zondag 28 februari 2010

Niet over schoenen en voeten

Ik wilde het eigenlijk hebben over schoenen en voeten, maar gisteravond zag ik op tv een film over de mij onbekende architect John Lautner, en nu wil ik het liever over hem hebben. Ik weet niks over hem, dat zeg ik er maar meteen bij. Wat ik van hem weet heb ik gisteren opgestoken in dat programma. Om eerlijk te zijn heb ik alleen het staartje van dat programma gezien. Ik ga het dus hebben over iemand van wie ik alleen de staart gezien heb. Bij nader inzien is het misschien beter om niks over hem te zeggen.
Maar er kwam een prachtig huis voor in die film. Echt een heel bijzonder huis. Het lag op een berg, aan een baai, en verder was er alleen de blauwe lucht. En dat huis lag als een wijd geopende schelp naar die baai en die lucht toe gekeerd, haast gretig. Alles was prachtig van binnenuit gefilmd. Op deze foto zie je het huis van buitenaf, dat is lang niet zo indrukwekkend. John Lautner hield van beton en hij was denk ik een tikje megalomaan. Dat laatste is niet ongewoon voor architecten. Maar het talent kan de wilde paarden van de megalomanie temmen, en dat is hier gebeurd. Over schoenen en voeten een andere keer.

Pokerface

Behalve dat hij de leider is van de PvdA, heeft Wouter Bos nog een ander groot probleem: hij heeft geen pokerface.Wat hij denkt en voelt is direct zichtbaar. Niets blijft verborgen.
De sterkste politicus van Nederland - Maxime Verhagen - zou het ook aan de pokertafel goed doen. Hetzelfde geldt in iets mindere mate voor Alexander Pechtold en Geert Wilders. Maar niet voor Wouter Bos. Vooral Marc Rutte is er een ster in deze zwakte van Wouter Bos uit te buiten als er camera's in de buurt zijn.
De PvdA moet haar leider de film Il Divo, over Giulio Andreotti, kado doen.
Goed bestuderen.

Nacht der tausend Worte

Ik heb het schrijven altijd gezien als voorstadium, proloog, aanloop, voorbereiding, oefening, uitstel, aarzeling, bezwering.
Een soort bibberen op de duikplank.
"Spring dan toch!"

zaterdag 20 februari 2010

Naaimachine

Ik kreeg een naaimachine van iemand die van beroep "hangmattenophanger" is. Nu nog een paraplu, een operatietafel en wat toeval, en ik heb schoonheid in huis volgens Comte de Lautréamont.

Fiat 500

Ik had het volgende met mezelf afgesproken: als ik van Trouw is de andere wang een nieuwe Fiat 500 kan kopen, ga ik door met schrijven.

Geen Fiat 500.

Oude media

Zaterdagochtend. Vannacht is het kabinet gevallen. Op tv zijn reclames te zien voor matrassen waarop je lekker kunt slapen. En ook de ochtendkranten weten van niks.

woensdag 17 februari 2010

Zhōngguó

Ik heb het woord China nog nooit zo vaak gebruikt als de laatste vijf jaar. China dit, China dat. Het woord begint een beetje rond te zingen in mijn hoofd.
Zonder nu meteen mateloos geinteresseerd te zijn - maar meer vanwege het wezenloze "rondzingen" - keek ik gisteren eens op Wikipedia, de aangewezen plek om kennis op te doen zonder mateloos geinteresseerd te zijn.
Kennis en onverschilligheid zijn op Wikipedia een vreemdsoortig, onwennig en vermoedelijk niet onvruchtbaar verbond aangegaan. Nog niet zo lang geleden moest je naar de bibliotheek of de boekhandel (of naar China) om iets aan de weet te komen. Maar dat deden alleen de nieuwsgierigen.
China op Wikipedia dus: een van de oudste culturen ter wereld; Chinezen zeggen geen China, ze zeggen Zhōngguó; Leopold von Ranke over China: "Het volk van de eeuwige stilstand"; Friedrich Engels over China: "Een half vergane cultuur aan het einde van de wereld."

dinsdag 16 februari 2010

Klein gedicht voor grote stotteraars

Een visgr, vis, een vevevevevisgraat
Lag op de op, lag op de klip.
Hoe kwam het, kwam, hoe kwam, hoe kwam het
Daar?

