zaterdag 29 december 2012

De weg van Amsterdam naar IJburg (7)


Graffiti op een huisje.

Uit eten

We waren uit eten bij Wilde Zwijnen. Drie rokers en twee niet-rokers (bang voor de dood). Tussen de gerechten door gingen de rokers buiten... eh... roken, terwijl de niet-rokers zich binnen druk maakten over de dood. Een van de niet-rokers zag wel wat in het cryonisme.

maandag 24 december 2012

Music for smokers only

Music for smokers only. Als het lied is afgelopen grist Sinatra nog snel even zijn pakje sigaretten van de tafel.

America runs on Bulova Time

In mijn jeugd zag ik klokken als een soort reclame voor de tijd. Vooral stationsklokken en klokken op pleinen. Zoals je reclameborden voor Heineken en de plaatselijke apotheker had, zo had je ook reclameborden voor de tijd.
Hieronder de allereerste tv-commercial ter wereld. Uitgezonden in Amerika, op 1 juli 1941 (de kosten voor de firma Bulova bedroegen 4 dollar):

zaterdag 22 december 2012

Het goede voorbeeld

De televisie blijft een bron van vermaak. Vanavond ging het in het programma Nieuwsuur nog maar weer eens over de gewelddadige dood van de grensrechter. Michael van Praag, voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond (KNVB), was erbij gehaald om iets te zeggen over het geweld binnen en buiten de lijnen en hij stelde voor dat het voetbal, ter bestrijding van geweldsexcessen, een voorbeeld zou nemen aan... rugby! "Want," zo verklaarde voorzitter van Praag, "dat zijn allemaal hele nette mensen. Als een rugbyspeler protesteert tegen een beslissing van de scheidsrechter, dan krijgt voor straf de tegenstander de bal."
Hoe-heet-hij van Nieuwsuur knikte instemmend.











De voorzitter van de KNVB over rugby als het goede voorbeeld, Nieuwsuur, zaterdag 22 december 2012 (van 34 min 28 sec. tot 35 min. 01 sec.)

donderdag 20 december 2012

Oorlog

Ik lees dat de sigaret is uitgevonden tijdens de Krimoorlog (1854-1855). Pijpen waren duur, soldaten waren arm. Dus rookten ze tabak uit verbruikt kardoespapier. De sigaret is een uitvinding van arme soldaten, van kanonnenvoer.
Creatieve oorlog, de Krimoorlog. Ook de eerste oorlog met fotografen, verslaggevers en verpleegsters (Florence Nightingale).
Toch bestaat er een Latijns woord voor sigaret: tabaci fistula.
Nunc est tabaci fistula sugenda: nu is het tijd voor een peuk.
Candidam tabaci fistulam succensam sugĕre: aan de stralend witte, aangestoken sigaret zuigen.


Op de foto: sergeant Willie McGregor, een van de uitvinders van de sigaret.

Met dank aan Ursula Milo

woensdag 19 december 2012

Pissen

Er stond een kerel te pissen in de sloot bij het voetbalveld.














Ik wendde mijn blik af - iemand moet rustig kunnen pissen, vind ik - maar ik dacht, terwijl ik er voorbij fietste: die kerel staat daar wel heel stil. Dus keek ik nog een keer om. En verdomd, hij stond er nog net zo. Die kerel is of de onbeweeglijkheid zelve, dacht ik, of ik moet eens naderbij sluipen, kijken wat er aan de hand is. Dat laatste deed ik. Het was een standbeeld! Maar hij piste wel tegen de wind in. Homo sapiens non urinat in ventum. Dat geldt ook voor standbeelden.














Goed standbeeld trouwens. Beter dan al die grootheden te paard. Ik had helaas geen tijd om te kijken of er ook bij stond wie het was. Thorbecke, Multatuli, Willem van Oranje? Ik kom erop terug.

dinsdag 18 december 2012

En ogen grote liefdeskruimels

Detail from cover of E.E. Cummings: A Poetry Collectioni like my body

i like my body when it is with your
body. It is so quite new a thing.
Muscles better and nerves more.
i like your body. i like what it does,
i like its hows. i like to feel the spine
of your body and its bones, and the trembling
-firm-smooth ness and which i will
again and again and again
kiss, i like kissing this and that of you,
i like, slowly stroking the, shocking fuzz
of your electric fur, and what-is-it comes
over parting flesh... And eyes big love-crumbs,

and possibly i like the thrill

of under me you so quite new.

e.e.cummings - &, 1925

Ochtendhumeur

"Wat voor kutweer is het van-
daag?"

