woensdag 30 november 2011

Gare du Nord, Parijs

Ontworpen door architect Jacques Ignace Hittorf, in opdracht van de president van de Chemin de Fer du Nord, James Mayer de Rothschild. De bouw duurde van 1861 tot 1865.
131 jaar na de voltooiing en ingebruikname van het station, op 30 november 1996, reed ik er binnen met geen ander plan dan een tentoonstelling van Picasso te bekijken, samen met selfmade kunstschilder E.R, een groot bewonderaar en gewetenloos imitator van Picasso. We werden op het perron verwelkomd door een mooie jonge vrouw die ons rondleidde door Parijs.
Vandaag, precies 15 jaar later, zei ze tegen me: "Peter, weet je wat voor dag het vandaag is?"

De bruid ontkleed door haar vrijgezellen, bovenste paneel

Conservatief

Laatst kwam ik M. tegen bij de Sinterklaasafdeling in de supermarkt. Hij zocht een bepaald soort chocolademuizen met een witte vulling en gekleurd zilverpapier eromheen.
"Dezelfde als vroeger."
Hij verklaarde dat hij nogal conservatief was op smaakgebied.
Ik antwoordde dat me dat niet verbaasde, waarop hij zei dat hij het fijner had gevonden als ik had gezegd:
"Jij? Conservatief? Dat had ik nooit achter je gezocht. Ik dacht juist dat je heel avontuurlijk en experimenteel van aard was etc. etc."


Op de foto: Sinterklaaskikkers

dinsdag 29 november 2011

Naakt schaken

In Amsterdam was dit weekeinde de performance "Naakt Schaken" van een Amerikaanse kunstenares die Jennifer Shahade heet. In dit filmpje zegt ze er iets over terwijl ze schaakt tegen een man zonder kleren aan.
Je vraagt je af waar het voor nodig is.
Het blijkt dat Marcel Duchamp in 1963 in een museum in Pasadena een schaakpartij speelde tegen een vrouw zonder kleren aan. Vandaar.

Op de foto zie je Marcel Duchamp (rechts) tegen die naakte vrouw. Waar was dát eigenlijk voor nodig?  
Misschien is dat wel de enige ware traditie in de moderne kunst - dingen maken waarbij mensen zich afvragen waar het voor nodig is.
Goeie traditie.

zaterdag 26 november 2011

Voetnoot

Mijn volgende boek wordt een zeer uitgebreide voetnoot. In Anthony Graftons meesterwerk Die tragischen Ursprünge der deutschen Fußnote (Berlijn 1995), wordt de psychologie van de voetnoot helder uit de doeken gedaan. Door de meeste mensen wordt de voetnoot gezien als een onwelkome onderbreking van de hoofdtekst.

Liedje

Vandaag hoorde ik mijn oudste dochter (10) zachtjes het volgende liedje voor zich uit zingen:

Sinterklaas kapoentje
Geef me een miljoentje
Stort maar op m'n rekening
Dan krijg jij een tekening.

Die kende ik nog niet.

Op de foto: Christopher Robin Milne (zoon van A. A. Milne) met de Alpha Farnell teddybeer die volgens de Teddy Bear Encyclopaedia model stond voor Winnie-the-Pooh. De Engelse Alpha Farnell teddybeer was min of meer gejat van de Duitse Steiff teddybeer, hoewel sommigen beweren dat de Amerikaan Morris Michtom nog weer eerder was dan Richard Steiff. Feit is dat de naam "teddybeer" afkomstig is van Theodore ("Teddy") Roosevelt, die in november 1902 met een gezelschap op berenjacht was in Mississippi. Iedereen had al een beer geschoten, behalve de president. Toen bonden zijn medewerkers een zwarte beer aan een boom en zeiden tegen de president: "Schiet deze dan maar dood". Maar dat weigerde de president, het was hem zijn eer te na. In de Washington Post verscheen een cartoon over het incident en door die cartoon kwam de New Yorkse snoepverkoper Morris Michtom, die in zijn vrije tijd samen met zijn vrouw speelgoeddieren maakte, op het idee om een beer van stof te maken, gevuld met stro, en die "Teddy's bear" te noemen. De beer was een groot succes. Er wordt beweerd, aldus de Teddy Bear Encyclopaedia, dat in 1903 drieduizend "teddyberen" van de firma Steiff, onderweg naar Amerika, schipbreuk leden door een botsing met een ijsberg en verdronken, maar het verhaal - de teddyberenvariant van de RMS Titanic - is vermoedelijk apocrief. Dit heeft allemaal natuurlijk weinig met het Sinterklaasliedje te maken, maar ik citeer hier graag de bewonderenswaardige babbelkous Michel Eyquem de Montaigne, die schreef: “Het is de lezer die mijn onderwerp uit het oog verliest, niet ik. Er is altijd in één of ander hoekje wel een woord te vinden dat er, zij het beknopt, toch voldoende over zegt. Ik streef naar afwisseling, ongeremd en chaotisch. Mijn stijl en mijn geest dolen beide rond. Zoals het voorschrift van onze meesters en meer nog hun voorbeeld ons leert, moet men een beetje gek zijn om niet een nog grotere dwaas te worden.” Het zoontje van A.A. Milne ziet er op de foto niet zo gelukkig uit, vind ik. Dit terzijde.

