zaterdag 27 december 2014

"Owing to Hitler, our portions are littler"

Mendips (boven) en Liverpool Blitz
Ik ben nooit een fan van The Beatles geweest, van die jongens bedoel ik. Maar altijd als ik toevallig een nummer van ze hoor, op de radio, in de auto of zo, dan heb ik het gevoel alsof ik echte muziek hoor, heel wonderlijk. Bij alle andere muzikanten - ook bij de latere John Lennon van Imagine en de latere Paul McCartney van Mull of Kintyre - is er voor mijn gevoel sprake van een soort van muziek, iets wat sterk lijkt op muziek, maar het eigenlijk niet is. Ik heb er niet de goeie woorden voor. Dus ben ik een tijdje geleden maar nummers van The Beatles gaan spelen, om erachter te komen hoe de vork nou precies in de steel zit. Ook lees ik het boek The Beatles: All these years, Volume 1, Tune in, van Mark Lewisohn. Een prachtig boek, van de Kerstman gekregen. Duizend pagina's, inclusief uitgebreid notenapparaat.
Over John Lennon (17) en Paul McCartney (15): "John's house, on a busy dual-carriageway, was a semidetached suburban villa given the name Mendips by its previous occupants. Paul came here [...], turning up mostly on weekends. [...] After the first visit, Paul knew not to use the front door but to walk down the side and knock at the back, which led into the kitchen. The front was rarely used. Mimi would call upstairs: "John, your little friend is here."
Over Liverpudlians: "[...] In the Blitz week of May 1941 [...] Germany attempted to obliterate Liverpool, to wipe it off the map [...]. Liverpudlians, for whom tough times were a way of life, buried their dead, swept the rubble into piles and carried on. They couldn't be extinguished any more than their humor. One street-corner chip shop simply put up a sign - 'Owing to Hitler, our portions are littler'- and kept the home fryers burning."

woensdag 24 december 2014

Vuur

Kerstavond, Barneveld (foto 112 Barneveld)
Vannacht rond half drie reden we op de totaal verlaten en duistere A1 in een konvooi van drie auto's vanuit de provincie terug naar Amsterdam. We reden 130 km/h. We hadden kerstavond gevierd in de provincie, met op het menu onder andere: kippenlevertjes met druiven en madeira, en kalkoen a la Ottolenghi. Ongeveer ter hoogte van Barneveld stond een boerderij in brand. Het bood een verschrikkelijke aanblik, dat verzengende, lichtgevende, laaiende vuur midden in de nacht, naast de snelweg.

maandag 22 december 2014

Kado

http://proefstation.blogspot.nl/2013/10/georg-wilhelm-friedrich-hegel-alles-ist.htmlEerder schreef ik al over het boek van Mark Lewisohn: The Beatles: All these Years, Volume 1 - Tune in. Duizend pagina's, alleen maar over de beginjaren. Lewisohn verwacht Volume 2 af te hebben in 2018 en Volume 3 in 2026. Dan ben ik, even denken, 66. Lewisohn is dan in de tachtig. Ik denk dat ik het boek kado krijg met Kerstmis. Ik weet het niet helemaal zeker. Ik heb de laatste weken ongeveer twintig keer tegen mijn vrouw gezegd dat ik het wel een mooi kado van de Kerstman zou vinden, dus het is niet geheel en al ondenkbaar.

Criticus (2)

Een andere criticus schreef over Darwins boek The Origin of Species: "Afstammen van de apen. Lieve help, laten we hopen dat het niet waar is. En als het waar is, laten we dan hopen dat niemand het te weten komt."




Uit: Het raadsel van alles wat leeft, p.47

zondag 21 december 2014

Criticus

In het prachtige boek Het raadsel van alles wat leeft zijn we nu op bladzijde 47 (ik lees het voor aan mijn dochter). Op bladzijde 47 komt een criticus aan het woord over The Origin of Species van Charles Darwin. Hij schrijft, vlak na de publicatie op 24 november 1859: "Een heel aardig boek. Maar jammer dat er niet meer over duiven in staat. Iedereen wil meer weten over duiven. Als hij uitgebreider over duiven had geschreven, dan zou het boek een stuk beter verkopen."

