zaterdag 25 februari 2012

Paulita

Op de KNSM Sociëteitsavond van afgelopen donderdag las de Spaanse vriendin van schrijver Arthur van Amerongen, Paula (Carmen in het boek), een stukje voor uit Arthurs nieuwe roman Mambo Jambo. Dat was erg mooi en ontroerend. Onder andere omdat ze geen woord Nederlands spreekt.

Z. (7 jaar):

"Als je iemand anders mocht zijn, wie zou je dan willen zijn?" vroeg een vriendinnetje aan mijn dochter Z.
"Eh... A.," antwoordde ze. Ik kon horen dat ze het een vreemde en oninteressante vraag vond en dat ze antwoord gaf uit beleefdheid.
"Vind je die mooi?" vroeg het vriendinnetje.
"Nee, maar wel lief."

maandag 20 februari 2012

Z. (7 jaar):

"Is het soms verboden om boos te worden in deze wereld?"

vrijdag 17 februari 2012

Nog meer verwijdering

Op onze binnenplaats is het een woud van fietsen. Dit is gevaarlijk. Als er brand uitbreekt kunnen vluchtende bewoners verstrikt raken in het woud en levend verbranden, aldus de theorie. Daarom worden de laatste tijd van hogerhand de hierboven afgebeelde stickers op onze fietsen geplakt. Mooie sticker, zeer bruikbaar.

Wikipedia (3): verwijdering ("Ben jij die dode architect"?)

Torval Overleg, Erik van Boverleg, D.Overleg en Moira Overleg-Bijdragen (familie?) hebben gisteren het lemma Peter Bekkers (schrijver) van Wikipedia verwijderd.
Als je nu "Peter Bekkers" intikt op Wikipedia krijg je als vanouds de dode architect.

http://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Peter_Bekkers_%28schrijver%29&action=edit&redlink=1





dinsdag 14 februari 2012

zaterdag 11 februari 2012

Alibiphonomat

Ik droomde dat ik aan het telefoneren was en alleen maar antwoordapparaten aan de lijn kreeg. Honderden antwoordapparaten. Toevallig had ik de dag ervoor - in het echt - de hele dag uitsluitend antwoordapparaten (voicemail) aan de lijn gekregen, heel irritant.
Ik heb de wereld nog gekend zonder antwoordapparaten. Duidelijke wereld: iemand nam op, of iemand nam niet op. Er was geen tussenweg. Na een paar keer overgaan hing je op uit een soort beleefdheid. Het kon namelijk zijn dat iemand de telefoon niet wilde opnemen.
Op de foto zie je de allereerste automatische telefoonbeantwoorder, de Alibiphonomat uit 1957, gebouwd door de Duitse firma Willy Muller. Twitter, Facebook, Linkedin - allemaal voortgekomen uit de geest van de Alibiphonomat.
Enfin, die droom. Ik vond het verdacht. Hoe meer antwoordapparaten ik aan de lijn kreeg, hoe meer ik ging bellen. Maar ik kreeg niemand te spreken. Ik keek naar buiten en ik zag geen auto's, geen bussen, geen mensen. Ik ontdekte dat de mensheid was uitgestorven. Alleen de antwoordapparaten werkten nog, een en al ontvankelijkheid.

donderdag 9 februari 2012

Inventarisatie

Ooit ga ik nog eens een inventarisatie maken van alle mogelijke manieren van verdwijnen. Langzaam uit zicht, zoals een zeilschip op zee; plotseling weg, zoals een duikende kuiffuut (podiceps cristatus); kwijtraken, zoals brieven van de belasting; uiteenspatten, zoals zeepbellen; oplossen, zoals bij problemen; uitgummen, zoals een tekening; opeten, zoals een stuk taart etc. etc. En daarna een inventarisatie van alle mogelijke manieren van (weer) tevoorschijn komen. Ik krijg het nog druk.

Op de foto: fuut

woensdag 8 februari 2012

Bij de dood van Wislawa Szymborska


Dit stukje schreef ik in 1996 over Wislawa Szymborska. Ik werkte toen namelijk voor kranten en tijdschriften. Dit was voor de Volkskrant. Szymborska had net de Nobelprijs gewonnen. Vorige week is ze overleden, op 88-jarige leeftijd.
 
