.png) |
| Typemachine |
¹ Vijftienhonderdvierenzeventig om precies te zijn
² Achttienhonderdvijfenveertig om precies te zijn
 |
| Straatorgel |
De lift in het nieuwe gebouw waar M. woont is van het merk Orona.
Nog niemand heeft er een C voor gezet.
 |
| Rosa Gallica (wilde roos) |
 |
| Elzenhaag in de winter |
 |
| Rabarber |
2.
De vader van S. zei tegen me: "Stroomopwaarts gaat mijn schip langzaam, maar stroomafwaarts moet ik oppassen dat mijn schip niet uit de bocht van de rivier vliegt."
3.
P. zei tegen me dat publiek per definitie wreed is. De mensen, zei hij, zitten op de tribunes uit wreedheid.
¹ (Vroeger kende ik vier mensen die Rivella dronken en rabarber aten).
 |
| De Albemarlefabriek bij de pont |
.png)
 |
| Pfizer-Biontech vaccin tegen covid-19 |
 |
| Mussolini in de immense Sala della Mappamundo |
¹ Zie hier over deel 1 van de trilogie
 |
| Schaduw van een boom op een muur |
.png) |
| Keizer Trajanus (53-117) op een munststuk |
Gisteravond om vijf voor half zeven hoorde ik een man tegen een andere man zeggen:
.png) |
| Heersbeestje |
A. is de dochter van P.
Ze is drie.
Ze zag een lieveheers-beestje.
Ze riep tegen haar zusje: "Ik zie een heersbeestje!"
Heersbeestje zou ook een goeie naam zijn voor homo sapiens.
Het Russische woord voor lieveheersheersbeestje is: божьи коровки.
Dit betekent: gods koetje.
Courtesy PdW
.png) |
| Twee papegaaien boven Aracataca |
2.
Voor het uitzonderlijke hebben wij misschien geen geschikt geheugen.
3.
Er leven tal van kleurige en lawaaiige papegaaien bij mij in de straat (in de bomen).
Het lijkt hier wel Aracataca.
Zou dat komen door de veranderingen?
De klimaatveranderingen bedoel ik.
4.
Alle oorlogen komen voort uit het verlangen om "één te worden", "één te zijn". Als het niet zo treurig was, zou het ontroerend zijn.
5.
Ik wil de verzamelde epigrammen van Martialis gaan kopen. Hij leefde van ongeveer 793 tot 857 AUC*, dat is van ongeveer 40 tot 104 na het begin van de christelijke jaartelling. Ik heb over hem gelezen in het boek Papyrus van Irene Vallejo en ik mag hem graag. Hij schaamt zich helemaal niet om reclame te maken voor zijn eigen werk. Hij schrijft:
Je wilt mijn boekjes bij je
hebben, overal?
Je zoekt gezelschap voor een lange reis?
Dan koop ze! Dikke pillen
zijn het niet. Neem kisten
voor de groten – ik pas in één hand.
Maar waar ben ik te koop?
Ik geef je die informatie.
Dwaal niet doelloos rond, neem mij als gids:
de winkel van Secundus,
de geleerde, bij de
Vredestempel: dáár. Bij Nerva's Forum.
6.
P. te A.: "Morgen is een belangrijke voetbaldag."
M. te W.: "Geweldig, zo'n belangrijke voetbaldag."
7.
Ik
zag een nieuwe reclame van Toyota.
"Toyota zuivert de lucht".
Voor veel mensen is de taal een hogere autoriteit dan
de werkelijkheid.
8.
Iemand vertelde me dat hij vroeger een christen was maar dat hij nu een atheïst is.
"Waarom een atheïst," zei ik, "er zijn duizenden goden mogelijk."
Nee, dat vond hij niet.
Nog steeds een christen.
9.
Hij woont al twintig jaar bij mij in de straat en hij heeft me nooit gegroet. Nu groet hij me opeens. Zal ik terug groeten?
* Ab Urbe Condita (vanaf de stichting van de stad Rome)
 |
| Uit mijn droom van vannacht |
2. (Over voelen en weten)
"Je vóelt de gaten in je sokken misschien niet, maar je wéét dat ze er zitten en daardoor voel je ze toch."
