maandag 31 augustus 2015

22

Ilya Prigogine.jpg
Ilya Prigogine
In verband met mijn zuiver op navelstaren en oppervlakkig onderzoek gebaseerde psychologie op grond van onze perceptie van tijd zal ik het boek Orde uit Chaos (Oorspronkelijke titel: La Nouvelle Alliance) van Ilya Prigogine moeten aanschaffen. Het boek is verschenen in 1980. Ik was toen 22 jaar. Ik hoop dat ik het nog ergens nieuw kan krijgen, want ik vind het niet prettig boeken te lezen die eerder al door (onbekende) anderen gelezen zijn. Ik tref er soms "viezelijke" dingetjes in aan. Daardoor kom ik zelden in een bibliotheek of een antiquariaat.


RefGaz roddelrubriek, wekelijks vanuit Albert Heijn (1)

The Refrigerator Gazette zag Tygo Gernandt in Albert Heijn. De stoere acteur, gekleed in een uitgekiend ensemble van gymschoenen, kniebroek en T-shirt, stond met een paar andere dames bij de tijdschriften te bladeren in de Privé en de Story. Omdat de camera van onze verslaggever kapot was kon hij helaas geen foto nemen. Ook had hij niet de moed om Tygo een paar vragen te stellen.
Volgende keer beter!

zondag 30 augustus 2015

Knoet

KGB gebouw, Loebjankaplein, Moskou
"We moeten vaststellen dat we de vrijheid van meningsuiting kwijt zijn."
Rusland onder de knoet van Stalin? Europa onder de knoet van Hitler? De DDR onder de knoet van Honecker?
Nee hoor, de wereld onder de knoet van de sociale media. Aan het woord: cabaretier Hans Teeuwen, in een artikel in de Volkskrant over het krimpende speelveld van de humor.
Helemaal afgezien van het feit dat Stalins KGB, Hitlers Gestapo en Honeckers Stasi alleen maar konden dromen van de subtiliteit waarmee de wereldwijde "sociale media" de vrijheid van meningsuiting om zeep helpen: het is de vraag of je in een artikel over humor cabaretiers aan het woord moet laten.
Theo Maassen (cabaretier) in hetzelfde artikel: "Je mόét mensen voor het hoofd stoten."
Jan Jaap van der Wal (cabaretier): "Als je humor zou moeten maken waarbij je niets of niemand kwetst, raakt of aanvalt, blijft er echt weinig meer over."
Probeer eens wat zelfspot.

vrijdag 28 augustus 2015

Bier en bloemen

Om een uur of elf 's avonds komen de naakt-
slakken tevoorschijn van onder de stenen. Ze glibberen de planten in en slurpen de bloemen op.
Ik kan me niet voorstellen dat naaktslakken een gebit hebben. Ik denk dat ze een soort slijm uitscheiden dat de bloemen week maakt, waardoor ze naar binnen geslurpt kunnen worden.
De bloemen hebben geen enkel verweer.
Mijn vriendin zegt dat ik schoteltjes bier moet neerzetten. Ze zegt: "Naaktslakken zijn dol op bier. Als ze moeten kiezen tussen bloemen en bier, dan kiezen ze bier."
Op zich hebben ze daar wel gelijk in.

Zelfkritiek

Wat een belachelijk stukje zeg. Rabelais, Montaigne, Chateaubriand... godallemachtig.

donderdag 27 augustus 2015

Je zegt dat heel charmant

Montaigne-Dumonstier.jpg
Michel Eyquem de Montaigne
Ik heb altijd gehouden van het "bewonderenswaardige gebabbel" van François Rabelais (1483-1553) en Michel de Montaigne (1533-1592).
Sinds mijn twintigste of zo lees ik af en toe een stukje in de Essais van Montaigne en in Gargantua et Pantagruel van Rabelais. 
Het bevalt me, ik weet niet precies waarom.
François-René de Chateaubriand (1768-1848) had ook een zwak voor die twee, zo blijkt uit z'n memoires. Om de haverklap haalt hij ze erbij.
Rabelais dit, Montaigne dat...
Zoals in het dertigste boek, over Rome:
"Rabelais is het niet eens met Montaigne, die vrijwel geen klokken in Rome heeft horen luiden, in elk geval 'veel minder dan in het eerste het beste Franse dorpje'. Rabelais hoort juist heel veel gebeier in Rome."
En in het tweeëndertigste boek, over de liefde:
"Och, mijn goede Montaigne, je zegt dat heel charmant, maar heus, op onze leeftijd rest ons nog maar één ding: onszelf terzijde te schuiven."
Ondergetekende (1958-2058) is het in de kwestie Rome eens met Montaigne: geen klok horen luiden in la città eterna.