Wislawa Szymborska
 
Een gezelschap rijke Duitsers was eens in een Roemeens hotel. Die Duitsers wilden graag op berenjacht en de eigenaar van het hotel had gezegd dat het stikte van de beren in de buurt van het hotel. Maar dat had hij alleen maar gezegd voor het geld van de Duitsers. In werkelijkheid waren er helemaal geen beren in die buurt. Wel kende de hoteleigenaar in zijn dorp een man die een onrendabele circusbeer bezat, en ze spraken af dat ze die beer zouden loslaten in het bos, voor de Duitsers, om op te jagen, alsjeblieft. Het geld dat de Duitsers in het hotel uitgaven, zouden ze dan samen delen. De Duitsers gingen in het bos liggen met hun geweren in de aanslag en de beer werd vrijgelaten. De hoteleigenaar en de eigenaar van de circusbeer wreven in hun handen. Maar een dorpeling die op zijn fiets voorbij kwam zag de beer, schrok zich een hoedje, sprong van de fiets en zette het op een lopen. Welnu, je bent een circusbeer of je bent het niet. De beer pakte de fiets, ging erop zitten en fietste het bos in. En het is onmogelijk de verbijstering van de Duitsers te schetsen, toen zij die beer op die fiets in hun vizier kregen. Aan dit verhaal moest ik denken toen ik voor het eerst een gedicht las van de Poolse dichteres Wislawa Szymborska. Als ik iets heel erg mooi geschreven vind, echt prachtig, dan zijn er voor mij twee mogelijkheden. Als degene die het heeft geschreven iemand is die ik ken, dan word ik jaloers (dat is niet fraai), maar als het een onbekende is die het geschreven heeft, dan krijg ik bewondering. Hierbij wil ik graag mijn bewondering uitspreken voor Wislawa Szymborska, de Nobelprijswinnares. Haar gedichten zijn de mooiste van ons continent. Wij Europeanen moeten er trots op zijn dat wij een vrouw in ons midden hebben, die zulke mooie gedichten kan schrijven. Zo iemand als zij, als de Poolse dichteres Szymborska, is er vast en zeker in heel Amerika niet te vinden. Ik heb eens geprobeerd om een gedicht te schrijven. Ik deed er dagen en dagen over. 's Morgens vroeg stond ik op en ik begon meteen aan het gedicht en 's avond laat was ik er nog mee in de weer. Hoe langer ik er aan werkte, hoe slechter het werd. O, het werd echt afschuwelijk slecht! Op het laatst was het zo slecht geworden, dat ik er gewoon om moest lachen van ellende. Maar ik heb een vriend, die kan het wel. Hij heeft dan een zin in zijn hoofd, of een beeld, en daaruit groeit het gedicht vanzelf, als een bloem. 's Morgens vroeg staat hij op met een zin in zijn hoofd, bijvoorbeeld: 'Van alle engelen deze dan maar', en hup, 's avonds is een heel gedicht af, en nog mooi ook. Hij hoeft er niks voor te doen, als hij maar eet en drinkt, dat is voldoende. Soms belt hij mij op om te vragen of ik een gedicht goed vind. Er zijn vele soorten gedichten. Sommige gedichten zijn als een fitte muis, zo heel erg snel, prrrt, en voorbij is het gedicht alweer. Andere zijn als een draaikolk in de rivier: je moet je helemaal mee naar de bodem laten draaien voordat je er weer uit kunt zwemmen. Nog andere zijn als een bruine beer die op zijn achterpoten staat en een dansje doet, of als een bruine beer op een fiets. Zo, als een bruine beer die danst of fietst, zijn de gedichten van mevrouw Szymborska. Je weet niet precies of je nu moet lachen om het schouwspel of moet huilen om de beer.
(1996)





Mooi & Erg

De waterleiding van de buren was gesprongen midden in de nacht. Het was twaalf graden onder nul. Het water spoot meters de lucht in en bevroor onderweg, waardoor het als sneeuw weer naar beneden dwarrelde. Dat was mooi om te zien, hoewel het natuurlijk erg was voor de buren.

