maandag 30 september 2013

Het catastrofale

Ik hou van mensen die alles ingewikkeld maken en zichzelf in de moeilijkheden brengen, zodanig dat ze nieuwe woorden (neologismen) moeten verzinnen om zichzelf te redden uit de penarie. Met als paradoxaal resultaat: een zekere verheldering. Peter Sloterdijk is zo iemand. En ook de Franse dromoloog Paul Virilio. Dromologie is een door Virilio zelf bedacht woord - uiteraard - en het betekent: de leer van de weg of de beweging. Bij uitbreiding: de leer van de snelheid. Bij nog verdere uitbreiding: de leer van de tijd. Ik moest daar opeens weer aan denken toen ik in de Maserati Quattroporte van mijn vriend O. zat.
Zoals misschien bekend ben ik bezig met het formuleren van een louter op navelstaren gebaseerde, puur casuïstische psychologie op grond van onze perceptie van tijd, vandaar mijn interesse voor Virilio, die, als zoveel "denkers", pas mentaal actief wordt als hij een of andere catastrofe voor zich ziet. Virilio: "De uitvinding van een nieuw soort technologie is ook steeds de uitvinding van een nieuw soort ongeluk... Zo stevenen we af op een integrale, allesomvattende rampspoed waarin de hele wereld betrokken zal zijn. Alles wordt in gereedheid gebracht voor het Grote Ongeluk van de mensheid."
Later meer hierover.

Op de foto: Paul Virilio

zondag 29 september 2013

Snelheid

Vandaag heb ik in een Maserati Quattroporte gereden. Helaas zat ik niet zelf achter het stuur. Mijn oude vriend O., eigenaar van de machine, reed. We gingen een stukje op de snelweg. Andere weggebruikers gingen opzij. Allemachtig, wat een machine. De motor brulde. Snelheid is iets magisch. Ik herinner me boeken waarin schrijvers een pleidooi houden voor langzaamte. Bijvoorbeeld Het Tuinfeest van Györgi Konrad. Een ritje in zo'n snelle auto geneest je op slag van zo'n voorkeur. En wat een diabolisch logo.

zaterdag 28 september 2013

Onderontwikkelde semi-intellectueel

Een paar dagen geleden zei Geert Wilders tegen Alexander Pechtold: "Wat een zielig, miezerig en hypocriet mannetje bent u toch, meneer Pechtold!"
Ik was erbij toen hij dat zei. Dat wil zeggen, het was live op de tv en ik lag er thuis op de bank naar te kijken. Dit is de horizontale manier van erbij zijn.
Een en ander speelde zich af in de Tweede Kamer.
In het Reglement van Orde van de Tweede kamer staat: "Indien een lid of een minister beledigende uitdrukkingen gebruikt (...) wordt hij door de Voorzitter vermaand en in de gelegenheid gesteld de woorden die tot de waarschuwing aanleiding hebben gegeven terug te nemen."
De Voorzitter vermaande Geert Wilders vreemd genoeg niet.
In het verleden kwam een kamerlid niet weg met dergelijke beledigingen. Zo moest, aldus de Volkskrant, een kamerlid van de Staatkundige Gereformeerde Partij die Soekarno een oorlogsmisdadiger noemde, zijn woorden op last van de voorzitter veranderen. Het werd "onderontwikkelde semi-intellectueel".
Oppervlakkig Onderzoek door de afdeling fact-checking van The Refrigerator Gazette leert dat het hier SGP-kamerlid ir. Cor Van Dis betrof, van huis uit scheikundige. Alleen noemde hij Soekarno geen oorlogsmisdadiger, maar leugenaar. Het was oud-premier Gerbrandy die Soekarno een oorlogsmisdadiger noemde.