François-René de Chateaubriand, Memoires van over het graf, Meulenhoff, 2000

woensdag 26 augustus 2015

Ingeklemd

oude computers recycling vernietigen pc afval hardwareIk fietste in de Utrechtsestraat, de mooiste straat van Amsterdam. Het is er altijd een drukte van belang.
Rinkelende trams, vrachtwagens, taxi's, brommers, fietstaxi's, heel veel fietsers en voetgangers...
Precies ter hoogte van een restaurantje dat "Made With Love" heet werd ik tegen de stoeprand gedrukt door een rode vrachtauto van de firma BRANTJES DATAVERNIETIGING waarop in blauwe letters geschreven stond "100% Vertrouwd Vernietigen".
Behalve die keer dat ik in een Amsterdams stadsdeelkantoor achtervolgd werd door het woord "schoonheid" heb ik - op het vlak van de semiotiek - nooit iets merkwaardigers meegemaakt dan ingeklemd te zitten tussen de zinnetjes "Made With Love" en "100% Vertrouwd Vernietigen".



dinsdag 25 augustus 2015

Idiotensicherung

Een van m'n buurmannen is aan het boren. Om de vijf minuten boort hij een paar seconden in het beton, en dat al uren lang. Het maakt een verschrikkelijke herrie. Hij doet het met een gewone huis-, tuin- en keukenboor - dat kan ik horen - terwijl hij het met een pneumatische boor zou moeten doen. Sommige mensen weten van geen ophouden. Wat een noodlottige combinatie vormen toch onwetendheid en volharding! Ik zou hem graag m'n pneumatische boor ter beschikking stellen, maar die heb ik eerder al aan een andere buurman uitgeleend, die ook urenlang en uiteindelijk tevergeefs bezig was met het boren van één gaatje.
Er zou een soort Idiotensicherung moeten komen op bepaalde boormachines, waardoor ze zichzelf automatisch uitschakelen bij gebruik in beton. Eén van de redenen waarom ik m'n goede vriend Anonymus graag mag, is dat hij weet om te gaan met de weerbarstige materie.

zondag 23 augustus 2015

Cursus

Binnenkort in Pakhuis de Zwijger: de langverwachte cursus Namedropping for people who are bad with names. De cursus wordt u aangeboden door The Refrigerator Gazette, in samenwerking met Het Proefstation en de Binst & Onderwijl Group. Het cursusboek, longlisted voor de Britse Oddest Book Title of the Year Award, kunt u bestellen via deze website. Het is geschreven door, eh, kom... hoe heet hij ook weer... heel beroemd... 


zaterdag 22 augustus 2015

Theorie

Dat mannen altijd naar de borsten van vrouwen kijken is puur een kwestie van symmetrie. Twee ogen, twee borsten... Dat heeft de natuur zo geregeld. Mijn theorie is dat de ogen van de man evolutionair gegroeid zijn uit de borsten van de vrouw. In de bijbel staat dat de vrouw is geschapen uit de rib van de man. Dat is kolder. Wel is waar dat Dionysos is geboren uit het dijbeen van Zeus. Maar de Grieken waren dan ook een stuk helderder van geest dan de christenen.

donderdag 20 augustus 2015

Het allerbeste

Er bestaat een wonderlijk type mens, dat alles van zichzelf het allerbeste vindt. Zijn (of haar) huis, auto, kleding, gedachten, beslissingen, familie, man, vrouw, stad, beroep, kinderen, vrienden, kennissen, smaak, muziek, sport, fiets, sokken, schoenen, huisdier... Het wordt niet ronduit zo gezegd, maar het is merkbaar. Ik weet nooit zo goed wat ik met zo iemand aan moet. Ik beaam het meestal maar. Vandaag kwam ik weer zo'n type tegen, vandaar.