dinsdag 7 februari 2012

Lemma op Wikipedia (2)

Op Wikipedia staat sinds vandaag het volgende lemma over mijn persoon:

A. Peter Bekkers (Enschede, 12 mei 1958) is ondernemer, historicus en auteur. Hij heeft drie romantitels op zijn naam staan:
  • 1998 - Een roos opeten (De Bezige Bij, Amsterdam)
  • 2004 - Veel mensen vielen in zee (de Geus, Breda)
  • 2009 - Trouw is de andere wang (de Geus, Breda)
Zijn laatste roman stond op de longlist van de AKO Literatuurprijs en won de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs 2010. In 2009 richtte hij samen met jurist Piter de Weerd de KNSM Sociëteit op. In 2013 zal voor het eerst de door de KNSM Sociëteit in het leven geroepen Rabelaisprijs voor moralinevrije literatuur worden uitgereikt.
[bewerken] Externe link
Alles naar waarheid, geen woord aan gelogen. Het lemma staat voorlopig op Wikipedia, met daarbij de volgende opmerkingen:

· Peter Bekkers (schrijver) - wiu / ne? - Te weinig feiten: 2 stuks, gaan de titels over boeken of iets anders? Waar is de informatie van de uitgever na te gaan? Dqfn13 (overleg) 3 feb 2012 22:41 (CET)
  • En hebben jullie al gekeken naar de externe link (Peter Beckers' blog)? Daar staat: "De wereldberoemde megabestsellerauteur, avonturier, dieptefilosoof en tennisgrootheid A. Peter Bekkers stamt uit een aan lager wal geraakt Kaukasisch-Perzisch koningsgeslacht waarvan de genealogie, volgens tot dusver geheim gebleven documenten - gevonden, naar verluid, in de tombes van Toetanchamon, Napoleon, Einstein en koningin Wilhelmina - via adellijke Spaans-Moorse lijnen terug gaat tot aan de Egyptische farao’s." ??? --ErikvanB (overleg) 7 feb 2012 23:48 (CET)
    • Wel errug fabelinventastisch, die blog. En toevallig afgelopen zondag gepubliceerd... Torval (overleg) 8 feb 2012 00:07 (CET)
Benieuwd wat er gaat gebeuren.

zondag 5 februari 2012

Lemma op Wikipedia

"De wereldberoemde megabestsellerauteur, avonturier, dieptefilosoof en tennisgrootheid A. Peter Bekkers stamt uit een aan lager wal geraakt Kaukasisch-Perzisch koningsgeslacht waarvan de genealogie, volgens tot dusver geheim gebleven documenten - gevonden, naar verluid, in de tombes van Toetanchamon, Napoleon, Einstein en koningin Wilhelmina - via adellijke Spaans-Moorse lijnen terug gaat tot aan de Egyptische farao’s. Zijn Spaanse tante, verre nazaat van het geheime liefdeskind van Christoffel Columbus en Isabella van Castilie en Aragon, bezit zoveel Spaanse en Amerikaanse grond dat ze te paard van Noord- naar Zuid-Spanje en van Noord- naar Zuid-Amerika kan rijden zonder haar eigen grondgebied te verlaten. A. Peter Bekkers is de enige mens ter wereld die geen buiging hoeft te maken voor de paus als hij in het Vaticaan op bezoek is. Hij stond model voor Indiana Jones en heeft een groot intergalactisch netwerk."

Op de foto: Christoffel Columbus

vrijdag 3 februari 2012

Stront

Op de van Eesterenlaan, op de stoep voor Garrity's wijnhandel, was een vrij grote hond onder het toeziend oog van zijn baas bezig een bolus uit zijn achterste te persen. Ik vond dit onaangenaam om te zien en dus wendde ik mijn blik af. Maar toen keek ik toch weer en ik zag dat de baas van de hond, toen deze eenmaal klaar was met persen, de nog warme en hevig riekende bolus met zijn hand van de grond opraapte en meenam.