vrijdag 19 juni 2015

Muren en deuren

brick wall, brick wall, Texture brick wall, bricks, bricks texture
Een vriend heeft een nieuw huis gekocht. Hij heeft mij gevraagd om twee muren te bouwen. Een muur bouwen is leuk, vooral als er ook een deur in moet, wat meestal het geval is. Ik doe het graag, maar niet heel vaak.
Ik heb muren leren waarderen in mijn jeugd. Mijn waardering voor deuren kwam pas later.


donderdag 18 juni 2015

Gelukssokken


Clark Terry in New York, 1976
Clark Terry, 1976
Er was een documentaire op tv over een trompettist en een pianist. De trompettist heette Clark Terry en de pianist Justin Kauflin. Clark Terry lag in bed en Justin Kauflin zat ernaast, achter een piano. Clark Terry neuriede liedjes uit zijn geheugen. Justin Kauflin begeleidde hem op de piano.
Clark Terry: "Hoe laat is het?"
Justin Kauflin: "Half vier."
Clark Terry: "In de ochtend?"
Justin Kauflin: "Yep."
De blindengeleidehond van Justin Kauflin was er ook steeds bij. En af en toe kwam de vrouw van Clark Terry binnen.
"Hoe gaat het?"
"Pijn."
"Waar?"
"Overal."
En dan zong Terry weer verder. En Kauflin begeleidde hem op de piano.
Toen Kauflin (25) moest opdraven op de Duke Ellington jazzwedstrijd in New York stuurde Terry (90) hem een paar gelukssokken.

zondag 14 juni 2015

IJburg revisited

Las Vegas Boulevard
In 2006 heb ik acht maanden in IJburg gewoond. Ik voelde me er "opgeborgen". Een luxe slaapstad. Nu, bijna tien jaar later, ben ik weer even terug in IJburg, niet als bewoner, maar als bouwvakker. Het is er danig op vooruitgegaan daar. Het pionierige is uit de lucht. Ik dronk een goeie caffè latte op de IJburglaan. De IJburglaan is een soort Las Vegas Strip, maar dan zonder casino's. Nou ja, misschien is elk huis in IJburg wel een casino, waar gegokt wordt op levensgeluk. Misschien is elk huis waar ook ter wereld wel een casino.

Casino betekent 'huisje' in het Italiaans, zo blijkt uit Nader Oppervlakkig Onderzoek. Het is het verkleinwoord van casa (huis).

donderdag 11 juni 2015

You are here, so am I

HarryWarren1910.jpg
Harry Warren
Als ik iemand mocht interviewen, dan zou daar ik Stanislas Wawrinka voor nemen. Vroeger heb ik allerlei mensen geïnterviewd voor de Volkskrant. Ik kreeg een bandrecordertje mee van de krant en dan nam ik het hele gesprek op. Thuis werkte ik het uit. Het was monnikenwerk.
Zoals misschien bekend heeft Stanislas Wawrinka afgelopen zondag het Parijse tennistoernooi Roland Garros gewonnen. In de finale versloeg hij de nummer 1 van de wereld, Novak Djokovic. De nummer 1 zei na afloop dat Wawrinka moedig had gespeeld. Dat klopt. Verschillende kranten uit binnen- en buitenland gebruikten het woord "magistraal" om Wawrinka's overwinning te typeren. Hij speelde in een pyjamabroek.
Eerder schreef ik al over Stanislas Wawrinka. Een mooie naam. Het begint krijgshaftig, met het geharnaste Stanislas en dan gaat het over in het feestgedruis van Wawrinka.
Ik zou hem vragen: "Stanislas, je hebt een paar jaar geleden een zin op je arm laten tatoeëren. De zin komt uit het boek Worstward Ho van Samuel Beckett. De zin luidt: 'Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.' Stanislas, volgens velen komen je huidige successen door je coach Magnus Norman, maar denk je niet dat die magische zin de oorzaak is? Ik vraag dit omdat ik de magische kracht van zinnen meen te kennen. Mijn zinnen staan weliswaar niet in mijn huid gegrift, maar wel in mijn geheugen. Bijvoorbeeld de mooie zin: 'You are here, so am I' uit het lied 'I Only Have Eyes For You' van de Italiaanse immigrant Harry Warren (het elfde kind uit een gezin van twaalf kinderen) en de Russisch-joodse immigrant Al Dubin. Die twee schreven ook het beroemde lied 'The Boulevard of Broken Dreams'. Stanislas, neem me niet kwalijk dat ik al meteen aan het begin van dit interview zo afdwaal, maar ken je die liedjes toevallig? En wat is denk je het verschil tussen een zin die in de huid gegrift staat en een zin die in het geheugen gegrift staat?"
Ja, zo ongeveer zou ik beginnen.

vrijdag 5 juni 2015

Kazen, wijn, fazanten en rode kolen

Koning George II
Stanislas Wawrinka heeft opnieuw de finale van een groot toernooi bereikt, dit keer op Roland Garros. Voor degenen die niet weten waar dit over gaat: het gaat over tennis. Ik hou ervan naar tennis te kijken. Ik heb er geen enkele moeite mee om er acht uur achter elkaar naar te kijken. Pok pok pok. Ik doe dit niet vaak, want ik heb het druk. Maar als ik het niet druk had, zou ik het vaker doen. Het geeft me een gevoel van levensvervulling. Overigens ben ik geen liefhebber van de uitdrukking: "Ik heb het druk" of "Ik ben druk". Het heeft iets beledigends om zoiets te zeggen. Dus vermijd ik de uitdrukking. 
Verder is er niets in de wereld waarnaar ik acht uur achter elkaar kan kijken. Naar de Toren van Pisa kan ik vijf of tien minuten kijken. Naar de David van Michelangelo twee minuten. Ik noem deze twee voorbeelden omdat ik net in Italië ben geweest.
In het Stedelijk Museum begin ik naar de uitgang te zoeken zodra ik binnen ben. In het Rijksmuseum verblijf ik wel ietsje langer. Dat komt doordat ik mij heel moeilijk kan losrukken van de zeventiende eeuwse stillevens met kazen, wijn, fazanten en rode kolen.
Onderweg van Italië naar Nederland, in de trein, heb ik acht uur achter elkaar in het boek De Churchillfactor van Boris Johnson (de burgemeester van London) gekeken. Dat is echter geen kijken, maar lezen.

dinsdag 2 juni 2015

Bliksem

Mijn vrouw wilde perse over de land- en bergweggetjes van Toscane. De kinderen en ik wilden liever over de snelweg.
We gingen over de land- en bergweggetjes.
Het werd ruzie in de gehuurde Fiat 500. Als je een auto ziet rijden met een gezin erin, is de kans groot dat daarbinnen ruzie is. We zochten de snelweg op. Het geruzie hield niet op. Toen we bijna in Arezzo waren sloeg de bliksem in de auto. Hij schudde heen en weer. Vanaf dat moment was het stil in de Fiat 500.