmal ist keinmal. Een tweekamp over twintig partijen zal moeten uitwijzen hoe de krachtsverhoudingen op het schaakbord liggen.

zaterdag 8 november 2014

Landelijke intocht van Sinterklaas

Intocht van Sinterklaas
"Zwarte Piet is er volgende week tijdens de landelijke intocht van Sinterklaas in Gouda niet alleen om pepernoten uit te delen," schrijft de NRC vandaag, "maar ook om de veiligheid te bewaren. Voor de intocht zijn als Zwarte Pieten verklede agenten ingeschakeld. Ze zijn bewapend."
Een anonieme bron van The Refrigerator Gazette onthult desgevraagd dat de bewapening onder andere bestaat uit: slagwapens (knuppels, bijlen), explosieven (handgranaten, clusterbommen, mijnen), semi-automatische en automatische wapens (machinegeweren, machinepistolen, Uzi's, AK-47's), zware wapens (raketwerpers, vlammenwerpers), geleide wapens (raketten, torpedo's), en verder kernwapens, biologische en chemische wapens.
"Aanleiding voor de maatregel," aldus de NRC, "is de felle discussie rond Zwarte Piet."

donderdag 6 november 2014

Draad en web

Het schrijven van romans is eenzaam werk. Een kwetsbare positie, zou je denken, maar het tegendeel is waar. Het is juist heel robuust.
Ter vergelijking: een tijdje geleden had ik een vergadering met twintig mensen. Allen moesten bijeenkomen op een van te voren afgesproken plaats en tijd. Sommigen moesten met de fiets komen, anderen met de auto, weer anderen met het openbaar vervoer. Eentje moest zelfs met het vliegtuig komen.
Die twintig mensen waren beslist nodig om ervoor te zorgen dat het plan dat we gingen bespreken in de nabije toekomst kon worden uitgevoerd. Als een van die twintig mensen niet zou komen opdagen, bijvoorbeeld door een lekke band, een file, een treinvertraging of een vliegtuigongeluk, dan zou de vergadering vrijwel nutteloos zijn.
Iedereen was er. En iedereen had zich goed voorbereid.
Het trof me hoe fragiel zo'n netwerk van afspraken is. Hoeveel ervoor nodig is om zo'n vergadering mogelijk te maken. De treinen moeten het doen, de fietsen, de auto's, de vliegtuigen...
Hoe verleidelijk is de robuuste eenzaamheid van het schrijven daarbij vergeleken, hoe ongecompliceerd.

zaterdag 1 november 2014

donderdag 30 oktober 2014

Vivian Maier

Foto Vivian Maier
Vivian Maier was haar hele leven lang kinderoppas in Amerika. Ze woonde op kamers in de huizen waar ze oppaste. De kamers waren volgestouwd met stapels kranten. Via een smal paadje tussen de stapels kranten kon ze haar bed bereiken. Daarin sliep ze heel haar leven alleen. Ze trouwde nooit, kreeg geen kinderen. De mensen bij wie ze oppaste vonden haar een raar iemand. Ze overleed in 2009.
Een of andere Amerikaanse jongen kocht op een dag - op een veiling - een paar dozen met foto's en negatieven. Hij had geen verstand van foto's, maar hij dacht: "Wat een mooie foto's."
De foto's bleken gemaakt te zijn door een zekere Vivian Maier. De jongen zocht verder en vond in een loods een container met honderdduizenden foto's en negatieven. Zie voor de rest van het aangrijpende (jawel) verhaal de documentaire Op zoek naar Vivian Maier.

woensdag 29 oktober 2014

Wonderlijke nieuwsberichten (2)

Geen aardbeving in Groningen
De laatste dagen was ik zo druk dat ik helemaal geen tijd had om het nieuws te kijken op tv of internet, of zelfs maar een krant te lezen. Ik had het een en ander gemist, zo bleek vandaag:
"Geen 7500 ontslagen bij KLM en Air France."
"Geen Russische onderzeeër in Noorse wateren."
"Geen ontslag Hiddink."
Laatste nieuws: geen zware aardbeving van 12.0 op de schaal van Richter met honderd-
duizenden doden in Groningen.
Meesterinterviewer Twan Huys (Nieuwsuur) in gesprek met de baas van de Nederlandse Aardolie Maatschappij: "Hoe verklaart u dat er geen aardbeving van 12.0 op de schaal van Richter heeft plaatsgevonden in Groningen?"

dinsdag 28 oktober 2014

Wonderlijke nieuwsberichten (1)

"Man rijdt over eigen hoofd"