zondag 16 december 2012

Wie schrijver wordt is gek

Vanmorgen kwam mijn oudste dochter aan mijn bed staan en las het volgende stukje voor uit de autobiografie van Roald Dahl (Boy): "[Toen ik bij Shell werkte] kleedde ik me iedere morgen, zes dagen per week, ook zaterdags, netjes aan in een somber grijs pak, ontbeet om kwart voor acht en vervolgens stapte ik met een slappe bruine hoed op mijn hoofd en een opgerolde paraplu in mijn hand in de trein van acht uur vijftien naar Londen, tesamen met een hele zwerm andere, net zo somber geklede mannen. Ik vond het heel makkelijk om in hun patroon te stappen. [...] De meeste van mijn metgezellen droegen bolhoeden en een paar van hen droegen net als ik slappe hoeden, maar niet een van ons ging blootshoofds. Dat deed je gewoon niet. En geen van ons ging zonder zijn opgerolde paraplu, zelfs niet op de zonnigste dagen. Die paraplu was ons onderscheidingsteken. We voelden ons naakt zonder paraplu. Bovendien was het een teken van aanzien. [...] Ik had er plezier in, echt waar. Ik begon te beseffen hoe eenvoudig het leven kan zijn als je een dagelijkse routine hebt met vaste uren en een vast salaris. Het leven van een schrijver is daarbij vergeleken een hel. De schrijver moet zichzelf dwingen tot werken. Hij moet zijn eigen uren bepalen en als hij helemaal niet aan zijn werktafel gaat zitten, is er niemand die hem een standje geeft. Als hij romans schrijft leeft hij in een wereld van angst. Elke nieuwe dag vraagt nieuwe ideeen en hij is er nooit zeker van of hij die zal krijgen of niet. Na twee uur schrijven is deze schrijver totaal uitgeput. Twee uur lang is hij mijlenver weg geweest, is hij ergens anders geweest, op een plaats met totaal andere mensen, en het kost hem grote moeite om weer terug te zwemmen naar zijn normale omgeving. Het is haast een schok. De schrijver loopt afwezig zijn werkkamer uit. Hij wil een borrel. Die heeft hij nodig. Het is een feit dat bijna iedere romanschrijver ter wereld meer whisky drinkt dan goed voor hem is. Hij doet het om zichzelf vertrouwen, hoop en moed in te drinken. Wie schrijver wordt is gek.[...]"
Dat weet ze dan ook weer.

Op de foto: Roald Dahl

zaterdag 15 december 2012

Smaakverandering

Wonderlijk dat ik geen serieuze, gevoelige, mooie, geschoolde, complexe, intense - what have you - muziek meer kan verdragen. Muziek is alleen nog maar te pruimen als het - opzettelijk of onbedoeld - niks of heel weinig voorstelt. Bijvoorbeeld Engelse dansliedjes uit het interbellum, The Sex Pistols, of die maffe Koreaanse wereldhit van dit jaar... Ook wel volksliederen, zoals The Star Spangled Banner, God Save The Queen en Haydn's strijkkwartet opus 76 nr. 3 in C groot (van 6 min. 39 sec. tot 13 min. 22 sec.). Die Haydn moet ik in de gaten houden trouwens. Die is goed.

Op de foto: Joseph Haydn

donderdag 13 december 2012

Vergeten

Het Proefstation bestond afgelopen dinsdag drie jaar. Bij URLspion staat mijn blog, gemeten naar het aantal bezoekers, op de 841638-ste plaats van Nederland. De waarde van mijn blog wordt door URLspion gesteld op een bedrag van € 539,70...


Koorts

"Pap..?" zei mijn koortsige dochter vanmorgen  met een dun stemmetje.
"Ja...," zei ik.
"Heb jij ook wel eens dat je steeds hetzelfde woord in je hoofd hebt, de hele tijd maar door?"
"Ja, dat heb ik ook wel eens, maar alleen als ik koorts heb, zoals jij nu."
"Ik heb al de hele tijd het woord Tony's Chocolonely in mijn hoofd."
"Melk of puur?''
"Melk."

Prachtig filmpje over Tony's Chocolonely

woensdag 12 december 2012

Namen

Morgenochtend heb ik eerst een afspraak op de hoek van de Archangelkade en de Rigakade en daarna in de Danzigerbocht. Verschrikkelijk mooie, dromerige straatnamen die doen denken aan de boeken van Konstantin Paustovskij: Verre jaren, Onrustige jeugd, De tijd van de grote verwachtingen, Begin van een onbekend tijdperk...

