maandag 28 oktober 2013

Big Data Revolution

Jaron Lanier: "Internetbedrijven als Twitter, Facebook en Google hebben niet alleen een profiel van jou opgesteld, maar ook een voorspellend gedragsmodel. Er is een essentieel verschil. Een profiel bestaat uit statische gegevens (data). Bedrijven willen best zeggen wat ze over je weten. Het is niet geheim. Een profiel laat zien hoeveel kinderen je hebt, wat je verdient, welke auto je hebt en waar je op vakantie gaat. Allemaal niet zo belangrijk. Wel belangrijk is dat ze dat kunnen linken aan data over anderen zoals jij. En dan kunnen ze je gedrag voorspellen. Die voorspelling zullen ze je nooit laten zien. Als mensen zoals jij een bepaald product kopen, of door een bepaalde reclame geraakt worden of een bepaalde ziekte krijgen, beïnvloedt dat in grote mate welke keuzes je krijgt aangeboden door Google, Facebook of Twitter. Dus je denkt dat je op onderzoek uit gaat in de stad van het internet, free to walk anywhere you want, maar in werkelijkheid word je gestuurd. Je krijgt oogkleppen op. Je ziet alleen bepaalde, nauwkeurig afgepaste hoeveelheden informatie. Door micromanagement van je keuzes - de nieuwste en meest subtiele vorm van reclame - bedreigen bedrijven als Google, Facebook en Twitter de internetvrijheid meer dan de NSA of welke andere censor dan ook. Ze verdienen geld door te bepalen wat mensen kunnen weten. De meest voorkomende vorm van macht in de wereld van nu is dat je spy-data hebt over anderen. Dit is een vreemde vorm van macht, anders dan vroeger. Macht was dreigen met geweld: 'Als jij dit doet, dan doe ik je wat aan.'  De nieuwe vorm van macht is veel subtieler. Google zegt:  'Doe wat je wilt, maar ik heb invloed op al jouw keuzes, en ik stuur je geleidelijk mijn kant op. Geleidelijk beïnvloed ik al je beslissingen. En het mooie is, jij levert me die spy-data gratis en voor niks, simpelweg door te acteren op internet. Ik beroof je van je vrijheid door je de illusie van vrijheid te bieden.' Die macht bouwt zich op, net als samengestelde interest."

Uit: Tegenlicht


donderdag 24 oktober 2013

Beker

Toen ik twaalf of dertien jaar was stond ik voor het eerst in een grote tennisfinale. Groot naar kinder-
begrippen bedoel ik. Ik moest tegen een jongen die veel ouder was dan ik. Hans, heette hij. Ik was zo zenuwachtig voor de finale dat ik geen oog dicht deed. Mijn rackets (Slazengers) had ik bij me in bed gelegd. De volgende ochtend was ik totaal uitgeput door de spanning en de slapeloosheid, maar ik won. Ik kreeg de beker, die al klaar stond op een tafel. Ernaast lag de medaille voor de tweede plaats. Die kreeg Hans. De tennisleraar hing de medaille om zijn nek. Ik had zo'n medelijden met hem. Hij was veel ouder dan ik.
Mijn vader lag toen in het ziekenhuis, hij had een hartaanval gehad. Ik ging meteen naar hem toe om de beker te laten zien. Het ziekenhuis was niet ver van de tennisbaan. Mijn vader lag in een bed met allerlei apparaten eromheen. Af en toe kwam er een zuster. Ik was ervan overtuigd dat de beker hem goed zou doen. Dat daardoor zijn hart weer op krachten zou komen, wat gebeurde. Het was een magische beker. Ik heb hem nu nog, hij staat op de boekenplank in mijn studeerkamer. Hij is heel klein. Maar god, wat leek hij toen groot.