3.
Ik werd op straat aangesproken door een man.
Hij zei: "U bent toch historicus? Weet u misschien een goed boek over slavernij? De familie van mijn vrouw heeft een slavernijverleden en daar is weinig over geschreven. Mijn opa is omgekomen in Auschwitz, maar daar is veel over geschreven."
Hoe wist die man dat ik een historicus ben?
4.
Ik kijk niet meer naar tennis. Djokovic wint alles. Ik vind onoverwinnelijkheid een vervelende eigenschap.
5. (Kort gesprekje met Z.)
"Pap?"
"Ja?"
"Wil je even de moisturizing curl activation cream brengen? Het is een witte fles met gele letters, hij staat op tafel."
6. (Over het gesprek op Suikermeloen 3 Warmtemaand 229)
Dr. T. is een zachtgestemd mens.
Zijn kamer is zo moeilijk te vinden in het grote ziekenhuis dat ik een begeleider mee krijg om me erheen te brengen.
Bij metingen (en bij toeval) zijn er een tijd geleden veranderingen geconstateerd in de toestand van mijn bloed.
Dr. T. is erbij gehaald om vast te stellen wat de oorzaak is.
In zijn kamer staan: een bed, een kamerscherm, een bureau met een computer, drie stoelen, een opvallend gezonde plant en dr. T.
Aan de muur is een wastafel bevestigd met een spiegel erboven.
De oorzaak van de veranderingen, zegt dr. T., ligt in het beenmerg waar het bloed gemaakt wordt.
Het komt niet door roken of drinken, het is niet erfelijk, het is gewoon pech.
De veranderingen zijn waarschijnlijk het prille begin van leukemie.
7.
Een dikke bromvlieg kwam plots binnen vallen door het open raam. Hij vloog breeduit en stuurloos in het rond en precies zo vloog hij ook weer naar buiten.
 |
| Schil (huid) van een suikermeloen |
2.
Een maand bestond uit drie periodes van tien dagen (décades).
Een jaar bestond uit zesendertig décades.
Per jaar waren er vijf of zes aanvullende dagen, jours sansculottides.
3.
De Franse Revolutie was niet mooi, maar de revolutionaire kalender was wel mooi (mooi aards).
De dagen hadden de namen van dieren, mineralen, delfstoffen, instru-menten, werktuigen, planten, bomen of vruchten.
De maanden waren genoemd naar dingen die boeren deden in de verschillende seizoenen (oogsten, zaaien). Of naar dingen die de natuur deed in de verschillende seizoenen (sneeuwen, regenen).
De revolutionaire kalender werd bedacht door de dichter Fabre d'Églantine. Hij werd onthoofd.
4.
Volgens de revolutionaire kalender is het vandaag – zondag 18 juli 2021 – de tiende dag van de dertigste décade van het jaar 229.
Chalémie 30 messidor CCXXIX.
Chalémie is de naam van de dag. Het betekent herdersfluit.
Messidor is de naam van de maand. Het betekent oogstmaand.
Het is vandaag dus Herdersfluit 30 Oogstmaand CCXXIX!
Aanstaande woensdag heb ik een belangrijk gesprek.
Ik weet niet precies welke dag aanstaande woensdag is volgens de revolutionaire kalender van Fabre d'Églantine. Ik denk de derde dag van de eenendertigste décade van het jaar 229.
Chalon 3 thermidor CCXXIX.
Oftewel Suikermeloen 3 Warmtemaand 229.
2.
Ik loop ver achter met schrijven.
Ik heb dozen vol aantekeningen.
Zal ik die weggooien?
Of zal ik ze bewaren?
Een deel van mij zegt: weggooien.
Een ander deel zegt: bewaren.
3.
Ondertussen kijk ik naar tenniswedstrijden op tv.
Tennis is een geschikte sport om naar te kijken in periodes van besluiteloosheid.
.png)
.png) |
| Dryope verandert in een boom tot haar ontzetting (Uit: Metamorfosen van Ovidius) |
.png) |
| Het vlokreeftje Eurythenes plasticus / Wikipedia |
.png) |
| Plaquette met twee mensen op de ruimtesondes Pioneer 10 en 11 |
.png) |
| Octopus (geen mimetische) |
.png) |
| Moeder Maria met het kindeke Jezus en op haar hoofd de Heilige Geest |
45.
