zondag 30 juni 2013

Achternichtje

We waren bij mijn tante. We vierden haar 75-ste verjaardag. Mijn dochters en hun nichtje ontmoetten daar hun achternichtje, D., die ze al  lang niet meer gezien hadden. Het was een vrolijk weerzien. Ze gingen meteen schommelen. De schommel was zo hoog aan de boom bevestigd, dat het wel leek alsof hij vanzelf bewoog, door de draaiing van de aarde, als een slinger van Foucault. Later op de avond zaten ze op de bank, tegen elkaar aangeleund, te internetten.
"En, hoe was het weerzien?" vroeg ik in de auto terug naar huis.
"O, heel erg leuk," zei Z (8), "we kunnen tegen elkaar aanleunen."
Mooi gezegd.

video


zaterdag 29 juni 2013

dinsdag 25 juni 2013

Afscheid

Vandaag hadden we het afscheidstoneelstuk van onze oudste dochter. Afscheid van de lagere school, bedoel ik. Ze speelde een smurf. Het was warm en benauwd in de zaal en ze hadden niet beknibbeld op de tijd. Tegen het einde viel er iemand flauw in het publiek. De persoon in kwestie werd de zaal uit gedragen.

Op de foto: arm van mijn dochter. 
Dit stukje in smurfentaal (vertaling: Google Transsmurf): "Vandaag smurften we het afscheidstoneelstuk van onze oudste smurf. Afscheid van de lagere school, bedoel ik. Ze smurfte een smurf. Het was warm en benauwd in de zaal en ze hadden niet besmurfd op de tijd. Tegen het einde viel er iemand flauw in het publiek. De smurf in kwestie werd de zaal uit gesmurfd."

maandag 24 juni 2013

Gandhi

Na Wimbledon Today vertoonde de BBC een programma over Indiaas koken. Ik kijk graag naar programma's over koken. Professor Nietzsche in Ecce Homo, hoofdstuk Waarom ik zo knap ben: "Kiezen wat je recreatie betreft; kiezen wat klimaat en plaats betreft; het derde gebied waarop je voor geen prijs een misgreep mag doen, is het kiezen van je eigen soort voeding."
De Engelse kok bevond zich daadwer-
kelijk in India en kookte ter plekke vrij heerlijke eenpansgerechten in een wok. Je kon de geuren zowat ruiken. De camera's van de BBC filmden ondertussen allerlei exotische Indiase verschijnselen zoals rivieren, vrouwen, markten, koeien (heilig) en sloppenwijken. In de stad Pondicherri werd een standbeeld van Gandhi gefilmd. Wat een flaporen had Gandhi zeg.

Op de foto: Gandhi

zaterdag 22 juni 2013

Flux de caquet (babbelstroom)

Mijn vader zei een keer over de muziek van Bach: "Bach praat tegen je."
Ik ken geen betere omschrijving van die muziek.
Je moet de toccata's eens opzetten, gespeeld door Glenn Gould, dan snap je het meteen. Net of er iemand tegen je aan zit te kletsen.
Verder ken ik vrijwel alleen maar componisten die indruk willen maken, liefst een verpletterende. Ik ken wel een paar goddelijke kletskousen onder de schrijvers trouwens: Gogol, Rabelais, Montaigne. Zo zou ik ook wel willen schrijven. Tegen een muurtje geleund er maar wat op los babbelen. Maar dat is moeilijk.
Een Nederlandse pianist die tevens scheepsarchitect of scheepstimmerman is, ik ben zijn naam even kwijt, heeft eens gezegd het onbegrijpelijk te vinden dat de toccata's niet vaker klinken in de concertzalen. Het is een en al indruk maken wat de klok slaat. Reden waarom je mij er niet snel zult aantreffen.

Op de foto: Glenn Gould speelt Bach.