dinsdag 22 oktober 2013

Vertrouwen

Ik heb iets belangrijks ontdekt, naar mijn smaak. Ik had een crisis, de afgelopen dagen, omdat ik dit belangrijke nog niet ontdekt had. Ik was ernaar op zoek. Het lag binnen handbereik, maar ik kon het niet te pakken krijgen. De crisis zorgde ervoor dat ik het te pakken kreeg. Een crisis is eigenlijk iets goeds. Je hebt geen wapens meer. Je wordt overmeesterd door hetgeen je liever niet wilt weten. Of juist heel graag wilt weten. Beide vormen van onwetendheid kunnen je leven tijdelijk ontwrichten. De crisis ging over de liefde. Je moet niet denken dat je in kwesties van de liefde automatisch goed handelt. Zoveel vertrouwen moet je beslist niet hebben in de liefde, noch in jezelf. Beide zijn onbetrouwbaar.

zondag 20 oktober 2013

eBoek

Bij bol.com en elders kun je nu mijn laatste boek kopen als eBoek. Het heet Trouw is de andere wang. Het gaat over de begeerlijkheid van roem. Het is een goed boek, denk ik. Het is werkelijk de moeite waard om het te kopen.
Ik kreeg er een literaire prijs voor. Van het aan de prijs verbonden geldbedrag kocht ik een houten vloer. Op een ochtend laadde een vrachtwagen de houten vloer uit op de stoep voor mijn huis. Het kostte me veel tijd om de vloerdelen boven te krijgen. Ik was helemaal bezweet. God, wat waren die vloerdelen zwaar!
Ik weet nog dat ik eraan begon, aan het boek. We woonden aan de rand van IJburg. We woonden daar heel mooi. We hadden twee verdiepingen, samen tweehonderd vierkante meter, en als we naar buiten keken zagen we niks dan zand, water en lucht. Als het waaide ontstonden er zandstormen. Het zand kwam dan ons huis in. De wind blies het zand door de kieren van ons huis.

vrijdag 18 oktober 2013

Ruzie met Rusland

Stel je voor, je bent een Rus. Een goed deel van al het land op aarde is van jou, althans, zo voelt het. In het ene deel van je rijk is het winter, in het andere zomer. Jawel, zo is het, dat moeten we niet vergeten. Je kunt de halve aardbol bereizen zonder je paspoort mee te nemen. Nou ja, bij wijze van spreken. De pleinen in je grote steden zijn zo reusachtig dat het betreden ervan haast een kosmische ervaring is. De grootste schrijver die ooit geleefd heeft is er eentje van jou. Ik doel hier natuurlijk op niemand minder dan Gogol (maar we moeten Poesjkin ook niet vergeten!). Je hebt de tsaren overleefd, Lenin, Stalin. Behalve Gorbatsjov waren tot nu toe al je leiders usurpators. En bijna al je mannen zijn alcoholist. Maar het zijn dan ook niet de minste dranken die er gestookt worden: "Groetjes van Gorbatsjov", "Tranen van een Komsomolmeisje". Je rivieren zijn zo allemachtig groot en breed, je winters zo koud, je seizoenswisselingen zo indrukwekkend en melancholiek. En Konstantin Paustovski is een landgenoot. En ook Shostakovitsj de dappere nagelbijter. En een van je duizend steden heet Odessa. Ach!
Wat moet je dan denken van Nederland?

Recept voor Tranen van een Komsomolmeisje:
Lavendel (15 gr)
Verbana (15 gr)
Berkelhaarwater (30 gr)
Nagellak (2 gr)
Mondspoelmiddel (150 gr)
Limonade (150 gr)

Het aldus toebereide mengsel dient men twintig minuten te laten staan, af en toe even roeren met een takje kamperfoelie.

De schrijver Venedikt Jerofejev over dit drankje:
"Iemand die gewoon maar wodka drinkt, behoudt èn z'n gezonde verstand èn z'n ijzeren geheugen, of het omgekeerde gebeurt, hij raakt in één keer allebei kwijt. Maar met 'De Tranen van een Komsomolmeisje' krijg je gewoon iets idioots: als je daar honderd gram van zuipt, van die tranen - hou je een geheugen als een ijzeren pot, maar je gezonde verstand is foetsie. Drink je nog eens honderd gram, dan sta je van jezelf te kijken: waar komt al dat gezonde verstand zo ineens vandaan? En waar is dat ijzeren geheugen gebleven? 
 