zaterdag 20 december 2014

Buiten bereik

Paul McCartney schreef het nummer For no one in de badkamer van een chalet in Zwitserland, waar hij op  skivakantie was met zijn vriendin. Hij was 23. Eerst noemde hij het nummer Why did it die? Dus dan weet je wel hoe de vlag erbij hing met die vriendin. Bij nader inzien noemde hij het For no one.
Hij vond de Franse hoorn een mooi instrument, dus wilde hij er een Franse hoornsolo in. Weer terug in Engeland neuriede hij de hoornsolo voor aan zijn producer (geloof ik) en die schreef het op. Maar er zat een noot in, een hoge F, die buiten het bereik van de Franse hoorn lag.
De beste hoornspeler van Engeland, Alan Civil van het BBC Symphony Orchestra, werd naar Abbey Road gehaald om de solo te spelen. Hij was 36. Hij las de noten en zei: "I think there's a mistake here. You've got a high F written down." Niettemin speelde hij de noot die voorbij het einde van zijn instrument lag.
Op 19 mei 1966 werd de hoornsolo opgenomen in Abbey Road. Toen Alan Civil klaar was zei Paul McCartney: "Well, ok, I think you can do better than that, can't you, Alan."
Daar was Engelands beste hoornspeler behoorlijk pissig over. Toen hem later gevraagd werd wat hij ervan vond om met Paul McCartney te spelen, sloeg hij terug met de woorden: "For me it was just another day's work, the third session of the day."


Alan Civil in de Vuurvogel van Strawinski

donderdag 18 december 2014

For no one

Ik kan nu ook het lied For no one (van de Beatles). Zoals ik eerder al schreef ben ik van plan om de komende vijf jaar vijftig nummers van de Beatles uit mijn hoofd te leren (zang en piano).
Iemand die ik ken, R., kan hoorn spelen en die heeft ermee ingestemd om de hoornsolo in For no one op zich te nemen.
Maar ik moet nu wel op zangles. Mijn eigen zang doet soms pijn aan mijn eigen oren. Dat kan ik ook de hoornspeler niet aandoen.
Wel merk ik dat het beter gaat naarmate ik luider... eh... zing. Maar thuis durf ik niet luid te zingen, in verband met de buren en mijn gezin. Dat doe ik op de fiets, zodra ik buitengaats ben. Het valt me niet altijd even gemakkelijk om de teksten van de Beatles uit m'n hoofd te leren. Het zijn ijzig heldere teksten, maar ze zijn ook slordig. Een prettig soort jongensslordigheid, dat wel.

woensdag 17 december 2014

Reclame

Ik was in Albert Heijn. Ik moest shampoo en douchegel kopen van mijn vrouw en kinderen. Staande bij de schappen met douchegels en shampoos dacht ik: eens even ruiken hoe Axe ruikt, dat is een bekend merk, er wordt veel reclame voor gemaakt, mogelijk is het een lekker geurtje. Dus klikte ik de dop omhoog en rook eraan. Ik rook niks, dus kneep ik zachtjes in de fles. Meteen spoot er een hele klodder uit, recht in mijn gezicht.
Wat een stank zeg. Maar ik herkende wel op slag de geur die ik vaak ruik in gezelschap. Een tikje weeë, zoete geur, niet zo opdringerig als een parfum, maar toch goed waarneembaar. Schijnbaar smeren veel mensen - mannen - zich in met Axe. Dat komt natuurlijk door die reclame, waarin hordes prachtvrouwen op een met Axe ingesmeerde man af rennen.

zondag 14 december 2014

Platenspeler

We hebben een platenspeler gekocht.
Leuk ding. Soort knetterend open haardvuur van muziek.
CD en Spotify e.d. lijken meer op centrale verwarming.

zondag 7 december 2014

Bank voor wachtende reizigers (2)

De Metropolitan Transportation Authority (MTA) van New York City verkoopt de houten subway-banken, versleten en wel, voor €650,- per stuk. Daar moet je nog wel de transportkosten bij optellen. Je kunt er ook een bestellen - een spiksplinter-
nieuwe - bij het Nederlandse bedrijf GjaltProducties. Wat dat kost weet ik niet.
De bank is gemaakt van massief Meranti en Okumé multiplex, lekker dik ingesmeerd met walnootwaterbeits, lijnolie, hars en Chinese houtolie.

MTA subway benches
Gjalt Producties

woensdag 3 december 2014

Bank voor wachtende reizigers

In de metro
De houten bank voor wachtende reizigers (1973) door Robert Iezzi (of Lezzi) verdwijnt uit de New Yorkse subway. Er komen metalen banken voor in de plaats.
Maar wat een mooie bank is dat, die houten! Die zou ik graag willen hebben.
In het Museum of Modern Art
Iets anders: over vijf dagen, op 9 december, bestaat deze blog precies vijf jaar. Dan hou ik ermee op. Ik dank de lezers alvast hartelijk. Ik ga een website maken waarop ik alleen nog maar aandacht zal besteden aan de komedie van het menselijk lichaam (voorlopige werktitel).
Je zult misschien denken: maar zo'n komedie is het menselijk lichaam helemaal niet. Nou, ik vind van wel.
Maar eerst maar eens die mooie bank van Robert Iezzi (of Lezzi) precies na bouwen. Wat een mooie bank! Zijn wij tenslotte niet allen "wachtende reizigers"?