vrijdag 18 april 2014

Uit: Liefde in tijden van cholera

Marquez door Avedon
"Dokter Urbino wilde een hondensiësta gaan houden voor het tijd was voor de galalunch van dokter Lácides Olivella, maar hij trof het dienstpersoneel in staat van opwinding aan omdat ze probeerden de papegaai te vangen, die naar de hoogste tak van de mangoboom was gevlogen toen ze hem uit de kooi haalden om hem te kortwieken. Het was een kale, maniakale papegaai, die niet praatte als het hem werd gevraagd, maar wel op de meest onverwachte momenten, maar dan deed hij het met een duidelijkheid en een scherpzinnigheid die niet erg algemeen waren bij menselijke wezens. Hij was door dokter Urbino persoonlijk tam gemaakt en dat had hem privileges bezorgd die niemand ooit had gehad in de familie, zelfs de kinderen niet toen ze klein waren.
Hij was al meer dan twintig jaar in huis en niemand wist hoeveel jaar hij daarvoor al had geleefd. Iedere middag na de siësta was dokter Urbino met hem op het terras van de binnenplaats gaan zitten, dat de koelste plek van het huis was, en had de strengste middelen van zijn pedagogische hartstocht aangewend, tot de papegaai Frans had leren spreken als een academicus. Daarna leerde hij hem, louter omdat hij het niet laten kon, de begeleidende tekst van de mis in het Latijn en een paar speciale stukken uit het evangelie van Mattheus en probeerde hij hem zonder succes enig automatisch begrip voor optellen, aftrekken, delen en vermenigvuldigen bij te brengen. Van een van zijn laatste reizen naar Europa bracht hij de eerste fonograaf met hoorn mee en veel platen, populaire en zijn favoriete klassieke componisten. Dag in, dag uit, steeds en steeds weer liet hij de papegaai een aantal maanden lang de liedjes van Yvette Gilbert en Aristide Bruant horen, die Frankrijk in de vorige eeuw in vervoering hadden gebracht, tot hij ze uit zijn hoofd kende. Hij zong de liedjes met een vrouwenstem als ze van haar waren en met een tenor als ze van hem waren en hij eindigde met een serie libertijnse schaterlachen, die de spiegel vormden van het schaterlachen waarin de dienstmeisjes uitbarstten als ze hem in het Frans hoorden zingen. De roem van zijn kunsten was zo ver doorgedrongen dat er soms toestemming werd gevraagd om hem te mogen zien door aanzienlijke bezoekers die met de rivierschepen uit het binnenland kwamen, en een keer wilden enige Engelse toeristen - van de vele die in die tijd op de bananenboten uit New Orleans langsvoeren - hem tegen willekeurig welke prijs kopen. Maar zijn grootste gloriedag was toen de president van de Republiek, don Marco Fidel Suárez, met de ministers van zijn voltallige kabinet, naar het huis kwam om vast te stellen of zijn roem verdiend was. Ze kwamen om ongeveer drie uur 's middags aan, gesmoord in hun hoge hoeden en hun kamgaren pandjesjassen, die ze in drie dagen van officieel bezoek onder de witgloeiende augustushemel niet hadden uitgetrokken, en ze moesten even nieuwsgierig weggaan als ze gekomen waren, want de papegaai weigerde ook maar pap te zeggen tijdens twee uur wanhopig wachten, ondanks de smeekbeden en de dreigementen van dokter Urbino, die op die vermetele uitnodiging had gestaan, tegen de wijze raad van zijn vrouw in. Het feit dat de papegaai zijn privileges had behouden na die historische misstap, was het afdoende bewijs van zijn heilige rechten."

woensdag 16 april 2014

Dichters onder elkaar

Op tv zag ik een documentaire over Derek Walcott, dichter en "Nobelprijswinnaar van de Nobelprijs voor de literatuur", zoals ik iemand eens hoorde zeggen. Derek Walcott werd geboren op Saint Lucia, een eiland in het Caraïbisch gebied. Hij woont er nog steeds. Hij was overvloedig aan het woord in de documentaire, wat begrijpelijk is. Je zag hem ook schilderen (dat doet hij er bij), en je zag steeds de mooie omgeving. Hij vertelde dat een goede oude vriend van hem - een man die hij al zijn hele leven kent - een muurschildering had gemaakt in een kerk op het eiland. De muurschildering kwam in beeld. Walcott zat in een kerkbank, de muurschildering bewonderend, en naast hem zat zijn vriend en mede-Nobelprijswinnaar Seamus Heaney, een Ierse dichter. Er waren ook twee vrouwen bij (het was niet duidelijk wie die vrouwen waren). Daar zaten ze, in de kerkbank. Toen ging Walcott aan Heaney en de onbekende vrouwen een gedicht voordragen over de muurschildering.

Verstandsverbijstering

Fightcloud
Vanmorgen vroeg trof mijn vrouw de kat aan op het aanrecht, etend van ons broodbeleg. Mijn vrouw joeg de kat van het aanrecht. Ze (de kat) werd verschrikkelijk kwaad. Niet op mijn vrouw, vreemd genoeg, maar op haar staart, alsof die er wat aan kon doen. Grommend, klauwend, bijtend en blazend rolden ze over de grond, staart en kat. "Ze is haar verstand verloren," zei mijn vrouw. Dat leek me een juiste conclusie, en een mooi begin van de dag.

woensdag 9 april 2014

Titel

Vandaag was ik in de Bruna. Ik kom daar regelmatig, om sigaretten te kopen. Ze verkopen er, zoals bekend, behalve sigaretten ook boeken. Af en toe kijk ik even naar het aanbod. De boeken staan er ongeveer net zo gerangschikt als atleten op een podium na een wedstrijd. Het gaat er daarbij natuurlijk niet om wie het hoogst gesprongen of het hardst gerend heeft, maar wie het meest over de toonbank is gegaan. De best verkopende schrijver-atleet staat, begrijpelijkerwijs, op nr. 1. Wie er op dit moment op nr. 1 staat weet ik niet, ik heb er even niet op gelet, maar er stond wel een titel tussen die ik mooi vond. Een titel die maakte dat ik opeens veel zin kreeg om te schrijven: Het geluid van vallende dingen. Het omslag is al even mooi. Met verschrikt opvliegende vogels.

zondag 6 april 2014

Verandering

Kun je veranderingen - in jezelf - voelen aankomen? Kun je die veranderingen waarnemen terwijl ze gebeuren? Kun je ze tegenhouden? Of kun je ze louter achteraf vaststellen? Is zelfkennis nodig om te kunnen veranderen? Of kan het ook zonder? Is het mogelijk om te veranderen zonder te willen veranderen? Kun je eigenlijk wel veranderen? Bestaat verandering?

dinsdag 1 april 2014

Toekomstbomen

Het W.H.Vliegenbos ligt in Amsterdam-Noord. Het is genoemd naar wethouder W.H. Vliegen. Er staan voornamelijk iepen en essen. Sinds 15 maart kun je er vanuit Amsterdam naartoe met een nieuwe pont, die vertrekt vanaf het Azartplein in Amsterdam-Oost. De pont gaat ook weer terug, dus geen zorgen. 't Is een mooi bos. Op een bord bij de ingang van het bos staat het volgende geschreven (zie ook plaatje): 

Monumentale bomen
Door een speciale commissie zijn in dit bos bijna tweehonderd bomen benoemd tot monumentale boom. Zij krijgen extra zorg en aandacht. Er zijn ook toekomstbomen aangewezen, die kunnen uitgroeien tot monumentale bomen.