dinsdag 18 augustus 2015

Gute Nacht

Schermafbeelding 2015-08-13 om 20.03.34Ik ben één keer in mijn leven geopereerd, zo'n vijfendertig jaar geleden. Het was een kleine operatie, poliklinisch, niks om over naar huis te schrijven, wat ik dan ook niet deed. Maar niettemin: er was een operatietafel, er was een chirurg (met zeer behaarde armen) en er waren assistentes in groene kleren. Ikzelf had, net als zij, een groen gewaad aan, met een gat erin op de plek waar ik geopereerd werd. Ik was plaatselijk verdoofd, dus ik kon alles meemaken. Ik lag op een tafel. Het snijden voelde ik niet, maar de handen en de op mij uitgeoefende krachten wel. Een assistente wreef steeds over m'n been, wat ik niet onaangenaam vond, aangezien het een aantrekkelijke assistente was.
Er werd me niet gevraagd om Schuberts lied Gute Nacht te zingen tijdens de operatie, maar als ze me het gevraagd hadden, dan had ik het gekund, want ik kende de tekst uit m'n hoofd doordat mijn vader het vaak draaide op zijn futuristische Bang & Olufsen.
"Fremd bin ich eingezogen / Fremd zieh' ich wieder aus..."
Hij vond het mooi. En doordat hij het mooi vond, vond ik het ook mooi. Het was het eerste lied uit de liederencyclus Winterreise van Franz Schubert. Het laatste lied, Der Leiermann, vond ie ook mooi. 
"Drüben hiterm Dorfe / Steht ein Leiermann..."
Het zijn nummers die ik niet kan horen zonder aan mijn vader te denken en aan zijn huis, dat het midden hield tussen een smidse, een autogarage en een elektronica-winkel. Hij repareerde namelijk alles zelf, ook zijn futuristische Bang & Olufsen, die daardoor af en toe een beetje sleepte.
Zie hier beelden waarbij de patiënt wél gevraagd wordt om Gute Nacht van Schubert te zingen tijdens de operatie.

zondag 16 augustus 2015

Procedures en toekomst


Twee bruggen door Adriaan Geuze
In het programma Zomergasten betreurde Adriaan Geuze het vanavond dat Nederland, na achthonderd jaar lang een land van ingenieurs te zijn geweest, nu een land van managers en juristen is geworden: "We hebben geen toekomst meer, alleen nog maar procedures." 


donderdag 13 augustus 2015

In de Utrechtsestraat

Thumbnail
Ik stond in de Utrechtsestraat met S. We rookten een sigaret. Bij S. thuis mag je namelijk sinds kort niet meer roken. Ook dronken we koffie. Onder S. haar huis is een koffiezaak. Terwijl we daar stonden kwamen de buren van S. thuis. Ze waren wekenlang op vakantie geweest. S. vroeg: "Hoe was het?" De buurvrouw zei: "Ik heb mijn spirituele vader ontmoet." Hij blijkt de echtgenoot te zijn van haar spirituele moeder.



dinsdag 11 augustus 2015

Revolutie

Clock on legislative palace in La Paz, BoliviaDe minister van Buitenlandse Zaken: "Zeg, waarom draaien de klokken in dit land eigenlijk allemaal rechtsom?"
De president: "Ik weet het niet... nooit een seconde bij stilgestaan eigenlijk... altijd al zo geweest."
De minister: "Onze klokken moeten voortaan linksom draaien."
De president: "Huh?"
De minister: "Dat is creatiever, onafhankelijker."
En zo komt het dat de klok op het Boliviaanse Paleis van de Wetgeving in La Paz al sinds mei 2014 linksom draait, zoals op de foto te zien is.

maandag 10 augustus 2015

Schoenen


Een zeilboot komt midden op de oceaan in botsing met een container die van een containerschip is gevallen. Uit een gat in de beschadigde container drijven schoenen...
Toen de film All is lost was afgelopen had ik het gevoel alsof ik een dik boek dichtsloeg dat ik in één ruk had uit gelezen. En dat terwijl er in de film geen woord gesproken wordt. Nou ja, een paar woorden dan. "Fuck" is er één van.


zondag 9 augustus 2015

Ondertussen op het terras

Moerashertshooi
Moerashertshooi (het recursieve effect
is op deze foto helaas niet goed te zien)
De clematis had, zo klein als ze is, twee prachtige diep blauwe bloemen gemaakt; die zijn allebei opgegeten door de naaktslak.
De moerashertshooi doet het goed in het kunstmatige vijvertje (voorheen aquarium). Het is een heel bijzonder plantje. De blaadjes zijn op een of andere manier recursief geordend. Herhaling en oneindigheid... en dat voor zo'n klein waterplantje!
En dan is er nog de cosmos atrosanguineus, ooit "endemisch" in Mexico. Die maakt enorm lange, dunne, bijna onzichtbare stengels, en aan het einde van die stengels ontvouwen zich donkerrode, bijna zwarte bloemen die er op een of andere manier uitzien als "gaatjes in de werkelijkheid". Net alsof er kleine zwarte gaten (black holes) op ons terras zweven.
Ons terras is, met andere woorden, net het heelal.