Op de foto: de jonge onderontwikkelde semi-intellectueel Soekarno in zijn HBS-tijd

vrijdag 27 september 2013

Jongetje

Je loopt je lul achterna.
Zo heet een liedje van Doe maar, de Nederlandse popgroep uit de vorige eeuw.
In 1984 hield de popgroep er abrupt mee op.
Waarom, vroeg de tv zich af.
Wel, om verschillende redenen, maar vooral omdat het concert-
publiek bestond uit louter twaalf-
jarige meisjes.
"Voor wie spelen we eigenlijk?" vroegen de bandleden zich af.
Op een avond stond er een jongetje in het publiek. Hij was niet veel ouder dan zes jaar. Misschien was hij zelfs nog maar vijf. Hij stond helemaal vooraan, tussen de uitzinnige  meisjes. Hij kende alle liedjes uit zijn hoofd en zong enthousiast mee op windkracht elf.
Die avond stond ook Je loopt je lul achterna op het programma.

Op de foto: Doe maar

donderdag 26 september 2013

Affiche

Hoe zal ik het zeggen? Ik woon op een schiereiland. En midden op het schiereiland staat een enorm appartementencomplex. En helemaal onderin dat complex, op een hoek, woont een man. Zijn appartement is niet groot (maar wel klein). De gordijnen zijn altijd open. Vermoedelijk heeft hij geen gordijnen. De woning - een en al raam -  heeft 's avonds een groenige uitstraling. Je kunt de bewoner van buiten zien zitten op de bank, rechtop, knieën bij elkaar, in het groenige licht. Boven de bank hangt een affiche van Edward Hoppers schilderij Nighthawks. Het beweeglijke licht van de televisie verlicht het affiche. Zo is de situatie nu tien jaar.

woensdag 25 september 2013

Tv en bed

Gewoontegetrouw rookte ik geen sigaretten als ik tv keek. Dus kijk ik nu veel tv. Dan hoef ik er niet aan te denken. Ik heb de afgelopen anderhalve week meer tv gekeken dan ooit. Ik kijk zonder kieskeurig te zijn. Films, nieuws, achtergrond, reclames, voetbal, puberruil, dikke mensen, meisjes die fotomodel willen worden, zangconcoursen, de oceanen, kunstenaars, aliens uit de oudheid, noem het maar op. Ik val er steeds bij in slaap. Nu ik in deze toestand ben kan ik wel zeggen dat de tv eigenlijk een bed is. Een bed voor de ogen.

dinsdag 24 september 2013

Second Love

Vandaag was er in het televisieprogramma Pauw en Witteman een politicus van de Staatkundig Gereformeerde Partij aan het woord over een tv-
reclame van het bedrijf Second Love. De reclame gaat ongeveer als volgt: Heb je een goede relatie? Pleeg overspel, dat maakt je leven spannender.
De politicus, Kees van der Staaij, had bezwaar tegen die reclame. "Overspel schaadt kinderen," zei hij.
Pauw en Witteman hadden een bekende seksuologe en een bekende advocaat uitgenodigd om hem weerwoord te geven. De seksuologe zei dat er geen enquêtes of onderzoeken waren die aantoonden dat overspel slecht is voor kinderen.
En de advocaat zei dat een politicus zich niet mag bemoeien met het privé-leven van de burgers (alsof politici dat niet dagelijks doen).
Waar Kees van der Staaij eigenlijk bezwaar tegen maakte was de smakeloosheid van de reclame. Die kinderen had hij er maar bij verzonnen. De reclame stuitte hem gewoon tegen de borst. Mij ook, eerlijk gezegd.

zaterdag 21 september 2013

Kwijt

Ik ben mijn boek kwijt over stoppen met roken. Het heet De bekentenissen van Zeno en het is van Italo Svevo. Het is een goed boek. Italo Svevo kwam uit Triëst. Hij hield van roken, van schrijven en van London. Hij hield niet van Freud, die zijn neef geruïneerd had met zijn nieuwerwetse psychoanalyse.
Svevo's schoonouders hadden een onderwaterverffabriek.
Zijn eerste twee boeken werden genegeerd. Hij schreef ze toen hij tussen dertig en veertig jaar oud was. Daarna schreef hij twintig jaar niet meer. Toen hij 62 jaar was verscheen De bekentenissen van Zeno.
Ook Het boek der rusteloosheid van hulpboekhouder Bernardo Soares ben ik kwijt. Bernardo Soares is een pseudoniem van Fernando Pessoa. 
Ik heb een keer met Fernando Pessoa op een terrasje in Lissabon gezeten. 