Op de foto: Konstantin Paustovskij

zondag 9 december 2012

Pijngrensrechter

Bij mij in de straat wonen een stuk of wat Marokkaanse jongens. Vriendjes, broertjes van elkaar. Ik heb ze zien opgroeien. Ik leerde ze kennen toen ze een jaar of drie, vier waren. Nu zijn ze dertien, veertien. Wat me, uit het raam kijkend, opvalt is de hardheid waarmee ze - van jongs af aan - met elkaar omgaan, zowel verbaal als  fysiek. Regelmatig slaan ze elkaar half dood en vloeit er bloed. Maar de "slachtoffers" huilen of klagen niet of nauwelijks als ze geslagen en geschopt worden. En de "daders" lijken niet te schrikken van de verwondingen die ze toebrengen. Bloed en pijn lijken erbij te horen. Er is iets Spartaans aan die kinderen. Deze zomer, op de steiger - waar de hele buurt zwemt - zag ik hoe een tengere Marokkaanse jongen een lange aanloop nam om een geweldige duik in het water te nemen. O, het zou een prachtig mooie zweefduik worden. Hij zou een verpletterde indruk maken op de meisjes. Hij rende op volle snelheid over de steiger, harder kon hij niet, en juist toen hij wilde aanzetten voor zijn machtige duik, werd hij pootje gehaakt door een andere Marokkaanse jongen. Met een smak viel hij op op de scherpe houten rand van de steiger. Bloed gutste in golven uit zijn wonden. Ik schoot hem te hulp, maar van hulp wilde hij niks weten (hoewel ik merkte dat iets in hem het waardeerde). Huilen deed hij niet, klagen ook niet. De jongen die hem pootje had gehaakt glimlachte alleen maar. Niet veel later zag ik die twee weer samen over straat lopen.
Toen dacht ik: mijn Marokkaanse straatgenootjes hebben misschien een iets ander gevoel van lichamelijke en psychische "integriteit" dan ik als kind had (en nu waarschijnlijk nog heb). Het gevoel van fysiek en psychisch gekwetst-zijn lijkt bij hun in een later stadium te komen dan vroeger bij mij. Niet dat ik een huilebalk was, maar mijn grenzen, en die van mijn vriendjes vroeger, waren - dat zie ik duidelijk - veel eerder bereikt: niet pas als de botten eruit staken, maar al bij de eerste duw. Bloed was een teken dat er onderling iets grondig mis was gegaan. Misschien is er tussen Marokkanen en Hollanders niet zozeer sprake van een botsing van culturen, maar van een botsing van neurosystemen. Marokkaanse jongens worden misschien geboren met, bijvoorbeeld, een net iets andere nociceptie (pijnzin), waardoor ze het incasseringsvermogen van Hollandse jongens en mannen overschatten. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat het de bedoeling was om die arme grensrechter dood te slaan. Tijd voor een pijngrensrechter.

zaterdag 8 december 2012

2012

    
(Pictogram door Yukio Ota)

vrijdag 7 december 2012

Federico Garcia Lorca (2)

IN EEN MEISJESOOR

Nee, ik wou niet.
Nee, ik wou je niets zeggen.

Ik zag in je ogen
twee gekke boompjes.
Van wind, van lach, van goud.

Ze wiegden heen en weer.

Nee, ik wou niet.
Nee, ik wou je niets zeggen.

Federico Garcia Lorca

Types

Op de middelbare school was ik bevriend met een jongen die bekend stond als de harde werker uit onze klas. Hij zat helemaal vooraan. Altijd goed gekleed, schone en geknipte haren, gepoetste schoenen. Aardige jongen, ik mocht 'm graag. Wilde de beste van de klas zijn, maar werd het nooit, want helemaal achter in de klas zat een lui, verwaarloosd varken - mijn andere schoolvriend - die zich uur na uur verveelde behalve als hij piano mocht spelen in het muzieklokaal. Hij was de beste van de klas. In de pauzes liepen we vaak met ons drieën door het park bij de school. Later kwam er ook een meisje bij.
Wat er van die twee vrienden geworden is weet ik niet. Naar verluid werd het luie varken organist in een afgelegen, vervallen kerkje in Noord-Oost Groningen, en werd Gepoetste Schoenen advocaat.

