maandag 30 juni 2014

Meneer

De eerste keer dat ik met meneer werd aangesproken herinner ik me nog levendig. Ik was een jaar of zeventien en het was alsof er een steen door de ruit van mijn jeugd werd gegooid. De tweede keer dat het een onuitwisbare indruk op me maakte was toen een meisje waar ik (heimelijk) verliefd op was meneer tegen me zei. Verder heb ik op dit gebied geen moeilijkheden gekend.

zondag 29 juni 2014

Verspreide notities

1
Je krabt je toch even achter de oren als je vrouw uit volle borst meezingt met Sarah Vaughan: "All these years I've wasted on him..."

2
Er kwam een man de Albert Heijn in rennen. Door het poortje, langs de groenten, in vliegende vaart naar het pad met de hygiënische middelen en in ijltempo door naar de kassa, met zes halve-literflessen mondwater onder de arm. 

3
Man 1: "Ik denk dat Colombia een goede kans maakt om wereldkampioen te worden, met die geweldige Rafael Márquez achterin."
Man 2: "Rafael Márquez speelt niet voor Colombia, maar voor Mexico."

zaterdag 28 juni 2014

Speech

Eindelijk weet ik hoe ik een speech moet schrijven. Ik deed er altijd een hele dag over. Eergisteren deed ik het in een kwartier.
De kunst, of beter gezegd: de truc is om de speech niet in stilte te schrijven, zittend achter de computer, maar staande en a gran voce (met luide stem). Zo moet je de speech tenslotte ook afleveren. Staande schrijven lukt nog wel - maar hoe schrijf je met luide stem? Misschien lukt het sommigen om innerlijk een keel op te zetten; mij lukt dat niet. Van binnen gaat bij mij alles sotto voce.
Dus daar stond ik in mijn studeerkamer van drie bij drie, nette pak alvast aan, luid sprekend tegen een denkbeeldige menigte. Ramen dicht, om de buren niet te storen. Wat eruit kwam schreef ik op. In één keer goed zeg!

dinsdag 24 juni 2014

Tribune

Arena Corinthians, Sao Paulo
Hiernaast, op de foto, de mooiste tribune die ik ooit zag (het gaat om die schuine rechthoek vol mensen waar je tegenaan kijkt, scherp afgetekend tegen de blauwe lucht). De man of de vrouw die dat ontworpen heeft moet een echte architect zijn, en niet een of andere knoeipot.
Ook op de foto, in het oranje: het Nederlands elftal. In het wit Chili.

maandag 23 juni 2014

Dat mens

Ik merk dat ik af en toe misantropisch ben, bijvoorbeeld als ik dat mens op straat Engels hoor praten met haar Engelse vriendin. Ze lacht zelfs in het Engels!
Je zou haar eens moeten zien. Je krijgt op slag een hekel aan haar. En niet alleen aan haar, maar gek genoeg ook aan jezelf, en meteen maar aan de hele menselijke soort... Ja, zo iemand is zij.

Messi lacht niet meer

"Er wordt gezegd: Messi lacht niet meer."
Aldus de commentator van de NOS bij de laatste wedstrijd van Argentinië. Het klopt. Hij lacht niet meer. Hij lijdt aan voetbal-
tristesse. Messi moet zichzelf als voetballer opnieuw uitvinden. Hij was nooit alleen. Hij was altijd met Iniesta en Xavi. Met die twee vormde hij een driekoppig voet-
balwezen. Nu moet hij in zijn eentje een groot voetballer worden. Daarom is la pulga atomica triest.

Tomatenblokjes

Bij Albert Heijn zijn altijd de blikken tomatenblokjes op. Ik heb de kwestie al eens aangekaart bij de filiaalmanager, maar sinds dat gesprek is er niets veranderd. De tomatenblokjes zijn nog steeds altijd op. De schappenvullers, met wie ik op redelijk goede voet sta, begrijpen het niet. Ze zeggen: "We weten het niet." Om een blik tomatenblokjes te bemachtigen moet ik 's ochtends om acht uur al present zijn. Ik heb voorgesteld om meer blikken tomatenblokjes in te kopen, maar dat voorstel stuit, naar ik begrijp, op logistieke moeilijkheden. Wat ik ook niet terecht vind, is dat de tomatenblokjes zo dicht bij de grond staan, en niet op ooghoogte, waar ze horen.

vrijdag 20 juni 2014

Donderdag 26 juni aanstaande op de KNSM Sociëteit

"Alle mensen houden van geld: ze strelen het, kussen het, drukken het aan hun hart, wikkelen het in mooie doekjes, vertroetelen het als een pop. En sommigen laten een bankbiljet inlijsten en hangen het aan de muur. Sommigen geven hun geld te eten: ze doen de mondjes ervan open en voeren het de lekkerste hapjes. Sommigen praten gewoon met hun geld of lezen het interessante boeken voor, of ze zingen leuke liedjes voor hun geld. Ikzelf schenk geen bijzondere aandacht aan mijn geld en geef het uit naar behoefte" - Daniil Charms

Donderdag aanstaande op de KNMS Sociëteit: voordrachtskunstenaar Eddie Kagie, met onder meer teksten van de Russische schrijver Daniil Charms.