Bron: msn nieuws

zondag 26 oktober 2014

Aja Jippie Jippie Jax

Eindelijk had U. een café gevonden waar we konden biljarten. In de ontelbare vrije tussenuren en spijbeluren van de middelbare school had ik een moyenne opgebouwd van 2,1 (gemiddeld 2,1 carambolen per beurt). Vrij hoog, al zeg ik het zelf. Biljarten was mijn beste vak. Jammer dat we er geen eindexamen in mochten doen.
Ik vind het nog steeds leuk om één of twee keer per decennium te biljarten. Maar sinds mijn middelbare schooltijd is het "Café Biljart" van de aardbodem verdwenen. Poolen kun je wel overal, maar biljarten niet. En dus was ik blij dat U. in de haven van IJburg een nieuw café had ontdekt, met een poolbiljart én een gewoon biljart, verwarmd en wel. Vandaag waren we er. Biljarten kost er een euro per tien minuten. Er hangt een houten kastje aan de muur dat begint te krijsen als de tien minuten om zijn. Dan moet je of de ballen in het kastje leggen, of als de bliksem een euro zoeken om het krijsen te stoppen. Ook was er een houten bord om de stand en het aantal beurten bij te houden. En ze draaiden er de hele tijd voetballiederen op windkracht elf:  

SINGING AJA JIPPIE JIPPIE JAX... 
SINGING AJA JIPPIE JIPPIE JAX... 
SINGING AJA JIPPIE... 
AJA JIPPIE...
AJA JIPPIE JIPPIE JAX! (20x).

Maar het is een goed biljart, en dus nemen we de volgende keer oordopjes of peterselie mee om in onze oren te stoppen.

vrijdag 24 oktober 2014

Filosofie

"What day is it?" asked Pooh.
"It's today," squeaked Piglet.
"My favorite day," said Pooh.



maandag 20 oktober 2014

Koppijn

De laatste anderhalve week had ik enorme koppijn. Oppervlakkig Zelfonderzoek wees uit dat het kwam door een samentrekkende spier in mijn nek/schouder, die als het ware een hele bos spieren in en aan mijn hoofd naar achteren trok. De hele zijkant van mijn hoofd gloeide van de pijn en ik dacht zoals gewoonlijk dat mijn laatste uur geslagen had.
Waardoor kwam het?
Verkeerde zithouding bij het werken en het niksdoen? Anders (rechtop) zitten leverde geen verbetering op.
Te weinig beweging? Overdag en 's avonds een paar uur wandelen door het Oostelijk Havengebied leverde ook niks op, al kwam ik wel allerlei mensen tegen met wie ik soms interessante, soms oninteressante gesprekken voerde.
Verkeerde slaaphouding? Anders liggen had geen resultaat. Eerder naar bed ook niet.
Pillen gekocht bij de mensenvriend. Paracetamol en Ibuprofen. Hielp ook niet, zelfs niet bij inname van onverantwoorde hoeveelheden.
Ten einde raad naar de dokter. Ja, want ik ga pas naar een dokter als ik ten einde raad ben, eerder niet. Tenslotte zijn dokters outsiders, ikzelf ben de enige insider. Zo is het, vergeet dat niet. Bovendien, om met Montaigne te spreken, beweren dokters allemaal wat anders "en beschuldigen ze elkaar allemaal van moord".
Mijn eigen dokter was er niet, die lag lekker te zonnen op de Canarische Eilanden. Ik moest het doen met een vervanger. Sinds de opkomst van de pc zijn dokters een soort typistes geworden. Je komt binnen, vertelt wat er scheelt, en de dokter typt het in de pc. Je mag je jas aanhouden, ook bij het onderzoeken, dat scheelt tijd. Dus onverrichterzake weer naar huis. 
Die avond had ik een feestje. Ik dronk meer bier dan gewoonlijk - en ook nog wat port erbij - en die nacht had ik meer spierpijn dan gewoonlijk.
De volgende dag besloot ik geen bier te drinken. En wat denk je?
[wordt vervolgd]

zaterdag 18 oktober 2014

De ramen van Amsterdam



foto PdW

Kijk jij - vanuit je huis - ook uit op een onwerkelijk, desolaat schilderij van Edward Hopper, waarin de isolatie van het individu centraal staat, zelden contact met een ander persoon wordt gelegd en de mensen niet gelukkig zijn? Maak een foto en mail die naar

a.p.b.refrigerator@blogger.com

onder vermelding van je naam, adres en telefoonnummer. Je bijdrage wordt zeer op prijs gesteld. Bij voldoende foto's wordt er een fotoboek samengesteld.

