zaterdag 29 december 2012

De weg van Amsterdam naar IJburg (7)


Graffiti op een huisje.

Uit eten

We waren uit eten bij Wilde Zwijnen. Drie rokers en twee niet-rokers (bang voor de dood). Tussen de gerechten door gingen de rokers buiten... eh... roken, terwijl de niet-rokers zich binnen druk maakten over de dood. Een van de niet-rokers zag wel wat in het cryonisme.

maandag 24 december 2012

Music for smokers only

Music for smokers only. Als het lied is afgelopen grist Sinatra nog snel even zijn pakje sigaretten van de tafel.

America runs on Bulova Time

In mijn jeugd zag ik klokken als een soort reclame voor de tijd. Vooral stationsklokken en klokken op pleinen. Zoals je reclameborden voor Heineken en de plaatselijke apotheker had, zo had je ook reclameborden voor de tijd.
Hieronder de allereerste tv-commercial ter wereld. Uitgezonden in Amerika, op 1 juli 1941 (de kosten voor de firma Bulova bedroegen 4 dollar):

zaterdag 22 december 2012

Het goede voorbeeld

De televisie blijft een bron van vermaak. Vanavond ging het in het programma Nieuwsuur nog maar weer eens over de gewelddadige dood van de grensrechter. Michael van Praag, voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond (KNVB), was erbij gehaald om iets te zeggen over het geweld binnen en buiten de lijnen en hij stelde voor dat het voetbal, ter bestrijding van geweldsexcessen, een voorbeeld zou nemen aan... rugby! "Want," zo verklaarde voorzitter van Praag, "dat zijn allemaal hele nette mensen. Als een rugbyspeler protesteert tegen een beslissing van de scheidsrechter, dan krijgt voor straf de tegenstander de bal."
Hoe-heet-hij van Nieuwsuur knikte instemmend.











De voorzitter van de KNVB over rugby als het goede voorbeeld, Nieuwsuur, zaterdag 22 december 2012 (van 34 min 28 sec. tot 35 min. 01 sec.)

donderdag 20 december 2012

Oorlog

Ik lees dat de sigaret is uitgevonden tijdens de Krimoorlog (1854-1855). Pijpen waren duur, soldaten waren arm. Dus rookten ze tabak uit verbruikt kardoespapier. De sigaret is een uitvinding van arme soldaten, van kanonnenvoer.
Creatieve oorlog, de Krimoorlog. Ook de eerste oorlog met fotografen, verslaggevers en verpleegsters (Florence Nightingale).
Toch bestaat er een Latijns woord voor sigaret: tabaci fistula.
Nunc est tabaci fistula sugenda: nu is het tijd voor een peuk.
Candidam tabaci fistulam succensam sugĕre: aan de stralend witte, aangestoken sigaret zuigen.


Op de foto: sergeant Willie McGregor, een van de uitvinders van de sigaret.

Met dank aan Ursula Milo

woensdag 19 december 2012

Pissen

Er stond een kerel te pissen in de sloot bij het voetbalveld.














Ik wendde mijn blik af - iemand moet rustig kunnen pissen, vind ik - maar ik dacht, terwijl ik er voorbij fietste: die kerel staat daar wel heel stil. Dus keek ik nog een keer om. En verdomd, hij stond er nog net zo. Die kerel is of de onbeweeglijkheid zelve, dacht ik, of ik moet eens naderbij sluipen, kijken wat er aan de hand is. Dat laatste deed ik. Het was een standbeeld! Maar hij piste wel tegen de wind in. Homo sapiens non urinat in ventum. Dat geldt ook voor standbeelden.














Goed standbeeld trouwens. Beter dan al die grootheden te paard. Ik had helaas geen tijd om te kijken of er ook bij stond wie het was. Thorbecke, Multatuli, Willem van Oranje? Ik kom erop terug.

dinsdag 18 december 2012

En ogen grote liefdeskruimels

Detail from cover of E.E. Cummings: A Poetry Collectioni like my body

i like my body when it is with your
body. It is so quite new a thing.
Muscles better and nerves more.
i like your body. i like what it does,
i like its hows. i like to feel the spine
of your body and its bones, and the trembling
-firm-smooth ness and which i will
again and again and again
kiss, i like kissing this and that of you,
i like, slowly stroking the, shocking fuzz
of your electric fur, and what-is-it comes
over parting flesh... And eyes big love-crumbs,

and possibly i like the thrill

of under me you so quite new.

e.e.cummings - &, 1925

Ochtendhumeur

"Wat voor kutweer is het van-
daag?"

