zondag 31 mei 2015

Het volgende station is het Walhalla

Bloemstilleven van de fluwelen Bruegel
Afgelopen donderdag 28 mei om 13.00 uur vertrok ik met de trein uit Florence naar Bologna Centrale, vanwaar het om 15.52 uur richting München Hauptbahnhof ging, een mooie tocht door de Povlakte en de Alpen. Om 22.50 uur kwam ik aan in München, waar ik overstapte op de zogenoemde City Night Line naar Amsterdam. Ik deed geen oog dicht de hele nacht. Om 05.33 uur, toen de trein langdurig stopte om van locomotief te wisselen, rookte ik op het perron een sigaret. De treinmachinist rookte er eentje met me mee en zei: "Ich glaube nicht ins Paradis, ich glaube ins Walhalla." Ik zei: "Het enige waar een machinist in moet geloven is het volgende station."
Vrijdagochtend 29 mei om 08.56 uur stond ik op Amsterdam Centraal Station. Wat is het Noord-Europese licht toch schel aan de ogen! 
Nadat ik dus vanuit Toscane was teruggekeerd in het vaderland, een reis van twintig uur, nam ik een snelle douche en ging onverwijld aan het werk. Er moest veel gebeuren. Meerdere mensen hadden tijdens mijn afwezigheid een zenuwinzinking gekregen.
Om 20.00 uur die avond verloor ik het gevecht tegen de slaap (Match of the Century). Om 24.00 uur werd ik wakker.
"Het feest!" riep ik tegen mijn vrouw.
M. was jarig en gaf die avond een feest. Ik was uitgenodigd en kon niet weg blijven. Ik had mijn kosmopolitische reiskleren nog aan en fietste pijlsnel naar zijn huis. Het feest was goddank nog bezig. E. was er ook. E. is een nichtje van de ex van P., maar dit terzijde: "Schrijven is eenvoudig werk. Men moet het derhalve niet te ingewikkeld maken," zei Gerard Reve al.
Rond 03.30 uur die nacht vertelde E., schilderijenrestaurator van beroep, het volgende verhaal. E. heeft een buitengewoon smakelijke stem, die moet je er maar bij denken. Ze had van een galeriehouder opdracht gekregen een bloemstilleven van niemand minder dan Bruegel te restaureren (ik ben vergeten te vragen welke Bruegel, de helse of de fluwelen). In de afgelopen eeuwen hadden verschillende restaurators steeds weer nieuw doek achter het schilderij geplakt. Die lagen moesten allemaal verwijderd worden en vervangen door een nieuw doek. Na maanden van meticuleus krabben had E. alle lagen verwijderd. Het enige wat er nog op haar tafel lag was Bruegels verf. Alleen nog de eeuwenoude verf, zonder doek!

2 opmerkingen:

  1. "Meerdere mensen hadden tijdens mijn afwezigheid een zenuwinzinking gekregen." Goede eerste zin voor je komende kosmopolitische roman.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Klinkt inderdaad als een rake openingszin. Maar het wordt geen kosmopolitische roman, het wordt een intergalactische roman. Maar daar heb ik nu absoluut geen tijd voor, weet je wel. Ik zit immers in het vastgoed en het entertainment.

    BeantwoordenVerwijderen