vrijdag 31 december 2010

Hoogtepunten uit 2010 volgens Z. (6 jaar)

1) "Liedjes uit het jaar toen iemand geboren werd... toen mama geboren werd."
2) "Dat ik zes jaar geleden geboren werd."
3) "Romeinen." (?)



donderdag 30 december 2010

Aliquid facere (2)

Mijn plannen voor een Chinasium - in plaats van een gymnasium - kunnen niet op veel enthousiasme rekenen, heb ik gemerkt. Iedereen is het erover eens dat Latijn en Grieks belangrijke talen zijn.
Als iedereen het met elkaar eens is, weet je zeker dat niemand goede argumenten heeft, en dan is er dus niks tegen in te brengen - dit terzijde.
Daarom stel ik voor om het Latijn en Grieks weer op beperkte schaal in de gewone spreektaal op te nemen. Dus niet zeggen: "Ik moet nog even iets doen." Maar: "Ego moet nog even aliquid facere." Dat klinkt mooi en het draagt tevens bij aan het nut van de klassieke talen.

Oneigentijdse beschouwing (1)

Descartes was dronken toen hij de onsterfelijke woorden Je pense, donc je suis¹ schreef.
Hij bedoelde natuurlijk gewoon Je suis, donc je pense².
In eenzelfde dronken bui schreef hij ook dat de menselijke ziel in de pijnappelklier zetelt.

¹ Ego cogito, ergo sum; Ik denk dus ik ben
² Ego sum, ergo cogito; Ik ben dus ik denk




zondag 26 december 2010

Eten

Ik heb geen toptien van favoriete filmscenes. Maar als ik zo'n toptien had, dan zou de scene met de muntplant uit Pane e Tulipani een hoge positie innemen op de ranglijst. De scene is niet alleen erg geestig, maar toont ook zonneklaar aan dat eten een soort van woede is.

foto: niet de scene met de muntplant uit Pane e Tulipani (maar de scene met de tulpen)

zondag 12 december 2010

Goudvis

Een paar jaar geleden wilden mijn kinderen opeens een huisdier en toen heb ik een goudvis voor ze gekocht. Eigenlijk waren het er twee, maar ze gedroegen zich als één. Ik bedoel, ze leken net één wezen, bestaande uit twee lichamen. Overal waar het ene visselichaampje was, was het andere ook. Ze zwommen voortdurend achter elkaar aan. Dat was een vrolijk gezicht, net alsof ze met een onzichtbaar touwtje aan elkaar vast zaten. Maar toen viste de kat er een lichaampje uit. En nu zwemt er nog maar één vis in het grote aquarium, eenzaam en verdrietig.
"Zo eenzaam, zo vrevre vreselijk eenzaam..."
Het waterpeil in het aquarium stijgt voortdurend door zijn vissetraantjes. Wij moeten er steeds water uit scheppen. Zelfs de kat (die enkele maanden later dan de goudvissen bij ons kwam wonen) toont geen belangstelling meer voor hem. Enfin, wij kunnen het niet meer aanzien. Een nieuwe goudvis kopen is niet aan de orde. Door de plee spoelen of de kop afhakken ook niet. Dus wat te doen?

donderdag 9 december 2010

Snotty Snotter

Van de pot gerukt Sinterklaasgeschenk:


video

woensdag 8 december 2010

Enkele citaten van Mike Tyson

Over plannen maken:
"Everyone has a plan 'till they get punched in the mouth."
Over de liefde:
"Anyone with a grain of sense would know that if I punched my wife I would rip her head off. It's all lies. I have never laid a finger on her."
Over mensen:
"I love to hit people."
Over lichamelijke verzorging:
"I 'll take a bath in his blood."
Over conflictbeheersing:
"I try to punch the nosebone into the brain."
"I want to rip his stomach out and eat his children."
"When I fight someone, I want to break his will. I want to take his manhood. I want to rip out his heart and show it to him."
Over zichzelf:
"My biggest weakness is my sensitivity."

Julian Assange (3)

Ik krijg steeds meer sympathie voor die Julian.

dinsdag 30 november 2010

Wikileaks (2)

Wikileaks is de omgekeerde wereld. Vroeger luisterden de machthebbers ons af. Nu luisteren wij de machthebbers af.
De ene wereldleider tegen de andere: "Zachtjes praten... de muren hebben oren."

(foto: scene uit de film Das Leben der Anderen)

maandag 29 november 2010

Wikileaks

Iets anders zeggen dan wat je werkelijk denkt is het geheim van alle soepele communicatie, zowel tussen mensen als tussen staten. Dat valt te lezen bij Clausewitz, Machiavelli, Nietzsche, Churchill, Toynbee, Freud, Bismarck etcetera, en je kunt het ook wel op je eigen vingers natellen.
Het is een misvatting om te denken dat we erbij gebaat zijn om alles te weten.
Ik wil bijvoorbeeld beslist niet weten wat mijn vrienden allemaal over mij gezegd hebben in hun boosheid. En ik moet er ook niet aan denken dat mijn vrienden te lezen krijgen wat ik allemaal over hen gezegd heb in mijn boosheid.

Op de foto: Julian Assange, oprichter van Wikileaks

zondag 28 november 2010

Zo kan het ook

Je koopt een flink stuk grond van circa 20.000 vierkante meter op het Franse platteland. Je zet er een paar gebouwen neer die je met elkaar verbindt door een stelsel van ondergrondse gangen. In een van die gebouwen ga je wonen, in een ander ga je werken (dat is je atelier). De rest van de gebouwen laat je leeg en vul je gaandeweg met werk dat je ter plekke maakt. Als je klaar bent koop je een nieuw stuk grond, je bestelt 110 enorme verhuiswagens en je vertrekt weer. De grond en de met werken gevulde gebouwen laat je na aan de Franse staat. Ondertussen zeg je dingen als: "Ons bloed heeft dezelfde samenstelling als zeewater."