zaterdag 8 augustus 2015

Nietsdoen


Leeuw
Kinetisch nulpunt
Volgens mij is nietsdoen erop gericht om jezelf niet te verspillen, te verkwanselen. Je hele wezen bijeen te houden. Niet "uit elkaar te vallen". Controle te houden over al je onderdelen.
De tijd gaat sneller als je iets doet, dat weet iedereen. Je morst tijd, knoeit tijd. Is het al weer zo laat?
Je moet nietsdoen niet met luiheid verwarren, met lamlendigheid of met uitgeput-zijn. Niet zelden zijn de uitgeputten juist de actiefsten. De nietsdoeners zijn misschien wel de krachtigsten onder ons, de vitaalsten. Ze behouden kracht en vorm op een "kinetisch nulpunt". Maar wat zit ik me nou weer te zwetsen? Wat een vreemd gevoel geeft het me toch om hier telkens weer willekeurig welke onzinnige gedachte te noteren die in mijn hoofd opkomt.
O ja, de stadsklok waarover ik eerder schreef is gelukkig weer terug.

Overpeinzing

つれづれなるまゝに、日暮らし、硯にむかひて、心にうつりゆくよしなし事を、そこはかとなく書きつくれば、あやしうこそものぐるほしけれ.


吉田 兼好



Tijd

Afbeeldingsresultaat voor zoomM. (14): "Mijn snelste levensjaar was van mijn vijfde tot mijn zesde."




vrijdag 7 augustus 2015

Heuveltjes

Bestand:Night Bivouac of Great Army.jpg
Nachtelijke bivak van de Grande Armée
Francois-René de Chateaubriand over Napoleons Russische veldtocht: "Op 6 november 1812 zakt de temperatuur tot achttien graden onder nul; alles verdwijnt onder één immense witte laag. De soldaten zonder schoenen voelen hun voeten afsterven; hun musket brandt in hun paars aangelopen, verstijfde vingers en valt ter aarde; hun haar staat recht overeind van de ijzel, hun baarden bevriezen door hun ijzige adem; hun lompen worden één grote ijsmantel. Ze vallen, sneeuwen in; kleine heuveltjes worden het en evenzovele graftombes. Bij het krieken van de dag, waarbij de zon zich niet laat zien, is het geroffel van een beijzelde trom te horen of de klank van een schorre trompet; niets klinkt droefgeestiger dan zo'n lugubere reveille die krijgers te wapen roept die nimmer meer kunnen worden gewekt."
Chateaubriand had een diepe afkeer van Napoleon. Bij de dood van Napoleon schreef hij niettemin: "Met Napoleon is het verleden afgesloten. Hij heeft de oorlog tot zoiets immens gemaakt dat de mensheid zich er voorgoed van zal afkeren. Wat zou ik niet allemaal kunnen zeggen, ooggetuige die ik ben van de ondergang van zo'n twee, drie werelden? Is met Napoleon niet alles ten einde? Welk personage is belangwekkender dan hij? Van wie of wat kan nog sprake zijn, na een dergelijk man? Ik schaam me bij de gedachte dat ik nu moet gaan neuzelen over een hele massa miniatuurmensen waartoe ik zelf ook behoor, allemaal vage nachtwezens in een decor waaruit de stralende zon is verdwenen."

woensdag 5 augustus 2015

Waterpolo

Vandaag zond Nederland 2 een waterpolowedstrijd uit. Omdat ik niks te doen had keek ik ernaar. Er zat vrijwel niemand op de tribune. Het was in Kazan, een Russische stad. Waterpolo lijkt zich altijd in slowmotion af te spelen.
Af en toe hoorde je een kreet vanaf de tribune.
Holland.
Kazan ligt duizend kilometer ten oosten van Moskou.
Holland, riep nog maar eens een eenzame stem, terwijl de waterpoloërs in het blauwe zwembad traag om de bal streden.

zondag 2 augustus 2015

Laat ze maar toeteren




Vandaag naar het televisieprogramma Zomergasten gekeken. Ik dacht de hele tijd: "O, schiet nou toch eens op!" Aan de gast lag het niet, zeg ik er meteen bij. Aan de interviewer ook niet.
Het is de formule.
Heb je wel eens achter een auto gezeten die 50 km/h gaat terwijl je daar 130 km/h mag? Je wil inhalen maar dat kan niet. En de bestuurder van die auto gaat niet opzij, hij gaat ook niet harder, hij denkt: laat ze maar toeteren.