Op de foto: de Potjomkintrappen in Odessa.

donderdag 17 oktober 2013

Aida









Ik was 's avonds nog even naar Albert Heijn gegaan om een volkorenbrood, zes pakjes roosvicee (bosvruchtensmaak, niet voor mijzelf) en spek te halen. Ik woon in het Oostelijk Havengebied van Amsterdam. Schiereilanden en een eiland, midden in het IJ, met elkaar verbonden door bruggen. Terug naar huis fietsend via de Oostelijke Handelskade, zag ik in de verte de lichten van een net aangemeerd cruiseschip. Het was al donker. Het verlichte schip - zo groot als een stadswijk - zag er luisterrijk en feestelijk uit. Alsof een groot feest was binnengevaren in donker Amsterdam. Ik fietste ernaartoe. Ik kon de aantrekkingskracht van het verlichte schip gewoon niet weerstaan. Het schip heette de Aida en was gebouwd op de roemrijke Meyerwerf in Papenburg. Het lag met enorme touwen verankerd aan de kade en de reizigers, god weet waar ze allemaal vandaan kwamen, verlieten het schip in kleine, verspreide groepjes, over de overdekte loopbrug, via de terminal, de stad in. Morgen of overmorgen vertrekt het schip weer. Dan zal haar afscheidsroep in heel het Oostelijk Havengebied te horen zijn.

Joseph Conrad over de Oostelijke Handelskade in The Mirror of the Sea

woensdag 16 oktober 2013

Robert Musil

Een vriend van mij was naar Wenen gegaan. Ik ben nog nooit in Wenen geweest, hoewel het in zekere zin mijn geboortegrond is. Hierover later meer. Ik vroeg hem of hij foto's wilde nemen van het huis waar de schrijver Robert Musil woonde (van 1921 tot 1938). Rasumofskygasse 20.
Ik heb het bewonderen lang geleden afgeleerd, maar sommige mensen mag ik gewoon graag, daar valt niks aan af te leren. Dit geldt voor Robert Musil, ook al heb ik hem nooit gekend en is hij dood. Mijn vriend nam de volgende foto's:














Hierboven zie je de ingang van het gebouw waarin Robert Musil woonde.











En dit is het herdenkingsbord op de gevel van het gebouw.




















En dit is deur van zijn appartement. Het is de vraag of deze deur dezelfde deur is als de deur die erin zat tussen 1921 en 1938.

dinsdag 15 oktober 2013

Heel toevallig

Binnenkort komt de film Escape Plan in de bioscopen. Het is een film met een van mijn favoriete acteurs, oud-gouverneur Arnold Schwarzenegger. Het is jammer dat Woody Allen nooit een film met Arnold Schwarzenegger gemaakt heeft.
Ook doet mee: Sylvester Stallone. Ze zitten (in de film) gevangen in de best beveiligde gevangenis die er ooit is gebouwd en ze gaan samen ontsnappen. Mijn favoriete filmthema. Mijn hele leven is naar mijn smaak een tot nu toe mislukte ontsnappingspoging, vandaar. Maar ik geef niet op, geheel in de strijdvaardige geest van Buffalo Bill, die zei: "My first plan of escape having failed, I now determined upon plan B."
Ook gaan Schwarzenegger en Stallone in de film met elkaar op de vuist, iets wat volgens Stallone onontkoombaar was. Hier ben ik het mee eens.
Ik zag Sylvester Stallone vandaag in de film Rambo, First Blood. Ik zat te kijken met mijn dochter. Ze begreep aanvankelijk niet waarom ik het een leuke film vond. Al dat bloed. Maar toen kwam de scene met het wilde zwijn. Rambo zit op een hoge tak in een boom, met een zelfgemaakte speer in zijn handen. Dan zie je, onder de boom waar Rambo in zit, een wild zwijn scharrelen, heel toevallig. Dan springt Rambo met speer en al naar beneden, boven op het wilde zwijn. En dan zie je hem door het woud lopen met een groot stuk gevild wild zwijn op zijn schouder. Daar zag ze ook de grap wel van in.