(werkwijze van Anselm Kiefer)

donderdag 25 november 2010

Schelp

Ik zag een documentaire over een stel Chinese scholieren, bezig met hun eindexamen, vechtend voor een plaats op de beste universiteiten van het land. Een van die kinderen zei: "China is een schelp die open en dicht gaat voor de wereld."

zondag 21 november 2010

Meneer de Beroemde Schrijver

De uitreiking van de Grote Jongeren Literatuurprijs was vrijdag op het Crossing Border Festival in Den Haag. Het ging er erg sympathiek aan toe allemaal. John Green was er, een Amerikaanse schrijver; Erlend Loe, een Noor. Dave Eggers was er niet. En verder was Erna Sassen er, die vroeger een zuster speelde in Medisch Centrum West, en Philip Huff. Philip Huff is 26 jaar, precies de helft van mij. Hij kon mijn zoon zijn, wat leeftijd betreft. Zijn uitgever of redacteur arriveerde te laat, want die had de trein genomen. Neem nooit de trein, nou ja, wees er voorzichtig mee. Beter een voertuig dat je zelf kunt besturen. Als dat niet voorhanden is, ga dan te paard. Dit terzijde.
Eerst gingen we wat eten in een restaurant en daarna was de uitreiking in de Haagse Stadsschouwburg. De zaal zat helemaal vol, ik zag ook Anna Drijver, de nieuwe actrice aan het firmament. Tot mijn verrassing zei juryvoorzitter Hedy d' Ancona dat de jury voor Erlend Loe en mij gekozen had. De volgende ochtend stond het in veel kranten. "Oh my God, papa," zei mijn jongste dochter (6), "je bent beroemd." En toen ik 's avonds geen zin had om de tafel te dekken, zei een vriend, die op bezoek was: "Dat is zeker te min voor meneer de Beroemde Schrijver."

dinsdag 16 november 2010

Recensies

Muziek: "Meeslepende symfonie dodelijk saai."
Schilderkunst: "Armoedig meesterwerk."
Sport: "Magistrale wedstrijd niet om aan te zien."
Literatuur: "Aangrijpend boek kil en afstandelijk."

Goed gekleed

Ik zoek al mijn hele leven naar het perfecte evenwicht tussen ultieme verzorging en totale verwaarlozing.

Mijn schoenen zijn beatle boots


Maar zonder cuban heel.

Afbeelding: Andy Warhol, Ink on canvas, 1986

zondag 14 november 2010

Schakers

video
"Papa mama..."
"Pap?! Mama?"
"Papa..."
"Uhmmmuhmuhm..."
"Kan niet!"
"Jaa dat kan wel..."
"Nee kan niet, want anders zou je... zoooo... gaan."
"OK, zooo..."
"Neehee, dat kan niet, kan niet, kan niet... Het kan alleen maar... Eh kijk, je moet alleen maar... zo... door deze... puntjes heen..."

zaterdag 13 november 2010

De hervonden schoen

Dit is hem dan, de linker schoen, waarover zoveel te doen is geweest in het warenhuis. Wat me bevalt, afgezien van de vorm en het materiaal, is het lusje aan de achterkant.
Omdat ik te dikke sokken aan had om de schoen goed te kunnen passen kreeg ik van de verkoopster speciale warenhuissokken. Het waren lekkere sokken, heerlijk zacht, voortreffelijk materiaal, maar ik wilde ze toch niet kopen, omdat ze een Schots ruitmotief hadden.
Mijn vader en moeder waren allebei kleermaker en ze hebben me altijd gewaarschuwd voor het Schotse ruitmotief.
Ik voelde me wel bezwaard dat ik die sokken niet kocht. Anders dan bij een broek of een hemd, of schoenen, is het bij sokken zo gesteld - naar mijn smaak - dat je ze niet kunt teruggeven als je ze eenmaal aan hebt gehad. Dat geldt ook voor onderbroeken. Dat is de reden waarom mensen sokken en onderbroeken meestal niet eerst passen. De voet en het geslachtsdeel zijn nogal, eh, persoonlijke lichaamsdelen.

vrijdag 12 november 2010

Volgende boek

Mijn volgende boek speelt zich voor een deel af in de nabijheid van Laon, Noord-Frankrijk. Ik ben er nog nooit geweest, mogelijk ga ik Laon een bezoekje brengen.
Er is daar een kathedraal. Ik ben nooit zo'n liefhebber van kathedralen geweest.
Vier maanden geleden was ik met mijn dochter in een kathedraal. Ze wilde er zo snel mogelijk weg. Ze vond het er "niet pluis".
Dat gevoel heb ik ook altijd.
Morgen ga ik het boek Windstilte van de ziel kopen, van Joke Hermsen. Ik denk dat het een mooi boek is. Ze heeft het op het Franse platteland geschreven. Tachtig pagina's over de ziel en de tijd, voor slechts twee en een halve euro. Ik hou ervan als een boek niet dik is.