vrijdag 17 oktober 2014

Kung Li en Chi Pong

J. naast mij op de bank
Vroeger, toen J. nog niet had besloten wat hij later wilde worden, had hij altijd een heel stapeltje visitekaartjes bij zich met allerhande beroepen. Twee ervan:

Chi Pong
op basis van Kung Li

Kung Li
op basis van Chi Pong

donderdag 16 oktober 2014

Herbakken

In de serie Onthoofdingen vandaag: de bakker van Eeklo (Backer van Eelco) of: de Herbakker. Een wonderlijk schilderij door Cornelis van Dalem (1530-1573) en Jan van Wechelen. Wikipedia over het schilderij: "Bij het herbakken hakte men het hoofd van de romp. Daarna herkneedde men het hoofd en werd het ingesmeerd met eigeel om het zo opnieuw te laten bakken. Dit gebeurde door de Herbakker. Tijdens het herbakken werd er een groene kool op het lichaam gezet. Dit stond symbool voor het ijle, lege hoofd. Na het herbakken werd het hoofd opnieuw op de romp geplaatst en kon men een nieuw leven beginnen."

Met dank aan PdW

maandag 13 oktober 2014

"Het deel van mij doen?" vroeg ze die nacht

De mortuis nil nisi bene. De schrijver Harry Mulisch is vier jaar dood en ter gelegenheid daarvan heeft zijn arts (die na zijn pensionering Latijn is gaan studeren) enkele korte verhaaltjes van zijn voormalige patiënt in het Latijn vertaald. Dat vond ik zo'n mooi gebaar dat ik mijn vaste vertaalster meteen gevraagd heb om ook enkele van mijn korte verhaaltjes in het Latijn te vertalen. Ze was op het strand van Texel toen ik haar belde. Ik hoorde de wind, de zee... Ze zou er eens over nadenken, zei ze. Zo te merken had ze er bijzonder weinig zin in. Bovendien, zei ze, ben je nog niet dood. "Maar de Latijnse taal is wel dood," probeerde ik nog. Die opmerking zag ze welwillend door de vingers. Toen heb ik mijn toevlucht maar genomen tot Google Translate:

Wing  

In doorbell insonuit. Quidam ante portam cornu erant liberare.
"At ego iussero alas".  

"Et hinc est, quod mihi tamen ad eam. Haec ad alae."
Quamquam ne fuit quidem.
"Et tunc auferre."
Qui posuit in medio camere packaged in cardboard monstrum reliquit.
"Eorum pars iubes?" rogavit, ut eam noctem.
"Non," inquit.
"Neque me."
Et ambulabant in colossus eam. Illa diligenter secabis cardboard soluta.


Terugvertaling - ook door Google Translate - van het Latijn in het Nederlands levert het volgende prachtige op:

Wing

De deurbel ging. Sommigen waren aan de deur van de hoorn om gratis.
"Maar ik heb de vleugels besteld".
"En daarom is het, dat mij echter, naar haar. Zo veel voor de vleugels."
Inderdaad was geen.
"En neem dan weg."
Hij heeft een monster in het midden van de ruimte verpakt in een kartonnen links.
"Het deel van mij doen?" vroeg ze die nacht.
"Nee," zei hij.
"Ik was het niet."
Ze liep de kolos het. Ze knip voorzichtig het karton op te lossen.


Zie voor het oorspronkelijke verhaaltje vrijdag 10 oktober

zondag 12 oktober 2014

Stierenrijst

Arborio
Arboriorijst komt uit Italië. De naam komt van het stadje Arborio in de Povlakte. Het is goeie rijst. Toen H., een verfijnd kok, bij ons risottorijst met hertenworst kwam maken, wilde hij speciaal Arboriorijst. Uiteraard haalde ik die in huis. Maar waarom een stier in het logo van de Arboriorijst? Riso Toro... Stierenrijst... wat heeft dat te betekenen? Oppervlakkig Onderzoek heeft tot nu toe niks opgeleverd.
Die hertenworst kwam trouwens speciaal uit London. Of was het nou Edinburgh?

zaterdag 11 oktober 2014

Toxicologie

Famoso doctor Paraselsus
Er zijn mensen die me letterlijk ziek maken als ik hun stem maar hoor. Louter terwille van mijn gezondheid moet ik volledig van hen afzien, precies zoals ik ook van sommig voedsel moet afzien (dierlijk vet, melk, sterke drank). Het ligt niet op het vlak van het persoonlijke, het sociale of emotionele. Het is niet zo dat die mensen me iets hebben misdaan. Sommige zijn heel aardig. Nee, het lijkt een zuiver "toxicologische" kwestie. Misschien zijn ze gewoon "giftig" voor me. In grote hoeveelheden zouden ze zelfs dodelijk kunnen zijn. Dosis sola facit venenum, zei Paracelsus al. Goddank is ieder mens uniek. Misschien kunnen hele delen van de psychologie en de sociologie worden vervangen door een toxicologie, bijvoorbeeld een toxicologie van de semiochemicaliën. Ik ken trouwens ook mensen die ik helemaal niet speciaal aardig vind, maar bij wie ik me op een of andere manier toch op m'n gemak voel. Hier is het omgekeerde aan de hand.