Stoppen (1)

Laatst was ik bij mijn dokter in verband met een hoest. Het was een hoest die ik al eens eerder gehoest had.
Ik heb een hekel aan hoesten.
De dokter luisterde naar mijn longen en kon niks vinden dat duidde op een longontsteking. Ze (mijn dokter is een meisje) vermoedde dat zich een bacterie had genesteld in mijn longen. Onaangenaam idee. Je ziet je lichaam niet graag als iets waarin een ander lichaampje, vijandig of vriendelijk, zich zomaar kan "nestelen". Toen ging ze even de zuurstofsaturatie meten, dat is de effectiviteit van de ademhaling. Is die minder dan 90%, dan is er sprake van een ernstige noodsituatie. Ik moest een paar keer diep ademhalen, waarna ze de saturatiemeter, een soort vingerhoedje, op de top van mijn wijsvinger plaatste. Die gaf tot mijn grote opluchting een uitslag van 99%. Mijn longen doen het dus nog voortreffelijk, ondanks de bacterie en ondanks een heel leven Kent, the only healthy cigaret roken (en ook wel andere merken, zoals Montana, Javaanse Jongens en het opa-merk Northstate). Een mooi moment om te stoppen. Met roken, bedoel ik, niet met leven.

Op de foto: een bacterie

vrijdag 21 juni 2013

Smaak

"Deze?"
"Nee, die heeft A. al."
"Deze dan?"
"Die heeft S. al."
"En deze? Ook leuke schoenen toch?"
"Ja, maar die heeft W. al. Ik wil... die!"
"Maar die vond je toch niet zo heel mooi?"
"Nou én?"

woensdag 19 juni 2013

Overpeinzing (2)

Mocht ik erbij gehaald worden om nieuwe goden te introduceren, of oude te herintroduceren, dan zou ik beginnen met enkele rivier-
godjes. Eerlijk gezegd ken ik bijna niks indrukwekkenders dan het stromen van rivieren. Heb je wel eens een middag aan de oever van de IJssel gezeten? Nee? Dan moet je dat eens doen, dan weet je wat ik bedoel. Ik ken geen rivier die zo "rijk" stroomt als de IJssel. Krachtig, onweer-
staanbaar, maar toch ook heel beweeglijk, lichtvoetig en met een onvoorstelbaar vriendelijk laisser faire lasser passer over zich. Langzaam maar zeker wordt die enorme, onstuitbaar stromende watermacht vaardig over je geest. Vastgeroeste rottigheid in je kop raakt los en stroomt mee met de rivier.
Is de rivier dan niet genoeg, zul je misschien denken? Hebben we daar wel godjes bij nodig? Jawel, godjes zijn beslist nodig, alleen al om zuiver praktische redenen. Je kunt niet de hele dag aan de oever van de IJssel zitten. Dat gaat op den duur vervelen. Terwijl godjes nooit vervelen, vermoed ik.

Op de foto: ansichtkaart van de IJssel bij Zutphen.

dinsdag 18 juni 2013

Overpeinzing

Niemand kan meer een greintje schuld verdragen, ook al is het maar voor heel even. Bij het minste geringste spatje op het schuldvrije blazoen is er meteen een totale opstand of terugtocht van de persoon. Zou het komen doordat er geen religieuze, "magische" rituelen meer zijn om de onaangename schuldgevoelens langs formeel-bovennatuurlijke weg af te voeren? Hebben we de wonderbaarlijke, imaginaire, onuitputtelijke goden misschien toch nodig voor onze geestelijke gezondheid?

Een zee van tijd

De gesluierde vrouw liep op een afstand van ongeveer twee seconden achter de man in djellaba, maar je kon toch zien dat ze bij elkaar hoorden, want overal waar de man ging, ging ook de vrouw. Bocht naar links, bocht naar rechts, de straat over, praatje maken in de groentenwinkel, de brug over, langs de winkeletalages vol Westerse spullen. Niemand had ze blijkbaar verteld dat de 2-seconden-regel alleen voor motorvoertuigen geldt.
Ik liep een heel eind met ze op, dus ik kon goed zien wat er zoal tussen hen gebeurde. Niets. De man keek niet één keer om of zijn vrouw nog wel achter hem liep.
Bij de winkel met sexy minirokjes, opmaakspullen, hoge hakken, blote truitjes en ondergoed van Marlies Dekkers zag ik de vrouw, meende ik, even schuins naar binnen kijken.
Ze kon zo naar binnen glippen, haar sluiers afwerpen, sexy ondergoed, bloot truitje, minirok en hoge hakjes aantrekken, blauwe ogenschaduw en rode lippenstift opdoen, en weer snel achter haar langzaam voortsloffende man in de pas gaan lopen. Maar ze liep door.