Op de foto, rechts: Arnold Schwarzenegger.

maandag 14 oktober 2013

Natte droom van een astronoom

Vandaag gehoord in een tv-programma over het universum: "A Big Bang might be the flipside of a black hole."




Op de foto: black hole (supermassive)

zaterdag 12 oktober 2013

The Refrigerator Gazette (since 2011)

Wilt u ook publiceren in de koelste krant van Nederland?
Kopij voor The Refrigerator Gazette kunt u sturen naar het volgende mailadres:

a.p.b.refrigerator@blogger.com

The Refrigerator Gazette behoudt zich het recht voor inzendingen drastisch in te korten, te veranderen of niet te publiceren. Hierover wordt niet of nauwelijks gecorrespondeerd. Bijdragen zijn bij voorkeur goed geschreven, geestig en kort, en houden op een of andere manier verband met de actualiteit.
Met honderden miljoenen koelkasten, verspreid over de hele wereld, beschikt The Refrigerator Gazette over een uitgebreid en fijnmazig journalistiek netwerk. Er kan geen revolutie uitbreken of er is wel een koelkast in de buurt. En ook in de directiekamers van grote multinationals, in de huizen van beroemde filmsterren, in het Witte Huis en in het Kremlin staat er gegarandeerd eentje van ons te snorren.
The Refrigerator Gazette: always on the spot.

Op de foto: de Refrigerator Room in het Witte Huis...

vrijdag 11 oktober 2013

The Refrigerator Gazette / Ingezonden brief



Geachte heer Bekkers,

Al geruime tijd lees ik met grote interesse de artikelen op uw blog.
Ik wilde u even wijzen op een artikel uit de Volkskrant van vandaag, 11 oktober 2013. Misschien heeft u het al gelezen, maar indien dit niet het geval is, is het zeker van groot belang voor u dit alsnog te doen. Wellicht heeft u de Volkskrant van vandaag in huis. Dan kan het geen kwaad op pagina 2 te kijken, waar het voornoemde artikel te vinden is. Want in dit artikel wordt een opmerkelijk - bijna onwrikbaar - verband aangetoond tussen auteurs die bij uitgeverij De Geus publiceren en de Nobel-
prijzen voor Literatuur en Vrede. Het geval wil namelijk, dat relatief onbekende auteurs die door de oprichter van uitgeverij De Geus, de heer Eric Visser, in zijn fonds werden opgenomen, nadien bovengemiddeld vaak de Nobelprijs voor de Literatuur of de Vrede mochten ontvangen. De heer Eric Visser kreeg dat al acht keer voor elkaar. Waardoor we niet meer van toeval kunnen spreken. Er is sprake van een naar het zich laat aanzien oorzakelijk verband tussen uitgegeven worden bij uitgeverij De Geus en een latere toekenning van de Nobelprijs voor de Literatuur of de Vrede. Vooralsnog moeten we in het midden laten of de heer Eric Visser een ongekend fijn neusje voor vrede en literatuur heeft - hij voorspelde immers ook de toekenning, dit jaar, van de Nobelprijs voor Literatuur aan de Canadese schrijfster Alice Munro, en vorig jaar dezelfde prijs aan de Chinese auteur Mo Yan, beide keren weet de heer Eric Visser dus zelfs het exacte jaar van toekenning te voorspellen! - óf dat de comités die beslissen over de toekenning van de Nobelprijzen voor Literatuur en Vrede simpelweg de auteurslijst van De Geus raadplegen. Hoe het ook zij, omdat twee van de drie romans die u publiceerde bij De Geus zijn verschenen, zoals u uiteraard zelf weet, dient u, als relatief onbekende auteur, de komende jaren rekening te houden met de mogelijkheid van een bericht uit Stockholm. Misschien overweegt u een feestje te geven op de KNSM-sociëteit (waarvan u begrijp ik mede-oprichter bent) bij gelegenheid van toekenning van de Nobelprijs voor de Literatuur of de Vrede? Welke van de twee zou trouwens uw voorkeur hebben, als ik zo vrij mag zijn daarnaar te informeren? Of houdt u ook rekening met de mogelijkheid dat u ze alletwee tegelijk krijgt toegekend? Ik houd mij dan graag aanbevolen een uitnodiging te ontvangen voor voornoemd feestje,