Op de foto: Italo Svevo met sigaret (buiten beeld)

vrijdag 20 september 2013

L.S.

Zo, de eerste week zonder sigaretten zit erop. Nou ja, zes dagen. Pas morgen aan het einde van de dag is het een week. Intussen ben ik ook alweer gestopt met de champixpillen. Die zijn misschien nuttig bij het stoppen, maar niet bij het gestopt-zijn. En ze zijn al helemaal niet bevorderlijk voor bepaalde, niet onbelangrijke aspecten in het leven van de man. Aspecten waarover ik liever niet wil uitweiden, omdat ze behoren tot het privé-leven van de man. Overigens is gestopt-zijn met roken helemaal niet zo moeilijk als vaak wel wordt aangenomen. Je hoort vaak dat het onmenselijk zwaar is, dat het moeilijker is dan stoppen met heroïne spuiten. Met heroïne spuiten heb ik geen ervaring. Wel heb ik eens een snuifje cocaïne gesnoven, in de tijd dat dat het genotmiddel in de mode was onder hard werkende mensen, een groep waartoe ik mijzelf nooit heb willen rekenen. De cocaïne had een vrolijkmakende uitwerking... Maar waar had ik het over? O ja, het stoppen met roken. Het komt de sigarettenindustrie natuurlijk wel goed uit dat hierover een ware mythe is ontstaan. Hoe zwaar het is, wat een moed en bovenmenselijke krachts- en wilsinspanning ervoor nodig is om het vol te houden etcetera. Dat maakt het stoppen met roken tot een onderneming waar de meeste rokers liever van afzien. Aan de andere kant is het ook weer gevaarlijk dat het helemaal niet moeilijk is. Want als het niet moeilijk is, heb je niks om je heroïsch (zelfoverwinning) over te voelen.

Op de foto: houtsnede van Flammarion

vrijdag 13 september 2013

Stoppen met roken (3)

Daarnet bij de avondwinkel een pakje Kent gekocht, mijn favoriete sigarettenmerk. De mensen van de avondwinkel weten het nog niet, maar het was - wanneer alles volgens schema verloopt - de laatste keer dat ik daar geweest ben. Ik kocht mijn pakjes vaak bij die winkel. Er stond een aardig meisje, met wie ik leuk kon praten: alsjeblieft en dankjewel, fijne dag en insgelijks. Wanneer je meer woorden wisselt, kan het snel mis gaan. Ze deed ook de schoonmaak. Ik zag er wel eens iemand een slof sigaretten kopen maar zoiets heb ik nooit gedaan, zelfs niet op vakantie.
Ook kocht ik vaak sigaretten bij Albert Heijn. Eén meisje dat daar bij de sigaretten staat zal ik missen. Met haar kon ik ook leuk praten. Ook alsjeblieft en dankjewel, fijne dag en insgelijks. Hetzelfde geldt voor een meisje bij de Bruna. Zo zie je, hoe een deel van je sociale leven meteen afsterft wanneer je stopt  met roken.

donderdag 12 september 2013

Stoppen met roken (2)

Dit is de achtste champixpillen-
dag. Ik moet er nu twee per dag slikken, wat ik braaf doe, zij het nog steeds met enige angst, ge-
zien de in de bijsluiter genoemde bijwerkingen. Desgevraagd zei Esther - over wie later misschien meer - dat ik me daarover geen zorgen hoefde te maken. Bij vergeleken de bijwerkingen van sigaretten zijn die van champix immers onschuldig. De dood is een van de bijwerkingen.
Enfin, zaterdag ga ik stoppen; zaterdagavond wel te verstaan. Als ik dan zondagochtend wakker word, heb ik de eerste moeilijke uren zonder sigaretten er al op zitten. Misschien ga ik wel dromen van roken. Misschien blijf ik wel altijd dromen van roken.