Op de foto: hotelkamer in Laon

donderdag 11 november 2010

maandag 8 november 2010

Schoenen kopen

Naar het warenhuis om schoenen te kopen. Binnen een minuut mijn keus gemaakt, zoals gewoonlijk.
"Die lichtbruine daar, en deze donkerbruine hier, maat 43 alstublieft."
Ik had mijn oude afgetrapte schoenen al uitgedaan en zat op het bankje te wachten op de komst van de dozen.
Het begon ermee dat de winkelbediende, een oudere heer, de linkerschoen van het lichtbruine paar nergens kon vinden.
"Maar die kan toch niet weg zijn? Of is hij soms op eigen houtje de winkel uit gewandeld?"
"Ik heb hem een half uur geleden nog gezien."
"Die linkerschoen bedoelt u?"
"Ja, die linker."
"Samen met de rechter?"
"Eh, ja, dat dacht ik wel ja."
"Waar dan?"
De oudere heer keek me hulpeloos aan.
"Bestelt u ze dan maar bij een ander filiaal. Hoe lang gaat dat duren, denkt u?"
"Tja, dat weet ik niet, ik vermoed een week, twee weken... zoiets... ik weet het niet."
Hij schreef de codes van de schoen op een papiertje dat hij uit zijn broekzak haalde, met mijn naam en telefoonnummer erbij. Er stonden ook allerlei andere aantekeningen op, zoals: "Andijvie." En: "Dokter G., half zes." Toen hij klaar was stopte hij het papiertje weer in zijn zak.
"Kunt u niet toch nog een keer gaan kijken in het magazijn, voor de zekerheid? En neemt u dan meteen die andere schoenen mee, die donkerbruine."
"O ja, dat is waar ook."
Een kwartier later kwam hij terug met lege handen.
"Ik kan die donkerbruine ook niet vinden. Ze zijn wel op voorraad. Maar aan het einde van het seizoen kloppen de voorraadindicaties vaak niet meer. "
"Bestelt u die dan ook maar bij een ander filiaal."
Weer kwam het papiertje uit de broekzak.
"En hoe gaat het nu verder?" vroeg ik een tikje bezorgd.
Dat wist hij ook niet. Hij zou mijn bestelling om vijf uur doorgeven aan "een meisje dat hij kende".
"Heeft u een telefoonnummer van haar?"
"Geen telefoonnummer. U moet wachten tot u gebeld wordt."
Naderhand schoot me te binnen dat die man misschien helemaal geen winkelbediende was, maar een verwarde klant. Hij zag er wel precies zo als een winkelbediende uit.

Op de foto: mannenschoen van Ferragamo. Andy Warhol kocht een keer precies deze schoen en er kwamen verfspatten op de neuzen. Na zijn dood kocht de familie Ferragamo de schoenen van Warhol terug op een veiling en bracht een replica van de met verf bespatte schoen op de markt. Die zou ik wel willen hebben.

zondag 7 november 2010

Jonathan Franzen

Ik heb nu 38 pagina's gelezen uit het boek Vrijheid van Jonathan Franzen. Ik lees het omdat er zo juichend over geschreven is in de pers. Meesterwerk etc.
Maar wat is dat boek dik! Veel te dik. Er mogen best wat pondjes af.

donderdag 4 november 2010

Moet-je dat wiel es zien

Gisteren vroeg iemand wat het mooiste boek was dat ik ooit gelezen had. Dat is een vrij gemakkelijke vraag om te stellen, maar beslist geen gemakkelijke vraag om te beantwoorden.
Ik zei: "Ik hou erg van
Ecce homo van professor Nietzsche, van Gargantua en Pantagruel van Rabelais, van Dode Zielen van Nikolai Gogol en van De lotgevallen van de brave soldaat Svejk van Jaroslav Hasek. Dat zijn geloof ik mijn dierbaarste boeken, samen met..."
Ik wou nog een hele serie boeken noemen, waaronder enkele van Paustovski, maar dat was helemaal niet de bedoeling.
"Je mag maar
één boek meenemen naar het onbewoonde eiland."
Het zou interessant zijn om eens te onderzoeken wanneer dat zogenoemde onbewoonde eiland een rol is gaan spelen in de verbeelding en de conversatie.
Om ervan af te zijn zei ik dan: "Dode Zielen uit 1842, basta."

Dode Zielen, opening:

Door de poort van het logement in de gouvernementsstad NN reed een niet onelegante reiswagen van het soort, waarin vrijgzellen plegen te reizen: majoors buiten dienst, stafkapiteins, landheren met ongeveer een honderd lijfeigen boeren, - kortom, allen die men heren van gemiddelde rang noemt. In het rijtuig zat een heer, hij was geen schoonheid, maar evenmin een ontoonbare verschijning, niet te dik, maar ook niet te mager; iemand, van wie men niet kon zeggen dat hij oud was, maar ook niet piepjong. Zijn aankomst in de stad verwekte geen enkele opschudding en er ging niets opzienbarends aan gepaard, behalve dan dat twee boeren die tegenover het logement bij de deur van een kroeg stonden een paar opmerkingen maakten die overigens eerder op de equipage dan op de erin zittende reiziger sloegen.
- Moet-je dat wiel es zien, zei de een tegen de ander, wat denk je, gaat dat wiel nog tot Moskou mee, of niet?
- Dat haalt-ie wel, antwoordde de andere.
- Maar zeker niet naar Kazanj, h
è?
- Nee, Kazanj haalt-ie niet, beaamde de ander.
En daarmee was het gesprek beeindigd.


Paul Rodenko

Als het herfst is moet ik altijd denken aan een uitspraak van Paul Rodenko: "Een vlinder is een herfstblaadje dat kinds is geworden."
Al die hoogbejaarde herfstblaadjes die nu door de straten vliegen worden dus straks vlindertjes. Goed om te weten.
Hij heeft ook een keer, in een interview met een of andere recensent, dit grappige zinnetje gezegd over zijn gedichten: "Ach, meneer, wat kan ik erover zeggen? Poëzie en poëzie zijn drie heel verschillende dingen."
En toen zijn dochter aan hem vroeg waarom een olifant eigenlijk een olifant genoemd wordt, antwoordde hij: "Omdat hij daar nog het meest op lijkt."
Als je zo iemand gekend hebt in je jeugd, dan wordt je leven in enkele opzichten een stuk gemakkelijker.