Advocaat

"Het klinkt voor iemand die geen advocaat is, die niet gewend is om met dit soort feiten om te gaan, misschien gek om te horen, maar ook goede mensen doen beestachtige dingen. Mensen zijn niet alleen maar... Jasper S. is niet alleen maar de man die hij die nacht was. Dat klinkt misschien heel raar, maar zo is het wel."
Aldus advocaat Jan Vlug gisteravond tegen hoe-heet-hij van het tv-programma Nieuwsuur.
Op zich is het een weinig opzienbarende uitspraak, je zou het zelfs een moreel en juridisch cliché kunnen noemen, maar zoals Jan Vlug het zei klonk het niet als een formule, maar als iets wat hij met zijn eigen verstand, gevoel en zintuigen had uitgevonden in twintig jaar advocatuur: "Het kwaad zit ook in goede mensen."
Nu nog voorbij goed en kwaad, Jan.

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1310958 v.a. 3 min. 47 sec.

Op de foto: Jan Vlug

dinsdag 4 december 2012

Facebook (2)

Facebook doet me denken aan de flower power-beweging uit de jaren '60 van de vorige eeuw. In feite is Facebook niet veel anders dan een digitale variant van The Woodstock Music & Art Fair - kortweg: Woodstock - die in 1969 werd gehouden op het landje van boer Max Yasgur. Het feestelijk "delen" van ervaringen, de roes van het collectief en de "gelijkheid", de zogenaamde strijd tegen onrecht, het blijmoedig en massaal opgeven van de privacy, lekker in je blootje.com...

Op de foto: Facebook, 1969

maandag 26 november 2012

"Voetbal is niks voor meisjes"

Mijn moeder is het er niet mee eens dat mijn oudste dochter (11) op voetbal zit: "Voetbal is niks voor meisjes."
Vergeeflijk. Ze is in de zeventig. In de vorige eeuw was meisjesvoetbal vrijwel ondenkbaar.
Mijn dochter is linkermiddenvelder. Trainingen op maandag en op woensdag. Sokken tot over de knieën, beenbeschermers, noppenschoenen. Rood-zwart gestreept shirt zoals van AC Milan.
Geen training missen, ook al is het hondeweer. Wedstrijden van FC Barcelona kijken op tv. Favoriete voetballer: Mesut Özil, bijgenaamd El Buho (de uil).
De uil zit momenteel bij Real Madrid op de bank.

Op de foto: Mesut Özil

zondag 25 november 2012

tv

Tv kijken is een soort "'in de wieg liggen", vooral als je er daadwerkelijk bij op de bank ligt. Zo´n televisiehoofd, is dat niet net het hoofd van je moeder boven de wieg? Dezelfde nabijheid, exclusiviteit en vernauwing. Iemand die tv kijkt heeft wel iets van een zuigeling. Kan niks, kan niet ingrijpen, handelen, kan alleen maar kijken.
De ogen krijgen de borst.

Cabaretiers

Gisteren lag ik op de bank tv te kijken. De cabaretier Dolf Jansen was erop.
Het vreemde was dat ik om hem moest lachen. Normaal lach ik nooit om cabaretiers.
In elk interview met een cabaretier staat wel dat zijn of haar brein nooit stilstaat, dat hij of zij chronisch slaap tekort komt omdat het maar doorgaat in het hoofd.
Deze week was het weer twee keer raak in het Volkskrant Magazine. Eerst de cabaretier Thomas van Luyn, op pagina 14: "Af en toe probeer ik mijn koortsige brein stil te leggen, maar daar ben ik te moe voor." Wat verderop, op pagina 82, de cabaretier Howard Komproe: "Mijn hoofd staat nooit stil, altijd borrelt het."
De komende week staat er gegarandeerd weer ergens een interview afgedrukt met een cabaretier die zegt: "Mijn brein gaat altijd maar door."

Op de foto: Jochem Myjer, een cabaretier wiens hoofd naar eigen zeggen nooit stilstaat,  wiens gedachten altijd maar doorgaan, ook 's nachts etc. etc. etc.

zaterdag 24 november 2012

GT. Bijdrage aan een psychologie op basis van onze perceptie van tijd (1)

"Toen ik geboren werd was jij zesenveertig," zei mijn jongste dochter laatst tegen me. Ze is acht.
"Dat klopt," zei ik, "en ik was heel blij om je te zien."
Het was even stil.*
"Ik was ook blij om jou te zien," zei ze.