Op de foto: James Dean met sigaret

zondag 8 september 2013

Verjaardag

Vandaag was ik op een surpriseparty. De persoon in kwestie - een oude vriend - was jarig en wist niet dat er gasten kwamen. Zelf had hij niks georganiseerd, natuurlijk omdat hij niet wilde dat er gasten kwamen. Hij houdt er namelijk niet van om zijn verjaardag te vieren. Zelf houd ik er eerlijk gezegd ook niet van. Waarom eigenlijk niet? Dat vroeg ik me opeens af in de auto, op weg naar het feestvarken.
Hij woont niet ver buiten Amsterdam in een groot wit huis. Het was mooi weer, stapelwolken, blauwe lucht.

zaterdag 7 september 2013

Triomf van de wil

Mijn voorspelling over Wawrinka is niet uitgekomen. Hij heeft verloren van Djokovic. Het ergert me een beetje dat een raspaard als Wawrinka verliest van een werkpaard als Djokovic, aan wiens spel ik nog nooit iets elegants, subtiels of noncha-
lants heb weten te ontdekken.

Op de foto: zo juicht Djokovic. Je ziet wel dat dit juichen uit het mentale en fysieke krachthonk komt.

vrijdag 6 september 2013

Stanislas Wawrinka

Eerder schreef ik al over de Zwitserse tennisser Stanislas Wawrinka. Hoe hij zijn hele jeugd optrok met Roger Federer, hoe ze samen prof werden, hoe Federer de beste tennisser aller tijden werd en Wawrinka een ploeteraar.
Roger Federer is nu aan het eind van zijn Latijn.
En als bij toverslag begint Wawrinka te winnen. Eergisteren versloeg hij Wimbledonkampioen en Olympisch kampioen Andy Murray op de US Open in straight sets. Murray had werkelijk geen schijn van kans. Wawrinka was zo onvoorstelbaar goed.
Ik denk dat Wawrinka vleugels heeft gekregen door de val van zijn jeugdvriend Federer. Hoe dit mogelijk is weet ik niet. Het behoort tot de raadselen van de vriendschap. Ik voorspel dat hij morgen, op Super Saturday, zal winnen van de nummer één van de wereld Novak Djokovic, en dat hij zondag in de finale de nummer twee van de wereld, dwangneuroot Rafael Nadal, zal verslaan. Hij zal de kampioen van Amerika worden.

Op de foto: Stanislas Wawrinka

donderdag 5 september 2013

Stoppen met roken

Gisteren ben ik begonnen met het slikken van de champixpillen die naar verluid behulpzaam zijn bij het stoppen met roken. Werkzame bestanddeel: varenicline. Eigenlijk had ik er vorige week mee zullen beginnen, maar ik durfde de pillen na lezing van de bijsluiter niet meer slikken. Ik ben huiverachtig op het gebied van het slikken van pillen, zeker als de bijwerkingen "depressie en zelfmoordneiging" zijn.
Het is algemeen bekend dat het de pillenindustrie, ook wel de farmaceutische industrie genoemd, niet te doen is om het welzijn van de mens, maar om het dik en spekkig worden van de eigen portemonnee. Niet ondenkbaar dat de sigarettenindustrie achter de champixpillen zit, zoals ook achter medicijnen tegen longkanker. Eerst geld verdienen aan het dodelijk ziek maken, en daarna aan het hopelijk beter worden. Jawel, lieverdjes, zo zit de wereld in elkaar. Als je rijk wilt worden, moet je durven experimenteren met de moraal. Kunstenaars hebben hier meer moeite mee dan ondernemers. Dit terzijde.
Ik voelde me gelijk duizelig na het slikken van de eerste pil. Ik dacht dat mijn laatste uur geslagen had. Ik begon al afscheid te nemen. Na een poosje kwam ik erachter dat de duizeligheid werd veroorzaakt doordat ik de verkeerde bril op had (min 4 in plaats van min 2), en niks met de champixpil te maken had. Want toen ik de bril afzette, was de duizeligheid meteen over en de rest van de dag had ik er helemaal geen last meer van. Ondertussen ben ik gewoon aan het roken, want de champixkuur van Pfizer schrijft heel mensvriendelijk voor dat ik pas tussen de achtste en de veertiende slikdag hoef te stoppen.

[Wordt vervolgd]