Idee

Een dezer dagen ga ik een idee bespreken met twee mensen aan de overkant van het water. Het idee is geheim, dus ik kan er niet over uitweiden, maar het is een heel goed idee, dat verzeker ik je. O, het is een geweldig idee. Het kan een revolutie veroorzaken in mijn portemonnee, en ook in de portemonnee van enkele anderen. Ja, onze portemonnees kunnen er ontzettend dik van worden. Het is mijn overtuiging dat ideeën die geen lekkere dikke rollade van je portemonnee maken geen goede ideeen zijn. Nou ja, dat is niet helemaal waar, ik moet mezelf hier tegenspreken. In de werken van bijvoorbeeld professor Nietzsche vind je het ene goede idee na het andere, maar toch werd zijn portemonnee er niet dik van. En toch waren het goede ideeën. Echt bijzonder goed, vind ik.
Omdat mijn idee geheim is kan ik er zoals gezegd niet over uitweiden, maar ik kan je wel zeggen dat het een idee is waar ik al langere tijd mee rondloop - of dat al langere tijd met mij rondloopt, zo kun je het ook zeggen. Steeds verzet het idee zich ertegen om door mij vergeten te worden.

zondag 31 oktober 2010

Harry Mulisch

Tien of twintig jaar geleden ben ik gestopt met bewonderen. Ik droeg het bewonderen ten grave. Vroeger vond ik het leuk, dat bewonderen, maar naarmate ik ouder werd begon het me te vervelen. Er is gewoon niks aan. Het is saai. Ook bewonderd worden lijkt me saai. Harry Mulisch was iemand die zich, zoals veel schrijvers, graag liet bewonderen. Maar hij liet zich bewonderen op een manier die ik niet onsympathiek vond. Een tikje aristocratisch, hoewel zijn zelfverzekerdheid te opzichtig was. Ik las op mijn zestiende het boek Voer voor psychologen, wat ik goed vond. Daarna heb ik weinig meer van Mulisch gelezen. Ik ga dat boek over de hemel nu maar eens van hem kopen.

woensdag 20 oktober 2010

Prijs

Op donderdag 24 juni 2010 werd de jury van een nieuwe literaire prijs geïnstalleerd: de Grote Jongeren Literatuur Prijs. De nieuwe prijs werd in het leven geroepen, aldus de NRC, om “tegemoet te komen aan een relatief nieuw genre, het young adult-boek.” Wat is een young adult? Volgens Erik Erikson – uitvinder van het min of meer verhelderende begrip identiteitscrisis – is dat iemand tussen twintig en veertig jaar oud. Je zou zeggen, dan is een young adult-boek een boek voor mensen tussen twintig en veertig jaar oud. Maar dat is niet zo. Het is een boek voor mensen tussen pakweg 15 en 25 jaar oud.
De jury van de nieuwe prijs onder leiding van ex-minister Hedy d’Ancona ging voortvarend te werk, en presenteerde op maandag 6 september jl., tijdens Manuscripta, een longlist waarop maar liefst 68 titels prijkten.
Daaruit werden op 19 oktober – twee dagen geleden - zes boeken gekozen voor de shortlist: drie in de categorie voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige boek, en drie in de categorie voor het beste vertaalde boek. Op 19 november, tijdens het Crossing Border Festival in Den Haag, wordt de prijs uitgereikt. En raad eens welk boek erbij zit? Het mijne, Trouw is de andere wang. Ik word op 19 november in Den Haag verwacht.
Mijn boek is op internet te koop. Het gaat over roem.

Op de foto: Erik Erikson

zondag 10 oktober 2010

A walk in the park...

video

donderdag 23 september 2010

Cliché

Je begint iets, geestdrift alom, en dan komt er tegenstand. Er komen moeilijkheden. Bij het schrijven van een roman is dat niet anders dan bij het opzetten van een onderneming. Ik ben van nature geneigd om op dat punt af te haken: Tetteretet... ik blaas de aftocht. Maar de kunst is juist om dat niet te doen, de geestdrift te bewaren, door te gaan.
Dit is een cliché, ik weet het. Niks nieuws onder de zon. Mijn moeders moeder zei altijd: "Mensen vinden steeds opnieuw, met inzet van al hun krachten, het overbekende uit. "
Op een of andere manier vind ik dat heel geruststellend.

donderdag 16 september 2010

woensdag 15 september 2010

Dali en Bunuel

Salvador Dali tegen Luis Bunuel, tijdens een maaltijd in Parijs (de Spaanse burgeroorlog is in volle gang): "Ik wil je voorstellen aan een heel rijke Engelsman met heel veel sympathie voor de Spaanse Republiek, die je een bommenwerper wil aanbieden."

We ontdekten bij toeval...

... dat er in al die papieren parapluutjes...

... geheime noodkreten verstopt zitten.

Al die jaren, op al onze vrolijke taarten: "Help...!"

