zaterdag 29 oktober 2011

Telefoonnummer

... En door die gedichten van Achterberg moest ik weer denken aan mijn vader, en aan zijn dood bijna twintig jaar geleden. Hoe we zijn huis opruimden.
In de Verzamelde Gedichten van Gerrit Achterberg, dat ik van hem "erfde", staan honderden aantekeningen van hem, sommige op losse papiertjes, sommige met pen of potlood op de bladzijden geschreven. Hij was jonger dan ik nu ben toen hij die aantekeningen maakte. Hij had een vrij keurig handschrift. Ik sloeg het boek vandaag open, in verband met Mulisch, en er viel een kartonnetje uit met ons telefoonnummer van veertig jaar geleden erop. Het nummer bestaat niet meer. Als je het toch belt krijg je mij aan de lijn, 13 jaar. Als ik tenminste mag opnemen van mijn moeder.

Op de foto: Model 302 Telephone van Henry Dreyfuss

Minus Mulisch

De werkkamer van Harry Mulisch wordt een museum. Er stonden foto's van de werkkamer in het Parool. Op enkele foto's zijn de lampen aan. Ik moest denken aan een gedicht van Gerrit Achterberg. Het begint ongeveer zo: Het huis is leeg, uit het horen / zijn uw woorden genomen, / uit het zien / al uw dagelijks doen met de dingen...
Ik moest ook denken aan de laatste twee regels van Achterbergs gedicht Anti-materie: (...) om u te vragen of het licht uit kan, de antichambre dicht.

donderdag 27 oktober 2011

Poes

Onze poes is veranderd door de mislukte zwangerschap. Ze is aanhankelijker dan ze ooit geweest is en er is iets vragends in haar gemiauw geslopen. "Miauw?"
Vroeger was het: "Miauw!"
Verder wil ze de hele tijd bij ons zitten. Dat wilde ze altijd al, zoals bijna elke poes, maar voorheen was ze niet zo vasthoudend. Ze heeft zelfs een poging ondernomen om op mijn hoofd te gaan zitten. Ik lag te slapen op de bank, de eurocrisis was op de buis, en ik werd wakker doordat ze pogingen deed om erop te gaan zitten.

woensdag 19 oktober 2011

Victory (1)

Het is me niet duidelijk wat nu eigenlijk de juiste versie is van Churchills Victory-teken. Met de handpalm naar binnen...

Victory (2)

... of met de handpalm naar buiten.

dinsdag 18 oktober 2011

Rabelaisprijs

Nu ik er eens over nadenk lijkt het me een goed idee om een Rabelaisprijs in het leven te roepen voor moralinevrij schrijven. Eenmaal per jaar uit te reiken door de KNSM Sociëteit. Er wordt niet gemarchandeerd. Als er geen geschikte kandidaat is, dan wordt de prijs niet uitgereikt.

Gratis worsten

Nog niet zo lang geleden was op de roemruchte KNSM Sociëteit Fredie Beckmans te gast, met in zijn kielzog zowat de hele worstelite van Nederland. Een legendarische avond. Ook meneer Wateetons was er. Hij zat vooraan, voorzover dat mogelijk is in een opstelling zonder kop of staart, en hij lette goed op wat Fredie allemaal zei en deed. Terecht, want Fredie is een eminent geleerde op het gebied van worst. Ook heeft hij een mooie worsttatoeage op zijn arm die hij op de KNSM Sociëteit trots liet zien aan de barkeepster. Hij wilde nog meer tatoeages laten zien, maar dat vond ik niet goed.
We aten door Diny Schouten zelf gemaakte worst, die erg lekker was. We kregen een stukje Zwitserse legerpaardenworst en speciale zuurkool en Fredie hield ook nog een verkiezing, waarbij de worstheilige van het jaar gekozen werd.
Deze week staat er een verhaal van hem in de Amsterdamse Daklozenkrant die ik heb gekocht van een aardige man die regelmatig in de Albert Heijn aan de Oostelijke Handelskade staat. Als hij er niet staat, dan staat er een vrouw, mooi opgemaakt en goed gekleed en met een glimmend rode lach (van de lipgloss).
Maar goed, als je dat verhaal leest, dan weet je meteen dat er in de Lage Landen maar één schrijver is die de eretitel "Erfgenaam van Rabelais" verdient, en dat is Fredie Beckmans. Zijn verhaal had zo in Gargantua en Pantagruel gekund.
Hier een stukje uit Fredie Beckmans' verhaal in de Daklozenkrant, zodat je weet wat ik bedoel:
"De Amsterdamse gerookte ossenworst is mij het allerliefst en er zijn nog heel wat slagers in Amsterdam die hem zelf maken. Ik kan er zo een paar noemen, maar dan doe ik de anderen weer tekort. Nou goed, de allerlekkerste en omdat de slager en de slagerij er toch niet meer zijn. Na bijna vijftig jaar sloot Rodrigues in 1994 zijn slagerij aan de Vijzelgracht. Vier jaar later overleed hij op tachtigjarige leeftijd. Wat mijn vriend Harry bij Rodrigues is overkomen moet ik hier wel even kwijt. Harry had een kunstenaarsclub en iedere donderdagavond gratis leverworst en ossenworst. Toen hij die een keer bij Rodrigues ging kopen, wilde de lieve oude megadikke man weten wat Harry met zoveel worsten van dezelfde soort ging doen, had hij soms zelf een slagerij - Harry lijkt wel een beetje op een slager - en of hij die dan stiekem onder zijn eigen naam ging verkopen. Harry vertelde de slager over zijn kunstenaarsclub en dat hij de worst 's avonds in dikke plakken gesneden gratis wilde uitdelen. Fout. Rodrigues griste de worsten weer van de toonbank. 'Ik verkoop geen gratis worsten, daar zijn ze te lekker voor.' Die man was al dik in de zeventig, maar nog heel scherp."

