donderdag 30 mei 2013

Gezin anno 2013

Toen ik opkeek van mijn  laptop zag ik dat mijn vrouw zat te internetten op haar smartphone, mijn oudste dochter aan het chatten was op haar iPad mini, de jongste haar virtuele huisdieren verzorgde op de Nintendo DS, en onze zwangere poes een aflevering van Fritz the Cat zat te kijken op tv.
Patiënten, zo leek het, aan het infuus op de afdeling intensive care. Het enige wat ontbrak waren de verpleegsters.

Op de foto: Fritz the Cat

woensdag 29 mei 2013

Teruggevonden openingsalinea's van m'n nooit afgemaakte roman "De Kutfiets"

De Kutfiets















Op 11 september 2001 fietste [Naam] door de regen van het zuidelijke naar het noordelijke deel van de stad A. Het was koud - een graad of vijf boven nul - en er waaide hem een gemene wind tegemoet.
Zijn fiets zag eruit als het karkas van een afgekloven kip, met hier en daar nog een stuk loshangend vel van de jasbeschermer en de kettingkast. De koplamp was verroest, het kleine gloeilampje bungelde eruit als een oogbol uit de kas. Het achterwiel liep aan, er zat een slag in. [Naam] was op weg naar zijn advocaat. Een stel scholieren fietste hem moeiteloos voorbij.
Op de brug over de rivier de M. liep zijn fietsketting eraf.

Een paar uur later, op het politiebureau, toonde een rechercheur hem de beelden van de brugbewakingscamera's.
Daar kwam hij aan, in de verte, zwoegend, hijgend. Aan het stuur een plastic tas van Albert Heijn met zijn papieren erin. Daar had je ook die scholieren weer.
Midden op de brug liep de fietsketting eraf.
[Naam] stapte af, pakte de fiets met beiden handen beet en smeet hem over de railing van de brug in de rivier. Je hoefde geen geoefend liplezer te zijn om te zien dat hij "Kutfiets!" riep terwijl de fiets in de diepte verdween.
De beelden lieten verder zien hoe de kutfiets te pletter sloeg op de stuurhut van een toevallig onder de brug doorvarend binnenschip, Celeste geheten, en hoe [Naam] het op een lopen zetten met zijn plastic tas. Dat laatste was pijnlijk om te zien. Het was allemaal pijnlijk om te zien, maar het wegrennen was het ergste. Het was beter, waardiger geweest als hij was blijven wachten op de politie. Maar [Naam] stak al zijn hele leven lang zijn kop in het zand, en dat was deze keer niet anders.
"We hebben helaas niet kunnen voorkomen dat de beelden in handen zijn gevallen van de media," zei de rechercheur met een vilein lachje.

"Fiets veroorzaakt milieuramp," klonk het die avond op het journaal van acht uur uit de sensuele mond van de nieuwslezeres. Er waren nog meer beelden van bewakingscamera's gevonden, waarop onder andere te zien was hoe het binnenschip Celeste, na de klap, uit de koers raakte, een tegemoetkomend schip ramde en hopeloos klem kwam te zitten tussen een pyloon van de volgende brug en de oever. Over de toedracht kon nog geen uitspraak worden gedaan, de politie had het in onderzoek.
Het geramde schip zat barstensvol zware olie voor de haven van A. En die olie gutste nu in glimmende zwarte golven door de opengereten scheepshuid.
Verderop, stroomafwaarts, vertakte de rivier zich in twee kleinere riviertjes. De ene stroomde door de stad A., onlosmakelijk met het water verbonden door een fijnmazig stelsel van kanalen en grachten - een soort Venetië, maar zonder grandeur. De andere bevloeide een van de best beschermde natuurgebieden ter wereld, een doolhof van grillige kreekjes en eilandjes waar behalve de bever ook zeldzame schepsels als de lepelaar, de ijsvogel en de Noordse woelmuis huisden. Zowel de stad als het natuurgebied stonden op de werelderfgoedlijst van Unesco.
Het nieuws werd verder volledig overschaduwd door de berichtgeving over de terroristische aanslagen op het World Trade Centre in New York, diezelfde dag.
"Als ik had geweten dat het schip eraan kwam had ik die kutfiets niet over de railing gegooid," zei [Naam] tegen zijn vrouw.
"Ik ga van je scheiden," antwoordde ze.