Het leven is iets zeldzaams. Het is zeker niet iets krachtigs. Anders zou het vaker voorkomen, op miljoenen andere planeten.
Het niet-leven is veel krachtiger.
55.
Kun je verlangen naar de dood zoals naar de zee op een snikhete dag – koel, helder, moederlijk deinend, verfrissend?
55.
Het voelde goed om de straat op te gaan, langs de rivier te kuieren, naar China te vliegen of op een snikheet Italiaans perronnetje te wachten op de trein, rokend in de schaduw, leunend tegen zijn rugzak.
57.
Het schrikken als de telefoon gaat is behalve een psychisch ook een biologisch verschijnsel. Het is de schrik van de stilte over het lawaai, van het hert in het bos dat een tak hoort breken, van de bewoner over de inbreker, van de ballon over de naald, van het zijn over het binnendringen van het niet-zijn.
"Met P.," zei ik.
57.
Ik gaf de planten
water op het balkon, de bamboe op het binnenplaatsje. Aan het einde van
de middag ging ik zoals elke dag naar de supermarkt om voedsel te kopen.
57.
"Ze zijn het, ze
zijn het echt!" riep iemand toen W. en ik eraan kwamen lopen, schouder aan schouder, elk meer op z'n gemak
met de ander dan alleen.
 |
| Rainer Maria Rilke |
33.
We voelden ons zoals tijdens onze laatste dagen op de middelbare school, vijftien jaar eerder. Onder de geslaagden heerste een sfeer van afscheid en melancholie. Maar iedereen was ook ongedurig en vol verwachting.
De losbandigheid die al die tegenstrijdige gevoelens teweeg brachten!
Dit keer eindigde niet onze middelbare schooltijd, maar het tijdperk van onze onafscheidelijkheid.
33.
W. had van jongs af aan het zekere gevoel dat een leven zonder vrouw en kinderen zinloos was. Zijn toekomstige gezin was voor hem als een verre, lonkende haven waarin hij op een dag zou binnenvaren en afmeren, liefdevol in de armen gesloten.
34.
W.'s vader was die middag, lang geleden, niet verdronken.
Hoe moet het geweest zijn voor W., toen zijn vader het tuinpad op kwam lopen, uitgeput en in de war van de epileptische aanval, opgestaan uit de dood, kroost op z'n kale hoofd en nat van de sloot waarin W. hem had laten liggen?
Hoe moest het nu verder? Eén blik van zijn vader was genoeg om W. ineen te laten krimpen van ellende.
"Jij hebt mij gedood."
Was het wel echt gebeurd?
Tegen de tijd dat W. ging trouwen was hele idee vader te beladen, te zenuwslopend voor hem geworden.
34.
Toen begon W.'s gevecht met zijn afkomst, met zijn genen. Toen begon zijn gewapende terugtocht in het verleden, zijn obsessie met het vlees, met de leidingen. "Eigenschappen slaan soms een generatie over," zei hij met onafzienbare bezorgdheid in zijn stem. Voor het eerst had ik met hem te doen.
36.
Herfst 1995.
"Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr," zei W.
Dit had Rilke geschreven. Rilke leefde van 1875 tot 1926.
[wordt vervolgd]
 |
| Scène uit Novecento |
18.
Wat het leven ook voor ons in petto had, aan het einde ervan zouden we weer bij elkaar komen, net als Olmo en Alfredo. Dat namen we ons voor in de herfst van 1977, na het zien van de film Novecento van Bernardo Bertolucci.
Wat vond W. het heerlijk om die klinkende naam Bernardo Bertolucci uit te spreken! Hij groeide als hij die naam zei. Hij ontsnapte aan het peloton als hij die naam zei. Hij wérd zowat Bernardo Bertolucci als hij die naam zei. O, de magie van het zeggen van namen zoals Bernardo Bertolucci.
19.
W. las: "Je wordt niet sterker door een wapen te kopen. Een wapen geeft je alleen maar de illusie dat je sterk bent. In werkelijkheid blijf je zwak. Maar als je boeken koopt, dan word je op den duur zelf een wapen."