vrijdag 25 november 2011

Weddenschap

Ergens halverwege de jaren '90 van de vorige eeuw - dat "vorige eeuw" moet je er altijd bij zeggen - wedde ik met iemand om een krat cuvee de prestige champagne dat het makkelijker was om miljonair te worden dan om een roman te schrijven. De roman kwam af, maar het banksaldo laat nog altijd te wensen over. Conclusie: een roman schrijven is makkelijker dan miljonair worden, althans voor mij. Kosten van dit nutteloze inzicht: een krat Dom Pérignon van Moët et Chandon. Oftewel een vermogen.




donderdag 24 november 2011

"The best we can hope for...

... is a lost two decades," zei econoom Steve Keen in HARDtalk. Pessimisme, maar met een oplossing, zij het een radicale: "The burning of the books of debt is a regular activity in precapitalist societies. It actually meant writing of the debt completely and liberate people that were put into debt slavery. If they hadn't had that escape, none of these societies would have lasted."
Om de macht van de financiele markten te breken "we should write of the debt, bankrupt the banks, nationalize the financial system and start all over again."

woensdag 16 november 2011

Onschuld (2)

Je kunt ook zeggen dat moralisten - als ze erg gesteld zijn op hun waarden, en dat zijn ze meestal - zich beter niet aan de liefde kunnen wagen. Dat had het Christendom natuurlijk al begrepen. Niets zo gevaarlijk voor het geloof als een lekker potje vrijen.

dinsdag 15 november 2011

Onschuld

Hersenscans van zichzelf seksueel bevredigende mensen (ik heb het niet verzonnen) tonen aan dat seksuele opwinding gepaard gaat met een dramatische afname van de activiteit in het "morele centrum" in de hersenen. Zodra je opgewonden raakt, verlies je je morele subtiliteit: het morele vuur gaat uit, er blijven alleen nog een paar kooltjes gloeien in de vuurhaard van goed en kwaad. Misschien is dat de reden waarom schrijvers zo graag over de liefde schrijven. Alle liefde is immoreel, en immoraliteit is een goudmijn. Je kunt ook zeggen dat liefde de onschuldigste vorm van immoraliteit is.

zaterdag 12 november 2011

Merry Apocalypse

Mijn boek is nog lang niet af, maar de auteursfoto wel (als het mag van de fotograaf). De foto werd daags na het einde van de wereld gemaakt, op 22 oktober 2011.
Je zou een heel boek kunnen wijden aan de vraag waarom je sommige foto's van jezelf goed vindt, en andere niet. Niet dat ik twijfel aan mijn onsterfe-
lijkheid, maar bij deze dacht ik: als ik dood ben, dan mag deze foto wel blijven. Genante gedachte, maar ik dacht het. Ik kon het niet helpen.