De fiets was een erfstuk van zijn vader...

dinsdag 28 mei 2013

Rechtspraak en wetenschap

De rechtbank van Lelystad behandelt vandaag de zaak van grensrechter Richard Nieuwenhuizen. De forensische experts zijn het niet eens over de doodsoorzaak. Advocaat G. Spong heeft de gerenommeerde patholoog-anatoom dr. Christopher Milroy naar de zaak (het lichaam) laten kijken, en die heeft geconcludeerd dat Richard Nieuwenhuizen zwakke aderen had. Best mogelijk, aldus Milroy, dat de scheur in de slagader, waardoor de grensrechter overleed, niet direct veroorzaakt werd door het schoppen van de verdachten tegen zijn hoofd, nek en hals, maar dat hij ook zonder die mishandeling zou zijn overleden. Hoogleraar criminologie Ton Broeders had het volgende commentaar op de kwestie. Hij zei, ik citeer: "Je ziet dat advocaten steeds vaker deskundigen inschakelen die vraagtekens zetten bij de bewijzen van justitie. De rechtbank moet dan bepalen welke expert gelijk heeft. Omdat dat zo lastig is, is er wel een gevaar, en dat is dat naarmate je meer deskundigen krijgt, de rechter het ook niet meer weet. Ja, en dan zal de rechter vaak tot, eh, vrijspraak besluiten."
Even interessant als absurd commentaar. Toegenomen kennis ondermijnt de rechtspraak. Zou een soepele rechtspraak gediend zijn bij een bepaalde mate van onwetendheid? Zou de voortschrijdende wetenschap de rechtspraak ondermijnen? Best mogelijk...

Op de foto: dr. Christopher Milroy

Notitie naar aanleiding van de brute moorden in de straten van Londen en op het platteland van Spanje

Als ondergangsdeskundige kan ik hier melden dat er twee soorten openheid zijn (van samenlevingen, bedoel ik). De openheid van "sterke" samenlevingen en de openheid van "zwakke" samenlevingen. De eerste soort leidt tot bloei, de tweede soort (eerder weerloosheid dan openheid) tot neergang. Geslotenheid is geen alternatief. De vraag is: zijn onze Europese samenlevingen sterk of zwak? Deze vraag is beslist niet gemakkelijk te beantwoorden. 

Huizen

In een melancholieke bui heb ik wel eens overwogen om alle huizen waarin ik gewoond heb vanaf mijn geboorte tot nu te kopen. Eigenaar te worden van mijn geschiedenis. Een soort draad van Ariadne, helemaal terug tot 1958, "het jaar waarin het allemaal begon". Af en toe een poosje in een van die huizen wonen, dan weer verder trekken naar een eerdere of een latere periode...
Toch maar van afgezien. Te melancholiek, te begrotelijk vooral. Vreemd: we slepen van alles met ons mee, een heel leven lang, maar huizen geven we zonder slag of stoot op, heel gemakkelijk en meestal zonder omkijken.