vrijdag 10 oktober 2014

Dandy

In de Bruna, waar ik af en toe sigaretten en kranten koop, lag een boek over mr. Hiddema. Hij is nogal regelmatig in het nieuws. Hij is strafpleiter.
In beschavingen op de terugtocht - in de verdediging - is het begrijpelijk dat juristen in het middelpunt van de belangstelling komen te staan. Ze krijgen zelfs een biografie.
Ik dacht altijd dat de heer Hiddema een poseur was, maar nee hoor, hij is een dandy.

Uitgeverij Meulenhoff / Mr. Hiddema  / Strafpleiter, dandy, dwarsligger. Door Stan de Jong.

Vleugel

Er werd aangebeld. Er stonden enkele mannen voor de deur die een vleugel kwamen bezorgen.
"Maar ik heb helemaal geen vleugel besteld."
"En toch staat hier dat ik deze vleugel op dit adres moet afleveren."
Inderdaad stond dat er.
"Zet u hem dan maar neer."
De mannen zetten het in karton verpakte gevaarte midden in de kamer en vertrokken.
"Heb jij een vleugel besteld?" vroeg ze die avond aan haar man.
"Ik niet," zei hij.
"Ik ook niet."
Ze liepen om het gevaarte heen. Voorzichtig sneden ze het karton los.

Hetzelfde

Van de Nobelprijswinnaar voor de literatuur, Patrick Modiano, heb ik één boek gelezen, zijn eerste, La place de l'étoile. Ik herinner me er niet veel meer van, hoewel ik het destijds heel goed vond. Daarna heb ik nog wel veel boeken van hem in handen gehad, in winkels en dergelijke, maar ik heb ze niet meer gekocht. Dat was achteraf gezien een juiste beslissing, want de veertig boeken die hij daarna schreef gaan allemaal over hetzelfde, lees ik vandaag in de krant. Maar goed, daar kun je best de Nobelprijs om krijgen. Niet zo lang geleden kregen drie natuurkundigen een Nobelprijs voor de ontdekking van iets dat achteraf gezien helemaal niet blijkt te bestaan. Tijd om mijn opera non scripta eens op te sturen naar Stockholm.

donderdag 9 oktober 2014

High Five


Gisteren was er op tv een documentaire te zien over een jongetje van een jaar of dertien dat geweldig goed kan programmeren. Hij is er zo goed in, dat de grote internetbedrijven nu al bij hem op de stoep staan. Toen een of andere man hem een High Five wilde geven weigerde hij dat met de mooie woorden: "Ik ben geen High Fiver." Ik ga dat voortaan ook zeggen. Ik ben namelijk ook geen High Fiver. Ik sla er altijd half naast.


dinsdag 7 oktober 2014

Albert Heijn

Vandaag ging Albert Heijn weer open. Hij was twee weken dicht, vanwege een grote verbouwing. In die twee weken deed ik de bood-
schappen bij C1000. Ik wist daar de weg niet goed, ik moest alles vragen. Waar ligt de rijst? Waar de vis? Waar de chocola? Net als bij Albert Heijn wees iedereen mij heel goed de weg.
Er was een drumband bij de opening van de verbouwde Albert Heijn.
Er waren ook danseressen. Het waren Braziliaanse carnavaldanseressen die geweldig mooi dansten in hun blootje. Jawel, ze hadden heel weinig kleren aan.
De schappen van de vernieuwde Albert Heijn zijn hoger, de paden smaller, het licht onbarmhartiger. Toch ga ik er weer dagelijks heen, en wel om de volgende reden. Ik fietste gisteravond door de stromende regen. Af en toe moest ik een schuilplaats zoeken, zo hard regende het. Toen ik weer ergens onder een afdakje stond dacht ik: ik steek een sigaret op. Er zaten nog tien bruikbare lucifers in het luciferdoosje dat ik gekocht had bij C1000. En die tien lucifers faalden allemaal. Ze ontvlamden wel, maar ze doofden zo snel, dat het gewoon niet lukte om de sigaret aan te steken.