De zee heeft zee, de zee die heeft het
Daarheen, daarheen, daarheen gespoeld,
Daar llllligt het, ligt, daar llllligt het

Heel goed, zelfs heel goed!

Er kwam een vis, een vevevevevis, een veveveveveve –
veveveveveve (schril fluitje) veve veve veve
vevevisser

Die vriste, viste verse vis.
Die nam hem, nam, die nam, die nam hem
Mee, die nam hem mee.

Nu llllligt de, ligt, nu llllligt de klip
Helemaal zo zo zo zonder visgr vis graat
In de wijde, wijd, in de we wereldzee

Zo naakt, zo vrevre vreselijk naakt.

Kurt Schwitters

Vuilnisbak voor kunstwerken

De Britse kunstenaar Michael Landy heeft de South London Gallery omgebouwd tot een enorme vuilnisbak voor kunstwerken. Er zit een hele theorie over consumptie, eigendom, waarde, identiteit en afval achter – maar die laat ik liever even buiten beschouwing. Tot 14 maart kunnen kunstwerken in de afvalbak gestort worden. Damien Hirst en Tracey Emin zijn al langs geweest met hun rommel. Om een kunstwerk in de vuilnisbak te mogen gooien, moet je eerst een formulier invullen:

By submitting this form I confirm that I am the lawful owner of the work(s) detailed and that I authorise Michael Landy, the South London Gallery (SLG) or their representatives to permanently dispose of and destroy the work(s) when the exhibition closes.

Michael Landy is geen onbekende op het gebied van het vernietigen. In “Break Down” (2001) catalogiseerde hij al zijn aardse bezittingen, 7.227 in totaal - best veel - en vernietigde ze allemaal: zijn auto, liefdesbrieven, tandenborstel, paspoort, alles.
“Gooi alles wat gij bezit in het vuur, tot aan uw schoenen toe,” zeiden de mystici al. Kortom, niks nieuws onder de zon.

maandag 15 februari 2010

Internet of Things

Na de mensen zullen ook de dingen op internet gaan. Alle dingen. En allemaal individueel. Wat moet je je daarbij voorstellen? Wel, bijvoorbeeld een koelkast die weet heeft van zijn inhoud, en je waarschuwt als de melk op raakt - of meteen maar nieuwe pakken melk bestelt bij de supermarkt. Een vieze WC die aan de koelkast doorgeeft dat hij schoonmaakmiddel moet bestellen.
Als het aan Hewlett Packard ligt gaat het allemaal nog veel verder en zullen ook - onder andere - oceanen, wolken, steden, walvispopulaties, oerwouden, bruggen, de ozonlaag en gletsjers op het Internet of Things worden aangesloten. En wel door middel van een zogenaamd Central Nervous System for Earth (CeNSE), bestaande uit triljarden nanosensoren.
Zodat, als er straks ergens een gletsjer of een besneeuwde bergtop begint te smelten, alle koelkasten ter wereld onmiddellijk reageren met aangepaste bestellingen en alle auto’s ter wereld tijdelijk automatisch overschakelen op "groene" brandstof. Het idee is dat de dingen het onderling allemaal zelf wel kunnen regelen, zonder ons. Een Wereldregering der Dingen (met aan het hoofd een koelkast).

zaterdag 13 februari 2010

Oddest book title prize

De Very Longlist van de Engelse Oddest Book Title Prize 2010 is bekend gemaakt. Kanshebbers:
- An Intellectual History of Cannibalism
- Collectible Spoons of the Third Reich
- Plough Music
- Proceedings of the Fourth Annual Bean Conference
- What Horses Do For Us

Eerdere mededingers naar de prijs (waaronder enkele winnaars):
- Bombproof Your Horse
- Outwitting Fish
- Woodcarving With a Chainsaw
- Coyotes I Have Known
- Greek Rural Postmen and their Cancellation Numbers
- Highlights in the History of Concrete
- How To Shit in the Woods
- People Who Don't Know They Are Dead
- Reusing Old Graves
- Versailles: The View from Sweden
- How To Avoid Huge Ships
- Oral Sadism and the Vegetarian Personality
- Proceedings of the Second International Workshop on Nude Mice

Mijn bijdrage:
- Enkele Schadelijke Bijwerkingen van Elektronisch Roken

vrijdag 12 februari 2010

Buren

Achter het raam van de voordeur van mijn bovenbuurvrouw hangt een affiche van Uma Thurman. Maar achter het raam van de voordeur van mijn benedenbuurvrouw hangt een affiche van Marilyn Monroe.

woensdag 10 februari 2010

Onhoudbare beweringen (1)

In de provincie wonen alleen maar rotkinderen.

