maandag 26 november 2012

"Voetbal is niks voor meisjes"

Mijn moeder is het er niet mee eens dat mijn oudste dochter (11) op voetbal zit: "Voetbal is niks voor meisjes."
Vergeeflijk. Ze is in de zeventig. In de vorige eeuw was meisjesvoetbal vrijwel ondenkbaar.
Mijn dochter is linkermiddenvelder. Trainingen op maandag en op woensdag. Sokken tot over de knieën, beenbeschermers, noppenschoenen. Rood-zwart gestreept shirt zoals van AC Milan.
Geen training missen, ook al is het hondeweer. Wedstrijden van FC Barcelona kijken op tv. Favoriete voetballer: Mesut Özil, bijgenaamd El Buho (de uil).
De uil zit momenteel bij Real Madrid op de bank.

Op de foto: Mesut Özil

zondag 25 november 2012

tv

Tv kijken is een soort "'in de wieg liggen", vooral als je er daadwerkelijk bij op de bank ligt. Zo´n televisiehoofd, is dat niet net het hoofd van je moeder boven de wieg? Dezelfde nabijheid, exclusiviteit en vernauwing. Iemand die tv kijkt heeft wel iets van een zuigeling. Kan niks, kan niet ingrijpen, handelen, kan alleen maar kijken.
De ogen krijgen de borst.

Cabaretiers

Gisteren lag ik op de bank tv te kijken. De cabaretier Dolf Jansen was erop.
Het vreemde was dat ik om hem moest lachen. Normaal lach ik nooit om cabaretiers.
In elk interview met een cabaretier staat wel dat zijn of haar brein nooit stilstaat, dat hij of zij chronisch slaap tekort komt omdat het maar doorgaat in het hoofd.
Deze week was het weer twee keer raak in het Volkskrant Magazine. Eerst de cabaretier Thomas van Luyn, op pagina 14: "Af en toe probeer ik mijn koortsige brein stil te leggen, maar daar ben ik te moe voor." Wat verderop, op pagina 82, de cabaretier Howard Komproe: "Mijn hoofd staat nooit stil, altijd borrelt het."
De komende week staat er gegarandeerd weer ergens een interview afgedrukt met een cabaretier die zegt: "Mijn brein gaat altijd maar door."

Op de foto: Jochem Myjer, een cabaretier wiens hoofd naar eigen zeggen nooit stilstaat,  wiens gedachten altijd maar doorgaan, ook 's nachts etc. etc. etc.

zaterdag 24 november 2012

GT. Bijdrage aan een psychologie op basis van onze perceptie van tijd (1)

"Toen ik geboren werd was jij zesenveertig," zei mijn jongste dochter laatst tegen me. Ze is acht.
"Dat klopt," zei ik, "en ik was heel blij om je te zien."
Het was even stil.*
"Ik was ook blij om jou te zien," zei ze.

* In deze stilte bedacht ik iets geheel nieuws, namelijk een maateenheid voor het gevoel van tijd.  Het is bekend dat de perceptie van tijd verandert naarmate we ouder worden. Voor iemand van acht duurt een jaar eindeloos veel langer dan voor iemand van vierenvijftig. Maar hoeveel langer precies? Hierover bestond tot nu toe geen duidelijkheid. Men tastte in het duister.
Hier is mijn nieuwe maateenheid: de GT (gevoelstijd). Het begin, wellicht, van een nieuwsoortige (kwantitatieve) psychologie die is verankerd in onze perceptie van tijd. Later meer hierover.
Zo eenvoudig bereken je de GT: deel een bepaalde tijdseenheid, bijvoorbeeld een jaar, door het aantal jaren dat iemand leeft, en je krijgt het GT-getal.
Om een voorbeeld te geven: voor mijn dochter van 8 duurt 1 jaar 1 : 8 = 0,125 GT. Voor mijn dochter van 11 duurt 1 jaar 1 : 11 = 0,090 GT. Voor mij, hun vader van 54, duurt 1 jaar slechts 1 : 54 = 0,018 GT.
Met andere woorden: op dit moment raken mijn dochters en ik gevoelsmatig met een snelheid van respectievelijk 0,107 GT  en 0,072 GT van elkaar verwijderd. De verwijderingssnelheid wordt minder naarmate we ouder worden.
Voor het gemak zijn alle getallen afgerond op drie decimalen na de komma.

