dinsdag 20 januari 2015

Je vrienden en andere fascinerende personen

Noodgedwongen werk ik nu al een paar dagen op een iPad. Je moet hele kleine vingertjes hebben, hele kleine beweginkjes maken en hele kleine korte gedachtetjes hebben om op zo'n dingetje uit de voetjes te kunnen. Soort miniaturisering van lichaam en geest. Ik probeerde iets te lezen op Twitter, maar ik kon er niet op via het iPadje. Ik moest eerst een wachtwoordje en een naampje intoetsen met mijn vingertjes. Wel werd ik welkom geheten door Twitter: "Verbind met je vrienden en andere fascinerende personen."

vrijdag 16 januari 2015

Verbeterde nonsens

Toonder
In 1947 publiceerde Marten Toonder in De Groene Amsterdammer het volgende nonsensgedicht:

En het galmen van de dwalmen 
Sakkert tot een sommellied... 
Maar vergeet de nekker niet.

Die verstoken in 't provoken,
Muilend draalt bij vale scherven-
Om daar in filijn te sterven.

Tweeënveertig jaar later, in 1989, kwam de auteur met een gewijzigde versie:

En het galmen van de dwalmen 
Sakkert tot een sommellied -
Maar vergeet de simmer niet.

Die verstoken in 't provoken,
Muilend dort bij vale scherven-
Om daar in filijn te sterven.

"Het bewijs dat ook nonsens verbeterd kan worden," schrijft De Volkskrant van afgelopen zaterdag snedig. Maar is het wel een verbetering?

vrijdag 9 januari 2015

Broers


De twee broers zijn schietend de drukkerij uit gekomen, wetend dat ze zouden worden doodgeschoten. Hebben ze afscheid genomen vlak voordat ze naar buiten renden? En hoe dan? Een omhelzing? Waren ze verdrietig omdat ze afscheid moesten nemen van het leven en van elkaar, of alleen maar trots?
Ze waren jong, begin dertig.

donderdag 8 januari 2015

Bos

Forêt de Retz
Laatste nieuws van donderdagavond: 88.000 (!) Franse soldaten zijn in het bos van Retz op zoek naar de twee moordenaars van de grappenmakers van Charlie Hebdo. Zowat het hele Franse leger zit in dat bos.



Forêt de Retz, Wikipedia

zondag 4 januari 2015

Clair de lune

Maanbeschenen nacht
Het begint erop te lijken dat ik er - naarmate ik ouder word - steeds beter in slaag om te doen wat ik me heb voorgenomen. Dit zal wel te maken hebben met het feit dat ik begin te twijfelen aan mijn onsterfelijkheid. Zo heb ik me twee maanden geleden voorgenomen om binnen vijf jaar vijftig liedjes van de Beatles uit mijn hoofd te leren en ik kan er nu al zeven. Als het in dit tempo doorgaat, dan kan ik die vijftig liedjes al over twaalf maanden.
Ook heb ik me voorgenomen naar de film The Imitation Game over Alan Turing te gaan en ook dat gaat donderdagavond gebeuren.
Verder heb ik enkele weken geleden gevraagd om een bepaald boek, en dat heb ik gekregen.
Tenslotte heb ik me voorgenomen om mijn studeerkamer (een rook- en drankhol) om te bouwen tot een frisse en vrolijke meisjeskamer voor mijn dochter en daarmee ben ik nu al een behoorlijk eind op streek. Het reinigen was het meeste werk; daar moesten werkelijk indringende chemicaliën aan te pas komen.
Deze nieuwe ontwikkeling is in zoverre een probleem, dat ik nu niet meer kan roken tijdens het nadenken, schrijven en drinken. Twaalf jaar lang vormden deze activiteiten een volmaakte viereenheid. En nu is die viereenheid uit elkaar gevallen. Want nu kan ik nergens meer roken, behalve buiten, op het balkon, in de koude, maanbeschenen nacht. Het is niet ondenkbaar dat ik ga stoppen met roken want het lukt ook steeds beter om me zonder protest neer te leggen bij het onvermijdelijke, al zijn er wel grenzen aan mijn meegaandheid.

zaterdag 3 januari 2015

"Onthoud dat ik heb bestaan"

Haruki Murakami
Ik lees het boek Norwegian Wood. Ik lees het omdat ik in de vakantie, op Mallorca, steeds hard moest lachen om het boek Kafka op het strand. Beide boeken zijn van de Japanse schrijver Haruki Murakami. Het is een poosje geleden dat ik genoten heb van het lezen van een roman. Ik ben blij dat mijn vrouw afgelopen zomer Kafka op het strand voor mij heeft gekocht want daardoor is er iets teruggekeerd dat ik kwijt was.
Ik las het boek aan zee, elke ochtend van ongeveer zeven uur tot negen uur. Ik dank de heer Murakami en mijn vrouw hartelijk dat ze mij iets hebben teruggegeven dat ik voorgoed verloren waande. Zo zie je maar weer, je moet niet te snel denken dat iets voorgoed verloren is. Dat is meteen weer zo absoluut. Je kunt iets ook voorlopig even kwijt zijn, zoals een bos sleutels. Die vind je meestal weer terug. En anders is er altijd wel iemand die een reservesleutel heeft, tenminste, als je daarvoor gezorgd hebt. Een bos sleutels kwijt zijn is overigens wel ergerlijker, maar niet erger dan het plezier in het lezen kwijt zijn.
In het algemeen kun je zeggen dat kleine dingen die misgaan ergerlijker maar niet erger zijn dan grote dingen die misgaan. 
Nu lees ik dus Norwegian Wood van Haruki Murakami en het begint droevig. Een meisje dwingt een jongen de volgende belofte af: "Vergeet me niet, onthoud dat ik heb bestaan." Ik kreeg daardoor al meteen aan het begin van het boek, op bladzijde 14, een sentimentele brok in mijn keel.
Overigens hebben Murakami en mijn vrouw mij ook nog iets anders teruggegeven dat ik, in mijn onbedwingbare absoluutheid, voorgoed verloren waande. Toen ik terugkwam uit Mallorca vertelde ik een vriend - meer een kennis, eigenlijk, een musicus - dat ik zo gelachen had gehad om het boek Kafka op het strand, en dat hij het beslist ook moest lezen, en toen vertelde hij dat Murakami een boek geschreven heeft met de titel Norwegian Wood. En omdat hij een musicus is illustreerde hij zijn mededeling met het spelen - uit zijn hoofd - van de akkoorden van het nummer Norwegian Wood van de Beatles op mijn piano (met ingebouwd applaus).

vrijdag 2 januari 2015

Kerstboom

Tot nog toe hield ik de kerstboom altijd tot 6 januari in huis, opgetuigd en wel, vanwege het tot gewoonte geworden, uit vroeger tijden overgeleverde waandenkbeeld dat de boom op de waanfeestdag Solemnitas Epiphaniae Domini (zie Matt. 2: 1-18 uit het waangeschrift de Bijbel) het huis uit moest. Maar dit jaar heb ik hem er al op 2 januari uitgeknikkerd.

donderdag 1 januari 2015

Gesprekje met Z.(10)

Deze...
"Welk rokje zal ik aantrekken, deze... of deze?"
"Maar ze zijn allebei precies hetzelfde!"
"Dat bedoel ik."

... of deze?