* In deze stilte bedacht ik iets geheel nieuws, namelijk een maateenheid voor het gevoel van tijd.  Het is bekend dat de perceptie van tijd verandert naarmate we ouder worden. Voor iemand van acht duurt een jaar eindeloos veel langer dan voor iemand van vierenvijftig. Maar hoeveel langer precies? Hierover bestond tot nu toe geen duidelijkheid. Men tastte in het duister.
Hier is mijn nieuwe maateenheid: de GT (gevoelstijd). Het begin, wellicht, van een nieuwsoortige (kwantitatieve) psychologie die is verankerd in onze perceptie van tijd. Later meer hierover.
Zo eenvoudig bereken je de GT: deel een bepaalde tijdseenheid, bijvoorbeeld een jaar, door het aantal jaren dat iemand leeft, en je krijgt het GT-getal.
Om een voorbeeld te geven: voor mijn dochter van 8 duurt 1 jaar 1 : 8 = 0,125 GT. Voor mijn dochter van 11 duurt 1 jaar 1 : 11 = 0,090 GT. Voor mij, hun vader van 54, duurt 1 jaar slechts 1 : 54 = 0,018 GT.
Met andere woorden: op dit moment raken mijn dochters en ik gevoelsmatig met een snelheid van respectievelijk 0,107 GT  en 0,072 GT van elkaar verwijderd. De verwijderingssnelheid wordt minder naarmate we ouder worden.
Voor het gemak zijn alle getallen afgerond op drie decimalen na de komma.

donderdag 22 november 2012

Telkens weer

Mijn bovenbuurvrouw, de filmster, sprak me aan op onze binnenplaats:
"Besef je je wel dat ik altijd wakker word van jou?"
"Oh?" zei ik.
"Ja, want je neuriet en je praat met de poes."
"Dat wist ik niet zeg," zei ik. "Echt waar?"
"Ja, en ik word er wakker van, want je doet het buiten, hier op het binnenplaatsje."
Ik beloofde om er eens op te letten en fietste weg om sigaretten te kopen. Daar heeft ze trouwens ook al meerdere keren een opmerking over gemaakt.
Toen ik vijftien minuten later weer terug aan kwam fietsen was ik het hele gesprekje vergeten, maar het werd me in herinnering gebracht doordat ik het liedje Telkens weer van Willeke Alberti neuriede en de poes begroette die beneden bij de deur stond te wachten: "Hé poes, ik ben er weer hoor."
Dat mag dus nu niet meer. Ze wordt er wakker van.
Maar Telkens weer? Wonderlijk. Eens op letten.

Op de foto: single van Willeke Alberti met de liedjes KLOP KLOP HALLO en DUIZENDEN DINGETJES

Social Media

Als je niet eenzaam bent, dan word je het wel, met die social media. Berichtje van Twitter: 
Peter Bekkers, we found somebody you may know.
Het gaat om een zekere Jan B., copywriter bij R. Zal ik die eens bellen? Of een briefje schrijven? Misschien kunnen we eens wat drinken.
Voor de gezelligheid.

vrijdag 16 november 2012

In en om het huis

Op de begane grond van mijn huis woont een vrouw en die heeft een afbeelding van Marilyn Monroe achter het raam van haar deur geplakt. Boven mij woont een vrouw - een filmster - en die heeft, waarschijnlijk in reactie daarop, een afbeelding van Uma Thurman als Beatrix Kiddo (uit Tarantino's film Kill Bill) achter het raam van haar deur geplakt. En nu hangt bij mij achter het raam van de deur een affiche met Hedy d'Ancona erop!

vrijdag 9 november 2012

Hedy d'Ancona op de KNSM Sociëteit!

3 gangen diner: mannen en vrouwen € 27,50 / niet leden € 30,- / interview € 2,50 / € 5,-

woensdag 7 november 2012

Verslag van de gisteravond gespeelde wedstrijd Celtic-Barcelona


Er zwierf gedurende de hele eerste helft van de wedstrijd Celtic-Barcelona (Champions League) een groene plastic zak over het veld. Niemand haalde hem weg. Nu lag hij eens op het middenveld, dan weer in het strafschopgebied.
Aan het begin van de tweede helft lag hij in de middencirkel. Een windvlaag tilde hem op en vervoerde hem door de lucht naar de zijkant van het veld. Later kwam hij terecht achter de cornervlag, waar hij bleef liggen tegen een reclamebord van Mastercard.
Al snel verscheen er een nieuwe plastic zak in het veld, een witte, ongeveer van dezelfde maat als die groene. Hij lag op rechts - waar Lionel Messi opereerde - en deed me denken aan de plastic zak in de film American Beauty van Sam Mendes. De passieve variant dan, want hij bewoog niet.
Ook deze witte plastic zak op rechts werd door niemand weggehaald. Hij lag daar maar.

Op de foto's: boven de groene plastic zak; onder de  witte plastic zak.
Courtesy © The Refrigerator Gazette - all the news that's fit to print.