met de meeste hoogachting,

Michiel Mastenbroek (vrede- en literatuurliefhebber)

woensdag 9 oktober 2013

Georg Wilhelm Friedrich Hegel: "Alles ist zum verzehren"

De kentheorie of epistemologie kent een lange geschiedenis en gaat over de vraag: wat is kennis? Geen filosoof die er zich niet mee bezig heeft gehouden. Ook de Spanjaard Salvador Dalí heeft zich ermee bezig gehouden, al was hij in strikte zin geen filosoof. Hij zei: "De enige manier om kennis te verwerven over iets - wat dan ook - is door het op te eten."
Een heel eigen kijk op de zaak.
Vandaag verscheen deel 1 van een nieuwe, definitieve, biografie van The Beatles, geschreven door Mark Lewisohn: The Beatles, All These Years, Volume One: Tune in.
Een kleine duizend pagina's. En dat is nog maar deel een. Ik zag een interview met Lewisohn. Ik lag op de bank tv te kijken vanwege het stoppen met roken, vandaar. En ik moest denken aan Dalí's uitspraak. En ook aan een uitspraak van Georg Friedrich Wilhelm Hegel: "Alles is zum verzehren."

dinsdag 8 oktober 2013

Melancholie die geen tegenspraak duldt

Ik weet niet precies wanneer Simon Carmiggelt zijn kronkels begon voor te lezen op tv. Ik was nog jong, woonde nog thuis, en mijn moeder keek er af en toe naar. Volgens mij was het altijd op zondagavond. Ik kon Carmiggelts stem en verhalen niet goed verdragen.
Het had niks te maken met het feit dat hij een oude man was. Later voelde ik diezelfde tegenzin bij mijn leeftijdgenoot Martin Bril, en nu weer bij Nico Dijkshoorn. Waarom? Ik weet het niet precies. Misschien zit het 'm in die melancholie die geen tegenspraak duldt.
Maar ik wil niet zeuren. Het is mooi dat er nu bij Van Oorschot een boek is verschenen met teksten van Simon Carmiggelt: Carmiggelt gedundrukt.* Tenslotte is hij de aartsvader van alle columnisten.

* Naar een versje van Carmiggelt zelf:
Hij zag zich al gedundrukt door Van Oorschot
En mompelde: 'Ga ik dan niet teloor, God?'

maandag 7 oktober 2013

Taal

Ook kijk ik graag naar tv programma's over het universum. In deze programma's komen mensen aan het woord die graag begrippen gebruiken als: onvoorstelbaar, verbijsterend, ongelofelijk, mindblowing, "onmeetbaar", onbegrensd, ontzaglijk, onpeilbaar, immens etc. Heel hun wezen is erop ingericht om dat soort woorden te gebruiken. Je ziet gewoon hoe genotvol het voor ze is.
Als er geen mensen zouden bestaan die graag zulke woorden gebruiken, dan zou ons beeld van het universum er vermoedelijk anders uit zien. Het zou de moeite waard zijn om eens een Oppervlakkig Onderzoek (OO) te doen naar de invloed van deze taalfetish op de omvang van het heelal.