19.
Meestal belden we elkaar vanuit telefooncellen. Later mocht ik gebruik maken van de telefoon van m'n hospita,
een jonge vrouw die de hele dag haar kinderen zoogde. Ze was niet veel
ouder dan ik. Ze had een zacht, lief gezicht. Alles wat ze deed, deed ze
langzaam. Zelfs de uitdrukkingen op haar gezicht verschenen en
verdwenen langzaam.
20.
Mijn vader was onmiskenbaar een macho.
Hij repareerde auto's.
's Avonds vette hij zijn eeltige, vierkante handen, zwart van olie, in met vaseline.
Hij dronk als een zeeman.
Hij kwam met lekkere meiden thuis uit de kroeg.
De hele weg glimlachend reisde W. die avond met de trein terug naar U, naar zijn studentenkamer. Wat een kerel! En die las gedichten!
21.
In Z., waar we vandaan kwamen, kenden we steeds minder mensen. Oude schoolvrienden waren vertrokken. Ze kwamen nog maar zelden thuis. Alleen hun ouders woonden er nog, in langzaam donkerder, leger en stiller wordende huizen. Een keer hadden we aangebeld bij R. Hij was er niet.
"Willen jullie niet even binnen komen?"
De stilte die daarbinnen heerste.
En zo tuimelden we de wereld in. We werden gewoon over de rand van het nest geduwd, begrijp je wel?
22.
Er was nog geen internet. Er bestonden nog geen mobiele telefoons. W. woonde nu in U. en ik in A., maar we leefden nog altijd onder dezelfde sterrenhemel.
Die sterrenhemel is nu glasvezel, internet geworden. Jawel, de sterrenhemel is ondergronds gegaan. Ondergronds is het een hele lichtshow.
We leven in de Gouden Eeuw van de Bedrading, de Gouden Eeuw van de Leidingen.
23.
Van de surrealisten waardeerden W. en ik het streven om krankzinnig te worden. Om outsider, paria, grensgeval, onbegrijpelijk te worden. Om misdadiger, kluizenaar, patiënt te worden (in plaats van psychiater).
24.
Aan de H-kade te A. zaten mooie, rondborstige vrouwen die altijd heel lief en verleidelijk naar ons knipoogden vanuit hun roodverlichte kamertjes. Zo nabij de volle borsten, de ronde billen, de zachte buiken, de gladde benen, de voeten met de roodgelakte nagels in de strakke hoge hakken. Knipperend met hun lange kunstwimpers, wenkend met hun wijsvinger, kom hier, kom hier. Het was of ze naar ons verlangden.
"Neuken?"
We schudden ons hoofd (onze hoofden).
We bedoelden natuurlijk: "Ja!"
[wordt vervolgd]
 |
| De Ponte Vecchio in Florence |
18.
W. woonde aan de andere kant van de rivier.
18.
Wat doen de meeste mensen als ze een toeval constateren? Ze denken dat het geen toeval is.
Mijn moeder en mijn zusjes beschouwden W. als een aanwinst. Met hem kregen we er een kletskous bij.
"Begin maar alvast met praten, W., we komen er zo aan!"
18.
Een handdoek als een tulband om haar hoofd, een badjas losjes om haar lichaam geslagen. Blote voeten, nog nat, op de houten vloer, en vloeken en tieren als een zeeman. Zo kwam Q. vaak 's morgens vroeg de woonkamer in.
Overal waar ze geweest was stonden potjes open, gloeiden apparaten na, lagen opengescheurde verpakkingen van zeep, van shampoo, van maandverband. Half uitgeperste sinaasappels, gebruikte handdoeken, bananenschillen, boterhammen met een hap eruit, slipjes, bh's, truitjes, broeken, rokjes, laarzen, gympies, elastiekjes.
Het kielzog van een zestienjarige.
"W.!" riep Q, vanuit de badkamer, "wil je me de handdoek even aangeven als je daar toch bent. Hij ligt op de verwarming. En niet binnen komen!"
W. dronk het gulzig in, dit nieuwe leven. Het liep hem langs de mond, over de kin, in z'n hemd.
"W., kun je me even naar de stad brengen als je toch die kant op gaat?"