"By the way, we need to fix that"

Hieronder de openingsregels van Obama's overwinningsspeech. Goed werk weer van speechwriter Jon Favreau. In het groot zit de sleet er op ("from the depths of despair to the great heights of hope"), maar in het klein kan hij nog altijd meesterlijk uitpakken: "By the way, we need to fix that."

“Thank you. Thank you. Thank you so much.
Tonight more than 200 years after a former colony won the right to determine its own destiny, the task of perfecting our union moves forward.
It moves forward because of you. It moves forward because you reaffirmed the spirit that has triumphed over war and depression, the spirit that has lifted this country from the depths of despair to the great heights of hope. The belief that while each of us will pursue our own individual dreams, we are an American family and we rise or fall together as one nation and as one people.
Tonight in this election, you, the American people, remind us that, while our road has been hard, while our journey has been long, we have picked ourselves up, we have fought our way back, and we know in our hearts that for the United States of America... the best is yet to come.
I want to thank every American who participated in this election. Whether you voted for the very first time or waited in line for a very long time... By the way, we need to fix that... Whether you pounded the pavement or picked up the phone. Whether you held an Obama sign or a Romney sign, you made your voice heard..."

 Zie hier de hele overwinningsspeech van president Obama.

Op de foto: Jon Favreau 
Bericht overgenomen uit The Refrigerator Gazette (all the news that's fit to print).

maandag 5 november 2012

Roman op pleepapier

Ik had mijn uitgever De Geus voorgesteld mijn laatste roman op pleepapier te drukken. Het kwam er helaas niet van, om redenen die nooit zijn opgehelderd, maar 't was toch een goed idee. Ik bedoel, je gat afvegen met een goeie roman, zacht als ganzendons, dat is toch ronduit spectaculair! Werkelijk, heren uitgevers, het is een gat in de markt. Waar anders dan op de plee heeft een mens nog tijd voor een boek?

zaterdag 3 november 2012

donderdag 1 november 2012

Boodschappen (2)

Een man die achter me stond bij de kassa van de supermarkt, had een 6-pack Bavaria gekocht. Ikzelf had een 6-pack Dommelsch gekocht (voor een vriend die op bezoek was). Meer hadden we niet, alleen die 6-packs. Voor ons stond een vrouw met een kar vol boodschappen (gezonde spullen allemaal), dus het duurde even voor we aan de beurt waren. Het was een tikje gênant, die twee 6-packs en verder niks, dus keken we zwijgend toe hoe het op de lopende band richting kassajuffrouw schoof. Maar toen we weer buiten waren zei die man, terwijl hij achter me langs liep: "Bavaria is veel lekkerder."

Louis-Ferdinand Staartjes

Het lukt me niet meer om romans te lezen. Na een paar bladzijden krijg ik het gevoel alsof ik bij Aart Staartjes op schoot zit. Ik heb Céline nog geprobeerd. Maar die klinkt na een paar bladzijden ook als Aart Staartjes.

Op de foto: Louis Ferdinand Staartjes

Ingekomen post (1)

He Peter,

Even kort, ben nogal druk zoals je zult begrijpen.
Goed idee! Maar vergis je niet, Diederik is een sluwe gast. Kan verdomd goed onderhandelen, wat me eerlijk gezegd nogal verraste. Ik bedoel, sinds wanneer kunnen idealisten onderhandelen? Vergaderen, ja. Maar onderhandelen is toch heel wat anders. Anders dan Wouter (en Job) heeft Diederik een pokerface, dat is lastig. En hij is - ik geef het niet graag toe - intelligenter dan ik. Technische natuurkunde, knap hoor! Maar ik ben sociaal beter, jovialer. Dat is de VVD-er in mij. Jovialiteit, gevoel voor humor, een zekere ondeugd... kom er maar eens om in linkse kringen. De Telegraaf vanmorgen gelezen trouwens? Marx Rutte, haha. Een beetje gelijk hebben ze wel: het geeft een lekker gevoel, regeren. En die partijprogramma's... ach. Misschien stap ik nog wel eens over naar de PvdA. Churchill is ook twee keer overgestapt.
Dat van die koelkast begrijp ik niet helemaal. Een koelkast als regeringsleider??? Kun je nader specificeren?

gr. Mark

PS: Ik ga nadenken over een andere kleermaker. Te smal in de schouders zeg je. Zal er eens op letten als ik voor de spiegel sta.

dinsdag 30 oktober 2012

Sigaar

Sinds gisteren ben ik de trotse bezitter van een peperdure Cubaans-Dominicaanse Romeo y Julieta sigaar. Het merk van Winston Churchill. Gekocht bij warenhuis Harrods in Londen.
Nu nog een goede gelegenheid om hem op te roken. Misschien als m'n boek af is. Met een fles Pol Roger champagne erbij: "In victory, deserve it. In defeat, need it!"