zaterdag 1 augustus 2015

Pavlova

Dreamy Marshmallow PavlovaEerst verhitte M. onze heteluchtoven tot 130 graden. Daarna brak ze acht eieren. Het eiwit verzamelde ze in een grote kom en klopte ze met de mixer totdat het een beetje stijf was geworden. Toen gooide ze er een half pak witte suiker bij en dit mengsel klopte ze acht minuten lang, totdat de suikerkorrels helemaal waren opgelost. Ze nam een slokje wijn, want het was tenslotte een feestdag, onze dochter was jarig. Inmiddels was de oven op temperatuur gekomen. M. bekleedde een grote bakplaat met bakpapier en legde het mengsel van suiker en eiwit erop in de vorm van twee grote cirkels. Ze deed het heel zorgvuldig, want ze is een zorgvuldig persoon. Ze maakte met de lepel gaatjes en geultjes in de bovenkant van de twee cirkelvormige mengsels, zette ze in de oven, draaide de kookwekker op de vereiste stand, nam nog een slokje wijn en zette toen een kleine pan op laag vuur waarin ze glucosestroop en kristalsuiker mengde met koud water. Al roerend ontstond er een heldere siroop, waarin alle suiker was opgelost. Tegelijk liet M. tien blaadjes gelatine weken in een andere pan met water. Het moest allemaal heel precies, dus ze wilde liever niet dat ik tegen haar praatte, wat ik niet gemakkelijk vond. Ze had speciaal voor de gelegenheid een suikerthermometer gekocht. Terwijl de twee pannetjes stonden te pruttelen op het vuur brak M. snel nog twee eieren en klopte het eiwit van deze eieren met de mixer totdat het een beetje stijf was geworden, precies zoals ze al eerder gedaan had met de acht eieren. Toen de siroop op een temperatuur van exact 122 graden was gekomen, schonk ze die heel voorzichtig bij het geklopte eiwit en daarna deed ze er de inmiddels opgeloste gelatine en ook nog het merg uit twee vanillestokjes bij. Dit mengsel klopte ze maar liefst zeven minuten lang met de mixer. Het volume van het mengsel nam in die zeven minuten aanzienlijk toe, maar het bleef vloeibaar, precies zoals de bedoeling was. M. had het warm, want de temperatuur in de keuken liep op en bovendien stak alles vreselijk nauw, zoals ik al zei. Ze voegde aan het in volume toegenomen maar nog steeds vloeibare mengsel een roze kleurstof toe, klopte het mengsel nog een paar minuten tot het egaal roze was, goot het in een bakblik, streek het oppervlak liefdevol glad en liet het langzaam afkoelen.
"Marshmallow," zei ze.
Intussen waren die twee cirkelvormige mengsels van eiwit en suiker uit de oven ook klaar.
"Meringues."
En toen deed M. het volgende: ze smeerde de afgekoelde maar nog niet gestolde roze marshmallow met een grote spatel in de gaten en geulen van de twee cirkelvormige meringues uit de oven! Vervolgens deed ze aardbeien in een kom, zo'n 750 gram, voegde er citroensap, suiker en balsamicoazijn aan toe, mengde dit door elkaar en liet het mengsel een poosje staan om te weken. En terwijl dat mengsel daar zo stond te weken, in die kom, op het aanrecht, en de gasten binnen druppelden, splitste M. een vanillestokje, schraapte het merg eruit en klopte het samen met wat suiker, slagroom en Griekse yoghurt tot een werkelijk overheerlijke zogenoemde "chantillyroom". Ik weet dat het overheerlijk was, want ik mocht er een likje van nemen. "Wil je nog een glas wijn?" vroeg ik, want ik had inmiddels wel in de gaten dat er iets bijzonders stond te gebeuren in de keuken, al had M. het zo niet aangekondigd. Ze zei ja. Ik schonk nog wat wijn in, terwijl zij een groot deel van de chantillyroom en de geweekte aardbeien op een van de twee meringue-marshmallowcirkels uitstreek. Daar legde ze de tweede meringue-marshmallowcirkel bovenop en daar weer bovenop schepte ze de rest van de chantillyroom, de rest van de aardbeien en een paar muntblaadjes. Een taart van 25 centimeter hoog.
"Pavlova," zei ze met een glimlach.