"Hm, zou dit de ingang zijn?"

zaterdag 11 september 2010

Lijsten

De AKO Literatuur Prijs 2009, de Grote Jongeren Literatuur Prijs 2010... ik vraag me wel eens af, hoe komt mijn boek op dat soort illustere lijsten terecht?

zondag 5 september 2010

Grappig kunstwerk

In het tijdelijk geopende Stedelijk Museum is een kunstenaar bezig van elke bezoeker de lengte op te meten. Hij heeft een hele zaal ter beschikking. De bezoeker moet tegen de muur gaan staan en er wordt er een streepje op de muur geplaatst boven het bezoekershoofd, met de naam en de datum erbij. Zo ontstaat langzaam een soort Saturnusring van streepjes, namen en data. Het ziet er mooi uit en je word er vrolijk van. Degene die het bedacht heeft woont trouwens bij mij in de straat. Niet dat dat belangrijk is, maar op een of andere manier is het toch vermeldenswaard. Ik geloof tenminste dat hij bij mij in de straat woont. Ik weet het niet helemaal zeker. Het zou kunnen. Het is niet ondenkbaar, laat ik het zo zeggen.

video

woensdag 1 september 2010

Assistent

Halverwege deze maand heb ik op een geheime locatie een geheime ontmoeting met een geheim persoon. Surrealistenruil - meer zeg ik er niet over. We hopen op dichte mist. De locatie doet een beetje denken aan de beroemde Glienicker Brücke in Berlijn, waar tijdens de Koude Oorlog drie keer Amerikaanse en Russische spionnen werden uitgewisseld. De eerste ruil (1962) was die tussen de Amerikaanse spion Gary Powers en de Russische spion Vilyam Genrikhovich Fisher, beter bekend als Rudolf Abel en in Amerika – New York - opererend als nep-kunstenaar onder de naam Goldfus. Dat nep-kunstenaar is al mooi (“Hij had geen enkele aanleg voor het kunstenaarschap”), maar nog mooier is dat hij in 1957 werd verraden door zijn assistent-spion.

Ontploffing

Gisteren is tijdens het pureren de spinaziesoep ontploft.

maandag 30 augustus 2010

Zon niet langer voor niks op

Volgens een woordvoerder wordt met ingang van 1 januari 2011 een kleine vergoeding in rekening gebracht voor het opgaan van de zon. Gratis dienstverlening zou niet langer rendabel zijn. De maan zal nog wel gratis blijven schijnen. Het instellen van een dalurentarief voor maneschijn stuit voorlopig nog op te heftig verzet bij de machtige lobby van romantici.

(bron: PdW Breaking News Inc.)

zaterdag 28 augustus 2010

Ton van Duinhoven

Het verbaasde me nogal om in de krant te lezen dat Ton van Duinhoven was overleden. Ik dacht namelijk dat hij allang dood was. Doden kunnen niet overlijden, althans niet voorzover ik weet.
Het blijkt dat Ton van Duinhoven zich in 1991 volledig heeft teruggetrokken uit het openbare leven. Daardoor kwam het natuurlijk dat ik dacht dat hij allang dood was.
Als kind vond ik hem zielig. Nu ik zelf kinderen heb weet ik dat "zielig" in kindertaal zoiets betekent als ontroerend. Ik weet niet waarom ik hem zielig vond. Vermoedelijk had het iets te maken met zijn mooie stem. En met zijn onvoorstelbaar vermoeide ogen, die volgens mij altijd dicht waren en alleen open gingen voor de televisie.

Tijdelijke opening Stedelijk Museum na 7 jaar

Het museum is totaal vernieuwd, de kunst is precies hetzelfde gebleven. Andersom was beter geweest ("Museum gesloten wegens verbouwing moderne kunst").

woensdag 25 augustus 2010

Skype

Ik heb Skype geinstalleerd op de computer. Mijn eerste "skype" was met een vrouw. We praatten en zagen elkaar tegelijkertijd op het scherm.
Het is een vreemde manier van elkaar zien. Om haar aan te kijken moest ik in de camera kijken en niet naar haar gezicht op het scherm. Ik kon haar alleen aankijken door niet naar haar te kijken. Zoiets idioots kan alleen in cyberspace.
De gesprekken zijn anders dan zonder camera. Er lijkt merkwaardig genoeg iets verloren te gaan in plaats van gewonnen te worden. Wat gaat er verloren? De absolute monarchie van het woord.
O, en Skype is gratis. Dat is maar goed ook, want het is een stuk moeilijker om op te hangen als je iemand niet alleen hoort maar ook ziet.

zondag 22 augustus 2010

Tijdelijke drijvende weg tijdens Sail

video

Zweeds

Maar de echte ster in de Millennium-films is de Zweedse taal. Zangerig, ontspannen, licht.
Ik kreeg een dun boekje te leen waaruit je in drie maanden Zweeds kunt leren. Zweeds in drie maanden, heet het boekje heel toepasselijk.
"Vad gör du?"
"Jag jelper Karl, kapten."

("Wat doe je?"
"Ik help Karl, kapitein.")

vrijdag 20 augustus 2010

Vuurwerk voor beginners

Gisteren zag ik vuurwerk. Ze hadden er veel werk van gemaakt. Het was zoals gebruikelijk prachtig mooi en vreselijk saai.
"Hoe maken ze vuurwerk?"
"Wel, heel eenvoudig, ze stoppen saaiheid en schoonheid bij elkaar - in poedervorm - en dan laten ze het ontploffen. Daar is niks anders voor nodig dan een lucifer."