Op het plaatje: zelf gemaakte reclamefoto. Het valt de oplettende lezer misschien op dat de sigaarkoker wat kort is. Dat klopt, het is een zogenaamde Short Churchill van 124 mm. De lange variant is 178 mm.

zondag 28 oktober 2012

Boodschappen (1)

Een man die voor mij stond in de rij bij de kassa van de supermarkt, had zeven potten augurken, zeven pakken wc-papier en één peer gekocht. Bij het weggaan vergat hij zijn peer. Het prachtig mooie kassameisje (werkelijk een Arabische schoonheid) riep hem terug met de fraaie oerhollandse rijmregel: "Meneer, u vergeet uw peer!"




zaterdag 27 oktober 2012

vrijdag 26 oktober 2012

Binst & Onderwijl (5)

Het juiste naambordje is gearriveerd. Mooi verpakt in een wietzakje met luchtdichte sluiting.

dinsdag 23 oktober 2012

Planet Earth

File:Earth Eastern Hemisphere.jpgVandaag twee keer een schermutselingetje gehad met dezelfde, mij onbekende, vrouw. Nou ja, de eerste keer was ze me nog onbekend, maar de tweede keer natuurlijk niet meer. De eerste keer wilde ik mijn fiets pakken, maar ik kon er niet bij omdat die onbekende vrouw in de weg stond met een kinderwagen.
Gek genoeg was het probleem niet zomaar verholpen. Het duurde enige tijd.
De tweede keer wilde ik iets pakken in de supermarkt, een emmertje Vanish Oxy Action om precies te zijn, en kon ik er niet bij omdat dezelfde vrouw in de weg stond. En ze ging ook niet uit de weg. Ik probeerde over de kinderwagen heen te reiken naar de Vanish Oxy Action, maar daarbij verloor ik bijna mijn evenwicht.
Onze planeet is enorm groot, en dan gebeurt er toch zoiets.

zondag 21 oktober 2012

Hahaha!

Aan het begin van de Koude Oorlog knutselde de Amerikaanse geluidstechnicus Charles Douglass een machine in elkaar die naar mijn mening van grote invloed is geweest op de geestelijke gezondheid van de Europese en Amerikaanse bevolking, en daardoor uiteindelijk op de loop van de geschiedenis.
22 oktober 1962. President Kennedy eist de ontmanteling van alle Sovjet-raketbases op Cuba. Partijleider Chroesjtsjov geeft geen krimp. Mijn vader en moeder zitten "aan de buis gekluisterd". De vernietiging van de mensheid is nabij. Mijn moeder slaat haar armen om me heen.
Even later kijken we naar een aflevering van van Mr. Ed het Sprekende Paard, een Amerikaanse comedy. Het kan ook de Lucy Show geweest zijn. Mijn moeder moet schaterlachen, de tranen lopen over haar wangen. Niet omdat het nou zo heel grappig is allemaal, maar omdat de machine van geluidstechnicus Charles Douglass z'n aanstekelijke werk doet.
The Laff Box Canned Laughter Machine.
Een soort lachorgel.
Charles Douglass had het lachorgel gemaakt op verzoek van Amerikaanse sitcomproducenten, die in hun maag zaten met de onberekenbaarheid van live audiences. Je wist nooit wanneer en hoe hard het studiopubliek zou lachen. Of het wel zou lachen. Zo leuk waren die sitcoms nou ook weer niet. En als er niet gelachen werd in de studio, dan werd er ook niet gelachen in de huiskamer. Kortom, het lachen moest geregisseerd. Een giechel hier, een schaterlach daar... applaus... Het moest allemaal precies op het juiste moment... 
Dat kon allemaal met het ingenieuze lachorgel van Charles Douglass.
Het apparaat had toetsen en voetpedalen, waarmee allerlei soorten van gelach konden worden geactiveerd en in de studio-opnames gemonteerd. Live audiences waren voortaan niet meer nodig. Van eind jaren '50 tot begin jaren '70 - de ergste jaren van de Koude Oorlog - was er maar één zo'n machine in de hele wereld en hij stond bij Douglass in de garage. Elke ochtend reed hij het ding eruit en ging ermee op pad. Van de ene televisiestudio naar de andere.