Meneer Wateetons en Sjoerd Mulder, Over Worst, 2011, uitgeverij Carrera

In en om het huis (10a): bezoek

video

maandag 17 oktober 2011

Zeven (1)

Dit is een raket. OK?
Als je dat niet gelooft
ben je een duizend. OK?
Dat ben je.
een raket.
Egt
waar!!!!!
Weet je waarom
ik dat zeg?
Omdat je dan
een meeljoen
bent.
IJnt.
OK?

vrijdag 14 oktober 2011

Brains over bullets

Tijdens mijn studie had ik altijd het gevoel dat er in de tientallen boeken die ik moest lezen over de krijgsgeschiedenis van de Tweede Wereldoorlog belangrijke informatie ontbrak, dat alles wat er in die boeken stond tot op zekere hoogte irrelevant was. Het was niet meer dan een vage verdenking van irrelevantie, maar het leidde ertoe dat ik me destijds van het onderwerp afkeerde. Hoe kwam het bijvoorbeeld dat Montgomery won van woestijnvos Rommel in de slag bij El Alamein in Noord-Afrika? Er waren allerlei verklaringen voor in die boeken: het genie van Montgomery om maar wat te noemen. Maar een militair genie... Ik heb in mijn leven een paar mensen ontmoet met een touch of genius, en ik verzeker je, het zijn geen van allen militairen.
Inmiddels weet ik dat Montgomery’s overwinning te danken was aan Alan Turings decoderingsmachine (of een handmatige voorloper daarvan), die de dagelijks veranderende versleutelcodes van de Duitse militaire berichtgeving kon kraken. De zo verkregen informatie werd direct doorgespeeld aan de dappere generaal die zich in Afrika met de wereldoorlog bemoeide. Daardoor was hij op de hoogte van de posities en de plannen van Rommels leger. Alleen een sukkel als Rataplan had die veldslag kunnen verliezen.
Wat ontbrak in al die boeken was de geheime machine van Alan Turing. Geen wonder, want het werk van Alan Turing op Bletchley Park moest dertig jaar geheim blijven, tot 1975. In 1976 ging ik studeren. Toen was de informatie in de boeken nog lang niet aangepast.


Op de foto: de heer Montgomery

donderdag 13 oktober 2011

Schaduw en voorwerp

"Sometimes the shadow tells you more than the object."
Iemand zei dit. Ik weet niet meer wie. Waar het over ging weet ik ook niet meer.

"Hm, zou dit de parking zijn?" (3)


Uit de serie "Hm"
Eerdere afleveringen verschenen op 11-11-10 en 15-09-10 (Proefstation)

dinsdag 11 oktober 2011

Feest!

Het einde van de wereld. De ondergang. De Apocalyps. Volgens de roemruchte ondergangsprofeet ds.Harold Camping had het moeten gebeuren op 21 mei. Maar het gebeurde niet. De vier paarden van de Apocalyps hielden weer eens halt. Camping had zich verrekend, zei hij. De juiste datum was 21 oktober 2011. Vrijdag over twee weken.
De ondergang krijgt altijd weer een herkansing. Daarom viert de KNSM Sociëteit op vrijdag 21 oktober een feestje ter ere van alle ondergangen én het hardnekkig voortbestaan van de wereld (en de KNSM Sociëteit).
Met doodlopend buffet, voordrachtskunstenaar Eddie Kagie en drummer Wouter Messchendorp. Met Edgar Allan Poe, levende muziek, een lezing over de tijd door filosoof en natuurkundige dr. Victor Gijsbers. En nog veel meer.
Mocht de ondergang dit keer daadwerkelijk plaatsvinden, dan krijgt iedereen het Transgalactisch Liftershandboek cadeau en gaat het feestje rondom het voortbestaan uiteraard niet door. Voor de zekerheid staat de micro-of megafoon de hele avond open voor een ieder die een laatste zegje wil doen. Aanvang doodlopend buffet: rond achten.