Ork

Zelfgemaakte bruchetta bij de lekkerste soep die ooit op ons fornuis is bereid, een Toscaanse Ribollita. Boerensoep die zo stevig is dat je 'm met je vork kunt eten. Ork, Ribollita eet je met een vork.

maandag 7 november 2011

De kunst van het belasting betalen

De Chinese kunstenaar Ai Weiwei moet 14,8 miljoen yuan renminbi achterstallige belasting betalen aan de Chinese staat, ongeveer 1,7 miljoen euro. Hoe betaalt hij dat?
Wel, bewonderaars vouwen vliegtuigjes van bankbiljetten en gooien die over de muur rond zijn huis. Als dank krijgen ze een zakje met zonnebloempitten.
Ai Weiwei heeft al 5,3 miljoen yuan renminbi binnen, iets meer dan een derde van het verschuldigde bedrag.
Niet alleen bewonderaars van Ai Weiwei, ook tegenstanders van het Chinese regime gooien vliegtuigjes over de muur, en ook die ontvangen in ruil voor hun bijdrage een zakje zonnebloempitten.
Ik weet niet of Ai Weiwei echte zonnebloempitten in het zakje stopt of de handbeschilderde porseleinen zonnebloempitten waarvan hij er 100 miljoen liet maken in de stad Jingdezhen.


Op de foto: Ai Weiwei met zonnebloempitten

zondag 6 november 2011

Zeven (2): Prenataal dromen van parachute

"Ik wilde al parachutespringen toen ik nog in de buik zat."

vrijdag 4 november 2011

De enorme kamer

"Infinity pleased our parents,
One inch looks good to us"







Edward Estlin Cummings

Professor Zeemeeuw

Joseph Mitchell (1908) was een succesvolle Amerikaanse schrijver. Zijn boeken, vijf in totaal, waren bundelingen van verhalen die hij schreef voor de New Yorker, waarvoor hij werkte van 1938 tot zijn dood in 1996.
Zijn laatste verhaal voor de New Yorker verscheen in 1964. Het heette Joe Gould's Secret.
Van 1964 tot 1996 schreef Mitchell niets.
Meer dan dertig jaar lang verscheen hij dagelijks op de redactie van de New Yorker, ging achter zijn typemachine zitten en tikte geen woord. Het is het langste bekende writer's block uit de geschiedenis.
Joe Gould's Secret gaat over een destijds veelbesproken New Yorkse figuur, Joe Gould, die werkte aan een alomvattend historisch meesterwerk, The Oral History of Our Time. Hij had al negen miljoen woorden, een ontzagwekkend aantal: honderdvijftig boeken van elk driehonderd pagina's.
Al eerder, in 1942, had Mitchell een verhaal over hem geschreven, getiteld Professor Sea Gull. Gould kon namelijk - naar eigen zeggen - de kreten van zeemeeuwen verstaan en had enkele gedichten van Longfellow in het meeuws vertaald: "Over het geheel genomen, kan ik u vertellen," zei hij tegen Mitchell, "klinkt Longfellow beter in het meeuws dan in het Engels."
Joseph Mitchell kende Joe Gould dus al 22 jaar toen hij in 1964 met hem op bezoek ging bij een New Yorkse uitgever die bereid was om het alomvattende, negen miljoen woorden tellende meesterwerk The Oral History of Our Time te publiceren. Gould gedroeg zich vreemd tijdens het gesprek, hij gaf ontwijkende antwoorden en was tegendraads. En opeens besefte Mitchell het: "My God," zei hij tegen Gould, "it doesn't exist! There isn't any such thing as The Oral History of Our Time!"
Gould ontkende noch bevestigde.
Mitchell in Joe Gould's Secret: "Ik dacht aan de vrachtwagens en treinwagons vol boeken die overal ter wereld van de persen rolden en ik merkte dat ik het bewonderenswaardig vond dat hij het niet geschreven had."


Op de foto: Joseph Mitchell

donderdag 3 november 2011

Einde van een tijdperk

Premier Papandreou van Griekenland heeft z'n referendum afgeblazen onder druk van Merkozy en het geld. Dit is zonder meer een mijlpaal in de politieke geschiedenis van Europa. Voor het eerst heeft een Europese staat zijn (schijn)soevereiniteit opgegeven zonder oorlog. In het land waar het woord "Europa" vandaan komt, krijgt Europa voor het eerst gestalte.



Op het plaatje: Jean Bodin

woensdag 2 november 2011

Gelukkig

'"Ik zit tot mijn nek in de stront, maestro."
"Ah, mooi zo!" antwoordde Alfonso met hetzelfde goede humeur als altijd en met de meest Colombiaanse versregel uit het volkslied: "Gelukkig is dat het geval met de hele mensheid, die in ketenen zucht."'








Uit: Gabriel Garcia Marquez, Leven om het te vertellen