zondag 16 december 2012

Wie schrijver wordt is gek

Vanmorgen kwam mijn oudste dochter aan mijn bed staan en las het volgende stukje voor uit de autobiografie van Roald Dahl (Boy): "[Toen ik bij Shell werkte] kleedde ik me iedere morgen, zes dagen per week, ook zaterdags, netjes aan in een somber grijs pak, ontbeet om kwart voor acht en vervolgens stapte ik met een slappe bruine hoed op mijn hoofd en een opgerolde paraplu in mijn hand in de trein van acht uur vijftien naar Londen, tesamen met een hele zwerm andere, net zo somber geklede mannen. Ik vond het heel makkelijk om in hun patroon te stappen. [...] De meeste van mijn metgezellen droegen bolhoeden en een paar van hen droegen net als ik slappe hoeden, maar niet een van ons ging blootshoofds. Dat deed je gewoon niet. En geen van ons ging zonder zijn opgerolde paraplu, zelfs niet op de zonnigste dagen. Die paraplu was ons onderscheidingsteken. We voelden ons naakt zonder paraplu. Bovendien was het een teken van aanzien. [...] Ik had er plezier in, echt waar. Ik begon te beseffen hoe eenvoudig het leven kan zijn als je een dagelijkse routine hebt met vaste uren en een vast salaris. Het leven van een schrijver is daarbij vergeleken een hel. De schrijver moet zichzelf dwingen tot werken. Hij moet zijn eigen uren bepalen en als hij helemaal niet aan zijn werktafel gaat zitten, is er niemand die hem een standje geeft. Als hij romans schrijft leeft hij in een wereld van angst. Elke nieuwe dag vraagt nieuwe ideeen en hij is er nooit zeker van of hij die zal krijgen of niet. Na twee uur schrijven is deze schrijver totaal uitgeput. Twee uur lang is hij mijlenver weg geweest, is hij ergens anders geweest, op een plaats met totaal andere mensen, en het kost hem grote moeite om weer terug te zwemmen naar zijn normale omgeving. Het is haast een schok. De schrijver loopt afwezig zijn werkkamer uit. Hij wil een borrel. Die heeft hij nodig. Het is een feit dat bijna iedere romanschrijver ter wereld meer whisky drinkt dan goed voor hem is. Hij doet het om zichzelf vertrouwen, hoop en moed in te drinken. Wie schrijver wordt is gek.[...]"
Dat weet ze dan ook weer.

Op de foto: Roald Dahl

zaterdag 15 december 2012

Smaakverandering

Wonderlijk dat ik geen serieuze, gevoelige, mooie, geschoolde, complexe, intense - what have you - muziek meer kan verdragen. Muziek is alleen nog maar te pruimen als het - opzettelijk of onbedoeld - niks of heel weinig voorstelt. Bijvoorbeeld Engelse dansliedjes uit het interbellum, The Sex Pistols, of die maffe Koreaanse wereldhit van dit jaar... Ook wel volksliederen, zoals The Star Spangled Banner, God Save The Queen en Haydn's strijkkwartet opus 76 nr. 3 in C groot (van 6 min. 39 sec. tot 13 min. 22 sec.). Die Haydn moet ik in de gaten houden trouwens. Die is goed.

Op de foto: Joseph Haydn

donderdag 13 december 2012

Vergeten

Het Proefstation bestond afgelopen dinsdag drie jaar. Bij URLspion staat mijn blog, gemeten naar het aantal bezoekers, op de 841638-ste plaats van Nederland. De waarde van mijn blog wordt door URLspion gesteld op een bedrag van € 539,70...


Koorts

"Pap..?" zei mijn koortsige dochter vanmorgen  met een dun stemmetje.
"Ja...," zei ik.
"Heb jij ook wel eens dat je steeds hetzelfde woord in je hoofd hebt, de hele tijd maar door?"
"Ja, dat heb ik ook wel eens, maar alleen als ik koorts heb, zoals jij nu."
"Ik heb al de hele tijd het woord Tony's Chocolonely in mijn hoofd."
"Melk of puur?''
"Melk."

Prachtig filmpje over Tony's Chocolonely

woensdag 12 december 2012

Namen

Morgenochtend heb ik eerst een afspraak op de hoek van de Archangelkade en de Rigakade en daarna in de Danzigerbocht. Verschrikkelijk mooie, dromerige straatnamen die doen denken aan de boeken van Konstantin Paustovskij: Verre jaren, Onrustige jeugd, De tijd van de grote verwachtingen, Begin van een onbekend tijdperk...