Op de foto: Laff Box Canned Laughter Machine van Charles Douglass

zaterdag 20 oktober 2012

You don't even have to die

Toen ik een jaar of acht, negen was zong ik Engelse liedjes zonder te weten wat de woorden betekenden (als de woorden al bestonden). Ik zong de klanken, niet de woorden. Dat doet mijn dochter nu ook. Vandaag liepen we over de rode brug en ze zong:

It's a beautiful day!
You don't even have to die!

College Tour

Nu al een paar maanden kijk ik elke avond een uur of twee tv, en ik moet zeggen: het is inderdaad een bron van vermaak. Een van de vermakelijkste programma's vind ik College Tour van muckraker Twan Huys. Wie zou toch zijn volgende geleerde gast zijn? Prof. dr. Gerard Joling?

Op de foto: omslag van de klassieke muckraking novel The Jungle van Upton Sinclair, over de Amerikaanse vleesindustrie.

vrijdag 19 oktober 2012

Rabobank

In verband met mogelijke reputatieschade door het gedoe rond de Amerikaanse wielrenner Lance Armstrong stopt de Rabobank met het sponsoren van professionele wielrenners. Waarom in hemelsnaam? Aan de reputatie van banken valt niks meer te verpesten sinds de uitbraak van de economische crisis. Het was veel sympathieker geweest als de Rabobank had gezegd: wij laten onze patiënten niet in de steek.

Op de foto: rode bloedcellen

Correctie

Vandaag kwam mevrouw Duifjes aanzetten met een dringend bericht van de afdeling fact-checking van The Refrigerator Gazette: het is niet Bints & Onderwijl, maar Binst & Onderwijl. De s moet voor de t.

Op de foto: gravoply merkplaatje met de t voor de s. Fout.

donderdag 18 oktober 2012

Obama

Als ik een Amerikaan was zou ik stemmen op president Obama. Vooral vanwege de manier waarop hij zich beweegt. Soepel, verzorgd, ontspannen. De Amerikaanse nationale schuld bedraagt zestienduizend miljard dollar. Elke dag komt er ongeveer anderhalf miljard dollar bij. Wat kun je als president dan nog anders doen dan er soepel, verzorgd en ontspannen bij lopen?

dinsdag 9 oktober 2012

Marketing 2012 AD

Een Duitse firma - vermoedelijk Berlijns - zegt sterke drank te verkopen die eerst over de borsten van vrouwen is gestroomd.
Ze leiden de drank over de borsten, vangen het op, en doen het in de fles.
De drank wordt over diverse soorten borsten geleid. Borsten van brunettes en borsten van blondines. Jonge borsten en rijpe borsten. Grote en kleine borsten. Natuurlijke borsten en siliconenborsten. Afrikaanse, Europese en Aziatische borsten. Op de fles staat precies vermeld over wat voor borsten de betreffende drank is gestroomd, zodat degene die de fles koopt er niet over hoeft in te zitten dat het misschien over de verkeerde, onopwindende borsten is gestroomd. Het gaat hier om de varianten rum, whisky en wodka.

Op de foto: Aziatische borst

maandag 8 oktober 2012

Stagevomiting

Lady Gaga en Justin Bieber hebben onlangs allebei overgegeven op het podium.
Op de beelden is te zien hoe braaksel in golven uit de monden van de zangers gutst. Business as usual zou ik zeggen. Dit terzijde.
Het is niet heel ongebruikelijk dat artiesten moeten overgeven vlak voor of na een optreden. Ook komt het wel voor dat artiesten tijdens het optreden opeens moesten overgeven. Maar dan trekken ze zich gewoonlijk even terug.
De enige uitzondering die ik ken is Iggy Pop, die zichzelf graag op het podium met glasscherven bewerkte, al bloedend en overgevend door de glasscherven rolde, terwijl hij ondertussen ook nog zijn geslachtsdelen toonde aan het publiek (zijn grote voorbeeld was Jim Morrison).

Op de foto: Iggy Pop

zondag 7 oktober 2012

Every raindrop

Herfst. Denis Johnson in Car Crash While Hitchhiking: "I knew every raindrop by its name." 


 
Denis Johnson, Jesus' Son, 1999.

zaterdag 6 oktober 2012

James Blond

Ik kan er niet aan wennen dat James Bond tegenwoordig blond en een tikje verwijfd is. Verwijfd is niet helemaal het juiste woord, maar ik weet geen beter. Metro?
Het zou me niet verbazen als de volgende James Bond een vrouw wordt. Renée Zellweger lijkt me geschikt.  
Female, not male.
Ze kan haar lippen net zo mooi tuiten als Daniëlle Craig.

25 oktober op de KNSM Sociëteit!