maandag 27 mei 2013

Narigheid

Veel mensen hebben me de laatste tijd aangeraden naar de dramaserie Boardwalk Empire en de politieserie Dexter of Drexler te kijken. Het kwam er niet van. Ik kijk alleen maar - zeer onregelmatig - naar het journaal, het eerste kwartier van De Wereld Draait Door, en naar stukjes How It's Made, Megafactories en Seconds from Disaster. Dat laatste om mijn vliegangst te voeden.
Ik heb het geduld niet voor dramaseries. Mad Men heb ik een tijdje volgehouden, maar ook dat volg ik inmiddels niet meer, hoewel ik het goed vind. Het gaat over roken en drinken en wat mensen daar zoal bij doen en zeggen.
Boardwalk Empire dus. Vanavond viel ik er per ongeluk in, juist op het moment dat een man met een zwaar beschadigd gezicht - de linkerhelft was een onsmakelijk gat zonder oog en zonder wang - de loop van een geweer in zijn mond stak, klaarblijkelijk om zelfmoord te plegen. Het was in een bos. Ik hou niet van bossen. Ik zou niet in een bos of in een bosachtige omgeving willen wonen en ik breng zelden een bezoek aan een bos - alleen als het echt niet anders kan. Dat heb ik van mijn vader. Mijn moeder heeft een hekel aan bussen.
Ik wilde niet meteen wegzappen. Eens kijken wat er nou zo goed aan was. Een paar scenes later zagen we hoe een jonge man een oudere man met een gereedschap de schedel insloeg. De vernieling van de schedel werd uitgebreid in beeld gebracht, bloed, stukjes bot en haren vlogen in het rond. Ook dit is niet geheel naar mijn smaak. Weer een paar scenes later werd een grijsaard in een rolstoel gescalpeerd, onder vertoon van opnieuw bloederige en harige flitsen.
Ik zapte weg en viel in de politieserie Drexler of Dexter. Twee aanraders op één avond! Het bleek te gaan over een politieman die tevens seriemoordenaar is. Hoe kom je erop. Een en ander werd realistisch in beeld gebracht.

Op de foto: Sheldon Cooper (Jim Parsons) uit The Big Bang Theory.

iPad mini (slot)


zondag 26 mei 2013

Hoe iemand wordt wat hij is

Het is niet overdreven te zeggen dat tot nog toe 100% van al mijn grootse plannen totaal mislukt is. Van de minder wereldomspannende (maar toch nog wel ambitieus te noemen) plannen is, schat ik, zo'n 90% tot 95% mislukt. Tegenover deze deprimerende statistieken uit mijn persoonlijk wedervaren staat een opvallend hoog en vrolijkmakend slagingspercen-
tage - zo'n 60% - van bezigheden en "ondernemingen" die ik helemaal nooit van plan was; die toevallig op mijn pad kwamen.
Hier put ik moed uit. Het is duidelijk dat het in mijn geval ronduit funest is om plannen en verwachtingen te hebben, dromen te koesteren. Dan loopt alles in de soep. Ze belemmeren de flow van het terloopse, het toevallige. En zo word ik langzaam maar zeker een Aziaat.

Op de foto: The Rain Room (nu in het Moma-museum te New York)

zaterdag 25 mei 2013

Weten wat er komen gaat

Mijn favoriete films zijn films waarin banken worden beroofd (dat was ook al zo in de tijd dat banken nog niet als roofinstituten bekend stonden). Het mooiste is het als de bankrovers een lange tunnel graven en na dagen of weken noeste ondergrondse arbeid precies uitkomen in de ruimte waar de kluisjes zijn. Ik ben altijd voor de bankrovers, behalve als het moordenaars zijn. Moorden is niet elegant. Vanavond was er weer eens zo'n film op tv. Ik had hem al een keer eerder gezien, maar dat maakt niet zoveel uit. Vaak is het de tweede of de derde keer juist nog mooier. Weten wat er komen gaat is even enerverend als niet weten wat er komen gaat. Spanning is een overschat begrip.
Ook films over ontsnappingen zijn prachtig. Escape from Alcatraz, met Clint Eastwood, The Truman Show, met Jim Carrey. Beide films heb ik al een paar keer gezien en als ze er een volgende keer op zijn ga ik er weer voor zitten. De herinnering aan de spanning die je voelde toen je de film voor de eerste keer zag is minstens net zo enerverend als, eh, de spanning die je voelde toen je de film voor de eerste keer zag.

iPad mini (2)


woensdag 22 mei 2013

iPad mini

















dinsdag 21 mei 2013

De echte wereld

Vandaag was de Japanse architect Tadao Ando op tv. Terwijl hij aan het vertellen was kwam er een medewerker bij hem langs. De architect tegen de medewerker, op vriendelijke maar niet mis te verstane wijze: "Meneer [...], u moet vaker naar de mensen toestappen. U communiceert alleen maar via de computer. Dat werkt niet in de echte wereld."