Op de foto: Konstantin Paustovskij

zondag 9 december 2012

Pijngrensrechter

Bij mij in de straat wonen een stuk of wat Marokkaanse jongens. Vriendjes, broertjes van elkaar. Ik heb ze zien opgroeien. Ik leerde ze kennen toen ze een jaar of drie, vier waren. Nu zijn ze dertien, veertien. Wat me, uit het raam kijkend, opvalt is de hardheid waarmee ze - van jongs af aan - met elkaar omgaan, zowel verbaal als  fysiek. Regelmatig slaan ze elkaar half dood en vloeit er bloed. Maar de "slachtoffers" huilen of klagen niet of nauwelijks als ze geslagen en geschopt worden. En de "daders" lijken niet te schrikken van de verwondingen die ze toebrengen. Bloed en pijn lijken erbij te horen. Er is iets Spartaans aan die kinderen. Deze zomer, op de steiger - waar de hele buurt zwemt - zag ik hoe een tengere Marokkaanse jongen een lange aanloop nam om een geweldige duik in het water te nemen. O, het zou een prachtig mooie zweefduik worden. Hij zou een verpletterde indruk maken op de meisjes. Hij rende op volle snelheid over de steiger, harder kon hij niet, en juist toen hij wilde aanzetten voor zijn machtige duik, werd hij pootje gehaakt door een andere Marokkaanse jongen. Met een smak viel hij op op de scherpe houten rand van de steiger. Bloed gutste in golven uit zijn wonden. Ik schoot hem te hulp, maar van hulp wilde hij niks weten (hoewel ik merkte dat iets in hem het waardeerde). Huilen deed hij niet, klagen ook niet. De jongen die hem pootje had gehaakt glimlachte alleen maar. Niet veel later zag ik die twee weer samen over straat lopen.
Toen dacht ik: mijn Marokkaanse straatgenootjes hebben misschien een iets ander gevoel van lichamelijke en psychische "integriteit" dan ik als kind had (en nu waarschijnlijk nog heb). Het gevoel van fysiek en psychisch gekwetst-zijn lijkt bij hun in een later stadium te komen dan vroeger bij mij. Niet dat ik een huilebalk was, maar mijn grenzen, en die van mijn vriendjes vroeger, waren - dat zie ik duidelijk - veel eerder bereikt: niet pas als de botten eruit staken, maar al bij de eerste duw. Bloed was een teken dat er onderling iets grondig mis was gegaan. Misschien is er tussen Marokkanen en Hollanders niet zozeer sprake van een botsing van culturen, maar van een botsing van neurosystemen. Marokkaanse jongens worden misschien geboren met, bijvoorbeeld, een net iets andere nociceptie (pijnzin), waardoor ze het incasseringsvermogen van Hollandse jongens en mannen overschatten. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat het de bedoeling was om die arme grensrechter dood te slaan. Tijd voor een pijngrensrechter.

zaterdag 8 december 2012

2012

    
(Pictogram door Yukio Ota)

vrijdag 7 december 2012

Federico Garcia Lorca (2)

IN EEN MEISJESOOR

Nee, ik wou niet.
Nee, ik wou je niets zeggen.

Ik zag in je ogen
twee gekke boompjes.
Van wind, van lach, van goud.

Ze wiegden heen en weer.

Nee, ik wou niet.
Nee, ik wou je niets zeggen.

Federico Garcia Lorca

Types

Op de middelbare school was ik bevriend met een jongen die bekend stond als de harde werker uit onze klas. Hij zat helemaal vooraan. Altijd goed gekleed, schone en geknipte haren, gepoetste schoenen. Aardige jongen, ik mocht 'm graag. Wilde de beste van de klas zijn, maar werd het nooit, want helemaal achter in de klas zat een lui, verwaarloosd varken - mijn andere schoolvriend - die zich uur na uur verveelde behalve als hij piano mocht spelen in het muzieklokaal. Hij was de beste van de klas. In de pauzes liepen we vaak met ons drieën door het park bij de school. Later kwam er ook een meisje bij.
Wat er van die twee vrienden geworden is weet ik niet. Naar verluid werd het luie varken organist in een afgelegen, vervallen kerkje in Noord-Oost Groningen, en werd Gepoetste Schoenen advocaat.

Advocaat

"Het klinkt voor iemand die geen advocaat is, die niet gewend is om met dit soort feiten om te gaan, misschien gek om te horen, maar ook goede mensen doen beestachtige dingen. Mensen zijn niet alleen maar... Jasper S. is niet alleen maar de man die hij die nacht was. Dat klinkt misschien heel raar, maar zo is het wel."
Aldus advocaat Jan Vlug gisteravond tegen hoe-heet-hij van het tv-programma Nieuwsuur.
Op zich is het een weinig opzienbarende uitspraak, je zou het zelfs een moreel en juridisch cliché kunnen noemen, maar zoals Jan Vlug het zei klonk het niet als een formule, maar als iets wat hij met zijn eigen verstand, gevoel en zintuigen had uitgevonden in twintig jaar advocatuur: "Het kwaad zit ook in goede mensen."
Nu nog voorbij goed en kwaad, Jan.

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1310958 v.a. 3 min. 47 sec.

Op de foto: Jan Vlug

dinsdag 4 december 2012

Facebook (2)

Facebook doet me denken aan de flower power-beweging uit de jaren '60 van de vorige eeuw. In feite is Facebook niet veel anders dan een digitale variant van The Woodstock Music & Art Fair - kortweg: Woodstock - die in 1969 werd gehouden op het landje van boer Max Yasgur. Het feestelijk "delen" van ervaringen, de roes van het collectief en de "gelijkheid", de zogenaamde strijd tegen onrecht, het blijmoedig en massaal opgeven van de privacy, lekker in je blootje.com...

Op de foto: Facebook, 1969