dinsdag 25 november 2014

Very strange

Ik heb me voorgenomen om de komende vijf jaar minstens vijftig nummers van The Beatles op de piano uit mijn hoofd te kennen. Met zang. Ik kan helemaal niet zingen, maar anders dan bij schrijven of bij willekeurig welke andere bezigheid, vervalt bij het zingen vrijwel automatisch elke vorm van zelfkritiek. Voor dit bekende aangename verschijnsel zijn meerdere verklaringen mogelijk; daarover, en over de relatieve onwenselijkheid van zelfkritiek, een andere keer. Op dit moment heb ik drie nummers onder de knie, zang- en pianogewijs, namelijk In my life, Norwegian Wood en The long and winding road. Die kan ik zo spelen. Nu studeer ik op Penny Lane. Het uit het hoofd leren gaat, merk ik, sneller naarmate ik meer nummers kent. Er zijn veel terugkerende akkoorden, bijvoorbeeld D. In Penny Lane komt een heel raar akkoord voor. Op zich is het akkoord niet raar, het is gewoon E, maar in Penny Lane is het wel raar. Daarom moet je bij dat akkoord ook zingen: " - very strange."
De centrale C lijkt trouwens op Saturnus:













Geen opmerkingen:

Een reactie posten