Plafond

Ik had het er al eerder over, hier is dan de foto(collage). Plafond, gemaakt van in Amsterdamse containers gevonden 19de, 20ste en 21ste eeuws sloophout (negen vierkante meter), door Binst & Onderwijl, naar een vlug ontwerpje van R. Almekinders:

















Een middag op het land

Internet was uitgevallen. We lagen in het gras, gekoelde witte wijn binnen handbereik. Af en toe schoten we met de windbuks op een blikje bier of cola. Wat konden we anders doen? De zon scheen, het was warm. De paarse rododendron stond in zomerse bloei. Omhoog kijkend zagen we tussen de ritselende boomtoppen de heldere blauwe lucht. Rond een uur of vier in de middag ronkte er een vliegtuigje over.

Op de foto: uitzicht (verticaal)

Een lang weekeinde zonder internet

Internet was er een paar dagen af. Het leven stroomde terug in ons huis. We keken met ons vieren naar een tv-programma voor de hele familie; op de radio was vrolijke dansmuziek; we gingen naar buiten om te stoepranden; er werd piano gespeeld op onze elektrische Roland met ingebouwd applaus; boeken werden opengeslagen op de bladzijde waar ze jaren geleden waren dichtgeslagen; gesprekken kwamen langzaam weer op gang. Mijn dochters, vertelden ze, zijn vrij gelukkig; de oudste gaat al naar de middelbare school!

woensdag 12 juni 2013

Plafond & Koorts

Niet hiernaast op de foto: ontwerp voor een houten plafond dat ik deo volente morgen ga bouwen. Het meet ongeveer drie bij drie meter en wordt tegen een licht vuren lattenwerk geschroefd (met donker isolatiemateriaal ertussen).
Maar ik heb koorts. Het is de vraag of die morgen gezakt is. Ik vrees dat ik misschien een dag moet binnenblijven van de dokter, wat zeer tegen mijn natuur is. Maar als de dokter het zegt, dan zal ik het doen.

dinsdag 11 juni 2013

Canard van het Jaar

Het was geloof ik Rudy Kousbroek - kan ook een andere wijsneus geweest zijn - die schreef, toen de allereerste foto van de aarde, genomen vanaf de maan, in de krant stond: "Het heelal kijkt terug."
Zo is het dus ook met de computer. De computer kijkt terug.
Ik begrijp de ophef niet zo rondom de zogenaamde onthullingen van Edward Snowden. Er is een woord voor: interactief. Wij zijn dag en nacht bezig op de computer en de computer is dag en nacht bezig met ons.
Big Brother Is Watching You. De canard van het jaar.


vrijdag 7 juni 2013

Nooit

Vanmiddag om drie uur is de finale van Roland Garros. David Ferrer tegen een verzameling tics en neuroses (Rafael Nadal).
Het begint al op het bankje naast de baan. Flesjes water precies recht, etiketjes naar de camera's gericht (dat zal wel voor de reclame zijn). Dan de baan op - niet op de lijnen stappen! Onderbroekje uit de bilspleet halen, haar achter de oren duwen, paar duizend keer de neus beroeren, paar duizend keer de bal stuiteren, gemeen kijken, opslaan en dan net zo lang tegen de bal rammen tot de tegenstander aan de andere kant van het net bezwijkt. Nooit opgeven. Nooit. Als er van Nadal alleen nog maar één hand over zou zijn, zoals van The Terminator in The Terminator, dan zou die ene hand, als een grote vogelspin voorkruipend over de baan, nog steeds op zoek gaan naar een racket om de tegenstander te verslaan.

Op de foto: Rafael Nadal.