J.D.Salinger (2)

In 1988 schreef de kleine uitgever Roger Lathbury een brief aan de grote Salinger met de vraag of hij diens verhaal Hapworth 16, 1925 mocht uitgeven. Het verhaal was in 1965 gepubliceerd in de New Yorker en nooit in boekvorm verschenen.
Lathbury wist het adres van Salinger niet. Hij schreef naam en woonplaats op de envelop, postte de brief en hoopte er maar het beste van.

J.D. Salinger
Cornish, New Hampshire


Hij maakte zich geen illusies.
Tot zijn grote verrassing kreeg hij meteen een briefje van Salinger terug:

Ik zal erover nadenken

Salinger dacht lang na.
Acht jaar later, op 26 juni 1996, ging bij Lathbury de telefoon: "This is Salinger. I would like to speak to Mr. Lathbury."
Tijdens een lunch in Washington spraken ze af dat het een sobere uitgave zou worden, in een oplage van een paar duizend exemplaren. Geen advertenties. En bovenal:

Geen ruchtbaarheid

De beroemdste Amerikaanse schrijver publiceerde voor het eerst sinds tweeendertig jaar een verhaal bij een kleine, onbekende uitgeverij en hij eiste geen ruchtbaarheid.
Kat en muis.
Het valt Lathbury niet te verwijten dat hij akkoord ging. Oog in oog met zijn idool had hij zijn verstand verloren.
Meteen na de lunch liet Lathbury zijn nieuwe uitgave registreren voor de catalogus van de National Library of Congress. Niks bijzonders, een routinekwestie.
Waarschijnlijk - heel begrijpelijk - heeft de baliemedewerker zijn mond niet kunnen houden.
Het wereldnieuws bereikte ten slotte ook Cornish, New Hampshire.
De grote Salinger aarzelde geen seconde, torpedeerde de deal en liet nooit meer iets van zich horen.

maandag 8 februari 2010

Bijgeloof (2)

Volgens P. zijn hartvormige aardappels de normaalste zaak van de wereld.
Anders gezegd: in het rijk der aardappelen is het hart de meest gangbare misvorming.
Overpeinzing: misschien nemen alleen verliefde aardappels de vorm van een hart aan.

J.D.Salinger (1)

Wat is nou eigenlijk de drijvende kracht geweest achter het kluizenaarschap van J.D. Salinger? Hij moet ervan genoten hebben, anders hou je het niet zo lang vol. Maar waarvan genoot hij dan precies?
Om deze vraag te beantwoorden hoef ik eigenlijk alleen maar het verhaal te vertellen van de kleine Amerikaanse uitgever Roger Lathbury.
Het stond in de Washington Post van 28 januari.
Maar nu ga ik eerst slapen, want morgenvroeg heb ik een afspraak met een erg aardige vrouw die verschrikkelijk mooi kan schrijven.
Vroeger was ze wapenhandelaar.

Andreotti's moeder

Andreotti's moeder zei altijd: "Als je niets goeds weet te vertellen over iemand, zwijg dan."

zaterdag 6 februari 2010

Ondertiteling

1
... eeuwige liefde... onvergetelijke liefde... wees niet bang... ik zal alles voor je zijn...
2
... die arme maan is door midden gesneden... ze heeft de helft van haar hart verloren...
3
... ik heb geen geld... maar een hart heb ik wel... en dat hart geeft liefde en warmte... maar het is eenzaam en verlaten... wat er verder ook gebeurt... ik gooi nog liever alles weg... dan dat ik mijn hart nog wegschenk... ik zou zelfs mijn ziel verkopen... om mijn hart zuiver te houden...

Fragmenten uit de Nederlandse ondertiteling bij de Taiwanese sciencefictionpornomusical The Wayward Cloud van Tsai Ming-liang (2005), gisteren op tv. Plaatje: Lewis Baltz.

Bijgeloof

Ik heb een hartvormige aardappel gevonden in een zak Eigenheimers. Dat kan alleen maar betekenen dat ik over vijf dagen de Jackpot ga winnen in de staatsloterij.