zaterdag 8 oktober 2011

Once upon a midnight saai (vertaling: Google)

"De Raven, door Edgar Allan Poe, is een van de gedichten ooit geschreven. Voor het eerst gepubliceerd 1845, werd al snel herdrukt en het geven van zijn auteur onmiddellijke en blijvende roem. Openen als volgt: 'Once upon a midnight saai...'"

Out of the blue

"Heb je het niet koud?" vroeg ik aan mijn jongste dochter (7), die nogal schaars gekleed aan tafel zat.
"Buikdanseressen hebben het nooit koud," antwoordde ze.

vrijdag 7 oktober 2011

Langzaam je positie verbeteren

Ik ben altijd onder de indruk geweest van het schaakspel van Anatoli Karpov. In de tijd van zijn kampioenschapsmatches met Kasparov was ik voor hem. Mooie naam, Anatoli Karpov. Ik heb niet zo heel veel verstand van schaken zeg ik er meteen bij, maar ik hield erg van de schoonheid van Anatoli's langzame spel. Kleine zetjes, nooit een groot gebaar. Geen drama. Hij speelde als een dichter, even behoedzaam als trefzeker, even "slaperig" als meedogenloos. Zijn tegenstanders moeten het gevoel hebben gehad dat ze zich met elke zet - hoe briljant ook - verder verstrikten in het glinsterende web van de raadselachtige, geduldige dromer aan de andere kant van het bord. Je zou kunnen zeggen dat het eindspel bij hem al begon bij de openingszet. Een of andere computerwetenschapper heeft nu aangetoond dat computers Karpov minder goed "begrijpen" dan Kasparov of Fischer: "When it comes to slowly improving the position, no computer would be as good as Karpov."

dinsdag 4 oktober 2011

Zenuwen

Soms steek ik bij het schrijven aan mijn nieuwe boek een sigaret op. Ik hou van roken. Maar ik hou er niet van om in een rokerige kamer te werken, en dus doe ik het raam open, zodat de rook naar buiten stroomt en frisse avondlucht naar binnen. Steevast gooit de bovenbuurvrouw dan met een klap het raam van haar slaapkamer dicht. Dit begint me danig op de zenuwen te werken.

Helderheid

Eindelijk een heldere uiteenzetting gevonden over de financiele crisis. Kort gezegd komt het er op neer dat er een internationaal straatverbod voor wereldvreemde wiskundigen moet komen (astrofysici, quantumfysici, geometristen etc.): niet in de buurt van banken. Geef die rotjongens een atoom en ze maken een atoombom. Geef ze geld en ze maken een wereldwijde crisis.

zondag 2 oktober 2011

Uit het nieuws (1): Robert Whitaker

Hiernaast  de foto die Robert Whitaker maakte voor het omslag van het Amerikaanse Beatles-album Yesterday and Today uit 1966. Te zien zijn onthoofde poppen en stukken vlees. De fotograaf had gedroomd dat de Beatles in stukken werden gescheurd door mooie jonge meisjes. Zo kwam hij op het idee. Platenmaatschappij Capitol vond het geen goed idee, en dus werd de later beroemd geworden "butcher-cover" uit de handel genomen en vervangen door een omslag met de Beatles rondom een hutkoffer. Robert Whitaker is vandaag overleden.

Heldinnen

"Wie zijn jouw helden?" vroeg mijn dochter. Ze is tien.
"De dappere krijgers Christoffel Columbus, Winston Churchill, Galileo Galilei, Gregor Mendel, Alan Turing en Charles Darwin," antwoordde ik zonder haperen.
"Geen vrouwen?" vroeg ze.

zaterdag 1 oktober 2011

Poes als zaklantaarn

"Pak de poes er even bij, dan kunnen we wat zien."









(M. (10) tegen Z. (7), in het donker)

Ashes to ashes, dust to dust (total finality)

We hebben het poezenjong begraven onder een boom in het bos. Hij ligt daar goed, zelfs heel goed. Tijdens de begrafenisceremonie, die bestond uit het graven van een diep gat, het ter aarde bestellen, het uitspreken van enkele laatste woorden en het bedekken van de grond met eikeltjes en takjes, hebben we hem de naam Paco gegeven.