Op de foto: de geboorte van een ster (zogenaamd)

zaterdag 5 oktober 2013

Droom en criterium

Mijn dochter (12) droomde laatst van Voldemort, de meest gevreesde duistere tovenaar aller tijden (uit Harry Potter). Ze raakte hem aan in haar droom. Hij voelde aan als chips: "Ik had van die kruimels aan mijn vingers als bij chips."
Op de foto: Ralph Fiennes, die Voldemort speelt in de Harry Potter films.
Een paar dagen geleden zag ik op tv trouwens een film getiteld Hemel. Er speelt een mooi meisje in dat almaar uit de kleren gaat. Ze is een jaar of twintig. Ik zei tegen mijn vrouw, die naast me zat:
"Wat erg voor de ouders van dat meisje."
De echte ouders bedoel ik. 
Het lijkt me een zinnig criterium bij het beoordelen van Nederlandse films: is het erg voor de ouders of niet? 

vrijdag 4 oktober 2013

Slow motion

Twee jaar geleden werd de rechterspiegel van mijn auto eraf gereden. Nou ja, hij werd er niet helemaal afgereden, hij hing nog aan een draadje. Reparatie in de garage was kostbaar, dus repareerde ik hem zelf, met touwtjes, elastiekjes, stukjes kurk, lijm, tape.
Het gaat best, al zakt hij soms een beetje weg.
Degene die het gedaan had liet geen briefje achter.
Maar deze week zat er opeens een briefje achter de ruitenwisser met de volgende handgeschreven tekst: "IK CRASHTE SPIEGEL / GELIEVE ME VINDEN / IK BEN AAN HET WERK 8-17 / ZIE VISITEKAARTJE / MIJN TELEFOONNUMMER (...)"
Over twee jaar maar eens bellen.

Op de foto: ansichtkaart, gepost in 1912, bezorgd in 2012

donderdag 3 oktober 2013

3D-existentialisme

Regisseur Alfonso Cuaron vandaag in de Volkskrant, over zijn 3D-ruimtefilm Gravity: "Uiteindelijk zijn we alleen in het universum. Niet als soort, maar als individu. Onze lichamen zijn ruimtepakken. Als je geluk hebt bestaat er enige radiocommunicatie met een ander persoon, die opgesloten zit in net zo'n pak. Verder is er niks behalve leegte."

woensdag 2 oktober 2013

Beauty is in the eye of the beholder

Ik heb een hele mooie Gazelle. Met trommelremmen.
Eerder schreef ik al over de Handha-
ving. Als ik dat woord hoor of lees, dan moet ik denken aan 1984 van George Orwell of Brave New World van Aldous Huxley of Metropolis van Fritz Lang.
Het is een woord dat je geneigd bent fluisterend uit te spreken, zodat niemand het hoort (de muren hebben oren). Een woord dat op een of andere manier oproept tot ondergronds verzet. Het is een ongelukkig gekozen woord voor een waarschijnlijk volkomen onschuldige, vermoedelijk zelfs nuttige gemeentelijke dienst in Amsterdam die allerlei zaken controleert.
De Handhaving laat altijd netjes een stikker achter op het gecontroleerde, zodat je weet dat ze geweest is. Dat ze het gezien en gecontroleerd heeft.
Er zijn stikkers in allerlei kleuren en vormen. Vanmorgen was er op mijn mooie Gazelle een roze-oranje stikker van de Handhaving geplakt. Er stond op: "Fietsen in deze staat worden verwijderd. Als deze fiets er over zeven dagen nog staat, dan wordt hij verwijderd."

dinsdag 1 oktober 2013

Time-management

De dag duurt erg lang als je gestopt bent met roken. Wat zitten er veel uren in een dag. Het begint al meteen 's morgens vroeg. Na een paar uur heb je alles gedaan waar je normaal een hele dag over doet. Een zee van tijd strekt zich voor je uit. De rest van de dag bestaat uit een soort van pootje baden in de eindeloosheid. Af en toe een plat steentje over de eindeloosheid keilen.