Op de foto: gaatje in beton, door Tadao Ando


maandag 20 mei 2013

Lentevervanging

Opnieuw een herfstdag vandaag.
Om toch wat van de ouderwetse lente mee te krijgen heb ik ten einde raad maar de De vier seizoenen van Antonio Vivaldi opgezet. Hoewel ik klassieke muziek eigenlijk niet meer kan verdragen. Al dat getelefoneer met onze lieve heer! De vader van mijn zwager kon er ook helemaal niet tegen. Volgens hem was muziek een veredelde vorm van lawaai.
Het deed me goed om te horen dat de klimaatverandering de seizoenen van Vivaldi nog niet had aangetast. L'estate nog altijd even verzengend, l'inverno nog altijd even ijzig. La primavera en l'autunno ook in orde. Vanavond eten we, om de stemming erin te houden en de moed niet te verliezen, pizza quattro stagioni.
Misschien moet de Italiaanse keuken, om bij te blijven, eens werk gaan maken van een pizza senza stagioni of sempre autunno.

Op de foto: Antonio Vivaldi, die tevens priester was.

zondag 19 mei 2013

The finest Toys for Girls or Boys!

De Sten Gun - "signature weapon of allied resistance against the nazis" (BBC) - werd op 12 december 1940 aan de keukentafel in elkaar geknutseld door door een zekere Harold John Turpin. De veer die erin zat kwam uit een matrassenfabriek. De Sten Gun werd in productie genomen door Lines Bros., speelgoedfabri-
kanten. The finest Toys for Girls or Boys! 

Mooie televisie van de BBC (Uit de serie The Genius of Design) over de Sten Gun: http://www.youtube.com/watch?v=NMqSsvqjJ2E.

De angst om neer te storten

Het ergste wat je kan overkomen als je in een zelfgebouwd houten propellorvliegtuigje boven de jungle van Afrika vliegt, is dat de motor er opeens mee ophoudt. Het is de voortdurende angst van Joost Conijn in een van de leukste boeken die ik de laatste jaren heb gelezen: Joost Conijn, piloot van goed en kwaad. Je vliegt met hem mee, duizenden kilometers lang, het is alsof je bij hem in de cockpit zit.
Op bladzijde 205, midden in een landingspoging op een haveloos vliegveldje vlak achter de grootste berg van Afrika, de Kilimanjaro, houdt het boek er abrupt mee op. Geen tekst meer. Conijn landt veilig, de lezer stort neer.

vrijdag 17 mei 2013

De man die bij Pauw en Witteman te gast was

Bij Pauw en Witteman zat vanavond een man met een oplossing voor alle problemen in de wereld. De vervuiling, de opwarming, de bevolkingsgroei, de voedselschaarste, de energieschaarste, de woningnood, en noem maar op. Ik spitste mijn oren. Het herinnerde me aan het voorstel van de verlegen Russische dichter Velimir Chlebnikov (1885-1922) om de honger uit de wereld te helpen door alle visrijke meren van Rusland aan de kook te brengen en de aldus ontstane vissoep gratis uit te delen. Een mooi plan.
Ook de man die bij Pauw en Witteman zat was een tikje verlegen. Een goed begin. Ik koester een zekere sympathie voor verlegen mensen, gecombineerd met een zekere argwaan. Door het wonderlijke psychische mechaniek van de compensatie ontstaan in zulke mensen soms de stoutmoedigste plannen en ze kunnen het gemakkelijk tot dictator schoppen, wat behalve verfoeilijk ook heel moeilijk is (doordat dictators zo'n slechte reputatie genieten staat niet iedereen hier bij stil).
Verlegen mensen zijn zelden zachtaardig.
Hier is de verrassende, tot de verbeelding sprekende oplossing voor alle problemen in de wereld, zoals aangedragen door de man die bij Pauw en Witteman te gast was: wij mensen zijn veel te lang geworden in de loop van de evolutie. Wij moeten kleiner worden. Vijftig, zestig centimeter, dat zou ideaal zijn!