Maar natuurlijk kon hij dat. Hij wilde haar wel naar het einde van de wereld brengen achterop z'n fiets, haar handen om zijn middel, wat hem het gevoel gaf alleen nog maar te bestaan uit de gloeiende plekken waar haar handen hem aanraakten.
Hij genoot er van om door haar gezien, door haar gekend, door haar geroepen te worden. Het ontspande hem, maakte hem als het ware langzaam maar zeker geschikt voor de liefde, zoals een kippetje na een nacht in de marinade zacht en mals en smakelijk is geworden, en geschikt voor de oven.
18.
En de moeder, wat was die vurig! Ze had gitzwart haar, was altijd prachtig opgemaakt en behangen met fijne, fijnzinnige sieraden. Ze had felblauwe ogen, het lichaam van een turnster of een danseres, een soepele, lichte, beheerste tred. Als hij dat eens vergeleek met de vrouwen uit V. Maar de vader had hij nog niet gezien. Waar was die eigenlijk?
18.
We liepen door de binnenstad van Z. We vonden het prettig om daar te lopen. Het leek wel een Italiaans dorp. Er waren pleintjes, middeleeuwse kerken, oude stadspoorten, smalle steegjes, stijgend en dalend.
En de IJssel.
We hoefden niet zo nodig vrij te zijn. Simpelweg er zijn vonden we al mooi genoeg (en dan had je nog het los zijn van de "kosmopoliet").
18.
"Zullen we naar Italië gaan?" vroeg W.
Vanaf het station in Z. – "een klein stationnetje aan de lijn naar Rusland" – ging het met de nachttrein richting het zuiden.
We stonden op een camping op een heuvel in Florence, met uitzicht op de Ponte Vecchio. Het was heerlijk weer en het rook zo lekker in de heuvels.
We gingen naar zee met een boemeltreintje en zwommen in zee.
"Ik zie helemaal geen vissen," zei W.
"Het zijn onzichtbare vissen," zei ik.
"O ja," zei W.
[wordt vervolgd]
13.
W. opende de zware houten deur van de bijkeuken. Met de zijkant van z'n hand schoof hij de ijzeren schuifsloten eraf en hij stapte in de sneeuw. Een gemene, koude oostenwind joeg hem in het gezicht. Hij keek naar de lucht, haalde diep adem en vloekte luid, zodat iedereen het goed kon horen, ook de varkens en de koeien in de schuren. Toen sloeg hij de deur achter zich dicht met een klap die de kopjes en de schoteltjes deed rinkelen op de planken. Sneeuw gleed van het dak en viel met een zachte plof op de grond. Hij beende door de sneeuw naar de schuur waar zijn fiets stond en fietste kwaad het hele eind naar school, naar Z. Hij had sterke benen gekregen van al dat fietsen. Benen als fundamenten, waarop het gebouw W. stevig rustte.
14.
Daar lag W.'s vader, in de sloot, op zijn buik, zijn hoofd in het water. W. fietste door, zo hard als hij kon. Over de droge, stoffige, zomerse landweggetjes tussen de maïsvelden. Het maïs stond hoog.
Hij smeet zijn fiets tegen de boerderij en rende naar boven, naar zijn kamer. Hij stortte zich op zijn bed en drukte zijn hoofd in het kussen. Na een poosje ging hij rechtop zitten en hij zei: "Nu is hij verdronken."
Vele jaren later, toen het voorval hem begon te achtervolgen, wilde hij erover vertellen, maar dat kon hij niet. Het werd een onvertelbaar voorval.
15.
Dit land, dit platteland, werd zijn papier, waarboven hij een donkere, bewolkte lucht uitspande en valken liet bidden. Waaruit hij klaprozen liet bloeien. Waarin hij een koe liet grazen en een vliegtuig ronkend liet neerstorten. Waarin hij een brommer liet tuffen richting de einder en zijn vader telkens opnieuw liet verdrinken. Het land werd zijn papier. Het papier werd zijn land.
17.
Af en toe schreef W. een zin in een schrift. Een zin die iets vasthield, iets bewaarde dat op een andere manier niet vastgehouden, niet bewaard kon worden.