De weg

In onze buurt is het nu vier dagen lang Sail 2010. Dé attractie is een tijdelijke drijvende weg tussen twee schiereilanden. Daar ga ik morgen overheen fietsen. Een vriend van mij heeft aangekondigd dat hij eroverheen zal gaan rijden in zijn nieuwe Volvo. En hij zei ook: "De Boeddha zegt: 'Wow!'"

woensdag 18 augustus 2010

Economie voor beginners (2)

"Wat is het verschil tussen communisme en kapitalisme?"
"Wel, het communisme komt voort uit haat tegen verschillen. Het communisme wil de verschillen tussen mensen vernietigen. In het communisme is de haat de baas, net zoals in het Christendom, dat leg ik je later wel uit.
Maar het kapitalisme komt juist voort uit een passie voor verschillen. Het kapitalisme wil de verschillen juist vergroten. In het kapitalisme is de passie de baas. Dat is beter, lijkt me."

zaterdag 14 augustus 2010

Noomi Rapace

Ik zag de eerste en de tweede film uit de Millennium-trilogie, naar de boeken van Stieg Larsson, die na zijn dood (2004) werden gepubliceerd. Mannen die vrouwen haten heet de eerste film. De vrouw die met vuur speelde de tweede. Het is erg goed, vind ik, vooral de actrice Noomi Rapace is erg goed. Zij speelt de rol van de briljante desperado Lisbeth Salander. In De vrouw die met vuur speelde valt ze haar vader aan met een bijl. De bijl staat rechtop in de knie.

De eerste iPod

Economie voor beginners (1)

"Wat is het verschil tussen een koophuis en een huurhuis?"
"Wel, in de meeste gevallen is er nauwelijks enig verschil. Als je niet genoeg geld verdient om een huis te kopen kun je twee dingen doen: geld lenen (om een huis te kopen) of een huis lenen. Als je geld leent betaal je rente aan degene van wie je het geld leent. Als je een huis leent betaal je huur aan degene van wie je het huis leent. Als je de rente of de huur niet kunt betalen moet je het huis uit. Maar sommige mensen zijn rijk, en die kunnen een huis betalen zonder iets te hoeven lenen. Die mensen zijn vrij zeldzaam, eerlijk gezegd."

vrijdag 13 augustus 2010

Het absolutisme

Mijn laatste roman had misschien simpelweg "Roem" moeten heten. "Trouw is de andere wang" is een prachtige titel, maar te ingewikkeld. Misschien nog beter: "De roem". Zoals in "De Da Vinci code", "De huisvrouw", "De weduwnaar".
Mijn volgende roman staat stevig in de steigers. Als werktitel had ik aanvankelijk "Beheersing", maar daar heb ik bij nader inzien "De beheersing" van gemaakt.
En dat is nog maar de werktitel!

Instructie

"Druk op vergrendelen om het scherm te ontgrendelen."

(Blackberry)

maandag 9 augustus 2010

In Parijs

video

We kwamen uit Bretagne. We namen de afslag Porte d'Italie op de Boulevard Peripherique.
We parkeerden de auto in het sjieke zestiende arrondissement, tegenover het huis van Honoré de Balzac. We wandelden naar de Eiffeltoren, die heel groot is. Meer valt er over de Eiffeltoren eigenlijk niet te zeggen.
We wandelden terug naar de auto langs de Seine. We dronken ergens cafe au lait. Daarna reden we via de Arc de Triomphe terug naar de Boulevard Peripherique. Daar namen we de afslag Lille.

zondag 8 augustus 2010

Toiletjuffrouw

De toiletjuffrouw in het Belgische wegrestaurant was net bezig een wc-pot schoon te maken toen ik mijn muntstuk op het schoteltje legde. Omdat ze met de pot bezig was kon ze niet zien dat het een muntstuk van twee euro was (ik had niks kleiners), maar toch zei ze: "O, dank u wel hoor!"
Zo iemand kan natuurlijk horen wat voor een muntstuk je erop legt. Zo iemand kent de klank van elk muntstuk.

dinsdag 3 augustus 2010

Identiteit (9 jaar)

"Mama, wat is identiteit?"
"Dat is wie je bent, schat."
"O, ok, dank je."

zondag 1 augustus 2010

Tieten (5 jaar)

Hoe dichter we bij de oceaan kwamen, hoe warmer het werd.
"Ik heb het zo warm," zei Z.
We reden op de snelweg. We reden tamelijk hard.
"Doe dan je T-shirtje uit," zei ik.
"Nee dat doe ik niet," klonk het vanaf de achterbank, "dan zien ze m'n tieten."

zaterdag 31 juli 2010

Atlantische Oceaan

Nog niet in de Atlantische Oceaan gezwommen. Wel al een teen erin.

zaterdag 24 juli 2010

The Atlantic Monthly

Fraaie naam voor een tijdschrift. Opgericht in 1857 door Ralph Waldo Emerson en Henry Longfellow. Het tijdschrift komt voor in de tv-serie Mad Men, over een reclamebureau op Madison Avenue in de jaren '50. Een van de medewerkers van het reclamebureau heeft een literair verhaal gepubliceerd in The Atlantic Monthly. Het verhoogt zijn status drastisch en daardoor is iedereen chagrijnig.
Ik hou er niet zo van om te zeggen dat iets (of iemand) briljant is. Op een of andere manier is het aanmatigend en opschepperig om zoiets te zeggen. Als ik me daar gemakkelijk bij had gevoeld, dan was ik wel recensent geworden in plaats van schrijver. Maar Mad Men is briljant.
Over een paar dagen gaan we op vakantie naar de Atlantische Oceaan: "Als je aan de Franse westkust een asperientje in de oceaan gooit en even later krijgt iemand aan de Amerikaanse oostkust een slokje oceaanwater binnen, dan gaat zijn hoofdpijn over."

vrijdag 23 juli 2010

Nowhere land

Meisjes van een jaar of negen zijn niet klein meer. Maar ze zijn ook nog niet groot. Ze zijn in nowhere land.

donderdag 22 juli 2010

Roken

Toen de Britse premier Neville Chamberlain in 1938 naar Munchen kwam om over de toekomst van Tsjechoslowakije te onderhandelen, verbood Hitler het roken in het kasteel waar de onderhandelingen plaatsvonden. Chamberlain was een kettingroker. Na anderhalf uur was hij bereid zijn eigen moeder in te ruilen voor een sigaret.