Op de foto: Velimir Chlebnikov de Verlegene, van de vissoep, die zich "President van de Wereldbol" noemde (daar heb je het weer).

Grafschriften Top Drie

Mijn favoriete grafschrift is I'd rather be in Philadelphia van W.C.Fields, die begraven ligt in Glendale, California. Op zijn graf staat overigens gewoon W.C. Fields, 1880-1946.
Op de tweede plaats staat Onder dit steentje ligt een fenomeentje, een van de vele grafschriften die Multatuli schreef voor Thorbecke (1798-1872).
Zo is de stand van zaken al ongeveer dertig jaar. Er verschijnt namelijk niet zo heel veel nieuws op grafschriftgebied.
Maar zaterdag las ik in de Volkskrant het grafschrift van Spike Milligan (1918-2002): I told you I was ill.
Die staat nu op twee.


woensdag 15 mei 2013

Benfica-Chelsea, Amsterdam

Vandaag zou ik om vijf uur in de middag een vriend ontmoeten in Américain op het Leidseplein. Al een paar jaar niet gezien. Daar aangekomen bleek dat hij er niet was. Misverstand.
Ik had opeens de tijd, dus kuierde ik via de Leidsestraat, het Spui, en de Nieuwezijds Voorburgwal richting huis. Ik kocht als vanouds een krant bij de kiosk van boekhandel Athenaeum. Overal liepen groepjes Engelse Chelsea-supporters luid te zingen, tot schrik en vermaak van voorbijgangers. Prachtige liederen. God, wat kunnen de Engelsen zingen. De bedeesde Portugezen hoorde je niet, hoewel die toch ook een roemrijk zeevarend verleden hebben. Even betreurde ik het dat ik nooit met een groepje voetbalvrienden, half dronken liederen zingend op windkracht 11, armen om elkaar heen, door de straten van vreemde steden had gezworven.
Op de hoek van de Paleisstraat en de Nieuwezijds Voorburgwal liep ik iemand tegen het lijf die ik ook al jaren niet had gezien. Schijnbaar moest het zo vandaag. Het was een vrolijk weerzien. Hij zag er goed uit, mooi gekleed in een deftig streepjespak, grijs geworden maar niet oud... een heer van stand, in goede doen. We praatten wat bij hem thuis en het was net alsof er tussen deze ontmoeting en de vorige geen twintig jaar verstreken was, maar slechts een minuut - de minuut die hij nodig had om iets te drinken te halen uit de keuken.

video

Verandering

Af en toe moet je iets verande-
ren, omdat... Ja waarom eigen-
lijk? Geen idee. Maar enfin ik heb deze blog veranderd. Het is minder donker zo.
Maar ik weet nog niet of ik het zo laat.

zaterdag 11 mei 2013

Even voorstellen

Het wordt tijd om mijzelf eens voor te stellen, na al die jaren van min of meer anoniem bloggen. Wel, ik ben een ondergangsdeskundige, gespecialiseerd in het einde van beschavingen, afgestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam bij wijlen professor J.W. Oerlemans († 2011), die behalve een zeer aimabel mens ook schrijver was van een zestal niet onverdienstelijke dichtbundels en, naar eigen zeggen, buurman van Gerard Reve.
Ik heb altijd een zwak gehad voor dichters. Ik vind het net als Theo Kars volkomen onbegrijpelijk - en daardoor mateloos interessant - dat een mens, gezond van lijf en leden, de dichtkunst uitkiest om zich in te bekwamen. Kars (Droogstoppel citerend): "Het is drie uur en het is guur... dat rijmt. Maar hoe moet dat nou om kwart over drie?" Even onbegrijpelijk vind ik het dat een mens - zoals ik - zich specialiseert in het einde van beschavingen. Al die uren, dagen, jaren, heel de uitzinnige kracht van het jonge intellect verspild aan het lezen van duizenden mateloos wijdlopige bladzijden Spengler, Nietzsche, Toynbee, Malthus, Gibbon, en vele, vele andere meer of minder krankzinnige ondergangskenners en ondergangsprofeten. Enfin, je bent dan tenminste goed voorbereid op je eigen ondergang.
Maar je kunt beter ingenieur worden.
Ik studeerde af op de ondergang van het Habsburgse Rijk (Kakanie), zoals beschreven door Robert Musil in Der Mann ohne Eigenschaften, een volkomen uit de hand gelopen, over de randen stromende roman die ik niettemin iedereen aanraad, zeker nu wij de ondergang van onze eigen beschaving beleven, zonder het goed in de gaten te hebben trouwens, wat normaal is. Om met Musil te spreken: "Hoe ziet geschiedenis er van dichtbij uit? Men ziet niks."
Het klinkt misschien een tikje cynisch, maar ik ben blij dat mijn kennis eindelijk eens van pas komt.