donderdag 22 november 2012

Telkens weer

Mijn bovenbuurvrouw, de filmster, sprak me aan op onze binnenplaats:
"Besef je je wel dat ik altijd wakker word van jou?"
"Oh?" zei ik.
"Ja, want je neuriet en je praat met de poes."
"Dat wist ik niet zeg," zei ik. "Echt waar?"
"Ja, en ik word er wakker van, want je doet het buiten, hier op het binnenplaatsje."
Ik beloofde om er eens op te letten en fietste weg om sigaretten te kopen. Daar heeft ze trouwens ook al meerdere keren een opmerking over gemaakt.
Toen ik vijftien minuten later weer terug aan kwam fietsen was ik het hele gesprekje vergeten, maar het werd me in herinnering gebracht doordat ik het liedje Telkens weer van Willeke Alberti neuriede en de poes begroette die beneden bij de deur stond te wachten: "Hé poes, ik ben er weer hoor."
Dat mag dus nu niet meer. Ze wordt er wakker van.
Maar Telkens weer? Wonderlijk. Eens op letten.

Op de foto: single van Willeke Alberti met de liedjes KLOP KLOP HALLO en DUIZENDEN DINGETJES

Social Media

Als je niet eenzaam bent, dan word je het wel, met die social media. Berichtje van Twitter: 
Peter Bekkers, we found somebody you may know.
Het gaat om een zekere Jan B., copywriter bij R. Zal ik die eens bellen? Of een briefje schrijven? Misschien kunnen we eens wat drinken.
Voor de gezelligheid.

vrijdag 16 november 2012

In en om het huis

Op de begane grond van mijn huis woont een vrouw en die heeft een afbeelding van Marilyn Monroe achter het raam van haar deur geplakt. Boven mij woont een vrouw - een filmster - en die heeft, waarschijnlijk in reactie daarop, een afbeelding van Uma Thurman als Beatrix Kiddo (uit Tarantino's film Kill Bill) achter het raam van haar deur geplakt. En nu hangt bij mij achter het raam van de deur een affiche met Hedy d'Ancona erop!

vrijdag 9 november 2012

Hedy d'Ancona op de KNSM Sociëteit!

3 gangen diner: mannen en vrouwen € 27,50 / niet leden € 30,- / interview € 2,50 / € 5,-

woensdag 7 november 2012

Verslag van de gisteravond gespeelde wedstrijd Celtic-Barcelona


Er zwierf gedurende de hele eerste helft van de wedstrijd Celtic-Barcelona (Champions League) een groene plastic zak over het veld. Niemand haalde hem weg. Nu lag hij eens op het middenveld, dan weer in het strafschopgebied.
Aan het begin van de tweede helft lag hij in de middencirkel. Een windvlaag tilde hem op en vervoerde hem door de lucht naar de zijkant van het veld. Later kwam hij terecht achter de cornervlag, waar hij bleef liggen tegen een reclamebord van Mastercard.
Al snel verscheen er een nieuwe plastic zak in het veld, een witte, ongeveer van dezelfde maat als die groene. Hij lag op rechts - waar Lionel Messi opereerde - en deed me denken aan de plastic zak in de film American Beauty van Sam Mendes. De passieve variant dan, want hij bewoog niet.
Ook deze witte plastic zak op rechts werd door niemand weggehaald. Hij lag daar maar.

Op de foto's: boven de groene plastic zak; onder de  witte plastic zak.
Courtesy © The Refrigerator Gazette - all the news that's fit to print.

"By the way, we need to fix that"

Hieronder de openingsregels van Obama's overwinningsspeech. Goed werk weer van speechwriter Jon Favreau. In het groot zit de sleet er op ("from the depths of despair to the great heights of hope"), maar in het klein kan hij nog altijd meesterlijk uitpakken: "By the way, we need to fix that."