(Uit: Mad Men)

Doodlift

"Weet je wat dat is?" vroeg Z. quasi-geheimzinnig toen we langs het luik in de grond kwamen.
"Nou?" vroeg ik.
"Het is een doodlift. Als je dood gaat komt er een lift uit de grond omhoog en die neemt je mee naar beneden, heel diep, naar een plek onder de grond."
"Hoe weet je dat?"
"Dat weet ik van A. En die weet het weer van mij."

Boodschappenlijstje

Ik kon alles lezen wat er op het boodschappenlijstje stond, behalve één woord. Ik liet het lezen aan een vrouw die voor me stond in de rij bij de kassa. Ze dacht dat er anijs stond. Een man die zich ermee bemoeide was ervan overtuigd dat er dry's stond.
"Verkopen jullie dry's?", vroeg ik aan een medewerker van Albert Heijn die toevallig langs liep.
"Dry's?"
Hij dacht even na.
"Nee, verkopen we niet," zei hij.
Ik liet hem het briefje zien en wees het woord aan met mijn wijsvinger.
"Daar staat drugs," zei hij. "Mozarella, bananen, appeltjes, karnemelk, roosvicee, drugs."
"Verkopen jullie drugs?"

dinsdag 20 juli 2010

"Bloem"

Ik zwom naar de overkant van het water. Ik zag dat er op het rode bootje "Bloem" stond. Toen zwom ik terug. Ik zei dat er op het rode bootje "Bloem" stond. Dat vond iedereen wel aardig om te weten.

Schrijven

Ik heb me voorgenomen te stoppen met schrijven.
Vorig jaar las ik een stukje in een papieren krant, niet meer dan een paar honderd woorden. Het was een mooi stukje en ik typte het over, voor in mijn archief, gewoon omdat ik het een mooi stukje vond. Ik had het ook kunnen scannen, maar ik heb geen scanner. Af en toe kwam ik even bij dat stukje terug en dan maakte ik er aantekeningen bij, die ik onderbracht in een notenapparaat. Dat notenapparaat is inmiddels veel omvangrijker dan het stukje. Het groeit en groeit en mijn voornemen om te stoppen met schrijven wordt er danig door ondermijnd.
Maar eindelijk is het schrijven bijzaak geworden. Ik overweeg een pseudoniem.

maandag 19 juli 2010

zaterdag 17 juli 2010

Sinaasappels

"... but I did the greatest thing for my father when he died. I took his hand and I said goodbye."
Deze zin komt uit de film The Karate Kid, die gisteren op tv was. Ik vind het een mooie en ontroerende zin.
Ik was er niet bij toen mijn vader stierf. Maar ik was wel de laatste die bij hem was. Ik had thuis sinaasappelsap met ijs voor hem gemaakt. Hij dronk het op en hij vond het erg lekker.
Mijn vader en ik praatten altijd over min of meer abstracte dingen. Maar ons laatste gesprek ging over sinaasappels.

China (2)

Wat me het meest bevreemdt aan China is het gebrek aan humor, of althans aan voor mij zichtbare of begrijpelijke humor. Bestaat er wel Chinese humor? Ik heb de indruk dat daar seks, kinderlijkheid, onschuld en lachen op een krachtige, voor ons onnavolgbare manier met elkaar samenhangen.

De grote oversteek (over het plein)

video

vrijdag 16 juli 2010

Literatuur

Literatuur is een medicijn. Beter om je aan de juiste doses te houden en er niet aan verslaafd te raken. Hetzelfde geldt voor filosofie. En op een dag moet je genezen zijn. Mijn vader citeerde graag Georg Wilhelm Friedrich Hegel: "De opdracht van de filosofie is om zichzelf op te heffen en daarna in zijn opgehevenheid te blijven voortbestaan."
Hij hield van de Grote Idioten in de geschiedenis van de filosofie. Zijn lievelingsboek was Die Phaenomaenologie des Geistes van Hegel. Daar las hij bijna elke ochtend uit.
Hier zomaar een vrolijk stukje uit het hoofdstuk Die Verwirklichung des vernünftigen Selbstbewußtseins durch sich selbst: "Das Selbstbewußtsein fand das Ding als sich, und sich als Ding; d.h. es ist für es, daß es an sich die gegenständliche Wirklichkeit ist. Es ist nicht mehr die unmittelbare Gewißheit, alle Realität zu sein; sondern eine solche, für welche das Unmittelbare überhaupt die Form eines aufgehobenen hat, so daß seine Gegenständlichkeit nur noch als Oberfläche gilt, deren Inneres und Wesen es selbst ist..."

Geld

Vroeger had ik weinig respect voor mensen die alleen maar aan geld en bezit dachten. Dat kwam door mijn liefdevol-onrealistische opvoeding, die beslist niet slecht was trouwens, maar wel, nou ja, liefdevol-onrealistisch. Tegenwoordig begrijp ik niet hoe je aan iets anders dan geld en bezit kunt denken. Als je geld hebt, kun je de duivel voor je laten rennen.

Amerika

Bij het woord "Amerika" bekruipt me tegenwoordig een gevoel van nostalgie of melancholie. De landing op de maan, de fabrieken van Ford, Frank Sinatra en Marilyn Monroe, New York, Archie Bunker...