Waar kwamen die zinnen – die hij koesterde – vandaan? Waarom drongen ze zich zo aan hem op en bleven ze zo hardnekkig bij hem? En waarom groepeerden ze zich als vanzelf in bepaalde verbanden, configuraties?
W. wist niet goed wat hij moest doen met die elkaar zoekende, zichzelf ordenende zinnen, behalve ze opschrijven en bewaren. Tot hij in een boekhandel in Z. een tijdschrift open sloeg waarin hij precies het soort zinnen aantrof dat hij zelf schreef.
Gedichten.
Het was of het tijdschrift op zijn komst gerekend had: "Kopij kunt u, met retourpostzegel, sturen naar..."
Een retourpostzegel deed hij er niet bij.
17.
W. was vaak in de buurt van de rivier te vinden. De stroming was sterk. De rivier was een sluipmoordenaar. Voor je het wist stond je tot je middel in het koude water. Je kon bevangen raken door de kou en meegesleurd worden door de stroming. Maar de strandjes langs de rivier zagen er altijd zo aanlokkelijk uit!
18.
Wat zijn vader deed kon je volgens W. geen eten noemen. Het was een vreten, een schrokken. Hij roofde het voedsel nietsontziend van de schalen en vrat het op als een leguaan of een krokodil, nauwelijks kauwend, het voedsel achter in z'n keel werpend. Het was verschrikkelijk om hem te zien eten, hem te zien kauwen, slikken, snuiven, schrokken. Zoals hij at nam hij alles tot zich. Zo luisterde en keek hij ook.
18.
Onze verre toekomstige bestemming heerst over ons, maar we hebben er geen oog voor. We beleven lange tijd alleen raadsels.
[wordt vervolgd]
.png) |
| De oerkip (red junglefowl) |
2.
De nieuwe biologische runderworsten van Albert Heijn lijken nogal veel op de vroegere niet-biologische runderworsten van Albert Heijn!
3.
Hoe kun je merken dat een tijdperk ten einde loopt? Doordat het zich het vorige tijdperk begint te herinneren.
5.
De flamingo herkent feilloos het eigen jong tussen tienduizenden andere jongen.
De duif vliegt vanaf de andere kant van de planeet feilloos terug naar huis zonder te verdwalen.
Etcetera.
6.
Ik heb een nieuw godje geschapen. Het leeft op de grens van het bos en de bewoonde wereld. Het heeft interesse in ons, net als de oerkip. Ik heb nu drie godjes geschapen: het IJsselgodje, het godje van de nabijheid en het godje van de grens.
Nu moeten ze gaan groeien.
7. (Twee neologismen)
Kinderen van dezelfde moeder: buikgenoten.¹
Kinderen van dezelfde vader: zaadmaatjes.²
8.
Op tv zag ik de Noord-Indochinese of Zuid-Chinese tijger (Panthera tigris amoyensis). Hij keek heel droevig. Het is een bedreigde diersoort. Er leven er nog dertig in het wild. Zouden dieren op een of andere manier voelen dat hun soort met uitsterven bedreigd wordt? Ik bedoel, zouden ze behalve hun eigen "individuele" lijden ook het lijden van de soort voelen?
9.
Mijn eerste (en laatste) spijkerpak was van het merk Lois. Ik kreeg het toen ik negen jaar was. Lois was toen een geduchte concurrent van Levi's. Na elke wasbeurt was de slijtage bij de knieën, de bovenbenen en de ellebogen weer toegenomen. Dit vond ik zeer mooi.
10.
Volgens een oude dame op tv heeft de Spaanse dichter Federico García Lorca gezegd dat wij de plicht tot vrolijkheid hebben.
11.
Wat zit er toch in veel dingen een klok! Ik heb klokken gezien in pannen, in schoenen, in ringen, in fietsen, in pennen, in messen, in tassen, in koffers, in speelgoed, in ijskasten, in fornuizen, in piano's, in spiegels en in brillen.
¹ In potjeslatijn: liberi ex ipse utero (kinderen uit dezelfde baarmoeder).
² In potjeslatijn: liberi ex ipse testiculis (kinderen uit dezelfde ballen).