Op de foto: de vernieuwde Albert Heijn. Rechtsonder ten opzichte van het midden, zwaaiend: ik.

maandag 6 oktober 2014

Nationale herdenking (1)

"Op 4 mei herdenken wij de slachtoffers, niet de daders."
Met deze bêtise, zelfs in zijn soort nog kleingeestig, gaat het Nationaal Comité 4 en 5 mei het jaar 2015 in, aldus de vice-voorzitter van het comité, Jacques Wallage, in Nieuwsuur.
Wat is het toch dramatisch als mensen op het gebied van de moraal geen finesse bezitten.

zondag 5 oktober 2014

App

Ik was buiten. De telefoon ging. Ik had de telefoon van mijn vrouw bij me, omdat ik de mijne nergens kon vinden.
Ik nam op, dat wil zeggen, ik keek op het scherm.
Het was de regen.
"Zometeen ga ik regenen."
Ik zocht een schuilplaats. Even later vielen de eerste druppels uit de lucht.
"Hoe komt de regen aan jouw nummer?" vroeg ik aan mijn vrouw.
"O, dat is een app, de buienalarm app."
Een wonder, dat is het.

vrijdag 3 oktober 2014

My name

Peace teken*
Burgemeester Aboutaleb van Rotterdam was vandaag op tv. Hij was in gesprek met Jeroen Pauw. Hij zei: "Vijftien miljoen mensen zijn bang." Hij bedoelde hiermee: de vijftien miljoen Nederlanders die geen moslim zijn, zijn bang geworden voor de één miljoen Nederlanders die wel moslim zijn. Hij pleitte ervoor dat de één miljoen moslims allemaal gaan meedoen aan de actie Not in my name, om zichtbaar afstand te nemen van de barbaarsheden die we krijgen voorgeschoteld uit het Midden Oosten. Dit om de rust in de samenleving te herstellen, aldus Aboutaleb.
Ik woon in een straat met aardig wat moslims. Ik vroeg me af: zou ik het geruststellend vinden als mijn straatgenoten een button droegen of een affiche achter hun raam plakten, met daarop de woorden Not in my name? Ik kan niet ontkennen dat ik me in de afgelopen maanden wel eens heb afgevraagd wat men in mijn straat zoal vindt van die barbaarsheden. Mijn straatgenoten en ik leven al vele jaren min of meer vredig langs elkaar heen, zo'n button of affiche zou dus informatief kunnen zijn. Maar wat dan te denken van straatgenoten die er niet aan mee doen?
Ook vroeg ik me af: ben ik bang?

* Het peace-teken werd in 1958 ontworpen door een zekere Gerald Holtom, een Britse ontwerper. Het is gebaseerd op het zogenoemde semafooralfabet. De twee schuine strepen naar opzij zijn de "N" (van nuclear) en de verticale streep is de "D" (van disarmament).











donderdag 2 oktober 2014

Pictogram

In de serie Onthoofdingen vandaag: het pictogram. 
Locatie: zelfbedieningsstoplicht voor fietsers aan de oostkant van het CS te Amsterdam.

Naamgeving (1)

DELETE sloopwerken

woensdag 1 oktober 2014

Unpatience

Ik vind het altijd een beetje genant om over muziek te praten. En ook om naar muziek te luisteren. Ik doe dat liever niet. Het is vaak net alsof de zanger of zangeres zijn of haar hart op een dienblad aanbiedt, vooral als het een mooi lied is. Ik kan daar niet zo heel goed tegen. Ik vind het prettiger als het hart niet op een dienblad rondgedragen wordt. Dit maakt mij volstrekt ongeschikt als luisteraar.

dinsdag 30 september 2014

"Hij is ook een schrijver"

Ballpoint
Ik zat aan tafel met een wereldberoemde schrijver. Ik was vergeten dat ik zelf ook een schrijver ben, of was, maar ik werd eraan herinnerd doordat iemand in ons gezelschap zei: "Hij is ook een schrijver." De wereldberoemde schrijver, ouder dan ik, was zo verfijnd om niet door te vragen. Met een uiterst elegante wending keerde hij het verschil tussen ons zelfs in mijn voordeel om: "Heb je je beste werk al geschreven?" vroeg hij. Ik antwoordde van niet. "Dan heb je geluk," zuchtte hij.
Overigens vraag ik me af of ik mijn beste werk nog wel zal schrijven. Ik heb mijn handen vol aan het vastgoed, de entertainmentbusiness en de reclame, weet je wel. Maar niet getreurd, dan zal mijn beste werk simpelweg behoren tot mijn opera non scripta (niet geschreven werken).