Eerlijkheid

"Het is helemaal niet moeilijk om eerlijk te zijn. Gewoon doen alsof."
(Gehoord op tv)

Octopus

Die octopus schijnt nu uitgeroepen te zijn tot ereburger of burgemeester van een of ander Spaans dorp.

donderdag 15 juli 2010

Achtervolging

In de centrale hal van het nieuwe kantoor van Stadsdeel Oost had ik plotseling het gevoel dat ik achtervolgd werd.
Toen ik achterom keek zag ik dat ik door het woord schoonheid achtervolgd werd, zie het filmpje hieronder.
Je kunt door ergere woorden achtervolgd worden.
Even later, aan de balie, probeerde een medewerker vergeefs mijn pasfoto te scannen.
"Wat is het probleem?" vroeg ik.
"Uw hoofd zit niet gecentreerd," zei hij.

video

Administratie

Het is zinloos om te streven naar geluk of rijkdom of macht. Maar als je alles wat je doet zo mooi en zichtbaar mogelijk doet, dan kun je gelukkig, rijk en machtig worden... wie zei dat ook weer? Een of andere taoïst... Enfin, van gistermiddag vijf uur tot vanmorgen vijf uur een belangrijk deel van de administratie zo mooi en zichtbaar mogelijk op orde gebracht.

maandag 12 juli 2010

Zes uur 's avonds

video

De avond van de voetbalfinale. Zes uur op het Duitse platteland, in de streek waar Narziss und Goldmund van Hermann Hesse zich afspeelt, niet ver van Eisenach, geboorteplaats van Johann Sebastian Bach.
Ik meende tijdens de wedstrijd vuvuzela's te horen, maar de vader van mijn vrouw zei dat het koeien waren.
Nicht alle sind im selben jetzt da.

zaterdag 10 juli 2010

De situatie

In verband met de toegenomen somberte onder zijn klanten als gevolg van de economische crisis, heeft een Spaanse kroegbaas het volgende briefje opgehangen in zijn cafe:
"Verboden te praten over de situatie."
Zo'n briefje zou eigenlijk overal moeten hangen.

vrijdag 9 juli 2010

Victor Lamme

We gaan Victor Lamme uitnodigen voor onze societeit. Hij is gespecialiseerd in hersenen en twijfelt aan het belang van het ik, de vrije wil, het bewustzijn en de psychologie. Dat is interessant, maar niet nieuw. Professor Nietzsche, 120 jaar geleden, in die aanvallende, introspectieve stijl van hem:
Over de vrije wil: "Hoever de ontaarding door de psychologie gaat: niemand heeft de moed gehad om de theorie van de onvrije wil aan te hangen."
Over het bewustzijn: "De onzinnige overschatting van het bewustzijn. Het grootste deel van ons leven heeft niets met bewustzijn te maken, ook niet met gewaarwording. De gedachten en gewaarwordingen zijn iets uiterst gerings en zeldzaams in verhouding tot de talloze gebeurtenissen in ons lichaam op elk moment."
Over het ik: "Het ik - als eenheid, als geheel - is het laatste dat erbij komt als een organisme kant en klaar functioneert, en verschijnt pas als deze zogenaamde eenheid zich aanbiedt aan een groter geheel. Alles wat als eenheid in het bewustzijn treedt, is ontzaglijk gecompliceerd: wij hebben altijd slechts een schijn van eenheid."
Over psychologie: "De grote misdaden van de psychologie: 1) Dat alle onlust, alle ongeluk met onrecht (schuld) versneden is (men heeft de smart van de onschuld beroofd); 2) Dat alle sterke lustgevoelens (overmoed, wellust, trots, roekeloosheid, kennis, zelfverzekerdheid) als zondig, als verleiding, als verdacht zijn gebrandmerkt; 3) Dat de gevoelens van zwakte - de innerlijke lafheden, het gebrek aan moed - heiligende etiketten opgeplakt hebben gekregen en als wenselijk zijn gepropageerd; 4) Dat de liefde vervalst is tot toewijding en altruisme terwijl ze een erbij nemen is, of een afstaan; 5) Dat het leven een straf is, het geluk een verzoeking, de hartstocht diabolisch, het vertrouwen in zichzelf goddeloos. Deze hele psychologie is een psychologie van de verhindering."
Uit: De Herwaardering van alle waarden, Uitgeverij Boom.
Schitterend boek.
Victor Lamme zit bij de Speakers Academy. Ik dacht dat daar alleen tv-sterren bij zaten.

Federico Garcia Lorca (1)

De sterren gaan uit de kleren.
Sterrenhemdjes vallen over de akker.

Federico Garcia Lorca (1898-1936)

woensdag 7 juli 2010

Verliezen van Cruyff

"Het Spaanse elftal speelt op de manier van Barcelona. One-touch-football. Beweeglijke driehoekjes. Allemaal begonnen met Johan Cruyff."
"Dus als we de finale verliezen, verliezen we van Cruyff."
"Zo zou je het kunnen zeggen. In 1974 verloren we met Cruyff, in 1978 zonder Cruyff, en 2010 misschien van Cruyff."

dinsdag 6 juli 2010

Waarschuwing voor de finale

"Wacht tot het rode licht gedoofd is. Er kan nog een Duitser aankomen."

PdW, 6 juli 2010

Logo

Slecht nieuws voor juristen

De vrije wil is voor het recht een zogenaamd onweerlegbaar vermoeden. Oftewel: een machtswoord. De vraag is hoe lang dit nog kan worden gehandhaafd. Dick Swaab, Tim Wilson, Victor Lamme, Antonio Damasio en vele andere hersenwetenschappers: "De vrije wil bestaat niet."
Aan het bewijs wordt gewerkt.