zaterdag 28 februari 2015

Leger

Afbeeldingsresultaat voor leger parade noord korea
Netjes in het gelid
Ik zag Tim Krabbé op tv, de schrijver. Als ik uit mijn raam kijk, dan zie ik de flat waarin hij woont.
Krabbé vertelde dat zijn zoon op een dag uit Japan was teruggekeerd met een boek van Haruki Murakami (村上 春樹).
"Dit boek moet je lezen," zei hij tegen zijn vader.
Tim Krabbé las het, en daarna las hij alle boeken van Murakami, en daarna las hij ze allemaal nog een keer, en nog een keer. Hij zei dat hij nog nooit zoiets gelezen had, dat het de toekomst van de literatuur is. Ik denk niet dat dat zo is. Ik denk dat de literatuur Haruki Murakami niet kan nadoen. Eerder schreef ik al over Murakami. Ik ben hem zeer dankbaar dat hij me het plezier in het lezen heeft teruggegeven. Anders dan Tim Krabbé heb ik Murakami's boeken niet verslonden. Van professor Nietzsche heb ik geleerd plezier te hebben in het maat houden. Weet je wat er aan de hand is met Murakami's woorden? Ze liggen lekker in het gras, in het zonnetje, volkomen ontspannen. Ze staan niet netjes in het gelid met opgepoetste eretekens, als een leger. 

woensdag 25 februari 2015

Muziek als ziekte

Ik ben al enkele maanden bezig met een omvangrijk essay over muziek als ziekte. Ik weet nog niet wanneer ik het af heb. Werktitel: Muziekte, de genese van een sociopathische aandoening. Een en ander is gebaseerd op fundamenteel Oppervlakkig Onderzoek (OO).

Alles wordt langzaam maar zeker fictie, ook sinaasappelsap

Vaihinger Orange Juice (Orangensaft)
Eigenlijk moest hier een ander plaatje staan, maar het lukt me niet om met m'n nieuwe systeem (Outlook in plaats van Firefox) een plaatje te uploaden. Heel irritant. Dan maar even zo.
't Is eigenlijk pas een grappig plaatje als je weet wie Hans Vaihinger is. In het boek Shosha van Isaac Bashevis Singer staat het volgende (uit mijn hoofd): "De wereld gaat jouw kant op, Tsutsik, alles wordt langzaam maar zeker fictie."
Die Tsutsik was een bewonderaar van de filosoof Hans Vaihinger, net als ik in mijn studententijd. Tegenwoordig bewonder ik graag niemand. 
Hans Vaihinger schreef het boek Die Philosophie des Alsob: System der theoretischen,  praktischen und religiösen Fiktionen auf Grund eines idealistischen Positivismus. Een van de leukste boeken die ik ken. Het is sinds kort in het Nederlands vertaald en je moet het beslist lezen.

courtesy PdW

maandag 16 februari 2015

De kunst van het toosten

Donderdagavond: thuisblijven óf aan tafel met de rauwe Russische straat-
muziek van Alec Kopyt en de verhalen van Edwin Tromme-
len, slavist en schrijver van het veelgeprezen boek Davaj! De Russen en hun wodka. Een boek met een promillage van minstens 40%.

Een driegangenmenu met Borsjtsj, klassieke Boeuf Stroganoff en Kartoshka. Alec Kopyt op de accordéon mélancolique. Edwin Trommelen over het perfecte wodkaglas, ‘sneeuwklokjes’ en de kunst van het toosten. Een avond waardoor je tafelmanieren voorgoed zullen veranderen.

“De enige manier waarop gesproken werd, was door middel van toosten. Voor een goede heildronk zijn slechts een paar dingen echt belangrijk: de toost moet oprecht zijn, vol vuur en zo poëtisch mogelijk uitgesproken. Het mag dan een omslachtige manier van doen lijken, maar je zult merken dat het tot heel grappige dingen aanleiding geeft. Als je over een onbenullig onderwerp als het weer iets wilt zeggen, dan wordt dat: ‘Ik wens een dronk uit te brengen op het prachtige weer waarvan wij de laatste tijd hebben genoten!’ Je kunt op die manier zelfs over politiek spreken."

Mis het niet aanstaande donderdag
. Wie zich nog niet heeft aangemeld: reserveer nog even snel en meng je onder onze loonslaven, creatieven, juristen, architecten, ambtenaren, zelfstandigen en onzelfstandigen. Schuif aan en bereid je voor op een gedenkwaardige avond. Wees welkom.

Donderdag 19 februari 2015. KNSM Sociëteit, Kompaszaal, Amsterdam. Leden: € 27,50 (diner), niet-leden: € 27,50 (diner) + € 12,50 (entree). Zaal open om 19.00 uur, aanvang diner 20.00 uur.

Reserveren/aanmelden kan eenvoudig per kerende email of via het contactformulier op de website.




zondag 8 februari 2015

Waarheid en onvermogen

Davaj-Affiche-KleinGisteren was een oude vriend bij me op bezoek. De laatste keer dat hij bij me op bezoek was is ongeveer vijfentwintig jaar geleden. Ik woonde toen ergens anders.
Ik leidde hem rond.
"Goed huis," zei hij.
We - hij en ik - organiseren een Russische avond op de KNSM Sociëteit (19 februari aanstaande). Ik zei dat er misschien een Russische straatmuzikant kwam om een paar liedjes te spelen op de accordeon. Hij was er niet heel enthousiast over. De volgende dag schreef hij me een email: "Was ik nou niet te spreken over die Russische straatmuzikant? Wat stom van mij zeg. Ik vind het juist leuk."
Ik hou ervan als iemand in staat is terug te komen op iets wat hij gezegd heeft. Ik vind het een teken van vrijheid. Er zijn veel mensen die menen dat ze, door het met zichzelf oneens te zijn, gezichtsverlies lijden. Die houden vol wat ze gezegd hebben. En zo komen ze uiteindelijk steeds verder in de penarie. Ik moest denken aan een aantekening uit de nalatenschap van professor Nietzsche: "Eén en hetzelfde bevestigend en ontkennend beantwoorden mislukt ons. Dat is een subjectieve ervaringsregel; daarin komt geen 'noodzaak' (logica) tot uitdrukking, maar slechts een niet-kunnen; geen waarheid, maar een onvermogen."
Mooi gezegd door de professor.
Het is moeilijk. Maar ik word er wel steeds bedrevener in om het met mezelf oneens te zijn.