Op de foto: Keizer Franz Josef

Overpeinzing a la Baltasar Gracian

Voortdurend van mening kunnen veranderen. Het wordt vaak niet erg gewaardeerd wanneer iemand gisteren of eergisteren nog zus over iets dacht, en vandaag zo. Draaikont, opportunist etc. Vreemd. Mij lijkt het nou juist in veel gevallen een teken van intelligentie, onafhankelijkheid en overlevingskunst. Het vorige standpunt wordt misschien verraden, maar de eigen intelligentie niet. Minstens even prijzenswaardig is het wanneer iemand lang vasthoudt aan hetzelfde standpunt, mits dat standpunt in de loop der tijd niet strijdig is geworden met zijn eigenbelang of het belang van de groep die hij vertegenwoordigt. In dat laatste geval is er sprake van starheid. De ondergang is dan nabij.

vrijdag 10 mei 2013

Magisch realisme


Een van de mooiste boeken die ik ken is Liefde in tijden van cholera van Gabriel Garcia Marquez. De Nederlandse vertaling kwam uit in 1986, bijna dertig jaar geleden. Ik stond toen 's morgens vroeg al voor de nog dichte deur van boekhandel Athenaeum op het Spui in Amsterdam om het boek te kopen. Een paar uur later had ik het uit. Vandaag pakte ik het boek weer eens van de bovenste plank van de boekenkast (daar staan veel boeken die ik goed vind), om er iets in op te zoeken, en er dwarrelde een geldbriefje uit van niet geringe waarde. Magisch realisme van de bovenste plank. Ontroerd raapte ik het briefje van de grond. Ik had het boek weliswaar niet zelf geschreven*, en dat geldbriefje had ik er jaren geleden natuurlijk zelf ingestopt, maar toch: voor het eerst in mijn leven leverde de literatuur mij zowaar iets op. En ik kon het nog goed gebruiken ook. Liefde in tijden van crisis.

*Stel je voor: Liefde in Tijden van Cholera, door Peter Bekkers. Op de foto: straatje in Aracataca, Columbia.

donderdag 9 mei 2013

Geheugen















Ik kon niet op de titel van een film komen, het was iets met de naam van een Amerikaanse president. De naam van de hoofdrolspeler wist ik wel, dat was Jim Carrey. Ik wilde meteen Google erbij halen - zoektermen intikken - maar ik besloot het niet te doen. Eens kijken of ik het op eigen geheugenkracht boven water kon krijgen.
Na enige tijd riep ik de hulp van mijn vrouw in. Die wilde ook meteen op Google gaan zoeken. "Niet doen," zei ik, "dit is een test."
Net als ik zoekt ook zij steeds minder in haar eigen geheugen. Als we even ergens niet op komen, hup, meteen googelen. Het kan niet anders of het menselijk geheugen gaat daardoor achteruit. Over een paar decennia bestaat het alleen nog maar extern. Dan tikken we onze naam in (als we die nog weten) en geeft Google ons een lijst van telefoon-
gesprekken die we gevoerd, films die we gezien, boeken die we gekocht, boodschappen die we gedaan, feestjes die we bezocht, mensen die we ontmoet (hebben). Op een goede dag zullen we ervoor moeten betalen. Een abonnement op onze herinneringen.
"Het was iets met show," zei mijn vrouw na een poosje.
"The Truman Show!"
Een van de betere films die ik gezien heb. Voorafschaduwing van Facebook: een leven zonder onbekenden, vreemdelingen, vijanden. Louter vrienden met de duimen omhoog.

woensdag 8 mei 2013

Op straat gevonden muselet (ijzerdraad om champagnekurk), platgetrapt met gevoel voor perspectief.



