Schoonheidsideaal

In de Volkskrant stond vandaag een artikel over de Biënnale in Venetië. Er waren heel veel lelijke niet-
Westerse kunstwerken te zien, aldus de schrijver van het artikel. Kunstwerken die helemaal niet in overeenstemming waren met het Westerse schoonheidsideaal.
Daar ging de schrijver opeens een licht op.
Misschien was de Venetiaanse Biënnale, zo schreef hij, een teken dat het Westerse schoonheidsideaal wereldwijd aan kracht begint in te boeten nu het Westen economisch niet langer de dienst uitmaakt.

Op de foto: Chinese inzending van Ai Weiwei

Modern gesprekje

"Kom je eten?"
"Ik kom zo..."
"Nee, nu."
"Als ik dood ben, ok?"
"Hoe lang duurt dat nog? Het eten wordt koud."
"Nog heel even..."

donderdag 6 juni 2013

Zomer


Er vloog een klein zilveren vlieg-
tuig met ronkende motor over mijn huis vandaag, blikkerend in het zonlicht. Aankondiging van de zomer, van alle zomers.




woensdag 5 juni 2013

Slechtwaarts voort

Ik heb altijd een zwak gehad voor de Zwitserse tennisser Stanislas Wawrinka. Hij is een jeugdvriend van Roger Federer. Hun hele jeugd lang oefenden ze samen op de tennisbanen van Zwitserland. Ze waren elkaar gelijken, soms won de een, dan weer de ander. Hoe anders verliepen hun carrières toen ze in het in profcircuit verzeilden. Roger werd "de beste tennisser aller tijden". Stanislas Wawrinka… wie kent hem?
Een paar maanden geleden liet Wawrinka de volgende tatoeage op zijn arm zetten: “Ever tried. Ever failed. No matter. Try Again. Fail again. Fail better.”
Het fameuze citaat komt uit Worstward Ho van Samuel Beckett.
Vandaag speelde Wawrinka op Roland Garros tegen de Spanjaard Rafael Nadal. Hij was kansloos. Commentaar van een sportjournalist: “The third set was one-way traffic, with Wawrinka wondering if he had enough skin to add the final sentences of the Beckett novella to his tattoo: “Enough. Sudden enough… In dimmost dim. Vasts apart. At bounds of boundless void. Whence no farther. Nohow less. Nohow worse. Nohow naught.”

dinsdag 4 juni 2013

Vruchtenmix

De smaakkundigen van Albert Heijn hebben de smaak van de vruchtenmix veranderd. Nu lusten mijn kinderen het niet meer. Twaalf jaar smaakte de vruchtenmix hetzelfde. Nooit was er iets onbekends aan te bespeuren. De kinderen konden de vruchtenmix consumeren zonder op hun hoede te zijn, wat een ware luxe is in een wereld die in vernieuwing de schijnoplossing voor vrijwel alles ziet.
Ik ben van nature niet iemand die actie voert tegen veranderingen. Ik ben al gauw geneigd om het goede of in elk geval het onvermijdelijke ervan in te zien. Nog sterker: ik beschouw het onvermijdelijke als het goede, een anti-fragiele meegaandheid of luiheid (amor fati) die me ongeschikt maakt voor welke vorm van protest dan ook. Maar als de oude vertrouwde smaak van de vruchtenmix niet terugkomt, dan overweeg ik om, eh, eventueel in actie te komen door middel van een brief aan Albert Heijn.

zondag 2 juni 2013

Tijd

In 1984 ging de finale van Wimbledon tussen John McEnroe en Jimmy Connors. Het was heet die dag, dertig graden. John McEnroe was in topvorm. Loom en verveeld hing hij rond op de baan.
Jimmy Connors was een hardhitter. Hij sloeg de ballen harder dan welke speler ook.
Maar het leek net of McEnroe die snoeihard geslagen ballen eindeloos langzaam op zich af zag komen: "Eens kijken, wat zal ik eens met deze bal gaan doen... Lobje, denk ik maar... altijd leuk voor het publiek... "
McEnroe won met 6-1, 6-1, 6-2.