“Thank you. Thank you. Thank you so much.
Tonight more than 200 years after a former colony won the right to determine its own destiny, the task of perfecting our union moves forward.
It moves forward because of you. It moves forward because you reaffirmed the spirit that has triumphed over war and depression, the spirit that has lifted this country from the depths of despair to the great heights of hope. The belief that while each of us will pursue our own individual dreams, we are an American family and we rise or fall together as one nation and as one people.
Tonight in this election, you, the American people, remind us that, while our road has been hard, while our journey has been long, we have picked ourselves up, we have fought our way back, and we know in our hearts that for the United States of America... the best is yet to come.
I want to thank every American who participated in this election. Whether you voted for the very first time or waited in line for a very long time... By the way, we need to fix that... Whether you pounded the pavement or picked up the phone. Whether you held an Obama sign or a Romney sign, you made your voice heard..."

 Zie hier de hele overwinningsspeech van president Obama.

Op de foto: Jon Favreau 
Bericht overgenomen uit The Refrigerator Gazette (all the news that's fit to print).

maandag 5 november 2012

Roman op pleepapier

Ik had mijn uitgever De Geus voorgesteld mijn laatste roman op pleepapier te drukken. Het kwam er helaas niet van, om redenen die nooit zijn opgehelderd, maar 't was toch een goed idee. Ik bedoel, je gat afvegen met een goeie roman, zacht als ganzendons, dat is toch ronduit spectaculair! Werkelijk, heren uitgevers, het is een gat in de markt. Waar anders dan op de plee heeft een mens nog tijd voor een boek?

zaterdag 3 november 2012

donderdag 1 november 2012

Boodschappen (2)

Een man die achter me stond bij de kassa van de supermarkt, had een 6-pack Bavaria gekocht. Ikzelf had een 6-pack Dommelsch gekocht (voor een vriend die op bezoek was). Meer hadden we niet, alleen die 6-packs. Voor ons stond een vrouw met een kar vol boodschappen (gezonde spullen allemaal), dus het duurde even voor we aan de beurt waren. Het was een tikje gênant, die twee 6-packs en verder niks, dus keken we zwijgend toe hoe het op de lopende band richting kassajuffrouw schoof. Maar toen we weer buiten waren zei die man, terwijl hij achter me langs liep: "Bavaria is veel lekkerder."

Louis-Ferdinand Staartjes

Het lukt me niet meer om romans te lezen. Na een paar bladzijden krijg ik het gevoel alsof ik bij Aart Staartjes op schoot zit. Ik heb Céline nog geprobeerd. Maar die klinkt na een paar bladzijden ook als Aart Staartjes.

Op de foto: Louis Ferdinand Staartjes

Ingekomen post (1)

He Peter,

Even kort, ben nogal druk zoals je zult begrijpen.
Goed idee! Maar vergis je niet, Diederik is een sluwe gast. Kan verdomd goed onderhandelen, wat me eerlijk gezegd nogal verraste. Ik bedoel, sinds wanneer kunnen idealisten onderhandelen? Vergaderen, ja. Maar onderhandelen is toch heel wat anders. Anders dan Wouter (en Job) heeft Diederik een pokerface, dat is lastig. En hij is - ik geef het niet graag toe - intelligenter dan ik. Technische natuurkunde, knap hoor! Maar ik ben sociaal beter, jovialer. Dat is de VVD-er in mij. Jovialiteit, gevoel voor humor, een zekere ondeugd... kom er maar eens om in linkse kringen. De Telegraaf vanmorgen gelezen trouwens? Marx Rutte, haha. Een beetje gelijk hebben ze wel: het geeft een lekker gevoel, regeren. En die partijprogramma's... ach. Misschien stap ik nog wel eens over naar de PvdA. Churchill is ook twee keer overgestapt.
Dat van die koelkast begrijp ik niet helemaal. Een koelkast als regeringsleider??? Kun je nader specificeren?

gr. Mark

PS: Ik ga nadenken over een andere kleermaker. Te smal in de schouders zeg je. Zal er eens op letten als ik voor de spiegel sta.