Dit is de eerste foto in de reeks onbedoeld esthetisch verantwoord vandalisme, oftewel mooie onopzettelijke alledaagse vernieling.

dinsdag 7 mei 2013

Voordeel

"Een van de grootste voordelen van het verstand is dat het aangeeft wat van belang is. Schort het hieraan, dan mislukt er veel" - Baltasar Gracian, Handorakel en kunst van de voorzichtigheid, zie hiernaast.

maandag 6 mei 2013

Koppijn

Ik had een knallende koppijn, ongewoon voor mijn doen. Ik heb nooit koppijn. Dus dacht ik dat ik dood ging. Midden in de nacht (03.30) kleedde ik me aan en fietste naar de huisartsenpost in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis. Mijn vader was daar tenslotte ook overleden. De arts die daar voor mij klaar zat (je kon zien dat ze hem gewekt hadden), dacht echter niet dat het dodelijk was en gaf me anti-pijn pillen die goed hielpen. Een paar dagen later keerde de pijn terug, terwijl ik de pillen slikte. Ik ging wandelen. "Als je pijn krijgt," had de dokter gezegd, "dan moet je niet gaan liggen of zitten, maar gaan lopen". Dat was geen moeilijke opdracht, want ik behoor tot de mensen die lopen. Het wandelen hielp niet echt. Eigenlijk bewoog alleen mijn onderlichaam. Mijn onderlichaam vervoerde mijn bovenlichaam. Ik moest ook mijn bovenlichaam bewegen. Dus ging ik met mijn armen zwaaien, mijn schouders draaien, mijn schoenen aanraken met mijn handen, mijn hoofd heen en weer bewegen. Toen ik thuis kwam was de pijn over. De moraal van dit verhaal: ?

Toverwoord

Ik kwam langs een auto waarop geschreven stond: niet destructief onderzoek. Schitterende term. Als ik ooit iets laat onderzoeken, dan moet dit bedrijf het doen.

zondag 5 mei 2013

In de mode

Toen ik zo oud was als mijn dochters, vroeger zeg maar, had je ook al hypes. Zonder internet, mobiele telefoon en 24-uurstelevisie weliswaar, maar toch: hypes, ook al heette het niet zo. Iets was "in de mode". In de ban van de ring bijvoorbeeld, begin jaren zeventig. Ik begon erin te lezen omdat het "in de mode" was, maar ik beleefde er geen plezier aan. De taal leek totaal verminkt, verknoest, kromgetrokken. Namen als Elrond, Arwen, Boromir, Aragorn, Legolas. O, ik kon er helemaal niet tegen.

Plaatje: kaart van "Midden-Aarde". Hu!

vrijdag 3 mei 2013

Conceptuele kunst (definitie)

"Conceptuele kunst is dat je steeds iets doet... Nou, ik doe altijd steeds iets, dus..."
Aldus Heleen van Royen bij het praatprogramma van Pauw en Witteman. Geestige vrouw, goeie schrijver/koopman. Verkoopt de komende week haar nieuwe boek De Hartsvriendin in eigen pop-up store. Op het plaatje: mobiele eigenfoto (zelffoto) van Heleen van Royen. Eerder was op deze blog al een gelijksoortige mobiele eigenfoto van Scarlett Johansson te bewonderen.

 

woensdag 1 mei 2013

Jong doen

Vandaag mee gevoetbald met het voetbalteam van mijn dochter (12). Niet zonder trots vermeld ik hier dat ik de beslissende dieptepass gaf, die via een pass over de volle breedte van het veld uiteindelijk leidde tot de golden goal. Maar ik verrekte wel mijn knieband in een gevecht om de bal met een dertienjarig meisje. Ben nu kreupel. Dat krijg je ervan, van jong doen.