Komt allen, wees welkom! Voor meer informatie, kijk op onze website www.knsmsocieteit.nl

De KNSM Sociëteit
5 jaar

dinsdag 17 juni 2014

Wereldburger op oxazepam

Oxazepam
Over anderhalve maand moet ik vliegen. In een vliegtuig. Het is jaren geleden dat ik gevlogen heb. Ik ben er bang voor. Ik durf niet. Ik heb, zoals dat heet, vliegangst. Maar ik moet. Ik kan er niet onderuit. Ik heb beloofd dat ik het zou doen, er wordt op mij gerekend. Ik kan wel zeggen wat er allemaal door mijn hoofd spookt maar het almachtige bijgeloof verhindert me daarover iets, wat dan ook, uit de doeken te doen. Een goede vriend van mij vliegt overal heen. Naar New York, Berlijn, Madrid, noem het maar op. Gemiddeld zeventien vluchten per maand. Hij is een wereldburger. Ik moet veel sterke drank drinken, denk ik, en ook Oxazepam slikken. Dan kan ook ik een wereldburger worden.

zondag 15 juni 2014

Parkeerautomaat en boom

Omdat ik het niet prettig vind om m'n auto in m'n straat te parkeren - ik gebruik 'm dan voor elk wissewasje - staat 'íe op de Diemerzeedijk, waar het heel mooi is. Het is een oude dijk, Rembrandt zwierf er rond, en ook Nescio. Het Amsterdam-Rijnkanaal is er later - in de jaren vijftig van de vorige eeuw - langs gegraven. Het waait er altijd. Als je de dijk afloopt richting Noord kom je langs een  boom die helemaal alleen aan het water staat en in zijn eentje werkelijk prachtig ruist in de wind. Ik kom er graag, aan de Diemerzeedijk, en parkeren is er gratis - maar niet lang meer. Vorige maand stond er namelijk opeens een parkeerautomaat naast mijn auto. Een nieuwe. Wanneer hij geactiveerd wordt is vooralsnog een raadsel.


zaterdag 14 juni 2014

Aantekening

Voor het geval mij 's nachts, in m'n slaap, iets te binnen schiet - iets belangrijks - liggen er naast mijn bed, op de houten vloer, altijd een pen en een vel papier. Vannacht was het weer eens zover: een meesterlijk idee, dat er in m'n halfdroom ongeveer zo uitzag als het vliegende doelpunt van Robin van Persie tegen Spanje. O, wat een schitterend idee! Maar het bedlampje was kapot en ik moest het in het aardedonker opschrijven (de schijnwerpers van de wereld waren niet op mijn idee gericht).
De volgende ochtend vond ik mijn idee terug op de houten vloer in plaats van op het papier. Het was overigens een idee van niks, onbegrijpelijk zelfs voor mij, maar er stonden wel vier uitroeptekens achter.
"Rest van brief/visie!!!!"

woensdag 11 juni 2014

Simson

Links het gele krijtstompje
Ik doe het niet graag, maar ik moet wel. Banden plakken. M. rijdt elke ochtend dwars door de stad op de fiets naar school, en minstens eenmaal per week heeft ze een lekke band. Ik ben inmiddels heel bedreven in het bandenplakken. Ik doe het in een mum van tijd, in een oogwenk, een ommezien, een vloek en een zucht. Het is altijd weer een mooie gebeurtenis als de luchtbelletjes uit het gaatje omhoog borrelen in de teil met water. Het maakt een speciaal geluid. Prrrr, fluit fluit. Ik gebruik altijd de "iconische" bandenplakset van Simson. Daar gaat het heel goed mee. Alleen ben ik vaak het gaatje kwijt als ik de binnenband gedroogd en geschuurd heb. Dan weet ik niet meer waar ik de lijm moet smeren en moet ik de binnenband opnieuw in de teil met water duwen.
Maar nu heeft iconische Simson daar iets op gevonden, namelijk een geel krijtstompje. Het zit er tegenwoordig standaard bij en je kunt het gaatje er al onder water mee omcirkelen. Ook als je het gedroogd en geschuurd hebt zit het gele cirkeltje er nog steeds, zodat je precies weet waar je de lijm moet smeren en de pleister moet plakken. Alleen wist ik niet dat je de lijm vijf minuten moet laten drogen. Dat zag ik vandaag voor het eerst in een Simson-instructiefilm. Ik liet de lijm altijd maar een paar seconden drogen. Dat verklaart trouwens niet waarom ik zo vaak banden moet plakken. Het gaatje zit namelijk altijd weer op een andere plek. Ik heb maar één keer meegemaakt dat de luchtbellen vanonder een eerder door mijzelf geplakte pleister opborrelden.

dinsdag 10 juni 2014

Zomer

Alle ramen en deuren stonden open vanwege de warmte. De meisjes gingen zwemmen in het IJ, met hun vriendinnen. De oudste bij de brug, de jongste bij de steiger. Ik ben erheen gefietst, eerst naar de steiger, daarna naar de brug, om te kijken of alles wel goed ging. Ik bleef op een afstandje, zodat ze me niet zagen (ze zijn nogal gesteld op de gedachte dat ze alles wel alleen kunnen). Toen ben ik weer terug naar huis gefietst. Warm van de zon kwamen ze een paar uur later thuis.

zondag 8 juni 2014

Capreolus capreolus en Bambiraptor feinbergi

Bambiraptor feinbergi
"Het ree is een stijlvol, sierlijk, elegant dier. De Latijnse naam zegt het al: Capreolus capreolus. Dat mensen bij een ree aan Bambi denken snap ik, al klopt er niks van: Walt Disney's Bambi is een witstaarthert." (Reeënkenner Bas Worm in de fraaie serie Het beestje van de week, De Volkskrant, 7 juni 2014).
Inderdaad gebruikte Walt Disney een witstaarthert voor de film Bambi, maar in het boek van Felix Salten, Bambi, ein Leben im Walde (1923), is Bambi wel degelijk een ree.
(In 1993 vond een Amerikaanse scholier het gave fossiel van een nog jonge, vervaarlijke roofsauriër. Men gaf het de wetenschappelijk naam Bambiraptor feinbergi, naar Bambi; zo zien we maar weer eens, hoe de taal en de natuur tegenliggers zijn op de snelweg van de evolutie).